Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
สถานการณ์ "เลิก!!"
24
16/11/2554 11:13:42
353
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 24...สถานการณ์ "เลิก".....
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
"สวัสดีค่ะ"

                การินรับสายโทรศัพท์ของ ปอ  หนุ่มใหญ่เจ้าของผับชื่อดังในย่านนั้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"อืม!! มีอะไร"
"พี่ปอไม่ได้อยู่กับพี่แบงเหรอคะ"
"ป่าว!! ไปส่งแบงที่บ้านมา  กำลังขับรถกลับบ้าน  ทำไมเหรอ"
"ป่าวค่ะ!! ก็แค่คิดถึงเฉยๆ มารับหน่อยสิคะ"
"พี่ไม่ว่างครับ ง่วงนอนมาก"
"ไม่เป็นไร ลืมไปว่าเราเลิกกันแล้ว" การินเสียงเศร้าลง
 "ครับ!!" หนุ่มใหญ่ตอบน้ำเสียงเฉยชาไร้ความรู้สึก
"อืม พี่ปอคะ พี่แบงรู้เรื่องการินกับพี่รึป่าวคะ"
"รู้ครับ"   การินเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำตอบ
 "พี่ก็ทะเลาะกับแบงเรื่องการิน"
"เรื่องการินเหรอ การินไม่ได้ทำอะไรสักนิดเลยนะ"
"จ่ะ! พี่รู้ แบงโวยวายหาว่าพี่เล่นหูเล่นตากับการิน"
"เล่นหูเล่นตาเหรอ" การินร้องเสียงหลง
"การินว่า การินเฉยๆมากเลยนะ ไม่ทันได้ทำไรเลย"
"แบงเขาต้องระแวงเป็นธรรมดาแหละครับ"
"แล้วที่พี่เข้ามาคุยกับการินในร้าน พี่แบงก็ต้องระแวงสิ งั้นเราเจอกันที่ร้านก็คงไม่ได้คุยกันเลยสินะ ถ้าพี่แบงมาร้าน พี่แบงคงจะมาร้านทุกวันเลยต่อจากนี้ เพราะคืนดีกับพี่ปอแล้ว"
"ไม่หรอกมั้ง ที่แบงมาร้านทุกวันก็เหมือนที่การินมาร้านทุกวันแหละ"
"เหมือนยังไงคะ"
"ก็พี่ไม่ค่อยว่างหรอก วันๆก็ทำงาน คนที่คุยกับพี่จะเจอพี่ก็ต้องมาร้าน แบงบอกว่าจะเจอพี่ปอได้ก็ต้องมาที่ร้าน"
"อ้อ!! งั้นถ้าเราเจอกันบนร้านก็ไม่ต้องคุยกันละกัน จะได้ไม่มีปัญหา"
"ก็แล้วแต่การินล่ะครับ อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะครับ"
 

                หลังจากบทสนทนาจบลง ความรู้สึกเสียใจท่วมใจและการินก็แค้นใจมากขึ้น พร้อมจะตอบสนองผลสนองแก่ชายผู้นั้นอย่างตั้งใจ เธอรู้ซึ้งแล้วว่าความรักที่ก่อเกิดในตอนนี้จะทำลายภารกิจของเธอ เธอต้องตัดใจและมองปอเป็นศัตรูไปซะให้ได้

 
....................................................................................................................................
 

                  การินหยุดพักการไปร้านSway & Hubrisใช้ชีวิตสนุกสนานไปกับเพื่อนๆ ตกกลางคืนจากที่เคยไปร้านทุกวันเธอกลับหาสิ่งอื่นทำคั่นเวลาไปเรื่อยเปื่อย แม้เธออยากจะขึ้นไปร้านมากก็ตาม แต่ก็เลือกที่จะมานั่งในมุมสงบของห้องนอนที่เงียบเชียบ  พลางนึกไปถึงคนที่เธอคิดว่าเธอรักมากที่สุด  นั่นก็ คือ โจ

[…พี่มินไปต่างประเทศด้วยช่วงนี้  พี่โจคงเหงาแย่  ซื้อขนมไปให้พี่โจที่หอพี่โจดีกว่า..]
การินซื้อขนมของโปรดของโจหลายอย่างเพื่อนำไปให้โจที่หอ  แต่เมื่อไปถึงกลับพบว่าโจไม่อยู่ห้อง  ประตูถูกปิดตาย

