Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
รวมพลเด็กร้าน..!!
25
16/11/2554 11:32:32
420
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 25...รวมพลเด็กร้าน.
....................................................................................................................................
 
“มีแฟนเอาใจแบบนี้ก็ดีแล้ว”

            ปอบ่นพึมพำขณะที่นอนคว่ำให้หญิงสาวเหยียบนวดแผ่นหลังบนเตียงหนานุ่ม  ภายในห้องนอนที่แสนเยือกเย็น  เจ้าคุณชายที่ขี้ร้อนเป็นนิสัยทำให้อุณหภูมิในห้องเย็นซะจน การินขนลุกตั้ง

“ใครแฟน!” หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อ ส่วนปอก็นอนอมยิ้มไม่ตอบอะไร
 

                การินยังคงสวมร่างเป็นหมอนวดมือสมัครเล่น เหยียบนวดหลังให้ปออย่างใจเย็นด้วยอาการเมาเล็กน้อย ในห้องนอนสีขาวสะอาด

 
[…ไม่จ้างหมอนวดมานวดให้เลยล่ะ นี่แหละนะพี่ปอแก่แล้วยิ่งทำงานในร้านเหล้าด้วยสุขภาพก็เสื่อมโทรมเร็วเป็นธรรมดา อยากรู้จริงๆว่าเขาใช้ให้เด็กๆเขานวดให้แบบนี้ทุกคนเลยรึป่าว…]
 

             ในที่สุดการินก็ได้นอนสมใจในเวลาเกือบ 6 โมงเช้า ปอหลับใหลไปอย่างสบายตัวด้วยความผ่อนคลายจากฝีมือนวดของการิน แต่สาวน้อยกลับนอนไม่หลับนอนครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา และความรู้สึกที่ปอมีต่อเธอว่าที่เธอเป็นอยู่นี้มันคืออะไร แม้การินจะนอนในอ้อมแขนของปอแต่เธอกลับรู้สึกว่าเหินห่างกันเหลือเกิน คงเพราะเธอสัมผัสได้ว่าปอไม่ได้รักเธอเลยแม้แต่น้อย คนไม่รักกันต่อให้อยู่ใกล้กันสักแค่ไหนความผูกพันก็เทียบไม่ได้กับคนรักกันแต่ห่างไกลกันแสนไกล ความรู้สึกมันต่างกันจริงๆ

----------------------------------------------------------------------------------------------------
 
“ไม้กวาดจ้า ไม้กวาด ถูกๆราคาไม่แพง ไม้กวาด ไม้ขนไก่ มีครบจ้า!”
 

               เสียงเร่ขายไม้กวาดผ่านบ้านของหนุ่มใหญ่ สาวน้อยค่อยๆลืมตาขึ้นมาในยามบ่าย เธอรู้สึกเหมือนได้นอนหลับไปไม่นาน การินนอนตะแคงเข้าหาปอซึ่งหลับอย่างสบายใจไม่สะทกสะท้านกับเสียงเร่ขายของที่แสนจะรบกวนแก้วหูยิ่งนัก

 

               การินเอามือลูบหน้าปออย่างเบามือ และลุกขึ้นรวบผมไว้มั่นเตรียมจะลุกออกเตียงเพื่อลงไปทำอะไรบางอย่างด้านล่าง แต่มือใหญ่ของชายข้างๆกลับรวบตัวหญิงสาวเข้าไว้ในอ้อมกอด

 
“จะไปไหน” ปอถามขึ้นเสียงทุ้มต่ำ ทำเอาการินใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
“จะไปเข้าห้องน้ำอ่ะค่ะ แต่ไม่ไปแล้วดีกว่า”การินสวมกอดปออย่างเนียนๆไม่ให้ปอสงสัยอะไรมากมาย
 
[…สิ่งที่เป็นอยู่ฉันก็ปล่อยเลยตามเลย ฉันไม่เคยคิดเลยว่าที่ฉันอยู่ใกล้ชิดเขาแบบนี้เป็นเพราะความรัก มันเป็นเพียงความใคร่ที่เขาปรารถนาแค่กายของฉันไม่ได้เกี่ยวเนื่องด้วยกับความรู้สึกเหมือนที่ผู้หญิงทั่วไปรู้สึกเลย คิดไปแล้วก็สมเพชตัวเองที่เป็นได้แค่ที่ระบายอารมณ์ให้กับผู้ชายที่ไม่ได้รักฉันเลย…]
 
แกร๊กกกกกก!!!!!!
 
