Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
กล่องรวมรัก...!!
27
16/11/2554 12:02:22
415
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 27...กล่องรวมรัก....
......................................................................................
......................................................................................
…………..มีความสุขมากๆนะพี่ปอ  ขอให้รวย  รวย  รวย  มีกิ๊กเยอะๆ (กว่าเดิม)  ระวังรถไฟชนกันนะพี่.............
 

              กระดาษสีขาวเล็กๆ  ปลิวไปตกตรงระเบียงห้อง  สาวน้อยรีบไปคว้าไว้ทันก่อนจะตกระเบียง  ข้อความในกระดาษแผ่นนี้ทำให้  การิน  ยิ้มมุมปากอย่างชินชากับข้อความนั้น

 
[……รถไฟมันไม่ชนกันง่ายขนาดนั้นหรอก  เพราะมีเด็กร้านช่วยกันปิด  ช่วยกันบัง  หรือถ้าหากรถไฟชนกัน  พี่ปอก็จะแก้ไขสถานการณ์ได้เอง  ช่างเป็นคำอวยพรที่ดีจริงๆ  การล่าขอคำอวยพรวันเกิดพี่ปอ  จากเด็กร้าน  ฉันได้รู้อะไรเยอะขึ้นจากคำอวยพร  อย่างน้อยก็รู้ว่าใครบ้างที่คอยช่วยพี่ปอสับราง เวลารถไฟกำลังจะชน…..]
 

                 สาวน้อยการินบรรจงตัดกระดาษติดกาว  เพื่อทำของขวัญวันเกิดของปออย่างประณีต  ทุกคำอวยพรของเด็กร้าน  การินนำมารวบรวมเป็นกล่องสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ขนาด 1 ฟุต  ที่มีทั้ง  6 ด้านเป็นคำอวยพรของเด็กร้าน  ลวดลายต่างๆบนกล่องนำมาจากลายการตกแต่งร้านSway  ร้านที่ปอแสนจะภาคภูมิใจ

 
“ตั้งใจทำไปปะแก”  นิตาเดินเข้ามาแซวเพื่อนสาวที่อดหลับอดนอนทำของขวัญให้ปออย่างตั้งอกตั้งใจ
“ก็ไม่ได้ตั้งใจหรอก  ก็อยากทำด้วยแหละ  แกก็รู้ว่าฉันชอบทำของอะไรแบบนี้อยู่แล้ว”
“งั้นวันเกิดฉัน  ฉันขอสัก 2 กล่องดิ  แบบนี้  อยากได้บ้างสวยดี”  นิตาคลานขึ้นเตียงและเตรียมจะนอนในค่ำคืนที่แสนเงียบเหงาของสองสาว
“ได้ดิ  ถ้าฉันว่างนะ  ฮ่าๆๆๆๆ”  การินติดกาวกระดาษอย่างเบามือ
“ไม่ง่วงเหรอวะ  ค่อยทำก็ได้มั้ง”
“เดี๋ยวไม่ทันอ่ะ  พรุ่งนี้วันเกิดพี่ปอแล้ว”  การินลุกขึ้นเดินมาหยิบกล่องกระดาษสีดำใบหนึ่ง  เปิดมันออกช้าๆและเทบางอย่างออกมา
“แกจะเอาไปทำอะไรอ่ะ”  นิตาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าในมือน้อยๆของการินมีลูกแก้วจากปากขวดเหล้า RED RABLEจำนวนเกือบ 10 ลูกที่การินเฝ้าสะสมมานาน
“อ้อ!  ก็กะเอามาทำของขวัญนี่แหละ”  การินนำลูกแก้วทั้งหมด  เทใส่ลงในกล่องที่เจาะเป็นช่องรูปหัวใจ  และปิดด้วยแผ่นใส ลูกแก้วก็กลิ้งอยู่ในช่องหัวใจนั้นไปมา
“ไหนแกเคยบอกฉันว่าจะเอาลูกแก้วพวกนี้ไปทำของขวัญจบปริญญาให้พี่โจไง  แล้วทำไมเอามาทำของขวัญวันเกิดให้พี่ปอ”
“เอ่อ!.....ก็มันสวยดีอ่ะ  ฉันก็เลยเอามาใส่  อีกอย่างฉันกับพี่โจก็คงไม่ได้มาดีกันแล้วก็คงไม่ได้ทำของขวัญแล้วล่ะมั้ง”   การินยิ้มเจื่อนๆ  นิตามองเพื่อนสาวและส่ายหน้าไปมาอย่างรู้ทัน
“การิน  ฉันเตือนแกแล้วนะ  ถ้าแกยิ่งเข้าหามันแล้วเกิดรักมันขึ้นมา  แผนอาจจะพังได้นะเว้ย”   นิตาลุกขึ้นนั่งมาพูดอย่างจริงจัง
“เชื่อใจฉันสินิตา  ฉันรู้ตัวอยู่ตลอดเวลาว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่  ฉันไม่มีทางรักพี่ปอได้จริงๆหรอก  เขาเลวเกินกว่าที่ฉันจะรับไหว  อีกไม่นานมันจะจบลง”  การินตอบเพื่อนสาวอย่างจริงจังเช่นกัน  ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำของขวัญต่ออย่างตั้งใจ
 

               ภาพในหัวของหญิงสาวการินระลึกย้อนไปในช่วงแรกที่ปอลงมาซื้อร้าน Hubris และเธอยังทำงานอยู่  เป็นภาพของหญิงสาวการินกำลังเดินเข้าไปในห้องสต็อกร้าน Hubrisเพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง  ปิมเดินเข้ามาพอดี