[…พี่โจไม่อยู่  ไปไหนของเค้านะ  มาเสียเที่ยวจริงๆเลย  เอาขนมแขวนไว้ให้หน้าประตูแล้วกัน….]
หญิงสาวแขวนขนมไว้และลงบันไดหอพักที่มี 2 ฝั่งตึก  เธอเดินลงฝั่งซ้ายของตึกด้วยท่าทางเสียใจและผิดหวัง
หนุ่มหน้าใสเดินหิ้วรองเท้ากีฬาขึ้นมาบันไดทางฝั่งขวาอย่างหอบเหนื่อย  และหยุดนิ่งหน้าประตูห้อง  โจหยิบถุงที่ถูกแขวนไว้ที่ลูกบิดมาเปิดดู  เค้าพบว่ามีพายสับปะรดของโปรดอยู่ในนั้นหลายชิ้น  โจคิ้วขมวดอย่างแปลกใจ
“ใครเอามาแขวนไว้นะ.....หรือว่าจะเป็น!.........”
 
 

                  การินเดินออกจากหอโจมาตามเส้นทางที่เปลี่ยวในเวลาตี 1 ท้องถนนเงียบเหงายาวไกล นานๆจะมีรถผ่านสักคัน หญิงสาวเดินร้องไห้จากต้นซอยถึงปลายซอยระยะทางยาวไกลอย่างไร้จุดหมาย เธอเดินเรื่อยๆ น้ำตาไหลตลอดทางคิดถึงเรื่องเก่าๆวันเวลาดีๆก่อนหน้าที่โจจะมีมินเข้ามา ความสัมพันที่ดีแม้จะเป็นในรูปแบบพี่น้องก็ตามแต่มันก็เป็นความผูกพันที่การินไม่เคยลบเลือนไปจากใจได้เลย วันนี้มันกลับจางหายไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

 
"พี่การิน มาเที่ยวเหรอ"
 

              เสียงชายคนหนึ่งทักทายการิน เธอสะดุ้งออกจากความเสียใจ

 
"ร้านไหนดีพี่วันนี้"
บอลยิ้มกว้างอย่างจริงใจ การินรู้สึกตัวมองไปรอบๆด้วยความตกใจ เธอเดินอยู่ริมถนนด้านล่างตึกแถวโทรมๆที่เธอผูกพัน  เธอเดินเรื่อยๆมาไกลมากโดยไม่รู้ตัว
"เออ! ไม่ได้มากินหรอก แต่ว่า...ขึ้นไปนั่งเล่นสักนิดก็ดีมั้ง"  การินเดินตามบอลขึ้นไปบนร้าน
"เป็นไรรึป่าวพี่ ตาบวมๆ"
"จริงปะแก ตาบวม ดูออกว่าร้องไห้มากปะ"
"ดูออกดิพี่ ฮ่าๆ เครียดไรพี่ อย่าไปแคร์"   บอลยิ้มอย่างสุขใจเดินนำขึ้นตึกโทรมๆที่คุ้นเคย
 

                 การินเดินเข้ามาในร้านSway วันนี้ลูกค้าไม่มากนัก การินเดินเซไปเซมาอย่างคนป่วยใจไปนั่งตรงลำโพงคนเศร้า การินไม่ได้สังเกตว่าปออยู่ตรงโต๊ะหน้าบาร์  และเธอก็ไม่ได้มองใครทั้งนั้น  ไปถึงก็นั่งเหม่อมองไปรอบๆร้านมองบรรยากาศที่คึกคัก

