Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
นายซุปเปอร์สตาร์จอมโหดกับยัยแฟนคลับจอมจุ้น
FonFonBouBou
นายจอมโหด
3
19/11/2554 15:20:00
386
เนื้อเรื่อง
“ได้โปรดช่วยปล่อยฉัน ปล่อยฉันไปจากใจของเธอ เพราะเธอทำให้ฉันต้องทุกทรมาน นับวันฉันยิ่งเจ็บ เจ็บเสียจนไม่อาจพูดมันออกมาเป็นคำพูด เพราะเธอ เธอ และเธอ เป็นฝันร้ายที่ฉันไม่อาจตื่นจากมันได้สักครั้ง ได้โปรดปลดปล่อยฉันจากฝันร้าย เพื่อที่ฉันจะได้บอกเธอสักครั้งว่าฉันนั้นรักเธอแค่ไหน ฝันร้ายที่หอมหวานของฉัน คือ เธอ “  กรี๊ดด  สิ้นเสียงร้องของแคปซูนสาวๆๆ ทั้งหลายก็แทบอยากเป็นคนที่ปลดปล่อยให้หนุ่ม ๆ Nightmare ได้ตื่นจากฝันที่โหดร้าย แต่อย่างที่เขาบอกมันคงหอมหวานซะจนอยากลองลิ้มลองดูสักครั้ง ชายหนุ่มเจ้าของเสียงร้องมองดูบรรดาแฟนคลับทั้งหลายที่มองมายังเขาจนทำให้ สะดุดเข้ากับแหวนวงหนึ่งที่อยู่บนนิ้วเรียวสวยของหญิงสาวผมยาวสลวยสีดำสนิทที่ยาวจนถึงกลางหลัง ผิวขาวที่คงจะมีเชื้อญี่ปุ่นอยู่ในตัว บวกกับดวงตากลมโตสีน้ำตาล กับปากได้รูปน่าจูบ ที่ยืนโบกมือให้ไอ้ฮาร์ดแวร์อย่างเอาเป็นเอาตายจนน่าขำ ….หึ
 
Capsule part
เอ๊ะ!!! แหวนวงนั้นทำไมมันคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ แต่ช่างเถอะ ผมไม่ชอบยุ่งกับใครเท่าไหร่ แต่เหมือนเคยเห็นอยู่บนนิ้วไอ้ฮาร์ดแวร์สงสัยคงแค่เหมือนเฉยๆละมั้ง ไม่งั้นคงเป็นสาวๆที่มันกกอยู่ คงสนุกมากไปหน่อยซะล่ะมั้งจนลืมไว้ที่ห้องเจ้าหล่อน แต่เท่าที่ผมรู้มานั่นมันแหวนของแฟนเก่ามันนี้หว่า มันนิห่วงซะยิ่งกว่าห่วง แต่ไหนไปอยู่กับยัยนั่นได้ละเนี้ย หึ..ถ้าเป็นของมันจริงงานนี้สนุกแน่ มันไม่เคยยอมให้ใครใส่แหวนของยัยนั้นหรอก ยัยผู้หญิงใจร้ายที่ทิ้งมันไปจนทำให้มันเป็นคนเจ้าชู้ ไม่รักใครจริงสักครั้ง เป็นคนไร้หัวใจ ผมไม่ยากจะพูดอย่างไอ้ฮาร์ดดิสนะหรอ แต่ก่อนมันเป็นคนร่าเริงเหมือนกับไอ้ฮาร์แวร์นั่นแหละ แต่พอมันอกหักนี้สิไม่รู้ซาตานที่ไหนมาสิ่งร่างมันจนขนาดผมที่เป็นเพื่อนกับมันมาตั้งแต่เด็กยังตกใจเจอสาวๆสวยๆหน่อยไม่ได้คลำดูไม่เจอหางมันก็ฟาดหมดนั้นแหละ  พูดถึงคนอื่นซะนาน ผมนะหรอ หึ…ผมชื่อแคปซูน เป็นนักร้องนำของวง Nightmare  ชื่อนามสกุลจริงนะหรอถ้าคุณอยากจะรู้คงต้องมาเป็นแฟนคลับผมซะก่อนแล้วล่ะ แต่ถ้าผมจะขอเตือนคุณซะก่อนนะ ถ้าคุณเผลอเข้ามาเป็นแฟนคลับของพวกผมคุณคงไม่สามารถตื่นจากฝันร้ายได้หรอก เพราะคุณคงจะต้องตกอยู่ในฝันร้ายที่หอมหวานนี้ตลอดกาล หึ…ผมเตือนคุณแล้วนะ แล้วอย่ามาว่ากันที่หลังก็แล้วกันนะสาวๆๆ
“ไอ้แคป ๆ ๆ นั่นๆ ดูยัยผมยาวที่สวมเสื้อสีขาวเพ้นท์ลายคิตตี้ โบกมือให้ไอ้ฮาร์ดแวร์นั่นสิว่ะ” ไอ้ฮาร์ดดิสสะกิดผมขณะที่ผมเดินไปหยิบน้ำที่อยู่ใกล้มัน เฮอะ!! คงจะสนใจอีกล่ะสิ มันจะเจ้าชู้ไปไหน แค่นี้รถไฟก็จะชนกันตายอยู่แล้ว
“ทำไม” ผมตอบมันไปอย่างสุดเซ็ง
“แกดูที่นิ้วยัยนางข้างขวาของยัยนั่นสิว่ะ” ไอ้ดิส (ฮาร์ดิส อ่ะนะ) พูดพร้อมมองไปยังยัยนั้น ผมว่ามันสนใจแน่ๆ แต่แอ๊บ ไม่ต้องมามุขนี้หรอกว่ะเพื่อน แกเคยใช้มาแล้ว …. T^T
“ทำไม” ผมพูดประโยคเดิม แต่ต่างกันที่ตอนนี้ผมมีอารมณ์มากขึ้น มากจนพอจะแตะไอ้เพื่อนพูดไม่รู้เรื่องนี้ติดลำโพงข้างเวทีได้อย่างสบายๆ
“ก็นั่นมันแหวนของฉันที่บอกแกว่าทำหายตอนซ้อมใหญ่เมื่อวานนี้ไง” ตอนไหน มันบอกผมตอนไหนผมไม่ยักจำได้เหอะ ช่างเถอะผมไม่เคยสนใจเรื่องของคนอื่นอยู่แล้วนิ
“แล้วไง …..แกจะทำไม”
“ฉันก็จะทำให้มันกลับมาเป็นของฉันเหมือนเดิมไง แกคอยดูเถอะ …หึหึ”  ไอ้นี้ทำไมมันต้อง หึหึ ด้วยว่ะ คำนี้มันของผมนะโว้ยยย  แต่ดูจากสายตามันแล้ว คาดเดาได้ยากจริงๆ เหอะ แต่โทษใครไม่ได้หรอกต้องโทษที่เธอซวยไปเอาแหวนคนอื่นมาใส่เองนะสาวน้อย ก็อย่างว่าผมไม่ยุ่งเรื่องของใคร แต่ถ้าเมื่อที่มันเกี่ยวกับผม คุณจะอยู่บนโลกนี้โดยหาความสงบสุขไม่ได้เลยสักวินาที
 
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 132 ท่าน