Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
รักสุดกวนของยัยบ้าบ๊อง
m(mew)
บทที่1 ฉันเองที่เป็นคนแอบดู !
1
17/11/2554 11:08:24
305
เนื้อเรื่อง
เอี๊ยดดดดดด
ปึก !
โอ๊ยยยยย !
หะ...หัวฉัน TOT
ไอ้รถเมล์บ้า จอดไม่ได้คิดถึง เด็กสาวน่ารัก สวย แอนด์ บิ้วตี้ฟูล อย่างฉันเลยย T___T ดูสิ ! เบรถซะหัวฉันทิ่มไปชนรูตูดป้าที่ตัวเหมือนฮิปโปโป ฯ จากดาวอังคาร ฉันพึ่งจะผมมานะโว้ย !
ขวับ (    -__-X)
ป้าที่ฉันเพิ่งเอาหัวไปบูชาทวารหนักเมื่อกี้หันมามองหน้าฉันจนไขมันกระเพื่อม อย่าจ้องฉันแบบน่านนนน TOTฉันยกมือไว้ป้าสองวิก่อนจะวิ่งหางจุกตูดลงมาจากรถ
“ เฮือก~”
ทันทีที่ลงมาถึงพื้นดินฉันก็รีบหายใจเข้าเหมือนกลัวอากาศจะหมด ยัยป้านั้นเคยล้างตูดบ้างไหมเนี่ย เหม็นซะยิ่งกว่าขี้หมาพันก้อน นี่ถ้าป้าขี้ออกมาฉันว่าสามารถทำเป็นปุ๋ยหมักชีวภาพได้แทนขี้ควายแน่เลย เหม็นสุดๆ
ฉันนี่ไม่น่าขึ้น ‘รถเมล์ฟรีจากภาษีประชาชน ’เลย นอกจากคนจะเบียดกันอย่างปลากระป๋อง กลิ่นเต่าก็ออกมาประชันกันหาผู้ชนะอีก นี่ถ้าไม่ติดที่ว่าตัวเองจนล่ะก็ อย่าหวังว่าจะขึ้น -..-
โอ๊ะ O_O ฉันลืมแนะนำตัว
ฉันชื่อ ‘ แพรวา ’ เด็กสาวที่รวยร้นฟ้าเป็นมหาเศรษฐี น่าตาก็สวยราวกับนางฟ้าส่งมาเกิด ล้อเล่นย่ะ ! จริงๆฉันก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดา ที่พ่อแม่ทิ้งให้ดูแลตัวเองตั้งแต่อายุสิบห้า เงินทองก็ไม่ทิ้งไว้ให้ จนฉันต้องดิ้นรนหาเงินเองตั้งแต่เด็ก ฉันทำงานทุกประเภทตั้งแต่หาเห็บหมาจนถึงปีนข้ามรั้วไปเก็บฟุตบอล =__=
ตอนนี้ฉันกำลังจะกลายเป็นวัยรุ่นสาวสุดสวยเต็มตัวเพราะฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศได้ เย้ ๆ >..< แต่นั้นหมายถึงฉันจะต้องหางานเพื่อหาเงินเพิ่มขึ้นไปอีก TOT ค่าเทอมที่นี้ใช่ว่าจะถูก แล้วฉันจะหาเงินได้ที่หน่ายยย TOT
จงเศร้าต่อไป T_____T
แต่วันนี้ก็เป็นวันแรกที่ฉันจะได้อวดโฉมที่มหาลัยสุดโก้แห่งนี้ >O< ฉันอุตส่าห์แต่งตัวให้สวยสมฐานะ ( จน ) ของตัวเองเผื่อจะมีผู้ชายรวยๆจีบจะได้เกาะกิน เอ้ย !จะได้มีคนคอยดูแล ฮิๆ >_<
แสงแดดตกกระทบกับป้ายทองแผ่นใหญ่ที่สลักชื่อมหาลัยอย่างดีเอาไว้ ส่องเข้ามาที่ตาของฉัน โอ้ววว ว้าววว *O*   ถ้าแงะเอาไปขายจะได้กี่ตังค์หว่า ฿__฿
ฉันผละสายตาจากป้ายทองของโรงเรียนเพื่อตัดกิเลส ก่อนจะก้าวขาอันเรียวงามของตัวเองเข้าไปในรั้วมหาลัยราวกับนางพญา แต่พอเข้าไปไม่กี่ก้าวฉันก็ต้องรีบหดตัวเหลือสองนิ้ว นี่ฉันคิดว่าฉันแต่งตัวหรูมากแล้วนะ ทำไมนักศึกษาพวกนี้หรูกว่าฉันอีก T__T
ขวับ !(-_-  ) ขวับ !(   -_-)
เอ ? ไอ้ตึกคณะสถาปัตฯอยู่ไหนหว่า ?