 
"พี่การินมานั่งโต๊ะไหนเหรอพี่" ตอมเดินมานั่งใกล้ๆเพราะลูกค้าไม่ค่อยสั่งออร์เดอร์
"ป่าว ฉันแวะมานั่งเล่นๆอ่ะ เบื่อๆ อกหัก"  การินยิ้มเศร้าๆกลับไปให้ตอม
"อกหักจากใครพี่ คนนั้นรึป่าว" ตอมใช้ใบหน้าแหงนชี้ไปทางปอซึ่งนั่งเล่น BBไม่สนใจโลกอยู่ที่โต๊ะหน้าบาร์ การินมองไปเห็นปอ  เธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ไม่ใช่หรอก...พี่ปอไม่มีอิทธิพลกับใจฉันขนาดนั้นหรอก"
"อ้าว! แล้วพี่อกหักจากใครอ่ะพี่"
"คนที่ฉันรัก แต่เขาไม่รักฉัน" การินเริ่มน้ำตาซึมอีกรอบ
"อย่าไปคิดมาก  คิดไปก็เท่านั้น กินเหล้าดีกว่า"  ตอมยิ้มกว้างให้กำลังใจ
"ไม่อ่ะ ฉันไม่อยากเมา ถ้าเมาฉันร้องไห้คร่ำครวญแย่เลย"
"อย่าเครียดเลยพี่ พี่ปอยังอยู่ทั้งคน"   ตอมพูดปนขำหยอกการิน
"ไม่ดีหรอกมั้ง" การินขมวดคิ้ว ตอมเดินไปรับออร์เดอร์เมื่อเห็นลูกค้าสั่งของ  การินมองไปยังหนุ่มใหญ่อีกครั้ง
 
[...พี่ปอคงไม่สามารถมาแทนที่ความรักที่ฉันมีให้พี่โจได้หรอก ถ้ามันแทนที่กันได้ง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ ฉันก็คงมีคนรักมากมายเหมือนพี่ปอแล้วล่ะ การรักใครสักคนมันยาก แต่การที่จะหาเหตุผลว่ารักเพราะอะไร สำหรับฉันมันยากยิ่งกว่า  และความรู้สึกกับพี่ปอที่ฉันรู้สึกมัน คือ ความทรมานใจ  คล้ายกับการทั้งรักทั้งเกลียด....]
 

                 ปอกำลังจับจ้องการินผ่านเลนส์แว่นเช่นกัน  การินรีบหลบตาหันกลับไปมองภายในร้านที่คึกคักสนุกสนาน แต่การินกลับนั่งเหม่อมองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้สนุกสนานไปกับบรรยากาศเลย หูของเธอสัมผัสได้ถึงเพลงที่อึกทึก  ส่วนหัวใจก็เต้นไปตามจังหวะเบส  เพราะเธอนั่งอยู่บนลำโพงเพียงลำพัง  

ปอมองการินด้วยความสงสัยว่า  หญิงสาวที่เคยร่าเริง  ในวันนี้เธอกลับดูเศร้าจนน่าสงสาร  และสาเหตุจะมาจากเขาหรือไม่
 

                  เด็กร้านที่สนิทแวะเวียนมาทักทาย  มานั่งคุยเล่นบ้าง  แต่ก็ไม่ได้ทำให้การินห่างหายจากความเศร้าใจได้เลย การินเฝ้ามองผู้คนโยกย้ายกันไปมาตามจังหวะเพลงดูเหมือนคนพวกนี้ช่างเป็นที่อิจฉาสำหรับการิน ดูพวกเขาไม่ต้องเครียดกับเรื่องอะไรเลย เพียงเพราะเหล้าเข้าปากก็จะลืมงั้นเหรอ แต่กับการินมันกลับตอกย้ำให้การินคิด  ยิ่งเมาก็ยิ่งคิด  ซ้ำไปซ้ำมา

            หนุ่มใหญ่เดินผ่านหน้าการินไปคุยกับสาวๆ 4-5 คน ที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้ลำโพงที่การินนั่งอยู่  ปอดูยิ้มแย้มแจ่มใสมีความสุขในการสนทนากับสาวๆโต๊ะนี้  สักพักหนุ่มใหญ่ก็เดินไปส่งสาวๆโต๊ะนี้หน้าประตูร้าน  อย่างที่เคยๆทำ 
 
[...วันนี้ฉันกลับรู้สึกเฉยๆกับสิ่งที่เห็น  ทั้งที่เคยรู้สึกเสียใจปางตาย  อาจเป็นเพราะความชินสินะ และฉันก็ไม่มีอารมณ์จะมาเคียดแค้นพี่ปอในเวลานี้เลยสักนิด  สมองมันว่างเปล่าไปหมด...]
 