            ปอและการินสะดุ้งออกจากห้วงอารมณ์ การินชะเง้อมองไปที่ประตูที่ค่อยๆแง้มออกเล็กน้อย ทั้งคู่ลุ้นว่าใครกันจะปรากฏกายขึ้นที่ประตูห้องนอน
 
“คุณแม่พี่ปอรึป่าว” การินบ่นพึมพำ แต่ก็ไม่มีร่างของใครปรากฏขึ้น ปอจึงลุกไปดูพบว่าประตูปิดไม่สนิทก็เปิดออกเอง ปอจึงปิดให้แน่นและล๊อคประตูอย่างดี ก่อนจะเดินกลับมาหาหญิงสาวที่นอนซุกตัวในผ้าห่ม
 
“ประตูปิดไม่สนิท”
“การินก็คิดว่าคุณแม่พี่ปอมาซะอีกตกใจหมดเลย”
“เขาไม่มาหรอก”
“คุณแม่พี่ปอไม่ชอบการินรึป่าวคะ”
“ไม่รู้สิ” ปอเลี่ยงที่จะตอบ การินจึงเลิกถามและปล่อยอะไรๆไปตามหัวใจ
 
[…พี่ปอเคยบอกฉันว่าคุณแม่พี่ปอไม่ชอบฉัน และพี่ปอก็เล่าเรื่องของฉันให้คุณแม่ฟังทุกอย่าง ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าพี่ปอจะเล่าทุกอย่าง คุณแม่พี่ปอจะเข้าข้างลูกชายขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันว่าพี่ปอคงจะเล่าแต่เรื่องดีๆของตัวเองและเล่าเรื่องแย่ๆของฉันให้แม่ฟังมากกว่า เพราะคนแบบพี่ปอไม่เคยจะพูดถึงเรื่องแย่ๆของตัวเองอยู่แล้ว เพราะเขาคิดว่าเขาไม่เคยผิด….]
 

               ประมาณบ่ายสามโมงการินและปอเดินลงจากห้องนอนซึ่งอยู่ชั้นสองของบ้าน โดยการินเดินลงมาก่อนและแวะเข้าห้องน้ำชั้นล่าง ส่วนปอก็เดินมาเคลียร์ของในส่วนรับแขกและมุมทำงาน อยู่ๆประตูเหล็กด้านหน้าบ้านก็เปิดออก ปอถึงกับอึ้งมองไปที่ประตูเพราะเขารู้ดีว่าคนที่จะมีรีโมทเปิดประตูเหล็กได้ก็คือ คุณแม่ของเขาเท่านั้น

 
"จ้า อ้อ! ว่าจะเดินไปเอาพอดีเลย ขอบคุณมาก"  ปอเดินไปรับของจากแม่ของเขา
 

               การินกำลังล้างมือในห้องน้ำต้องขมวดคิ้วเมื่อได้ยินปอพูดกับใครบางคนหน้าบ้าน

 
[....พี่ปอคุยกับใครหน้าบ้านนะ คุณแม่พี่ปอแน่เลย เอาไงดีอยากออกไปพบกับคุณแม่พี่ปอเหมือนกันนะ อยากรู้ว่าคุณแม่พี่ปอจะทำไงถ้าเห็นฉัน แต่ว่าจะดูไม่ดีเพราะว่าฉันก็ต่อว่าพี่ปอไปเยอะตอนเรื่อง ตอง สุดท้ายก็กลับมาคุยอีก  ดูเป็นเรื่องตลก รอให้คุณแม่พี่ปอกลับไปก่อนดีกว่า...]
 

                การินซุ่มอยู่ในห้องน้ำไม่กล้าออกไปเผชิญหน้ากับแม่ของปอ  รุจี แม่ของปอกลับบ้านใหญ่ไป ปอถอนหายใจที่แม่ไม่มาเจอการิน  หนุ่มใหญ่ยืนรอการินออกจากห้องน้ำแต่ก็ไร้วี่แววปอจึงเดินเข้ามาในครัว

 
"นอนในนั้นแล้วเหรอ จะกลับมั้ยครับ"
 

               การินจึงออกมาจากห้องน้ำทันที ย่างกรายออกมาด้วยความระแวงเดินออกมาหน้าบ้านก็ไม่พบใครแล้ว สาวน้อยถอนหายใจก่อนจะขึ้นรถไป