ตึกๆ ตึกๆ
เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ตรงไป ขึ้นสะพาน หมุนตัวสามรอบ
ฟุ่บ !
โอ้โห้ ! เดี๋ยวนี้เขาดัดแปลงตึกให้เป็นต้นไม้แล้วหรอเนี่ย O..O แค่บ้านฉันไม่มีทีวีใช้แค่เนี้ยถึงกับไม่รู้ว่าโลกมีเทคโนโลยีก้าวล้ำขึ้นมามากขนาดนี้เลยหรอเนี่ย
หมับ ! ( เอามือจับต้นไม้ )
เฮ้ย ! ขะ...ของจริงนี้หว่า ต้นไม้ชัดๆ O_O  หรือว่า ! ฉันหลงอยู่ในป่า แล้วฉันจะออกไปยังไงเนี่ย ต้นไม้เต็มไปหมด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าที่มหาลัยหรูๆแบบเนี่ยจะมีที่แบบนี้อยู่
หลงทางแล้วฉัน Y___Y
ฉันมองไปรอบๆตัวเพื่อจะหาคนช่วย แต่ก็พบแค่ต้นไม้ใหญ่น่ากลัวเต็มไปหมด
“ ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ ลูกพี่ไรท์เดอร์ ”
                เสียงคนนี่ !รอดแล้วเรา >O<
พอเดินไปตามเสียงฉันก็พบกับผู้ชายกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่งที่จ้องตาเขม็งใส่นายหนอนชาเขียว ( ? ) ใส่แว่น กำลังพนมมือขอชีวิต
ในใจฉันบอกว่าห้ามมายุ่งกับเจ้าพวกนี้แต่อีกใจของฉันมันก็อยากรู้อยากเห็นเสียเต็มประดา ทำให้ฉันแอบตรงพุ่มไม้พุ่มหนึ่งที่หน้าจะหลบเจ้าพวกนั้นได้ก่อนจะเอนหน้าของตัวเองแอบมองพวกเขาหลังพุ่มไม้
                “ ฉันบอกแล้วไง ใครที่มันหักหลังฉันมันต้องตาย !”
                “ แต่ว่าผม...”
                “ และยิ่งเป็นคนที่ไอ้’ ซัน ’ส่งมาด้วยแล้วล่ะก็ อย่าหวังว่าจะรอดไปได้ ! พวกเราลุม !”
                ตุ๊บ ! ผลัวะ !
                เสียงของแข็งที่เหมือนโดนกระทบอย่างแรงดังขึ้นเรื่อยๆ ฉันหลับตาเพราะความกลัวโดยไม่ลืมที่จะปิดปากตัวเองเพื่อไม่ให้ร้องกรี๊ดออกไป พอได้สติฉันก็รีบถอยออกจาบริเวณนั้นโดยด่วย แต่ทว่า...