                 ไม่นานผู้คนในร้านก็เริ่มทยอยกลับกัน การินไม่อยากนั่งให้ใครมองว่าเรียกร้องความสนใจจากปอ เพราะเธอแค่อยากมาอยู่ในที่คนพลุกพล่านจะได้ไม่ต้องเสียใจมาก หากเธออยู่คนเดียวสิ่งที่เธอจะทำแน่นอนนั่นคือ  การฟุ้งซ่าน และ ร้องไห้ฟูมฟาย

 

                  สาวน้อยตัดสินใจลุกขึ้นเดินจากลำโพงคนเศร้าตัวโปรด  บอกลาเด็กร้านใจดีที่แวะเวียนมาคุยด้วย เดินผ่านปอซึ่งนั่งอยู่โต๊ะหน้าบาร์กับน้องๆคนสนิท การินจึงหันไปไหว้ลาทุกคนก่อนกลับ

 
"พี่ๆสวัสดีค่ะ กลับก่อนนะคะ" การินยกมือไหว้ปอและน้องๆปอ ปอมองการินด้วยสีหน้ามีคำถาม กวักมือเรียกการินไว้ การินขมวดคิ้วแสดงสีหน้าแปลกใจ
"เป็นอะไร"  ปอถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็นห่วง
"ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ วันนี้การินเศร้าอ่ะ เสียใจ เรื่องมันยาวอ่าค่ะ" การินน้ำตาซึมอีกรอบ
"แล้วจะไปไหน"
"กลับไปหอ ไปนอนร้องไห้สักนิดก็คงจะดีขึ้น"
"อยู่ก่อน ค่อยกลับ"  ปอมีสีหน้าจริงจัง การินแอบอึ้งไปเล็กน้อย
 
[...ทำไมอยู่ๆถึงรั้งฉันไว้ไม่ให้กลับ ทั้งที่ปกติก็ไม่เคยจะสนใจใยดีอะไรฉันเลย สงสัยวันนี้คงไม่มีใคร เห็นฉันมีค่าก็แค่วันที่เขาเหงารึไง หากเขาคิดกับฉันแค่นี้ ฉันก็จะคิดกับเขาแบบนั้นเช่นกัน คือ "มีค่าเวลาเหงา" งั้นฉันจะอยู่ต่อ เพราะฉันก็เหงาและเศร้าไม่มีใครเช่นกัน  ก็ดีเผื่อจะได้รู้ได้เห็น  หรือรับฟังอะไรดีๆ อย่าลืมภารกิจที่ยิ่งใหญ่สิการิน...]
 

                   การินนั่งลงในโต๊ะของปอ น้องๆปอมองการินแบบประหลาดใจเล็กน้อยกับสีหน้าเศร้าๆของการินราวแบกโลกไว้ทั้งใบ

 
"การินกินเหล้าด้วยได้ปะคะ"  การินถามปอ ปอพยักหน้าอนุญาต การินจึงกระหน่ำดื่มเหล้าบนโต๊ะด้วยความคิดว่าอยากร้องไห้  เมาจะได้ร้องไห้อย่างสาแก่ใจ
 
            ไม่นานสาวน้อยการินก็กลายเป็นสาวน้อยลำยอง เมาชนแก้วกับน้องๆคนสนิทของปออย่างเมามันส์
 
"เป็นอะไรอ่ะการิน" เมสถามขึ้น
"พี่เคยทำอะไรให้ใครด้วยความหวังดีและเขาไม่ต้องการรึป่าวคะ"
"เคยดิ พี่ก็เคยทำ แต่พี่ก็ไม่หวังว่าเขาจะตอบแทนอะไรกลับมา" เฟรน หนึ่งในน้องๆปอพูดขึ้นสีหน้าระลึกความหลังฝังใจ
“แล้วพี่เคยรักคนที่เค้าไม่รักเรารึป่าวคะ”
“เคยดิ  ก็เสียใจนะ  แต่ก็หาใหม่ดีกว่า  ฮ่าๆๆๆๆ”  เฟรน ตอบอย่างอารมณ์ดี 
เมสขมวดคิ้วด้วยความงง ว่าการินเสียใจโดยมีสาเหตุมาจากใครกันแน่ เขาหลงคิดว่าเป็นปอ เมสหันมองหน้าปอ  ปออมยิ้มเจื่อนๆกลับให้เมส
 