 
"ใครมาเหรอคะ"
"แม่!เอาน้ำมาให้ ไม่น่าพูดเลยว่าแม่มา มาจริงเลยอ่ะ พี่จะไปเขมรกับแม่" ปอออกตัวรถมุ่งตรงสู่ หมู่บ้าน RNG
 "การินไม่กล้าออกมา กลัวคุณแม่พี่ปอเจอ"
"เจอก็เจอไม่เห็นเป็นไรเลย"
 
[....ถ้าต้องเจอกับคุณแม่พี่ปอจริงๆ ฉันจะทำหน้าไงดีนะ และคุณแม่พี่ปอจะมองฉันยังไง บางทีฉันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คุณแม่พี่ปอคิดก็ได้ แต่ยังไงคุณแม่พี่ปอก็ต้องเข้าข้างลูกชายอยู่แล้ว...]
 
..................................................................................................................
 

                เหลือเวลาเพียง 4 วัน จะถึงวันเกิดของเจ้าของร้านSway & Hubrisเด็กร้านทุกคนต่างรู้ดีและตื่นเต้นที่จะมีการฉลองใหญ่ และแน่นอนบรรดา "คนรักปอ" ก็ต้องรับรู้และเตรียมพร้อมสำหรับงานนี้ เมื่อวันนั้นมาถึง หนุ่มใหญ่เจ้าเสน่ห์จะวางแผนสับรางอย่างไรดี หากบรรดาคนรักจะต้องมาพบกัน

 

                 สาวน้อยการินงดเว้นการไปร้าน เพราะเธอกำลังซุ่มทำของขวัญวันเกิดให้กับปอ และทำของขวัญครบรอบ 1 เดือนที่รู้จักกับปอ หญิงสาวทำเป็นสมุดภาพการ์ตูนแสนน่ารัก

 
"วาดภาพอะไร่อะ" นิตาเดินเข้ามาดูการินวาดภาพที่โต๊ะดร๊าฟ
"สมุดภาพครบรอบ 1เดือนที่คบกันของฉันกับพี่ปอ"
"วาดให้ทำไมวะ  เสียเวลาว่ะ"   นิตาส่ายหน้าและกระโดดลงเตียงอ่านนิตยสารแฟชั่นสุดโปรด
"มันเป็นแผนตายใจเว้ย เป็นแกมีคนทำอะไรให้แบบนี้แกคิดว่าแกจะเชื่อว่าเขารักแกรึป่าว พี่ปอไม่เคยเชื่อเลยว่าฉันรักเขา  ฉันถึงต้องทำให้เขาเชื่อ อะไรๆจะได้ง่ายขึ้นไงล่ะ"
"แกลงทุนมากอ่ะการิน บางทีความรักอาจไม่ได้วัดจากสิ่งเหล่านี้หรอกนะ  มันสัมผัสได้จากความรู้สึกอ่ะ ถ้าลำบากมากก็ไม่ต้องก็ได้นะเว้ย!..การิน"
"ก็ไม่เป็นไรหรอก บางทีฉันก็อยากทำ"
"อยากทำเพราะรักเขาจริงๆรึป่าวหะ"   นิตาแอบอมยิ้ม
"ไม่หรอก ความรักของฉันไม่ใช่แบบนี้ว่ะ" การินวางมือจากการวาดภาพและมีสีหน้าจริงจัง
"แล้วมัน คือ อะไร หายใจเข้าก็ เฮ้อ !ปอ หายใจออกก็ เฮ้อ! ปอ"  นิตาแกล้งแซวการิน
"มันเป็นการเอาชนะ!...ต่างหาก" การินมีสีหน้าจริงจัง
 
....................................................................................................................
 