                 กรอบ~  แกร๊บ~
                อร้ายยย นี่ฉันเผลอเหยียบใบไม้แห้งหรอเนี่ย ตายแล้วพวกนั้นต้องได้ยินแน่เลย ใบไม้รังแกฉ้านนน T_T
                “ ใครอยู่ตรงนั้น !” ฉันถึงกับสะดุ้งเมื่อเสียงชายที่เป็นหัวหน้าตะโกนออกมา แต่พอไม่มีใครตอบเขาก็พูดย้ำอีกครั้ง
                “ ฉันถามว่าใคร !”
                “ กรี๊ดะ..อุ๊บ X:” ฉันเผลอร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจเมื่อเขาถามย้ำด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม แต่ก็มีมือปริศนามาปิดปากฉันไว้แล้วลากฉันให้ออกจากที่แห่งนั้นเงียบๆจนมาหยุดอยู่ที่ตึกเรียนที่อยู่ด้านหน้าสวนพอที่จะเป็นที่กำบังได้ก่อนจะปล่อยมือลง
                “ เฮือก~” ฉันรีบสูดอากาศให้เต็มปอดพอหายใจได้สะดวกขึ้นฉันก็หันไปมองเจ้าของมือที่ช่วยชีวิตฉันไว้เพื่อขอบคุณ พอหันไปมองก็พบกับหนุ่มหล่อเจ้าเลห์คนหนึ่ง ผมสีน้ำตาลเข้มทำให้ดูสุขุมเข้ากันได้ดีกับตาสีเขียวมรกตที่ดูเหมือนหมาป่า แต่จากที่ดูการแต่ตัวของเขา น่าจะเป็นเจ้าชายมากกว่า
                กรี๊ดดดด หล่ออออ *//////// *
                “ เอ่อ..เรื่องเมื่อกี้ขอบคุณมากนะค่ะ ถ้าไม่ได้คุณฉันคง... ”
                “ พอเถอะๆ ฉันขี้เกียจมาฟังคำขอบคุณจากพวกที่ชอบสอดรู้สอดเห็น ” เขาว่าพลางเอามือลวงกระเป๋าแบบเซ็งๆ ฉันเกือบจะวีนใส่เขาแล้วถ้าไม่ติดที่ว่ามันเป็นเรื่องจริง
มันก็จริงอ่ะนะ ฉันนี้สอดรู้สอดเห็นจริงๆอย่างที่เขาพูดนั้นแหละ -_-
“ ค่ะ ฉันยอมรับ ”
“ เอาเป็นว่าเธอก็อย่าทำแบบนั้นอีกแล้วกัน ที่นี้มันอัตรายกว่าที่เธอคิดเยอะเพราะมันเป็นทั้งสวรรค์และเป็นทั้งนรกพร้อมๆกัน ฉันขอเตือนในฐานะรุ่นพี่ของเธอแล้วกัน ” ว่าเสร็จ เขาก็วิ่งออกไป ปล่อยให้ฉันได้แต่มองตาปริบๆ
เอ ? เหมือนว่าลืมไรไปบางอย่าง...
โอ๊ะ O_oใช่แล้ว! ฉันลืมถามว่าทางไปคณะสถาปัตฯอยู่ไหนง่าTOT
 
“ แฮ่กๆๆๆ ” ฉันนั่งจับเข่าตัวเองอย่างหมดแรงและปล่อยตัวเองให้นั่งลงที่ม้าหินอ่อนหน้าตึกคณะสถาปัต ฯ เฮ้อ~กว่าจะมาถึงได้ เล่นเอาเหงื่อแตก โชคดีที่แถวนั้นยังมีคนรุ่นพี่ดีๆอยู่เลยให้พามาที่คณะได้ แต่กว่าจะมาถึงก็ปาไปหลายนาที
เอ๊ะ ! เดี๋ยวนะ O_O งานรับน้องเริ่มสิบโมงแต่นี่มัน...สิบโมงครึ่ง !