"ที่เจ็บ เพราะเราหวังไง"  กริชน้องปออีกคน  ผู้ซึ่งนานๆจะแวะเวียนมาร้าน และการินไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน นั่งเงียบงันอยู่นานจึงพูดขึ้น
"ก็ถูกนะคะ การินก็หวังว่าเขาจะสนใจบ้าง  แต่เขาก็ไม่สนใจ" การินพูดพาดพิงปอขึ้นมาและดื่มเหล้าในแก้วจนหมด ปอเงยหน้าจากBB มองการินด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"คนเราอยู่ได้ด้วยความหวัง เรามีสิทธิ์ที่จะหวัง แต่ก็ต้องทำใจไว้ด้วยว่าอาจไม่เป็นดังหวัง"
 

                 การินเงยหน้ามองภู น้องคนสนิทปอที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี การินไม่เคยคุยกับภูมาก่อน วันนี้สิ่งที่ภูพูดมันทำให้การินเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง การินยิ้มอย่างเศร้าๆ

 
"การินคงลืมทำใจ ดื่มดีกว่า ชนๆการินอยากร้องไห้"  การินยิ้มเศร้าๆ
"จะร้องไห้ให้ใคร" เมสถามเพื่อต้องการคำตอบว่าคนที่การินพูดถึงคือใคร
"เขาไม่รู้หรอกค่ะว่าการินร้องไห้  เขาไม่สนใจการินหรอก"
"เขาอ่ะใคร" เมสยังคงถามต่อ
"เขาเป็นคนที่การินรักมากที่สุด พี่เมสไม่รู้จักเขาหรอก" เมสฟังคำตอบและหันไปสบตากับปอ ปอมีสีหน้าเรียบเฉยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
"รักคนที่เขารักเราดีกว่าน้อง นี่ไอเมสเพื่อนพี่ ออกจะหล่อไม่มีแฟนด้วย"
กริชพูดขึ้นโดยไม่รู้เลยว่าการินเป็นใครด้วยความที่ไม่ค่อยได้มาเที่ยวที่ร้าน และปอเองก็เฉยๆมาก เมสหัวเราะขำขันทำท่าจะโอบไหล่การิน แต่ก็หันไปทางปอแนวหยอกๆ ปออมยิ้มกด BBอย่างสบายใจปล่อยให้กริชเล่นไป
 
"ไม่ดีมั้ง"   การินยิ้มออกและมองไปที่ปอ แทนที่ปอจะออกตัวให้กริชเข้าใจว่าการินเคยเป็นอะไรกับเขา แต่ปอกลับเล่น BBอย่างไม่สนใจ
"ไม่เห็นมีใครรักการินเลย"   การินแกล้งพูดกระแทกเสียงหนัก ปอเงยหน้าขึ้นมองการินอีกครั้ง สาวน้อยหลบสายตาจากปอและกินเหล้าต่ออย่างไม่สนใจ
 
 

                  ไม่นานเหล้าในขวดก็หมดลง เมสสั่งเบียร์มานั่งกินต่อ แต่การินกินไม่ไหวแล้วเพราะเธอเมาได้ที่หากกินอีกก็อาจจะต้องเข้าโรงพยาบาลได้แน่นอน

 
"เหล้าหมดซะแล้ว ยังร้องไห้ไม่ได้เลย" การินบ่นงึมงำ
"จะร้องทำไม ไม่ต้องร้องหรอก" ภูพูดปลอบใจและยิ้มแก้มยุ้ย การินถึงกับยิ้มออกด้วยใบหน้าที่น่ารักของภู
 

              การินมองไปรอบๆร้าน ลูกค้ากลับหายไปหมด ไฟเปิดสว่างโล่ง ส่วนปอก็ไปยืนเคลียร์บิลล์และเงินในบาร์ เด็กร้านก็ทยอยกันเก็บร้านและกลับกันบ้าง

 
[...ร้านเปิดไฟเมื่อไหร่หว่า ลูกค้าที่เต็มร้านหายไปไหนหมดเนี่ย นี่สงสัยเราจะเมาจริงๆแล้วล่ะมั้ง กลับดีกว่าจะได้ไปนอนร้องไห้ จะได้สบายใจขึ้นอึดอัดจริงๆเลย เสียใจเรื่องพี่โจแล้วก็ต้องมาเสียใจกับท่าทีของพี่ปออีก จะเฉยไปไหน ไม่เข้าใจว่าจะรั้งฉันไม่ให้กลับมานั่งทำไม....]
 

