Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
รักครั้งใหม่ของการิน....
34
16/11/2554 13:11:44
444
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 34...รักครั้งใหม่ของการิน.....
.........................................................................................................................................
“การินเป็นอะไรรึป่าว”
 

              เสียงของแบนลอดผ่านประสาทหูของหญิงสาวเมื่อเธอกำลังหอบหิ้วกระเป๋าออกมาจากบ้านหลังใหญ่ที่สุดในทริปนครนายกของเด็กร้าน  Sway & Hubris

 
“การินแฮงก์อ่ะพี่แบน  สงสัยจะกินเยอะเกินไป  ถ้ากินมากกว่านี้คงเข้าโรงบาลแหงๆ”  การินยิ้มเจื่อนๆเพราะเธอปวดหัวเหลือเกิน
“อะไรจะถึงขั้นเข้าโรงบาลเลยเหรอ  แต่หน้าเราซีดมากเลยนะ”    แบนเดินนำมาที่รถของชาย     “การินกลับรถพี่ชายเหมือนขามานะ”
“อ้อ!!  ค่ะพี่เบน” 
 

             การินยิ้มและแบกกระเป๋าไปใส่ท้ายรถชาย  ก่อนจะหันไปเห็นแบงและบัวยืนพิง  Camry  สีขาวแน่นิ่งมองมาทางการิน  สาวน้อยไม่มีอารมณ์สนใจใคร  เพราะในเวลาบ่ายของวันนี้ที่เธอเพิ่งได้นอนตอนเกือบ 10  โมงเช้ามันทำให้เธอง่วงจนยืนไม่ไหว  แต่ก็ไม่วายที่เธอจะตาดีเห็นภูยืนอยู่ข้างรถของแท  หญิงสาวรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือเดินเข้าไปหาภู  ซึ่งมีท่าทีระมัดระวังตัว  และเกรงใจปอ

 
“พี่ภู  ออกจากบ้านไปตอนไหนเหรอคะ”   การินยิ้มทั้งที่ใบหน้าอ่อนล้าเต็มที
“เกือบเที่ยงแหละมั้ง”  ภูยิ้มและหันไปมองปอซึ่งยืนอยู่ข้างแบงมองมาทางภูและการินด้วยสายตาที่มีความสงสัยล้นปรี่  หญิงสาวรับรู้ได้ถึงความอึดอัดใจที่ภูมี  จึงเดินจากมาด้วยความรู้สึกผิดหวัง
 

               ขบวนรถของเด็กร้านไม่ว่าจะเป็นรถของปอ   ชาย  แท  และรถกระบะของอัน  ออกจากสถานที่ในยามบ่าย  แวะกินข้าวระหว่างทาง  แต่ปอแยกไปอีกทางราวกับกลัวว่า  การินและแบงจะมีปัญหากัน

 
“การินไม่กินข้าวเหรอ”  ภูเดินมาถามหญิงสาวที่นั่งหน้ามึนด้วยอาการเมาค้าง  นั่งนิ่งไม่ร่วมวงกินข้าวมื้อสุดท้ายของทริป
“ไม่อ่ะค่ะ  กินไม่ลง  สงสัยจะแฮงก์”   การินยิ้มให้ภูอย่างซึ้งใจและเข้าใจว่า  นี่คือความเป็นห่วงของภู
ทริปนครนายกสิ้นสุดลง  เด็กร้านแยกย้ายกันกลับที่พักของตัวเอง แต่มีเงื่อนไขในค่ำคืนนั้นว่า  ทุกคนที่ไปทริปให้ไปช่วยทำงานที่ร้านโดยไม่มีค่าจ้างใดๆ  ทุกคนช่วยจากใจ  หมายถึงทำงานฟรี  เป็นข้อเสนอของปอที่หยิบยื่นก่อนไปทริป  และทุกคนก็น้อมรับเป็นอย่างดี
 
.........................................................................................................................................
 

              หญิงสาวกลับถึงหอพักด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนแรงอย่างยิ่ง  หากเธอกินมากไปกว่านี้  เธอคงต้องเข้าโรงพยาบาลเป็นแน่  หญิงสาวรีบคว้าโทรศัพท์และกดโทรออกหาภู  เบอร์ที่ล่อลวงมาจากเมสในค่ำคืนที่ภูยังไม่ไปทริป