 
“พี่ปิม  การินขอลูกแก้วREDหน่อยดิ ได้ปะ”
“เอาไปทำอะไร”  ปิมคิ้วขมวดพลางหยิบขวดเหล้าในลังออก
“การินสะสมน่ะ” 
 

               การินยิ้มร่าเธอต้องการสะสมลูกแก้ว RED  เพื่อไว้ทำของขวัญจบปริญญาให้โจ  ที่ต้องเป็นลูกแก้ว REDเพราะครั้งหนึ่งโจเคยให้ลูกแก้ว REDแก่เธอเมื่อครั้งไปกินเหล้าด้วยกันและเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าขวดเหล้า REDจะมีลูกแก้วเล็กๆแสนสวยอยู่ด้วย  เธอจึงตั้งใจสะสมลูกแก้วนี้ให้ได้มากที่สุด

 
“ไม่ได้หรอก  การิน”  ปิมพูดพลางแสดงสีหน้าลำบากใจ
“ทำไมล่ะคะพี่ปิม”
“พี่ปอเค้าสะสมลูกแก้ว REDน่ะ”
“เหรอ!”  หญิงสาวสีหน้าหม่นลงอย่างผิดหวัง  “เอาสักลูกสองลูกเขาคงไม่ว่าหรอกมั้ง”  การินบ่นพึมพำลูบคลำขวดเหล้าREDที่หมดแล้วอย่างอาลัย  ปิมแสยะยิ้มและเดินออกจากห้องสต็อกไป
 

              การินไม่ยอมแพ้เดินออกไปหาปอซึ่งยืนอยู่บริเวณหน้าบาร์เพื่อจะอ้อนวรขอลูกแก้ว REDสักไม่กี่ลูก

 
“พี่ปอคะ  พี่สะสมลูกแก้ว REDเหรอคะพี่”  การินถามอย่างฉะฉานต่อเจ้านายที่เธอไม่ค่อยสนิทใจในตอนนั้น
“อืม!  ทำไมเหรอ”  ปอ งงกับสิ่งที่การินถาม
“การินขอลูกแก้ว REDสัก 4-5 ลูกได้มั้ยคะ”  การินยิ้มอ้อนวรเจ้านาย  ปอมองการินอย่างฉงน
“การินจะเอาลูกแก้ว REDไปทำอะไรล่ะ”
“การินจะเอาลูกแก้ว REDไปทำของขวัญให้คนที่การินรัก”  สาวน้อยยิ้มกว้างอย่างตั้งใจจริง
“หึ!  เหรอ”  ปอแสดงสีหน้าสื่อว่าสิ่งที่การินคิดมันช่างไร้สาระ  และมีน้ำเสียงดูถูกการินอีกต่างหาก  ก่อนจะส่ายหน้าไปมาและเดินจากการินไป
 

                 ในนาทีนั้นสิ่งที่ปอแสดงทำให้การินไม่พอใจเลยแม้แต่น้อยกับท่าทีดูหมิ่นในสิ่งที่การินตั้งใจจะทำ 

 
[……ทำไมพี่ปอต้องทำท่าทีแบบนั้นด้วยฉันไม่ชอบเลย  ถ้าไม่ให้ฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่อย่าได้มาทำท่าทางดูถูกความรู้สึกกันแบบนี้สิ  สิ่งที่ฉันทำในสายตาคุณอาจจะดูไร้สาระ  แต่มันมีค่าทางจิตใจของฉันมาก…..]
 
………………………………………………………………………………………………
 

                ภาพเก่าๆค่อยๆจางหายไป  หญิงสาวจำฝังใจจนถึงปัจจุบัน แต่เธอกลับนำลูกแก้ว RED มาทำของขวัญวันเกิดให้ปอ 

นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนเข้าสู่วันที่ 28 เป็นวันเกิดปอ  การินหยิบมือถือโทรหาปอทันที
 
“ครับ!”
“สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ปอ”  การินพูดเสียงเรียบเฉย
“อ้อ!ครับ  ขอบคุณมาก”
“ขอให้พี่มีความสุขมากๆนะคะ  มีสาวๆโทรมาอวยพรบ้างยังคะ”
“ไม่มีเลยครับ  โทรศัพท์พี่เงียบมากเลย  ไม่มีวี่แววใครโทรมาเลย”
“เหรอคะ  แล้วนี่พี่ปออยู่ไหนล่ะคะ”
“อยู่ซอยจิดาครับ  กำลังจะเข้าร้านแป๊บนึง  พรุ่งนี้พี่ต้องไปเรียนง่วงนอนมาก”
“ค่ะ  การินไม่กวนแล้วนะ”  การินวางสายปอไปด้วยความเศร้าซึม
 
            การินตั้งหน้าตั้งตาทำของขวัญต่อไปจนเกือบตี 2 ของขวัญชิ้นนี้ก็เสร็จสมบูรณ์การินห่อด้วยกระดาษน้ำตาลดูเหมือนพัสดุที่ไร้ค่า  เธอต้องการให้ผู้รับรู้สึกว่าของภายในดูไร้ค่าแต่เมื่อเปิดออกมาแล้วกลับเป็นของที่มีคุณค่ามาก  เธอเรียกของขวัญชิ้นนี้ว่า  “กล่องรวมรัก”  ซึ่งรวบรวมความรักและเคารพจากเด็กร้านทุกคนส่งผ่านถึงปอเจ้านายที่พวกเขารัก  ผู้ที่เป็นทั้งเจ้านายและพี่ที่ดี

[……นี่คงเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ฉันจะให้แก่พี่ปอ  และจะปิดตำนานรักนี่สักที  หลังจากวันพรุ่งนี้ไปก็จะเป็นเวลาที่ฉันจะได้พักและเอาข้อมูลที่สืบได้มอบให้แก่บุคคลหนึ่ง  หน้าที่ฉันก็จะเสร็จเรียบร้อย  ฉันจะได้พักใจจากเรื่องราวเลวร้าย  เพราะฉันเองก็เหนื่อยใจเหมือนกันกับการทั้งรักทั้งแค้นแบบนี้…….]
 