พอนึกได้ว่าภัยพิโรธกำลังจะมา ฉันก็รีบวิ่งเข้าไปข้างในแม้ว่าสังขาลตัวเองจะประท้วงว่าไม่ไหวแล้วก็ตาม YOYฮือๆ ขนาดวันแรกยังมาสายเลยเรา
ตึกๆๆ
ฉันวิ่งไปหลังตึกที่เป็นสถานที่รับน้อง พอไปถึงฉันก็ต้องพบกับเหล่าบรรดานักศึกษาหญิงชายนั่งกันเป็นระเบียบกำลังตังใจฟังคำอธิบายเกี่ยวกับคณะสถาปัตฯ ที่รุ่นพี่ผู้หญิงสาวสวยกำลังยืนอธิบาย
ชิ้ง!(   -_-)>>( -_-)<<(-_-  )
ทันทีที่ฉันก้าวขาเรียวๆของตัวเองลงไป ทุกสายตาที่ดูเหยียดหยามและดูถูกส่งตรงมาที่ฉันเป็นจุดเดียว ฉันสัมผัสได้ถึงรังสีอัมหิตของรุ่นพี่หลังจากที่หยุดพูดแล้วมองมาทางฉัน
ฉันยิ้มแห้งๆให้กับทุกสายตาก่อนจะทำเป็นไม่สนใจพวกเขาแล้วนั่งลงไปที่ท้ายแถวที่ใกล้ที่สุด ฉันรู้สึกว่าจะเกิดอะไรที่ไม่ดีเร็วนี้อ่ะ T_Tรุ่นพี่ผู้หญิงมองหน้าฉันแปปหนึ่งก่อนจะทำหน้าที่ของตัวเองต่อ
“ หวัดดีจ๊ะ ฉันราไดฟ์ นะ ” เสียงหวานของผู้หญิงคนหนึ่งรอยมาตามลมทำให้ฉันหันไปมองด้านข้างของตัวเองก็พบหญิงสาวที่หน้าตาสวยคนหนึ่งยิ้มให้ฉันเพื่อทักทาย ฉันเลยยิ้มตอบ
“ หวัดดี ฉันแพรวาจ๊ะ ”
“ เธอมาสายหรอ ? ”
“ ฮะ? อ้อ! ใช่ ”
“ คงหลงทางสินะ ฉันก็เหมือนกันแต่พอดีมีรุ่นพี่ผ่านมาเลยพามาที่นี้ทันพอดี ” ราไดฟ์ยิ้มอย่างเข้าใจ “ ว่าแต่เธอรู้หรือยังว่าคณะสถาปัต ฯจะมีกิจกรรมอะไรในเทอมนี้ ? ” ราไดฟ์เอ่ยเสียงสูงเหมือนต้องการจะเล่าเรื่องที่รุ่นพี่สาวสวยอธิบายเมื่อกี้ให้เพื่อนใหม่อย่างฉันฟัง 
ตอนแรกกะว่าจะปฏิเสธเพราะถึงยังไงก็มีป้ายบอกกิจกรรมอยู่ทีหน้าตึกแต่พอเห็นสีหน้าอยากเล่าของเธอก็ทำให้ฉันกลืนคำปฏิเสธลงคอไป
“ ยังเลย เล่ามาสิ ” ทันทีที่ฉันเอ่นออกไปแบบนั้นเธอก็ยิ้มน่ารักเหมือนเด็กก่อนจะเล่าสิ่งที่ตัวเองรู้ออกมา
“ ในเทอมนี้เรามีกิจกรรมที่จะไปเข้าค่ายที่ต่างจังหวัดเป็นระยะเวลา3วันเพื่อไปเรียนรู้การออกแบบที่เกี่ยวกับธรรมชาติ นอกจากนั้นเรายังต้องไปช่วยน้องๆที่ต่างจังหวัดในการสร้างห้องสมุดเพื่อจะได้บำเพ็ญประโยชน์ไปในตัว รุ่นพี่บอกว่าหลังจากที่กลับมา นักศึกษาทุกคนจะต้องมีการออกแบบบ้านของตัวเองไปโชว์นิทรรศการที่ทางมหาลัยจัดขึ้น ”
“ แล้วออกแบบอะไร ? ”
“ บ้านที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติน่ะ ” ราไดฟ์ตอบอย่างฉะฉาน
ฉันพยักหน้าเชิงเข้าใจ พลันสายตาก็ไปปะทะกับร่างของชายหนุ่มหล่อที่กำลังนั่งอยู่ในเต็นท์ที่มีป้ายเขียนไว้ว่า ‘ รุ่นพี่ ’กระดาษแผ่นใหญ่วางอยู่บนโต๊ะพร้อมทั้งในมือถือดินสอไม้แกว่งไปแกว่งมาเหมือนกำลังใช้ความคิด