                ของขวัญวันเกิดที่ออกแบบไว้ คือ เป็นกล่องสี่เหลี่ยมขนาด 1 ลูกบาศก์ฟุต โดยทั้ง 6 ด้านของกล่องจะมีคำอวยพรของเด็กร้านที่การินจะไปร้องขอให้ทุกคนเขียนอวยพรจากใจให้มากที่สุด

 

                สาวน้อยการินมุ่งตรงสู่ร้าน Swayพร้อมสมุดบันทึกให้เด็กร้านแต่ละคนเขียนอวยพรวันเกิดให้ปอ เด็กร้านทุกคนเขียนให้ด้วยความรัก หลายคนตั้งใจขนาดคิดนานมากสำหรับคำอวยพรเพียง 2 ประโยคที่จะเหมาะสมกับเจ้าของร้านที่น่าเกรงขาม บางคนก็ไม่คิดอะไรมากเขียนให้ผ่านๆไปตามศรัทธา บางคนเขียนเอาอกเอาใจปอเลียแข่งเลียขาปอสุดกำลัง บางคนก็เขียนสั้นๆพร้อมบอกว่าไม่ต้องเขียนอะไรมากมายเพราะความรู้สึกมันดูที่ใจมากกว่ารายละเอียดในกระดาษ ซึ่งเขียนเท่าไหร่ก็คงไม่พอสำหรับความรักความผูกพันที่มีร่วมกันมากับปอได้

 
[.....ฉันสัมผัสได้จริงๆว่าเด็กร้านทุกคนรักพี่ปอกันจริงๆ ทุกคนดูตื่นเต้นสำหรับวันเกิดพี่ปอมาก ถ้าฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ปอฉันอาจจะรู้สึกเหมือนกับเด็กร้านคนอื่นในเวลานี้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่.....]
 
"จะเอาไปทำไรอ่ะ การิน"    โสมเด็กร้านSway ที่ห่างหายจากร้านไปนาน วันนี้มาเที่ยวกับเพื่อนสนิทถามขึ้นเมื่อการินนำกระดาษให้เขียนอวยพร
"ทำของขวัญวันเกิดให้พี่ปออ่ะ"   การินหันมองผู้หญิงที่นั่งข้างๆโสมซึ่งเป็นเพื่อนของโสม การินยื่นกระดาษให้เพราะคิดว่าผู้หญิงหน้าตาน่ารักผมซอยสั้นคนนี้คงจะรู้จักปอ
"ชื่อไรเหรอ เขียนอวยพรป่าว"   การินยื่นกระดาษให้เธอผู้นั้น
"อ้อ! เราชื่อ โฮ อ่ะ เป็นเพื่อนโสม ไม่เขียนอ่ะจ่ะ"   โฮยิ้มอย่างเป็นมิตร
 

               จังหวะนั้นปอเดินเข้ามาในร้านพอดี การินรีบดึงกระดาษจากโสมกลับอย่างเร่งด่วน เพราะกลัวปอจะเห็น

 
"ไม่ให้พี่ปอรู้เหรอ" โสมถามขึ้นเมื่อเห็นอาการการิน
"ใช่! เดี๋ยวไม่ตื่นเต้นไง" การินยิ้มอย่างมีเล่ห์นัยและเดินจากโสมไป
 

               ปอมาร้าน การเขียนอวยพรโดยไม่ให้ปอรู้  จึงเป็นเรื่องยากเพราะทุกเหตุการณ์ในร้านอยู่ในสายตาปอหมดทุกอย่าง การินจึงต้องใช้วิธีเดินบอกเด็กร้านให้ออกมาเจอหน้าร้านและค่อยให้เขียนอวยพรซึ่งทำเอาการินเหนื่อยเลยทีเดียว

 
"พี่ชายคะเขียนอวยพรให้พี่ปอหน่อยสิคะ" การินลากชายออกมานอกร้านโดยที่ปอก็สังเกตุความผิดปกติได้
"จะเอาไปทำอะไรอ่ะ" ชายรับกระดาษและปากกามาถือไว้ด้วยสีหน้างงๆ
"ทำของขวัญให้พี่ปอค่ะ"
"เขียนไรดีวะ" ชายทำท่าครุ่นคิดสำหรับคำอวยพร ปอเห็นแปลกๆจึงแกล้งเดินออกมาหน้าร้านเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
"พี่ชายเก็บๆ พี่ปอมา"   การินสะกิดชาย แต่ชายกลับถือกระดาษล่อนไปมาและคุยธุระกับปอ การินยืนมองใจหายวูบวาบ การินพยายามเนียนสุดๆทำเป็นนั่งคุยเล่นกับคนรู้จักหน้าร้าน ปอมองการินด้วยสายตาเรียบเฉยแฝงความรู้ทันเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับเข้าร้านไป
 

               คนต่อไปที่การินแทบไม่อยากจะเข้าไปคุยนัก แต่แลกกับคำอวยพรที่มากพอในการทำของขวัญ การินต้องบากหน้าเข้าไปคุยกับหุ้นส่วนร้านอีกคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ในส่วนแคชเชียร์ภายในบาร์