                 การินนั่งมองกล่องรวมรักอย่างอาลัยก่อนจะนำของขวัญไปฝากไว้กับบัสที่ร้านในคืนนั้น  เพื่อคืนวันต่อไปเธออาจจะไม่ไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดปอซึ่งจัดบนร้านHubris เธอคาดว่าเด็กๆปอคงจะมางานนี้จำนวนไม่น้อย  เธอไม่อยากไปเป็นหนึ่งในนั้น

 
.........................................................................................................................................
 

             เสียงเพลงจากวงดนตรีสดดังสนั่นร้านHubris  ในวันนี้คนเต็มร้านจนแน่น  มากกว่าครึ่งเป็นคนที่มาร่วมงานวันเกิดของเจ้าของร้าน  หนุ่มใหญ่เริงร่าในวงเหล้าที่ห้อมล้อมไปด้วยน้องๆที่รักใคร่อย่างมีความสุข  ทุกคนเมากันเต้นโยกย้ายกันอย่างสนุกสนานในค่ำคืนวันที่  28  มีนาคม  ในปีที่ปอรวมอายุได้  34  ปี 

 
.........................................................................................................................................
 

                ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆสาวน้อยการินนอนกลิ้งไปมาบนที่นอนอย่างร้อนใจเพราะเธอสับสนในใจว่าเธอจะไปร่วมงานวันเกิดปอดีหรือไม่  เพราะเธอคงไม่สนุกแน่หากต้องพบปะกับเด็กๆของปอหลายสิบคนที่มาร่วมงาน  และอีกอย่างเธอจะไปร่วมงานเพื่ออะไรเพราะเธอเองก็ไม่ได้ยินดีกับปออย่างจริงใจอย่างเช่นคนอื่น  เหล้าฟรีในงานคงเป็นสิ่งที่การินกลืนไม่ลง อีกอย่างที่การินกังวลคือ ของขวัญซึ่งไม่รู้ว่าบัสจะเอาให้ปอไปแล้วหรือยัง  และเธอก็อยากรู้ว่าปอจะทำหน้าอย่างไรเมื่อเห็นของขวัญจากเธอ  การินหยิบมือถือโทรหา  แคชเชียร์ดาทันที

 
“ว่าไงการิน”
“พี่ดาคะ  บัสเอาของขวัญให้พี่ปอยังอ่ะคะ”
“ไม่รู้สิพี่ยังไม่ได้ออกไปร้านเลย  การินฝากบัสไปให้เหรอ”
“ใช่ค่ะ  แต่การินไม่มีเบอร์บัสก็เลยไม่รู้ว่าบัสให้ไปรึยัง”
“พี่ว่านะ  การินเอาไปให้พี่ปอเองดีกว่านะ  เราทำให้เขาทำไมไม่ให้เขาเองล่ะ  ฝากคนอื่นไปให้ทำไม  ไม่เห็นต้องอายเลย  เราทำจากใจ”
“เอ่อ! แต่การินกลัวว่าถ้าไปแล้วมีเด็กๆพี่ปอไปกันเยอะ  กลัวมีปัญหาอ่ะค่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกมั้ง  เชื่อพี่ดิ  วันเกิดพี่ปอก็มีคนให้ของขวัญเยอะแยะ”
 
            การินวางสายจากดาไปอย่างสงบ  เธอนั่งคิดไปคิดมาบนเตียงอยู่พักใหญ่  ความลังเลบังเกิด
 
[……เอาไงดีนะ  ถ้าไปแล้วเจอเด็กๆพี่ปอฉันไม่อยากเจอ  ไม่ว่าจะเป็นพี่กอย  พี่แบง  ตอง  น้องแอร์  หรือใครอื่นๆที่ฉันไม่รู้จัก  แต่ถ้าไปฉันก็อาจได้เห็นอะไรดีๆก็ได้…..]
 

               การินตัดสินใจไปงานวันเกิดปอ  พร้อมกับพีมเด็กร้านที่สนิท ด้วยใจหวั่นๆ

ก้าวแรกที่เข้าสู่ร้านHubris  ความรู้สึกแรกที่การินสัมผัสคือ ความร้อนผ่าวทั่วร่างกาย  เนื่องจากคนแน่นร้านเหลือเกินแทบไม่มีที่จะยืน  เธอยืนพิงอยู่หน้าประตูทำอะไรไม่ถูก  เห็นปออยู่มุมในสุดของหน้าบาร์คนหนาตาบดบังปอไว้  การินพยายามมองดูปอซึ่งดูเริงร่ามีความสุขเป็นพิเศษ  แต่ก็ถูกคนบดบังไปจนมองไม่ค่อยเห็น 
 
“พี่การินคนเยอะมากเลยอ่ะพี่ “  พีมทำเสียงตื่นเต้นดีใจ
“ อืม!เยอะมาก”  การินตอบเสียงเรียบเฉย  ก่อนจะกรอกตาหาบัส  ซึ่งบัสอยู่ในบาร์นั่นเอง  การินเดินเข้าไปหน้าบาร์ฝ่าฝูงชนที่รายล้อมอย่างยากลำบาก ผ่านหน้าโต๊ะปอ  แต่ปอไม่ได้หันมาเห็นการินเลยแม้แต่น้อย
 