 
“พี่ภูถึงบ้านยังคะ”  การินกรอกเสียงใส  พลางกลิ้งตัวลงบนเตียงที่แสนคิดถึง
“นี่ใครอ่ะ!!”  น้ำเสียงหนุ่มซื่อดูงงงันมาก
“การินเองค่ะพี่ภู”  หญิงสาวเป็นฝ่ายโทรหาหนุ่มซื่อเอง  เพราะเธอรู้ดีว่าหนุ่มภูเกรงใจปอมากมายแค่ไหนกับการคุยกับเธอ  หากเธอเป็นฝ่ายโทรหาภูก่อน  ภูก็จะดูไม่ผิดในสายตาคนอื่น
“อ้อ!!  พี่ถึงบ้านแล้ว  การินล่ะ”
“การินก็ถึงหอแล้วค่ะ  คืนนี้พี่ภูเข้าร้านป่ะคะ”
“ไม่รู้เหมือนกันน่ะ  การินล่ะ”
“อาจจะเข้าค่ะ  จะเอาพระไปคืนพี่ปอ”
“พระอะไร!!”  ภูถามด้วยความสงสัย
“พระธรรมดาอ่ะค่ะ  พี่ปอให้ไว้  จะเอาไปคืน  จะได้ไม่มีข้อผูกพันมัดเกี่ยวอะไรกันอีกแล้ว  เพราะเลิกกันแล้ว”
“การินเลิกกับพี่ปอแล้วจริงเหรอ”
“ค่ะ  เลิกกันจริงๆ  เลิกขาดด้วย  พี่ภูก็ลองถามพี่ปอดูสิคะ  ถ้าหากไม่เชื่อที่การินพูด”
“จ่ะๆ”
 

               หญิงสาวหลับตาลงไปพร้อมกับรอยยิ้มหลังจากคุยกับภู   เรี่ยวแรงที่เคยมีถูกปล่อยวางและว่างเปล่าไป  หญิงสาวนอนหลับไหลไปอย่างไม่รู้ตัวในค่ำคืนก่อนที่เธอจะกลับบ้านครั้งหนึ่งในรอบปี  เรื่องของปอถูกตัดทิ้งเป็นความทรงจำในอดีต  ความแค้นที่มีถูกความรู้สึกวูบวาบที่มีต่อภูมาแทนที่  เรื่องของปอถูกลบทิ้งไปชั่วขณะโดยที่หญิงสาวก็ไม่รู้ตัว

 
.........................................................................................................................................
 
“พี่การิน  หวัดดี”
เดียวเด็กร้านHubrisยืนสีหน้าตึงเครียดอยู่หน้าร้าน  หญิงสาวรับไหว้และและผลักประตูเข้าไปในร้าน  คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายก่อนกลับบ้านที่หญิงสาวจะมาเหยียบที่ร้านSway & Hubrisคืนนี้แทบไม่มีลูกค้าเลย  มีก็แต่เด็กร้านที่รวมตัวกันกินเหล้าอยู่ที่โต๊ะโซฟามุมหนึ่งของร้านHubrisแต่ดูสีหน้าทุกคนเป็นกังวลกับอะไรบางอย่าง
 
“ฝัน  เกิดไรขึ้นเหรอ  ทำไมหน้าเครียดๆกันจังเลย”  การินเดินเข้าไปนั่งข้างๆฝันโต๊ะยืนใกล้บาร์
“มีเรื่องอ่ะดิ”  ฝันตอบหน้าเครียด
“เรื่อง!!!  อะไร  เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“พี่ปอโกรธ  เมื่อกี้เขาขึ้นมาเห็นพวกพี่ยุเอาเหล้าที่เหลือจากทริปมากิน”
“อ้อ!!  เหล้าเหลือ  แล้วจะโกรธทำไม”
“ก็เหล้าของเขาอยู่ดีอ่ะพี่”  บอลยืนฟังอยู่ในบาร์เสนอขึ้นเมื่อแอบฟังการสนทนาของการินและฝัน
“แล้วเขาไปไหนแล้วอ่ะพี่ปอ”  การินมองหาปอทั่วร้านก็ไม่พบ
“ไม่รู้ดิพี่  ไปไหนไม่รู้  กลับแล้วมั้ง  หายไปตั้งนานแล้ว  ตอนแรกเห็นพี่การินมา นึกว่ามากับพี่ปอ ตกใจกันหมด”  บอลตอบสาวน้อย 
“การิน  พี่ปอล่ะ”  ยุเดินโล่เข้ามาหาการินและลากการินมายืนคุยหน้าห้องน้ำ
“ไม่รู้ค่ะ  การินไม่ได้โทรหาเขาเลย”
“เหรอ!!”  สีหน้ายุดูเครียดมาก
“มีอะไรกันเหรอคะพี่ยุ”  การินแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
“ก็พวกพี่เอาเหล้ามากินไง  แล้วพี่ปอโกรธมากเลย  ถ้าเขาถามนะการิน  พี่จะบอกเขาว่าพี่ขอพี่ชายแล้ว โอเคนะ”  ยุตกลงกับการินเชิงบังคับ  การินพยักหน้าหงิกๆทั้งที่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวนัก
 