ฉันมองเขาราวกับตกอยู่ในมนต์สะกด ทุกท่าทีของเขาตกอยู่ในตาสีฟ้าของฉันโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังแอบมอง ฉันมองไปนานพอที่จะทำให้เพื่อนใหม่อย่างราไดฟ์ถึงกับเรียกฉันเสียงดัง
“ แพรวา !”
“ ฮะ...เอ่อ...มีไรหรอ ” ฉันถามหลังจากได้สติ
“ เธอชอบรุ่นพี่ซันหรอ ”
“ ใครอ่ะ รุ่นพี่ซัน ” คำถามของฉันทำให้สาวน้อยน่ารักที่นั่งข้างฉันถึงกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ
“ ก็คนที่เธอมองจนเขาพลุนไปหมดนั่นไง ” เธอว่าพลางเอานิ้วชี้ไปที่คนที่ฉันมองอยู่
นั่นสินะ หลังจากที่เขาช่วยฉันแล้ว ฉันก็ลืมถามชื่อเขาซะงั้น ไม่นึกเลยว่าโลกจะกลมขนาดนี้เพราะเขาดันอยู่คณะเดียวกับฉัน แปลว่าฉันจะได้อยู่ใกล้เขามากขึ้น >////////<
“ ไม่น่าแปลกหรอกที่เธอจะชอบ เพราะพี่เขาออกจะหล่อซะขนาดนั้น >O<และที่สำคัญพี่เขายังเป็นหนึ่งในสองหนุ่มป๊อบของมหาลัยอีกด้วย กรี๊ดด >////////<” ราไดฟ์พูดไปทำท่าละมิดละเมียนด้วยความเขินอายไป
 ชิ ! หึง -*-
แต่คำพูดเมื้อกี้ที่ราไดฟ์บอกว่าเขาเป็นหนึ่งในสองหนุ่มป๊อบของมหาลัยทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าอีกคนคือใคร
“ เธอรู้ใช่ไหมว่าใครอีกคนที่เป็นหนุ่มป๊อปของมหาลัย ? ”
“ รู้สิ อีกคนก็หล่อไม่เบา เป็นถึงมาเฟียของมหาลัยเลยก็ว่าได้ มีลูกน้องอยู่ทั่วไปหมดทั้งหมด ไม่อยากจะบอกว่าเขาน่ะอยู่คณะเดียวกับเราน่ะสิแต่ดันเป็นคู่ปรับกับรุ่นพี่ซันมาตั้งแต่เด็ก พอเจอกันทีไรเป็นต้องแขวะกันทุกทีจนรุ่นี่หลายคนขี้หดตดหายกันไปไม่รู้กี่ราย ” ไม่รู้นะว่าฉันตาฟาดหรือเปล่าว่าเวลาที่ราไดฟ์พูดมักจะแสดงสีหน้าเหมือนรังเกียจก็ไม่ปราน
“ แล้วพี่ซันยอมหรอ ”
“ ยอมซะที่ไหนกันเล่า พี่ซันก็เป็นถึงมาเฟียมหาลัยเหมือนกันแต่สงบกว่าก็เท่านั้นเวลามีเรื่องก็สู้ไม่ยั้งเลยล่ะ”
“ แล้วตกลง อีกคนชื่อ...? ”
“ อ้อ ! อีกคนน่ะหรอ ชื่อ... ”
ยังไม่ทันที่ราไดฟ์จะพ่นชื่ออีกคนหนึ่งมาก็มีเสียงดังโวยวายของเหล่านักศึกษาทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องดังขึ้นมาก่อนทำให้เราสองคนหันไปให้ความสนใจกับพวกเขาแทน ไม่ใช่เสียงที่ดูกลัวแต่เป็นเสียงที่นักศึกษาหญิงในที่นี้กรี๊ดกร๊าดผู้มาใหม่อย่างออกนอกหน้า ฉันหันไปมองตามสายตาของพวกเขาก็พบกับ...