“บัส  ให้ของขวัญไปยังเหรอ”  การินตะโกนถามบัสสู้กับเสียงเพลงจากวงดนตรีที่ดังสนั่น
“ยังเลย  อยู่ในห้องสต็อกอ่ะ  เอาเลยปะ”  บัสยิ้มจริงใจ
“ยังจ่ะ”  การินเหลือบมองไปที่ปอซึ่งชนแก้วกับน้องๆอย่างเฮฮา  เคียงข้างมีสาวๆรายล้อมซึ่งเธอก็ไม่เคยเห็นมาก่อน
 
[……ไม่อยากให้ตอนนี้เลย  สาวๆพวกนั้นอาจเป็นเพื่อนที่รามของพี่ปอก็ได้ แต่กลัวว่าถ้าให้ไปแล้วในตอนนี้พี่ปอจะไม่สนใจรึป่าว  ดูสนุกสนานเวอร์  หรือค่อยให้ตอนปิดร้าน  แต่ถึงตอนนั้นพี่ปอคงเมาไม่รู้เรื่องไปแล้วมั้ง  เอาไงดี…..]
 

               การินยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าบาร์  พยายามมองปอผ่านฝูงชนที่บดบัง  ดูเหมือนมีกำแพงรายล้อมจนเธอเข้าไม่ถึง

 
“การิน  สวยเชียวนะวันนี้”  แคชเชียร์แบนแซวสาวน้อยที่ยืนสีหน้าลำบากใจ  การินหันไปยิ้มเจื่อนๆ
“สู้คนอื่นไม่ได้หรอกพี่”  การินต้องการสื่อว่าสู้ผู้หญิงของปอคนอื่นที่แต่งตัวจัดจ้าน ในวันนี้  แต่เท่าที่ดูเธอกลับไม่เห็นเด็กปอสักคน  หรือคนมันเยอะเกินกว่าที่สายตาคู่นี้จะกวาดดูได้รอบ
 

             การินแหวกฝูงชนผ่านหน้าโต๊ะปอไป  แต่ปอก็ยังไม่เห็นการินเลยแม้แต่น้อย การินเดินมาหน้าห้องน้ำ  สาวๆต่อคิวเข้ากันยาวเหยียด  สาวน้อยปาดเหงื่ออย่างสับสน  เด็กร้านหลายคนเห็นการินก็ทักทายตามสภาพ 

 
“การิน  มากับเค้าด้วยเหรอ  อยู่โต๊ะไหนเนี่ย”  บายรุ่นพี่หนุ่มมาทักทาย
“เอ่อ  พี่บายการินอยู่โต๊ะด้วยดิไม่รู้ไปยืนตรงไหน  การินมางานพี่ปอนี่แหละ”
“อ้อ  มาดิ  โต๊ะพี่อยู่หน้าห้องน้ำนี่เอง”
การินเดินมาทักทายรุ่นพี่ในโต๊ะที่เริ่มเมามายกันแล้ว  โต๊ะข้างๆบาย  คือ โต๊ะของโสมและโฮ  ถัดจากนั้นไปก็เป็นตำแหน่งที่ปอยืนอยู่  ห่างกันไม่ถึง 3 เมตร  แต่ปอก็ไม่ได้สังเกตุเห็นการิน ส่วนโสมและโฮซึ่งยิ้มทักทายการิน
 
“พี่การิน  มาอยู่นี่เอง หาตั้งนาน  ไม่เอาของขวัญให้พี่ปอละพี่”  พีมเดินมาจับแขนการินจนเธอสะดุ้งเฮือก
“แกเอาไปให้เขาแทนฉันหน่อยดิ  ฉันไม่กล้าอ่ะคนเยอะ”  การินอ้อนวรพีม  พีมเกาหัวแบบมึนๆ
“ได้ๆ  แล้วของขวัญอยู่ไหนล่ะพี่”
“ไปขอจากบัสอ่ะ  บัสเก็บไว้ในห้องสต็อก”
 

              พีมแหวกผู้คนไปถึงบาร์และขอของขวัญจากบัส  บัสเดินเข้าไปหยิบกล่องรวมรักที่ห่อกระดาษสีน้ำตาลไว้  ภายนอกเขียนด้วยปากกาสีดำว่า

 "จากใจเด็กร้าน”
 

               การินเดินไปยืนหน้าบูทดีเจซึ่งเป็นมุมที่มองเห็นหน้าบาร์ได้ไกลๆ  การินไม่อยากเปิดตัวว่าเป็นเจ้าของกล่องรวมรักนั้น  แต่เธอต้องการให้กล่องใบนั้นมาจากความรักในตัวเจ้านายของเด็กร้านทุกคน  เด็กร้านทุกคนเป็นเจ้าของร่วมกัน  อีกอย่างเป็นการป้องกันไม่ให้ของขวัญพังพินาศในเงื้อมมือของสาวๆปอ

 

              บัสเอาของขวัญยื่นให้กับพีม  พีมเดินออกมาหน้าบาร์แหวกผู้คนเข้าถึงตัวปอและยื่นกล่องรวมรักให้  ปอรับของขวัญและชูขึ้นโบกไปมาอย่างดีอกดีใจ  เด็กร้านตบมือโห่ร้องกันอย่างสนุกสนาน

 
[……โล่งจัง  ให้ไปเรียบร้อย  เขาคงคิดว่าของชิ้นนั้นเป็นของที่เด็กร้านซื้อให้สินะ  ปล่าวเลยมันเป็นเพียงกล่องกระดาษสีสันสวยงามที่รวบรวมคำอวยพรจากใจเด็กร้านต่างหาก  และมันมาจากน้ำพักน้ำแรงของฉัน  ทั้งที่ฉันก็ไม่เข้าใจว่าฉันจะทำไปเพื่ออะไรกันแน่…..]
 