[……พี่ปอจะเข้ามาอีกมั้ยเนี่ย  ไม่ได้คืนพระเลย พรุ่งนี้ฉันก็กลับบ้านแล้ว  สงสัยต้องฝากบอลคืน  ว่าแต่พี่ภูก็ไม่เห็นจะมาเลยอ่ะ  อยากเจอพี่ภูก่อนกลับบ้าน  ถ้าโทรให้พี่ภูมามันจะน่าเกลียดรึป่าวนะ  ไม่เป็นไรหรอกจะกลับบ้านแล้ว……]
 

หญิงสาวโทรหาภูเดินลงมานั่งข้างล่างตึกแสนโทรม

“พี่ภูไม่เห็นเข้าร้านเลยอ่ะ”  หญิงสาวบ่นอุบ
“ก็ว่าจะไป  แต่ไม่มีใครไปน่ะ  แล้วการินอยู่ไหน”
“อยู่ด้านล่างร้านอ่ะค่ะ  อุตส่าห์มา นึกว่าพี่ภูจะมา  ถ้าพี่ภูไม่มาการินจะกลับล่ะนะ”
“อืม  เดี๋ยวพี่ไป  การินจะรอปะล่ะ”
“รอค่ะ  รีบมานะพี่ภู” 

          หญิงสาวมองไปบนถนน Camry  สีขาวขับเข้ามาจอดแน่นิ่งข้างฟุตบาท  ร่างหนุ่มใหญ่เดินออกจากรถด้วยอาการหงุดหงิดในเวลาร้านใกล้ปิด  เขาต้องมาเก็บเงินประจำวัน

 
[……ท่าทางจะอารมณ์เสียใช่เล่นนะเนี่ย  อยากรู้จังว่าจะโกรธน่ากลัวแค่ไหน  ต้องตามขึ้นไปดูซะแล้ว…..]
 
“แล้วบนร้านคนเยอะมั้ย”  การินมองปอซึ่งเดินขึ้นตึกไปโดยไม่เห็นการินซึ่งนั่งอยู่อีกฝั่งของทางขึ้นตึกจนหญิงสาวไม่ได้ฟังที่ภูถามทางโทรศัพท์
“ว่าไง  การิน  เงียบไปเลย”  ภูพยายามถามย้ำจนการินเรียกสติกลับมา
“อ่าคะ  พี่ภูว่าไงนะคะ”
“พี่ถามว่าบนร้านคนเยอะมั้ย”
“ไม่ค่อยเยอะอ่ะค่ะ  แต่ว่ามีเรื่องนิดหน่อย”
“เรื่องอะไรเหรอ”
“พี่ภูก็มาดูเองนะคะ  การินรอบนร้านนะ  รีบมาล่ะ”
 

              หญิงสาวทิ้งปริศนาให้ภูและรีบบึ่งขึ้นไปบนร้านอย่างเร็วรี่พอที่เรี่ยวแรงของผู้หญิงคนหนึ่งจะพยุงร่างขึ้นบันไดไปได้  หญิงสาวผลักประตูเข้าร้านไป  ภายในร้านดูสถานการณ์อึมครึมมาก  ปอนั่งหน้าบึ้งตึงบนเวที เด็กร้านเดินคอตกไปตามๆกัน  ทำเอาการินกลืนน้ำลายไม่ลง  เลือกนั่งตรงข้างๆประตูดูสถานการณ์

 

                ยุเดินเข้าไปคุยกับปอด้วยอาการหวั่น  บทสนทนาค่อนข้างตึงเครียด  ปอโวยวายด้วยความโมโหพลางจิบเบียร์ลดความโมโหที่ก่อตัวจนระเบิดออกมา  ยุนั่งอธิบายเคียงข้างปุยอย่างสุดความสามารถ  เด็กร้านต่างคอยลุ้นว่าปอจะหายโกรธลงได้บ้างหรือไม่  แต่ดูเหมือนจะไม่ลดลงเลยสักนิด

 

             หนุ่มภูผลักประตูเข้ามาพร้อมรับไหว้เด็กร้านที่ยกมือไหว้  ภูเหรอหรากับสภาพร้านที่มีลูกค้าเพียง 4 โต๊ะ  และเด็กร้านที่กระจัดกระจายรอบร้านใบหน้าตึงเครียด  ทำเอาภูเกาหัวเดินเข้าห้องน้ำไปทันที  การินรีบวิ่งตามภูเข้าห้องน้ำไปยืนหน้ากระจก  หนุ่มภูล้างหน้าล้างตาก่อนจะเงยหน้ามองหญิงสาวผ่านกระจกเงา