               การินเดินเข้าไปไหว้ปอ ปอพยักหน้ารับไหว้ด้วยสีหน้าแปลกใจและรีบรวบของบนโต๊ะ ถุงเงินถือเดินตามการินออกจากร้าน พร้อมรับโทรศัพท์ของพี่ชายสุดที่รัก

 
"ว่าไงนิง เออๆ กำลังกลับแล้ว......."
 

                การินเดินลงบันไดมาอย่างรวดเร็ว ปอเดินตามลงมาติดๆโดยที่การินไม่รู้ตัวว่าคนที่เดินตามลงมา คือ ปอ ถึงด้านล่างหญิงสาวหันซ้ายหันขวามองหาแท็กซี่ ปอเดินลงมาแตะไหล่หญิงสาวรีบชี้มือชี้ไม้ให้การินขึ้นรถ ในขณะที่เขาเองยังคงคุยโทรศัพท์กับนิงอยู่  การินยืนมึนนิ่งเฉยไม่ได้ขึ้น Camry สีขาวที่จอดอยู่ตรงหน้า

 
"จะไปส่งการินเหรอ" การินถามออกไปทันที ปอพยักหน้าและรีบเดินขึ้นรถไป
 
[....จะพาฉันไปบ้านล่ะสิ ค่าของฉันมีแค่นี้สำหรับเขาจริงๆ บนร้านเฉยเมย  พอลงจากร้านก็จะลากกลับบ้าน  ชีวิตฉันก็น่าสมเพชเนอะ  ถ้าอย่างนั้น เขาก็มีค่าแค่นั้นสำหรับฉันเหมือนกัน เหมือนกำลังประชดชีวิตเลยเรา ทำตัวเองไร้ค่าไปวันๆ  แต่ไปบ้านเขาก็ดีเหมือนกันจะได้หาข้อมูลต่อ...]
 
            การินจึงเดินขึ้นรถปอไปทันที ปอคุยกับนิงเสร็จก็ออกตัวรถไปทันที
 
"วันนี้พี่แบงไม่มาเหรอคะ" การินเปิดประเด็น
"ไม่นี่ ทำไมเหรอ"
"ป่าวค่ะ เห็นช่วงนี้พี่แบงมาทุกวันเลย" การินหันมองหน้าปอ ปอยิ้มกรุ้มกริ่ม
"ก็เหมือนที่การินมาทุกวันแหละครับ"
 

              การินหน้าชาเงียบไปไม่พูดอะไรต่อ มันจุกอกจนพูดอะไรไม่ออก สิ่งที่ปอพูดมันแทงใจเหลือเกิน ปอขับรถมาจอดที่หน้าตลาดหัวตะโกเช่นเคย ทั้งคู่ไปกินข้าวแกงร้านประจำของปอ อาหารมื้อนี้ดูเงียบเหงาปอและการินไม่ได้พูดจากันเลย หญิงสาวนั่งเขี่ยอาหารในจาน  เพราะเธอกินไม่ค่อยลง

 

              สาวน้อยนั่งเหม่อมองหนุ่มใหญ่เดินหายเข้าไปในตลาดอย่างเคยชิน เธอรู้ดีว่าปอไปคุยโทรศัพท์แต่เธอไม่ได้ใส่ใจอะไรมันคงเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว

 
[....อะไรก็ไม่รู้ฉันกับพี่ปอเนี่ย  เดี๋ยวดีเดี๋ยวไม่ดี  สับสนในสถานะ  ความสัมพันธ์  และความรู้สึก  มันวุ่นวายจริงๆ  แต่ฉันก็ยอมให้มันเป็นไป  ทำไมกัน...]
 

                ปอกลับมาพร้อมขนมโคยื่นให้การิน แม้สาวน้อยจะไม่อยากกินแต่ก็รับไว้รักษาน้ำใจปอที่อุตส่าห์ทำเนียนซื้อมาให้  หญิงสาวเก็บขนมไว้ในกระเป๋าและเดินตามปอไปขึ้นรถ

 
"เดี๋ยวไปส่งหอนะ" ปอพูดขึ้นและออกตัวรถเลี้ยววนใต้สะพาน
"อ้อ! ค่ะๆ"  การินนั่งอึ้งไปเล็กน้อย
 
[....วันนี้มาแปลก ฉันก็นึกว่าจะพาฉันไปบ้านเขาซะอีก หรือฉันอคติไปเองรึป่าว บางทีเขาอาจไม่ได้เห็นฉันเป็นที่ระบายทุกครั้งไปก็ได้มั้ง ผิดคาดมากๆ....]
 