“แกะเลยพี่  แกะ  แกะ”
 

            เด็กร้านและน้องๆปอที่รุมล้อมในมุมหน้าบาร์ต่างลุ้นให้ปอแกะของขวัญ  เพราะเด็กร้านทุกคนอยากรู้ว่าการินนำกระดาษที่พวกเขาเขียนอวยพรไปทำอะไรกัน  ปอไม่รอช้ารีบฉีกกระดาษน้ำตาลออกด้วยความตื่นเต้น  ของขวัญปรากฏออกมาแก่สายตาทุกคน  เด็กร้านต่างตื่นเต้นดีใจชี้มือชี้ไม้บอกปอว่าส่วนใดเป็นคำอวยพรของตัวเองจนดูวุ่นวายกันไปหมด  แต่การินก็พบรอยยิ้มที่เต็มปรี่ไปด้วยความสุขบนใบหน้าของปอ

 

                   ปอยิ้มปรี่มองกล่องลูกบาศก์อ่านคำอวยพรต่างๆด้วยความสุข  และกวาดสายตามองหาการิน  การินเดินออกมานั่งหน้าร้านอย่างสงบทนสูดกลิ่นควันบุหรี่เข้าไปเต็มปอด

 
[……ของขวัญที่ฉันทำ  ฉันต้องการให้เด็กร้านมีส่วนร่วมกับของด้วย  เจตนาจริงๆของฉันนั้นจริงๆแล้วฉันแค่กลัวว่าหากเป็นของจากฉันเอง  พี่ปอจะไม่เก็บเอาไว้หรือต้องซ่อนไว้สักมุมของบ้าน  เพราะมันคงดูไร้ค่ามากสำหรับเขา  แต่หากเป็นของที่มีเด็กร้านร่วมใจให้อย่าง  กล่องรวมรักนี่แล้ว  เขาคงไม่กล้าทิ้งหรอก…..]
 
“เจ๋งดีว่ะการิน  ของขวัญอ่ะ”  มุดเดินออกมาหน้าร้านเห็นการินก็เลยเอ่ยปากชม  การินได้เพียงยิ้มเศร้าๆ 
“สวยดีพี่  ทำนานปะ”  บอลออกมาสูบบุหรี่หน้าร้านทักขึ้น
“ก็นานนะ  ประมาณ 12 ชั่วโมงได้แหละมั้ง”
“พี่การินพีมกลับก่อนนะ  จะไปนอน  ง่วง”  พีมเดินออกมาหน้าร้านเห็นการินนั่งอยู่จึงยกมือไหว้ลา
“อ่าว!  ทำไมรีบกลับล่ะพีม  ไม่กินเหล้าเหรอ”
“ไม่อ่ะ  คนเยอะ ร้อน  พีมไม่ชอบคนเยอะๆแบบนี้  อึดอัด”  พีมเบ้หน้าเบ้ตา
“พี่ลงไปส่งนะ”  การินเดินลงไปส่งพีมชั้นล่าง
“พี่การินไม่เอาของขวัญไปให้เองล่ะพี่”  พีมถามระหว่างเดินลงบันไดไม้เก่าๆ
“ไม่อ่ะ  พี่ไม่อยากเด่น  ฮ่าๆๆๆๆ”  การินพูดปนขำกลบเกลื่อนความจริง  “แล้วพี่ปอถามมั้ยว่าใครเป็นเจ้าของของขวัญ”
“ไม่อ่ะ”  คำตอบของพีมทำให้การินหุบยิ้มกว้างลงทันตา  และคิดว่าปอคงไม่สนใจของขวัญไม่มีมูลค่าจากเธอ
“แต่พี่ปอถามว่า  เจ้าของไม่มาเหรอ  เขาคงรู้แหละว่าพี่การินทำให้”
“เหรอ!  แล้วพีมว่าไง”  การินแอบใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย
“ก็บอกว่ามา “  พีมตอบก่อนจะขึ้นมอไซด์ของตัวเอง  “กลับก่อนพี่  อย่าเมานะคะ” 
“จ่ะ  ขับรถกลับดีๆนะ”  การินยืนโบกมือส่งน้องอยู่บนฟุตบาท  ก่อนจะเดินกลับขึ้นร้านเพียงลำพัง
 
[……เขารู้อยู่แล้วแหละมั้ง  เพราะในไดอารี่ที่ฉันให้เขาไปฉันเขียนไว้ว่าจะทำของขวัญให้เขา  แต่มันก็ไม่มีค่าเท่าของขวัญจากเด็กๆเขาคนอื่นหรอก……..]
 