 
“ไงล่ะพี่ภู  งงล่ะสิ”  การินพูดพลางหัวเราะเบาๆ
“เอ้อ!!  มีไรกันอ่ะ”
“พี่ปอโกรธที่พวกพี่ยุกับเด็กร้านเอาเหล้าที่เหลือจากทริปมากิน”
“อ่อ!!  ซวยเลย  ดีนะที่พี่มาทีหลัง”  ภูแอบหัวเราะเบาๆเช่นกัน
“นี่ดูดิ  การินข่วนพี่เป็นแผลเลย”  ภูชี้ให้หญิงสาวดูรอยแผลข่วนที่กลางระหว่างคิ้ว  การินจ้องเขม่งด้วยอาการงง
“การินไปข่วนตอนไหนอ่ะพี่ภู  ไม่ใช่มั้ง”
“ก็ตอนแข่งกินเหล้าแล้วการินขี้โกงมาปัดแก้วทีมพี่อ่ะ  มือการินมาข่วนหน้าพี่”
“โห!!  พี่ภูการินขอโทษนะ  การินไม่รู้จริงๆ”   การินเอามือแตะๆแผลเบาๆ 

“ไม่เป็นไร” 

             ภูยิ้มอบอุ่นก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปสั่งเบียร์และไปนั่งกินกับเพื่อนที่บังเอิญเจอกันบนร้าน  ส่วนการินกลับไปนั่งที่เดิมข้างๆฝันและเดียว  คอยมองสถานการณ์อย่างจดจ่อ  สลับกับหันไปยิ้มหวานให้ภู

 

             ปอยังคงมีสีหน้าตึงเครียดไม่เสื่อมคลาย  ยุและปุยเดินออกมาด้วยสีหน้าเครียดเช่นกันทำให้รู้ได้ว่าไม่เป็นผลที่จะทำให้ปอหายโกรธ  หนุ่มใหญ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่สลับกับยกขวดเบียร์กระดกอย่างหงุดหงิด  เหลือบมามองทางการินซึ่งจับจ้องปออยู่  หญิงสาวจับจ้องหนุ่มใหญ่ด้วยแววตาสมน้ำหน้า

 
[……ไงล่ะ  ซึ้งเลยทีเดียวกับบรรดาเด็กร้านที่เขามักจะพูดเสมอว่ารักเขาทุกคน  หากรักจริงคงไม่ทำแบบนี้หรอก  อยากหัวเราะเยาะจังเลย….]
 

            การินเดินเข้าไปนั่งคุยกับภูที่โต๊ะของภูซึ่งมีเพื่อนชายภูนั่งอยู่อีกคน  ภูมีสีหน้าลำบากใจอีกครั้งพลางหันมองไปทางปอซึ่งหันมามองและเมินกลับด้วยสีหน้าโมโหเช่นเดิม

 
“การิน  พี่ว่าการินกลับไปโต๊ะก่อนดีกว่านะ  พี่ปอกำลังโมโหอยู่ แล้วเห็นการินมานั่งข้างพี่เดี๋ยวเขาจะยิ่งโมโห”  ภูบอกหญิงสาวด้วยความลำบากใจ  การินหุบยิ้มทันทีทันใด
“ไม่เห็นเป็นไรเลย  การินเลิกกับพี่ปอแล้ว  พี่ภูเข้าใจปะ”  การินเน้นเสียงหนักและสะบัดหน้าเดินกลับโต๊ะไปใบหน้านิ่วคิ้วขมวด  ภูถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจเพราะเขาเองก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน
 

              หลังจากลูกค้าออกจากร้านหมด  เด็กร้านถูกเรียกประชุมด่วนทั้งหมด  ปอนั่งหน้าตึงบนเวที  เด็กร้านนั่งเรียงรายกลางร้าน  คอตกพูดอะไรไม่ออกนั่งฟังปอนิ่ง

 
“ต่อไปนี้นะเว่ย!!  จะไม่มีอภิสิทธิ์อะไรกับใครอีกแล้ว  ใครที่คิดว่ามีอภิสิทธิ์ทำนั่นทำนี่ได้เหนือคนอื่นๆ ต่อไปไม่มีอีกแล้ว  ใจดีกันมากแล้วเป็นแบบนี้  ต่อไปนี้ไม่ยกเว้นอะไรอีก  ถามหน่อยใครไม่รู้กฎของร้านบ้าง”  ปอตะคอกเสียงดังสนั่นร้าน  “กูถามว่าใครไม่รู้กฎของร้านบ้าง”  ปอตะคอกถามย้ำ  เด็กร้านนั่งนิ่งเงียบ
 
[……ฉันนี่แหละไม่ร
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 148 ท่าน