 
"พี่อัน การินจะทำของขวัญวันเกิดให้พี่ปออ่ะ พี่อันเขียนอวยพรให้หน่อยดิ"  การินพูดเสียงห้วนๆให้ผู้ฟังรับรู้ว่าตนไม่ได้อยากมาคุยด้วยนัก
"เขียนอะไร" อันมองหน้าการินด้วยสายตากวนๆและหันกลับไปจดจ่อหน้าคอมพิวเตอร์อย่างไม่สนใจ
"เขียนอวยพรวันเกิดให้พี่ปอ" การินตอบเสียงแข็ง
"รักมากสิ"  อันแหงนหน้ามามองการินและพูดด้วยน้ำเสียงแดกดันสุดๆ
"จะเขียนไม่เขียน ถ้าไม่เขียนก็ไม่ได้ง้อ"  การินพูดใส่อันเบาๆ กลัวแคชเชียร์แบนซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลจะได้ยินเสียงที่แสนก้าวร้าวของการินที่พูดต่ออัน
 

              หนุ่มหล่อมาร์ทเท่ หยิบกระดาษปากกาจากมือการินไปเขียนให้ด้วยอาการอารมณ์เสียและส่งคืนแก่การินอย่างรวดเร็วและลุกพรวดออกจากบาร์ทันที

 
"เธอก็ไม่ต่างจากคนอื่นหรอก"  อันกระซิบบอกข้างหูการินก่อนจะเดินจากไป ปล่อยการินกำกระดาษแผ่นที่อันเขียนไว้แน่น
 
[....พี่อันเขาหมายความว่าอะไรกัน ฉันไม่เข้าใจเขาเลยว่าคิดอะไรของเขาอยู่ คงนึกว่าฉันอยากคุยกะเขามากนักเหรอ ถ้าไม่ใช่เพื่อคำอวยพรฉันไม่คุยด้วยหรอก.....]
 

                  การินหันออกไปมองหน้าบาร์เพื่อหาคนที่จะเขียนเป็นคนต่อไป ปรากฏว่าเห็นปอยืนมองเหตุการณ์อยู่ การินใจหายวูบรีบแก้ไขสถานการณ์โดยด่วน การินเดินเข้าไปหาปอซึ่งยืนพิงบาร์อย่างสบายใจ

 
"พี่ปอคะ การินขออีเมลล์พี่ปอหน่อยได้มั้ยคะ" การินยื่นสมุดบันทึกให้แก่ปอเพื่อให้ปอเข้าใจว่าที่การินยื่นสมุดให้คนนั้นคนนี้เพราะว่าขออีเมลล์ ปออมยิ้มรู้ทันสาวน้อยและเอาไปเขียนเมลล์ให้
"ขอบคุณค่ะ แอดไปรับด้วยนะ"   การินยิ้มกว้าง ปอได้เพียงอมยิ้มและพยักหน้าไม่พูดไม่จาอะไรมากมาย
 

              กว่าการินจะรวบรวมคำอวยพรได้ครบตามต้องการทำเอาเธอเหนื่อยล้านั่งลงพักตรงลำโพงคนเศร้า

 
"กินเหล้ากัน" แคชเชียร์ดาเข้ามาสะกิดชวนการินกินเหล้าโต๊ะปอ การินจึงเนียนไปกินด้วยแต่เธอกะจะกินเพียงครู่เดียวเพราะเธอจะรีบกลับไปทำของขวัญวันเกิดให้ปอ
 

               ในโต๊ะทุกคนต่างรื่นเริงสำราญไปกับเหล้าฟรีของปอที่จะได้กินฟรีวันละขวดด้วยหน้าที่ดูแลร้านในบรรดาหุ้นส่วน 13 คน การินเริ่มเมาและเต้นไปกับน้องๆปอ  แม้จะไม่สนิทมากนักแต่เธอก็ไม่คิดอะไรมาก และคิดว่าทุกคนจะจริงใจกับเธอเช่นกัน ส่วนปอนั้นไม่คุยกับการินสักคำยืนกันคนละฝั่งโต๊ะ หากคนที่ไม่รู้มองก็คงไม่รู้เลยว่าการินมีความสัมพันธ์เช่นไรกับปอ นี่เป็นวิธีที่ปอใช้เนียนเป็นประจำอยู่แล้วและการินก็เข้าใจและชินชาเป็นอย่างดี