                 การินกลับเข้าไปในร้านไปโต๊ะของบาย  กินเหล้ากับรุ่นพี่ด้วยใจเคว้ง  เธอเหลือบมองปอที่อยู่ไม่ไกล และไม่นานหนุ่มใหญ่ก็หันมาเห็นการิน  ปอยิ้มให้การินอย่างจริงใจ  การินอมยิ้มแห้งๆให้ปอและหลบตาหันมาดื่มๆกับรุ่นพี่อย่างอ่อนใจ  เธอรู้ดีว่ายังไงปอก็เฉยชากับเธออยู่ดี  หากเธอเข้าไปคุยด้วยปอก็ต้องเนียนเป็นคนไม่คุ้นเคยซึ่งมันจะทำร้ายจิตใจเธอแน่ๆ  เธอจึงไม่เลือกเดินไปคุยกับปอ  แต่คอยเหลือบมองพฤติกรรมปออยู่ตลอด  สาวๆเข้ามาวนเวียนรอบๆปอไม่ซ้ำหน้า  คนหนึ่งยืนอยู่ใกล้ปอตลอดเวลาจนน่าสงสัย  การินคอยมองจนเห็นผิดสังเกตุ

 
[……ผู้หญิงคนนั้นคงเป็นเด็กพี่ปอที่ฉันไม่รู้จัก  ก็สวยดีนะ  และคงมีอีกหลายคนในร้านนี้  ทุกคนคงเข้ามาชนกับพี่ปอโดยที่คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญที่สุดของปอในค่ำคืนนี้  น่าตลกจริงๆ  คงไม่มีใครรู้ตัวเลยว่าคนสำคัญของพี่ปอจริงๆเป็นใครกันแน่  แล้วฉันล่ะ  ฉันเป็นใครกัน  ฉันก็เป็นแค่เด็กร้านคนนึงนี่นา  แล้วฉันจะไปกลัวเด็กพี่ปอทำไม  เออว่ะนี่ฉันจะมาเกรงใจพี่ปอทำไมท่าทางฉันจะสับสนกับตัวเองมากไปแล้วนะ  ดีซะอีกให้เด็กพี่ปอเข้าใจผิดไป  การทำสิ่งเลวๆตอบกลับชายคนนี้ท่าจะขัดกับจิตใจดีของฉันซะจริง  ไม่ได้แล้วนะ  การิน!ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด อย่าลืมสิ่งที่พี่ปอทำให้เราต้องเจ็บปวดสิ….]
 

              การินตัดสินใจชงเหล้าในแก้วและเดินผ่านโสมและโฮ  การินจึงชนแก้วกับโสมและโฮก่อนจะเข้าไปถึงปอ

 
“เพิ่งมาเหรอ”  โฮถามและยิ้มจางๆให้การิน  การินพยักหน้ายิ้มกว้างก่อนจะเข้าไปสะกิดปอซึ่งยืนมองบรรยากาศร้านนิ่งๆ
“ชนกันค่ะพี่ปอ”  ปอหยิบแก้วที่วางบนบาร์มาชนกับการินและยิ้มให้จางๆด้วยความนิ่งเฉย
“ของขวัญสวยมั้ยคะ”
“ครับสวยดี  ขอบคุณมาก”  ปอตอบและหันไปในวงของน้องๆแจมกับน้องๆอย่างไม่ใส่ใจการินเลยแม้แต่น้อย
 
[……เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิดเลย  แล้วฉันก็เป็นคนธรรมดาที่ถูกพี่ปอไม่สนใจ  ใครสักกี่คนจะเข้าใจผู้หญิงที่ถูกกดขี่ข่มเหงทำร้ายจิตใจจนเหลวแหลกอย่างฉัน  ผู้ชายคนนี้จะไม่ได้มีความสุขหรอก…….]
 

              การินเดินกลับมาโต๊ะรุ่นพี่ด้วยสายตาอาฆาตรแค้นอีกครั้ง  หลายครั้งที่เธอมักจะใจอ่อนให้ปอและทุกครั้งปอก็ดึงความเคียดแค้นจากก้นลึกในใจการินขึ้นมาได้ในทุกครั้ง

 

             หญิงสาวเมาเดินไปชนแก้วกับน้องๆปอที่เธอพอจะรู้จัก ในโต๊ะปอที่ยาวเหยียดและคนแน่น  การินเดินทักทายคนนั้นคนนี้อย่างไม่กลัวเกรงหรือ เกรงใจใครอีก  น้องๆปอบางคนที่ไม่รู้จักการิน  สงสัยว่าการินเป็นใครกันถึงได้มาสนิทสนมกับคนในโต๊ะแบบนี้  การินต้องชะงักการชนแก้วเมื่อเธอเห็นสาวน้อยผู้น่ารักตัวเล็กยืนอยู่ข้างๆ

 
[……น้องบัวนี่นา  น้องสาวพี่แบง แสดงว่าพี่แบงก็ต้องมาด้วยสิ  แต่ทำไมไม่เห็นพี่แบงเลยนะ……]
 

              การินกวาดสายตามองไปรอบๆร้านก็ไม่เจอแบง  ตำแหน่งที่ปอยืนก็ไม่มีร่างของสาวสวยแบงอยู่เลย  การินจึงเนียนๆเข้าไปชนแก้วกับบัว  ทั้งที่ไม่เคยคุยกันมาก่อน

 
“น้องชื่อไรอ่ะ”  การินแกล้งทำเป็นไม่รู้
“บัวค่ะ  แล้วพี่อ่ะชื่อไร  บัวเห็นพี่บนร้านบ่อยมากแต่ไม่รู้จัก”
“ชื่อ  การินจ่ะ  แล้วนี่บัวมาคนเดียวเหรอ  พี่แบงไม่มาเหรอ”
“ไม่มาอ่ะ ไม่รู้ทำไมไม่มาปล่อยบัวมาคนเดียวเนี่ย  ต้องมาคอยดูพี่ปอให้พี่แบง ท่าพี่ปอจะมีสาว”  บัวหันไปมองทางปอซึ่งมีสาวคนเดิมนั่งอยู่ข้างๆ  ปอมองมาทางบัวและการินด้วยสายตาหวั่นๆ
“พี่พร  นั่นใครอ่ะพี่  ผู้หญิงที่อยู่ข้างพี่ปออ่ะ”  บัวหันไปถามพรซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ
“อ้อ!  เด็กพี่อันน่ะ  ทำไมเหรอ”  พรตอบอย่างมั่นใจแต่ตัวการินไม่เชื่อสิ่งที่พรพูดเลย
“ป่าว  ก็นึกว่าเด็กพี่ปอ”  บัวพูดและหันมามองหน้าการินเจตนาหมายถึงหญิงสาวด้วย  การินอมยิ้มให้ปอและเดินจากไป
 