ผู้ชายผิวขาวเนียน ผมสีบรอนท์ที่รับกับใบหน้ารูปไข่ ตาสีน้ำเงินเข้มที่ดูลึกลับน่าค้นหากวาดตามองไปทั่วบริเวณ ริมฝีปากสีแดงเป็นธรรมชาติที่ดึงดูดเพศตรงข้ามได้อย่างมากกำลังเหยียดริมฝีปากถาม...
ผะ..ผู้ชายคนนั้น O_O
 
‘ ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ ลูกพี่ไรท์เดอร์ ’
‘ฉันบอกแล้วไง ใครที่มันหักหลังฉันมันต้องตาย ! ’
 
ระ...ไรท์เดอร์ ผู้ชายโหดคนนั้น O_O
“ ไอ้ซันอยู่ไหน !!” เสียงทุ้มใหญ่ตะโกนออกมา นักศึกษาที่อยู่ใกล้ๆรีบถอยกรูกันออกมาจากบริเวณอันตรายทันที รุ่นพี่ผู้หญิงซึ่งทำหน้าที่เป็นหน่วยกล้าตายเดินออกไปแบบกล้าๆกลัวเข้าไปหาไรท์เดอร์
“ จะ...ใจ เย็นๆนะ ระ.. ”
“ ฉันถามว่าไอ้ซันอยู่ไหน !!!หูตึงรึไง !” เขาถามย้ำอีกครั้ง พี่ผู้หญิงที่เป็นหน่วยกล้าตายถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจรีบถอยกรูออกห่าง ผู้ชายคนนี้น่ากลัวจริงๆ แฮะ แม้จะหล่อดั่งเทพบุตร( ถีบ )ลงมาเกิดก็เถอะ  =_=
“ ฉันอยู่นี้ มีไร ” เสียงกวนๆของพี่ซันดังขึ้นท่ามกลางบรรกาศอันตึงเครียด พร้อมทั้งเดินฝ่าวงล้อมนักศึกษาเข้ามาประชิดตัวไรท์เดอร์ ไรท์เดอร์หันไปมองตามเสียงก่อนจะพ่นคำถามที่คาใจเขามาตั้งแต่เมื่อกี้
“ แกเป็นคนส่งไปไฟล์ไปที่แก๊งค์ฉันใช่ไหม!!”
“ ใช่ แล้วทำไม ” พี่ซันยังคงรักษาท่าทีที่สงบเสงี่ยมจนทำให้ใครหลายคนตกตะลึง และด้วยท่าทีชื่นชมนั้นทำให้ไรท์เดอร์เดือดมาขึ้นไปอีก
ช่างเป็นมวยที่ถูกคู่จริงๆ -_- ‘ เทพบุตร ( หล่อ )  VSจอมมาร ( หล่อ )
“ ไอ้เลว !!” ไรท์เดอร์ทำท่าจะพุ่งเข้าใส่พี่ซันแต่ก็หยุดชะงักเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก “ แล้วแกเป็นคนไปแอบดูพวกฉันที่หลังพุ่มไม้ใช่ไหม !!!”