 

                ปอไปต่างจังหวัดมาซื้อขนมมาฝากเด็กร้านและหยิบขนมป้อนเข้าปากการินทั้งที่อยู่คนละฝั่งโต๊ะโดยที่สาวน้อยไม่ทันได้ตั้งตัว การินแอบรู้สึกใจชื้นที่ปอป้อนขนมให้เธอกินแม้ไม่ได้พูดคุยกันเลยก็ตาม

 

               หนุ่มใหญ่อยู่ในสายตาของหญิงสาวตลอดเวลา  แต่หญิงสาวก็ทำนิ่งเฉยราวไม่สนใจ ปอแม้แต่น้อย  เมาเต้นบ้างพูดคุยกับพี่ๆในโต๊ะบ้าง และเมื่อไฟเปิดขึ้นปอก็ทำหน้าที่ที่แอบอ้างว่าเป็นหน้าที่การงาน นั่นคือ  การเข้าไปนั่งคุยกับลูกค้าและแลกเบอร์กัน หากมองเผินๆก็ดูเป็นงานเป็นการจริงๆแต่การินกลับมองว่ามันเป็นข้ออ้างในการจีบสาวต่างหาก

 
[.....หากผู้หญิงเหล่านั้นที่เขาจีบอยากเจอเขาก็ต้องมาหาที่ร้านสินะ ยิ่งมีสาวสวยเต็มร้านมากแค่ไหน หนุ่มๆก็ทยอยเข้าร้านมากขึ้น มันเป็นความรักหรือแผนการตลาดของพี่ปอกันแน่ และถ้าผู้หญิงพวกนั้นรักเขามากจริงๆแต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เลือกผู้หญิงเหล่านั้น แบบนี้ไม่เข้าข่ายของผู้ชายเห็นแก่ตัวหรอกเหรอ เขาจีบสาวต่อหน้าต่อตาฉันแบบไม่เกรงใจเลย เขาคงคิดว่าฉันรู้เรื่องทุกอย่างแล้วก็ไม่ต้องเกรงใจหรือต้องรักษาน้ำใจอะไรมากมาย แต่อย่าลองไปถามเชียวนะว่าจีบสาวรึป่าว เพราะคำตอบที่พี่ปอพูดได้ประโยคเดียวคือ ไม่! นั่นเอง....]
 

                 การินนั่งมองพฤติกรรมปอและนึกเศร้าใจดื่มเหล้าในแก้วจนหมด เธอเหลือบไปสังเกตุว่าเมสกำลังจับจ้องอาการเธออยู่ การินจึงยิ้มเศร้าๆกลับไปเป็นคำตอบในคำถามที่แสดงออกทางสีหน้าของเมส

 
[...บางทีฉันก็ไม่ได้เข้มแข็งมากอย่างที่คิดหรอก ฉันเห็นภาพตรงนี้ที่พี่ปอทำท่าทางเหมือนวันที่จีบฉัน ฉันเองก็รู้สึกว่ารับไม่ได้เหมือนกัน อาจจะจริงอย่างที่พี่ปอเคยบอกว่า บางทีที่ฉันบอกว่ารับได้ จริงๆก็รับไม่ได้.....]
 

                 ลูกค้าออกจากร้านจนหมด เด็กร้านเก็บร้านกันอย่างเร่งด่วนด้วยความเหนื่อยล้า หลายคนบ่นง่วงนอนกัน การินเห็นแล้วก็เห็นใจมาก เธอเข้าใจหัวอกของเด็กร้านดีว่าการทำงานมันเหนื่อยมากแค่ไหน  การเปิดไฟร้านเป็นเหมือน แสงนรกของนักเที่ยวแต่เป็นเหมือนแสงสวรรค์ของเด็กร้านที่จะได้พักผ่อนสักทีในการทำงานที่แสนจะเหน็ดเหนื่อยในแต่ละค่ำคืน

 
"พี่ปอ การินกลับด้วยนะ"
 
            การินเดินเข้าไปบอกปอหลังจากปอส่งลูกค้ากลุ่มสุดท้าย เพราะเธออยากรู้ว่าปอจะตกลงหรือปฏิเสธ หากปฏิเสธก็ไม่ต้องถามต่อว่าเพราะอะไร เธอรู้ดีว่าปอคงมีนัดกับใครไว้แน่ๆ แต่หนุ่มใหญ่ก็พยักหน้ารับคำขอ การินแอบแปลกใจไปเล็กน้อย
 