                 การินกลับมาโต๊ะรุ่นพี่และเต้นไปกับรุ่นพี่อย่างสนุกสนานสลับกับชนแก้วกับโต๊ะโสม  โดยโต๊ะโสมก็เป็นเหล้าฟรีจากปอเช่นกัน  วันนี้ท่าทางปอจะหมดเงินไปเยอะมากทีเดียวRED  หลายสิบขวดถูกเปิดและหมดลงราวกับเททิ้ง

 

                 การินเห็นปอยืนอยู่เพียงลำพังในมุมลึกหน้าบาร์  สาวคนนั้นที่อยู่เคียงข้างหายไป  การินจึงเดินเข้าไปหาปอ  ยกแก้วชนกับปอ  ปอยิ้มจางๆเช่นเดิม

 
“พี่ปอเมารึยังคะ”  การินแกล้งเข้าไปยืนใกล้ชิดปอมากๆ  น้องๆปอต่างมองกันเป็นตาเดียว
“นิดหน่อยครับ”
“แต่การินเมามากเลยค่ะ  มึนมากเลย”
“เหรอจ๊ะ  เออนี่ของขวัญมันหลุดอ่ะ”  ปอหยิบกล่องรวมรักมายื่นให้การินดูกระดาษที่หลุดออกต้องติดกาวด่วน
“อ่าว  ทำไมมันหลุดอ่ะ”  การินมองกล่องอย่างเพ่งพินิจ  ความเมาจางลงไปมาก
“ไม่รู้สิ”  ปอยกเหล้าดื่มอย่างไม่ใส่ใจ
“เดี๋ยวการินไปหากาวมาติดก็ได้ ไม่เป็นไร  สงสัยตอนทำมันติดไม่แน่นมั้ง”  การินวางกล่องไว้บนชั้นด้านหลังปอ ปอยิ้มรับ
“เดี๋ยวมานะคะ  ลงไปซื้อกาวก่อน”  การินโน้มหน้าไปกระซิบข้างหูปอ  เธอเหลือบเห็นผู้หญิงคนนั้นเดินกลับมากำลังแหวกผู้คนเพื่อมาที่ปอ  การินจึงใช้จังหวะนั้นหอมแก้มปอ  ปออึ้งไปแบบตั้งตัวไม่ทัน ยิ้มแห้งๆทำอะไรไม่ถูก
 

               การินเดินออกจากมุมหน้าบาร์ สวนกับผู้หญิงคนนั้น  การินยิ้มมุมปากให้หญิงสาวในชุดแดงคนนั้น  แต่เธอกลับได้สีหน้าโมโหตอบกลับมา  การินไม่สนใจเดินออกจากร้านไปทันที

 
[……ฉันรู้ว่าที่ฉันทำไปอาจจะสร้างปัญหาให้พี่ปอได้เล็กน้อย  แต่ฉันเชื่อว่าพี่ปอแก้ไขสถาณการณ์ได้ดีอยู่แล้ว  อย่างน้อยก็ให้ฝ่ายหญิงเกิดข้อระแวงบ้าง  ไม่ใช่หลับหูหลับตาฟังคำโกหกเพื่อรักษาน้ำใจของปออย่างเดียว…]
 

              การินเดินยิ้มร่าอย่างสบายใจลงบันไดไปอย่างสะใจ  แต่เธอก็ต้องชะงักกลางบันไดเมื่อเธอเห็นใครคนหนึ่งเดินขึ้นบันไดมาอย่างเฉิดฉาย

 
[……พี่แบง!  ไหนบัวว่าพี่แบงไม่มา  สุดท้ายก็มา  คนที่พี่ปอรอคอยก็มาจริงๆ  พี่แบงคงอดใจไม่ได้ที่จะไม่มางานวันเกิดของคนที่เธอรัก และเขาก็รักเธอ   สายตาพี่แบงดูนิ่งและเย็นชามาก  เดินผ่านฉันไปเฉยๆ  แต่ฉันกลับรู้สึกตัวแข็งทื่อราวถูกพี่แบงสะกดไว้อย่างนั้นแหละ  รู้สึกเวลาของฉันจะหมดไปซะแล้วสิ….]
 