ตะ...ตายแล้ว !!O_O
ฉันถึงกับสะดุ้งเมื่อไรท์เดอร์พูดถึงเรื่องเหตุการณ์หลังพุ่มไม้นั้น ราไดฟ์ที่อยู่ข้างฉันตั้งแต่แรกรีบหันมาถามด้วยความเป็นห่วง
“ เป็นอะไรแพร ตัวสั่นยังกับเจ้าเข้า ”
“ เปล่า ฉันไม่ได้แอบดูนะ ” ด้วยความกลัวทำให้ฉันเผลอพูดออกไปพอรู้ตัวฉันก็รีบปิดปากราวกับไม่ต้องการอากาศอีกต่อไป
“ เธอพูดถึงเรื่องอะไร แอบดูอะไร ” ราไดฟ์งงกับกิริยาของฉันมาก
“ เปล่า ไม่มีไร ” ฉันรีบตอบอย่างรวดเร็ว
ฉันหันไปมองเหตุการณ์ปัจจุบันตรงหน้าต่อ นายไรฟ์เดอร์ดึงตอเสื้อโปโลของพี่ซันขึ้นแล้วถามอย่างคาดคั้น
“ เป็นแกใช่ไหม !!!” 
“ ... ” พี่ซันไม่ตอบแต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่นจนไปเผลอสบตากับฉันที่นั่งอยู่ทางบรรไดข้างๆ
พี่ซันแสดงสีหน้าตกใจให้เห็นแปปหนึ่งก่อนเยียดริมฝีปากได้รูปของเขายิ้มออกมาให้ฉันก่อนจะหยักคิ้วให้ สาวๆหลายคนที่นั่งอยู่รอบๆตัวฉันถึงกับเคลิ้มกันไปเลยทีเดียว
ท่าทางเมื่อกี้หมายความว่าไงนะ ?
หรือว่า ! O_Oไม่นะ พี่เขาจะยอมรับแทนฉันงั้นหรอ O_O
 
( นางฟ้า:ไม่ได้ ! เธอจะให้พี่ซันมารับบาปแทนเธอไม่ได้  )    
( เดวิล : แต่ว่าถ้าไม่ยอมเธอก็ตายนะ !)
( นางฟ้า:ตายก็ดีกว่าจะให้คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยมารับผิดชอบเธอนะ ยัยแพรวา !)
( เดวิล : ตาย ! ตาย ! ตาย !)
จะทะเลาะกันไปเพื่อ TOT
 
“ ชะ...” พี่ซันกำลังจะพูดแต่ทว่า...
“ ฉันเอง ! ที่เป็นคนแอบดู ”
ฉันดันกระดึ๋งตัวขึ้นพูดขึ้นมาก่อนนะสิ T_T ไม่ทันแล้วเรา TOT
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
เนื้อเรื่องไร้ที่ติค่ะ แต่จะดีกว่าถ้าลดอีโมลงนิด แล้วใส่คำอธิบายท่าทางของตัวละครเข้าไปแทนเพื่อคนอ่านจะได้จิตนาการมากขึ้น โดยรวมแล้วเจ๋งมากค่ะ (>_O)
จากคุณ Kurai/(bing21) อัพเดตเมื่อ 19/11/2554 17:12:49
ความคิดเห็นที่ 2
ก็เรื่องดูวกวนไปหน่อยมั้งคะ
จากคุณ peanutbutter11/(peanutbutter11) อัพเดตเมื่อ 18/11/2554 10:47:11
ความคิดเห็นที่ 3
สนุกดีจ้า แต่งอีกไวๆน้า อยากอ่าน อีก >.O
จากคุณ tooninlove62/(tooninlove62) อัพเดตเมื่อ 17/11/2554 12:39:15
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 327 ท่าน