"ฮัลโหล นิงว่าไง อ่าว!ทำไมวะ เออๆมาสิอยู่ร้านนี่แหละ พวกไอเมสก็อยู่ เอ่อ! เจอกันๆ"
ปอเดินเลี่ยงจากการินไปรับโทรศัพท์ของพี่ชาย การินจึงเดินไปนั่งบนเวทีเฝ้ามองพฤติกรรมผู้คนอย่างที่เธอชอบทำ ด้วยความคิดที่ว่าว่า คนเมามักมีการแสดงออกบางอย่างที่บ่งบอกถึงนิสัยและตัวตน
 
"เฮ้ย! กินเหล้ากัน เดี๋ยวพี่นิงมา กินกันมานั่งๆมารวมๆกัน"
ปอตะโกนโหวกเหวกลั่นร้าน เด็กร้านทุกคนมองหน้ากันด้วยสีหน้าลำบากใจที่จะต้องกินเหล้ากับปอในเวลาตี 3 แบบนี้ ทุกคนเหน็ดเหนื่อยจากงานจึงอยากพักผ่อนมากกว่าจะมานั่งกินเหล้าต่อ
 

                ปอไปเปิดเหล้า RED REBLE มาวางกลางโต๊ะกลางร้าน เรียกน้องๆและเด็กร้านมานั่งรวมกัน ไม่นานนัก นิงพี่ชายปอก็มาสมทบ แต่เด็กร้านไม่มีใครเดินเข้าไปร่วมโต๊ะเลย นอกจากน้องๆคนสนิทปอ

 
"หิวข้าวอ่ะ ไปหาอะไรกินข้างล่างก่อนแล้วกัน" โสมพูดขึ้นพร้อมสบตากับเด็กร้านคนอื่นเป็นอันรู้กัน และเด็กร้านก็ทยอยกันเดินออกจากร้าน
"ไปไหนอ่ะ เตม" การินคว้าแขนเตมเอาไว้ทัน
"ลงไปหาอะไรกินอ่ะ" เตมมีสีหน้าลำบากใจ เหลือบมองปอที่หันมามอง
"แล้วจะขึ้นมากินกับพี่ปอปะ"
"ก็...เดี๋ยวขึ้นมา" เตมรีบหยิบกระเป๋าและเดินออกจากร้านไป
"ไปด้วยดิ หิวเหมือนกัน" การินรีบวิ่งตามเตมไป ปอมองตามเด็กร้านที่กลับลงไปกันหมด เหลือเพียงน้องๆปอ4-5 คนที่นั่งกินกับนิงและปอ
 

                เมื่อมาถึงด้านล่างเด็กร้านบางส่วนกลับเดินแยกย้ายกันกลับที่พักของตัวเอง เป็นไปอย่างที่การินคิดไว้ว่าเด็กร้านไม่ได้จะลงมาหาอะไรกินอย่างที่บอก  แต่จะหนีกลับต่างหาก

 
"การินจะกินต่อกับพี่ปอปะเนี่ย" โสมถามขึ้นด้วยสีหน้าลำบากใจ
"กินดิ ง่วงนอนมากอ่ะ แต่ถ้ากลับก่อนกลัวพี่ปอจะโกรธเอาน่ะสิ"
"อืม! ง่วงนอนมากเลยกินไม่ไหวหรอก" เตมหาววอดใหญ่
"พวกแกจะกลับกันแล้วเหรอ ไม่กลัวพี่ปอโกรธเหรอ" การินหันมองหน้าทุกคน เพิ่มความกดดันแก่ทุกคนมากขึ้น
"เขาไม่โกรธหรอก เขาน่าจะเข้าใจว่าเราเหนื่อย ไปก่อนนะการิน" อายทนไม่ไหวแยกตัวไปก่อน
"การินอยู่ต่อใช่มั้ย" โสมถามเพื่อความแน่ใจ
"อืม ก็อยู่แหละ" การินยิ้มจางๆ
"ถ้าแกกลับพี่ปออาจโกรธ แต่พวกเรากลับเขาไม่โกรธหรอก ฝากบอกพี่ปอด้วยละกันว่าพวกเราต้องตื่นไปทำธุระตอนเช้า" เตมมีสีหน้าเว้าวรหญิงสาว
“ไม่หรอก ถึงเรากลับพี่ปอก็ไม่คิดไรหรอก อาจดีใจด้วยซ้ำ" การินเปลี่ยนสีหน้าเป็นตึงเครียด
 "เอาเป็นว่าเดี๋ยวบอกให้ละกันนะ กลับกันดีๆล่ะ" การินปรับสีหน้าเมื่อเห็นโสมมองหน้าเธออย่างพินิจ
"กลับไงอ่ะ" โฮเดินรั้งท้ายจากเพื่อนๆหันมาถามการินซึ่งยืนโบกมือหงิกๆ
"แท็กซี่มั้ง ไม่รู้พี่ปอจะขับรถไปส่งไหวรึป่าว"   การินยิ้มกว้าง แต่โฮกลับมีรอยยิ้มจางๆกลับมาและเดินจากไป
 