                  สาวน้อยการินเดินกลับขึ้นมาบนร้านด้วยใจห่อเหี่ยวในมือ  ถือกาวที่ติดแน่นทนนานมาด้วย  ภาพที่เธอเห็นเบื้องหน้าทำให้ความเมาของเธอจางหาย  แบงยืนคุยกับปอที่เดียวกับที่เธอคุยเมื่อครู่  และดูปอดีอกดีใจกับการมาของแบงมาก  การินไม่กล้าจะเดินเข้าไปหยิบของขวัญเพื่อมาซ่อมเลยทีเดียว

 
“โฮ!  การินวานโฮหยิบกล่องของขวัญให้หน่อยดิ”  การินเข้าไปบอกโฮซึ่งยืนอยู่ใกล้โต๊ะปอมากกว่าเธอ  สีหน้าโฮดูเศร้าๆ
“เดี๋ยวเอาให้”  โสมออกตัวและหยิบกล่องรวมรักส่งให้การินแทนโฮ การินรับกล่องและเดินหายไปโดยไม่ได้สังเกตุสีหน้าแสนเศร้าของโฮเลย
 

                 สาวน้อยกลั้นน้ำตาที่เอ่ออยู่ที่เบ้าตาไว้ด้วยความลำบาก  มือก็ทากาวซ่อมแซมของขวัญที่ปอไม่สนใจ  แม้เป็นของที่รวมความรักเด็กร้านไว้ก็ทำให้ปอดีใจได้ใม่เท่าที่แบงมาร่วมงานในวันนี้  การินกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จริงๆเธอกอดของขวัญและร้องไห้ในห้องน้ำเพียงลำพัง  โดยไม่มีใครรับรู้เลยว่าผู้หญิงที่ดูร้ายกาจอย่างการิน กลับแอบมาอ่อนแอคนเดียวในทุกครั้งที่หัวใจไร้เรี่ยวแรง

 

               กล่องรวมรักสมบูรณ์ดังเดิม  การินเดินไปที่โต๊ะฝากโสมวางไว้ที่เดิม  เธอยังคงเห็นแบงอยู่ที่โต๊ะปอยืนเคียงข้างปอ  ส่วนผู้หญิงอีกคนหายไปแล้ว  การินสงสัยว่าผู้หญิงชุดแดงที่นั่งหวงก้างหายไปไหน  หายไปอย่างไร้ร่องรอย  การินพยายามลบเลือนเรื่องปอออกไป  และเต้นไปกับรุ่นพี่ในโต๊ะไปอย่างสนุกสนาน  แต่เธอกลับไม่มีแรงจะยกแขนโยกตัวเลย  เธอไม่สนุกอีกแล้ว  ค่ำคืนนี้มันกร่อยลงทันตาตั้งแต่ตัวจริงของปอมา  การินตัดใจหยิบกระเป๋าที่วางไว้ใต้โต๊ะเพื่อจะกลับ

 
[……หากอยู่ต่ออีกหน่อยและฉันเมากว่านี้  ฉันจะต้องร้องไห้แน่ๆเลย  ฉันจะแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นไม่ได้  หากฉันร้องไห้คงมีหลายคนต้องสมน้ำหน้าและตลกขำขัน  ของคนที่ถูกทิ้งๆขว้างๆอย่างฉัน  พอกันทีสำหรับค่ำคืนนี้…..]
 
“กลับแล้วเหรอ  การิน  ทำไมกลับเร็วจัง  แล้วใครจะเต้นเป็นเพื่อนฉันล่ะแก”  ฝนรุ่นพี่สาวถามขึ้นเพราะเธอจะไม่มีคนเต้นเป็นเพื่อน
“พี่แปไง  ให้พี่แปเต้นไปก่อนนะคะพี่ฝน  การินเมาปวดหัวมากเลย”  การินต้องแกล้งโกหกรุ่นพี่ไปอย่างจำใจ
“แหมแปมันเต้นซะที่ไหนล่ะ  ไงก็กลับดีๆนะแก”  ฝนโบกมือลาสาวน้อยอย่างอาลัย
“การิน  โอเค ใช่มั้ย”  กกมาตบบ่าการินแบบรู้ทันสาวน้อย
“โอเคพี่  การินไม่ได้เป็นไรเมานิดๆ  ปวดหัวนิดหน่อย”  การินแกล้งเฉไฉ
“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องเมา  เรื่องพี่ปออ่ะ”
“โอ๊ย!!  พี่กก  การินไม่ได้คิดไรหรอกจริงๆ  ชิวๆหน่า  ไปก่อนนะ”  การินโบกมือลากก  ซึ่งมองสาวน้อยด้วยความเป็นห่วง
 

              การินเดินออกจากโต๊ะและมองไปที่ปอ  ปอมองมาที่การินพอดี  การินหลบตาและตัดใจเดินออกมาจากร้าน  น้ำตาเริ่มซึมออกมาอีกครั้ง

 
“การิน!!  กลับแล้วเหรอ”
 
            สาวน้อยหันกลับไปมองหน้าร้านก่อนจะก้าวลงบันได  เสียงใครบางคนที่ไม่คุ้นหูเรียกเธอไว้
 
“อ้อ!!  โฮนี่เองนึกว่าใคร  ใช่จ้า  การินกลับแล้วแหละ  ง่วงนอนอ่ะ  เมาๆมึนๆ  แล้วก็ไม่อยากอยู่ดูบางอย่าง”  การินกล้าที่จะพูดอะไรในใจเพราะเธอคิดว่าโฮไม่น่าจะรู้อะไรมากนักเรื่องเธอกับปอ
“พี่ปอน่ะเหรอ”  โฮพ่นควันบุหรี่ออกมาเบาๆ  และยิ้มเศร้าๆให้การิน  แต่การินกลับผงะและแปลกใจที่โฮรู้
“อืม!  ก็แฟนเค้ามาอ่านะ  เรามันตัวสำรองก็ต้องไป”  การินยิ้มเศร้าๆ
“อย่าคิดมากแล้วกัน  ลองคิดแบบโฮสิว่าแค่เห็นเค้ามีความสุขกับคนที่เค้ารักก็ดีแล้ว  คอยเป็นห่วงห่างๆ” 
“โฮ!หมายความว่า............”  การินอ้าปากค้างยกใหญ่
 
.........................................................................................................................................
  

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 115 ท่าน