[.....สุดท้ายก็ไม่มีเด็กร้านคนใดยอมสละเวลาอยู่กินเหล้ากับพี่ปอสักคน ไหนที่พี่ปอเคยบอกว่าเด็กร้านรักเขาทุกคนแต่กลับไม่มีใครอยู่กับเขาในวันที่เขาต้องการ   ฉันชักไม่แน่ใจในความผูกพันของเด็กร้านกับเขาซะแล้วสิ สิ่งที่เขียนอวยพรในกระดาษกับสิ่งที่แสดงออกมันช่างตรงกันข้ามเหลือเกิน....]
 

                 หญิงสาวเดินกลับขึ้นไปบนร้าน Swayมาเพียงลำพังโดยปราศจากเด็กร้านที่ปอเคยบอกว่ารักปอนักหนา ภายในโต๊ะปอมองการินเป็นตาเดียว ปอชะเง้อมองคนอื่นที่ไม่มีวี่แววว่าจะขึ้นมาเลย การินยิ้มเจื่อนๆและวางขนมไว้บนโต๊ะ

 
"พวกนั้นล่ะ" ยุถามขึ้น ทุกคนในโต๊ะรอคำตอบจากการินอย่างจดจ่อ
"เอ่อ! พวกนั้นกลับแล้วค่ะ บอกว่ามีธุระตอนเช้าจริงๆ กินไม่ไหวกัน ก็ขอกลับกันไปก่อน"   การินนั่งลงข้างๆแคชเชียร์แบนและมองสีหน้าปอซึ่งดูแย่ลงในทันตา
 

               นิงและปอลุกขึ้นจากโต๊ะไปคุยธุระกันอีกโต๊ะข้างบูทดีเจกัน 2 คนตามประสาพี่น้อง การินนั่งอยู่ในโต๊ะใหญ่ไม่ได้กินเหล้า เธอกะนั่งรอปอในระหว่างนั้นเธอก็พยายามเงี่ยหูฟังบทสนทนาที่ปอคุยกับนิง ได้ใจความบางส่วนที่ทั้งสองพูดถึงความสัมพันธ์พี่น้องของทั้งสอง

 
"ไม่มีใครมาหักเราได้หรอกนิง เราเป็นพี่น้องกัน ฉันไม่เคยเหนือแกเลยนะเว้ย"
 
[.....ฉันไม่รู้หรอกนะว่า พี่ปอกับพี่นิงมีปัญหาอะไรกัน ฟังแล้วขาดๆหายๆ ฉันเดาไปเองว่าเหมือนพี่นิงน้อยใจที่พี่ปอมีหลายอย่างที่ดีและเหนือกว่าพี่นิง ฉันก็ไม่แน่ใจนัก แต่ที่แน่ใจมากคือ พี่ปอดูรักพี่ชายคนนี้มากอยู่....]
 
"แล้วนี่ดูสิ ฉันได้อะไร ฉันไม่ได้อะไร แต่ฉันต้องทำ คิดว่าฉันมีความสุขมากเหรอวะ นิง"
 

               การินนั่งฟังนิ่งตัวสั่นเทา กำมือไว้แน่น เก็บกักความโกรธไว้จนลึกสุดใจ ประโยคที่ปอพูดจะไม่ทำให้หญิงสาวเกรี้ยวกราดเงียบๆได้ขนาดนี้หากปอไม่ได้ชี้นิ้วมาที่เธอ

 
.........................................................................................................................
  

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 180 ท่าน