"วันนี้การินเศร้ามากเลยอ่ะพี่ปอ" การินนั่งเงียบมาตลอดทางนึกถึงเรื่องราวของโจที่เธอเจอในวันนี้ แล้วก็บ่นพึมพำขึ้น
"เศร้าเรื่องอะไรล่ะครับ"
"การินคิดถึงพี่โจ  ซื้อขนมไปให้แต่พี่โจก็ไม่อยู่ห้อง  การินก็เลยมานั่งเสียใจ"
"พี่เห็นน้อง  เป็นแบบนี้พี่ก็ไม่สบายใจ"
"น้อง! เหรอ" การินหันมองหน้าปอ เธอรู้สึกใจหายที่ปอเรียกเธอว่า 'น้อง'
 
[....ทำไมรู้สึกใจหายวาบทันทีที่พี่ปอเรียกฉันว่าน้อง นั่นสินะฉันก็เป็นได้แค่น้องเท่านั้นก็เลิกกันแล้ว เขามองว่าฉันเป็นน้องแล้วจริงๆเหรอ....]
 
"เสียใจ"    การินก้มหน้าลงอย่างเศร้าๆ เสียใจจากคำพูดของปอเมื่อครู่
"พี่ก็เสียใจเหมือนกัน"
" เสียใจ!" การินทวนคำพูดหนุ่มใหญ่ หันจ้องหน้าปอด้วยความแปลกใจกับคำพูดที่ปอเปล่งออกมา
"พี่ปอเสียใจเรื่องอะไรเหรอคะ"
"ก็การินไม่รักพี่ ไม่เห็นการินจะทำอะไรให้พี่บ้างเลย"
 
[....เขาแกล้งพูดออกมาอย่างนั้น หรือเขาพูไดจากใจนะ เขารู้สึกแบบนี้กับฉันด้วยเหรอ ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ ความจริง...ฉันก็คิดไว้ว่าวันเกิดเขาที่กำลังจะมาถึงฉันจะทำของขวัญให้  เพื่อตอบแทนในการเลี้ยงเหล้าฉันหลายๆครั้ง  แต่คงไม่บอกให้เขารับรู้หรอก....]
 
"มันยังไม่ถึงเวลาค่ะ!"
 

              ปอขมวดคิ้วกับคำพูดของการิน แต่ก็ไม่คิดที่จะถามอะไรต่อ เพราะคำพูดที่พูดออกไปก็แค่อยากให้การินรู้สึกว่าเขาน้อยใจทั้งที่ไม่ได้รู้สึกอะไร

 

               Camry สีขาวสะอาดเลี้ยวเข้าสู่หมู่บ้าน RNG อย่างช้าๆ การินเหลือบมองปอ ปอดูมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวังคงกลัวเด็กๆเขาสักคนมาเห็นเข้า

 
[...ท่าทางจะกลัวเด็กเห็น ป่านนี้เขาคงนอนกันไปหมดแล้วแหละ ตี 3 แล้ว บางทีที่เขามาส่งฉันเพราะเขานัดเด็กไว้รึป่าวนะ อยากรู้จังว่าถ้าฉันเปลี่ยนใจขอไปบ้านเขากะทันหันเขาจะว่าไง....]
 

              ปอขับเข้ามาจอดหน้าหอการิน การินรีบเปลี่ยนสีหน้าตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จทันที

 
"พี่ปอคะการินไม่อยากกลับห้องหรอก การินไม่อยากนอนร้องไห้คนเดียว"
"อ่าว! แล้ว...!!"
"ไปบ้านพี่ปอได้มั้ยคะ" การินตัดบทและหันมองสีหน้าปอซึ่งอึ้งไป
 "ได้มั้ยคะ"
"ทำไมไม่บอกแต่แรก" ปอออกตัวรถไปอย่างรวดเร็ว
"ก็อยากรู้ว่าพี่ปอจะกล้าขับเข้ามารึป่าว"
"ทำไมต้องกล้า ไม่กล้า ไม่เข้าใจ"
"เอาหน่า การินล้อเล่น ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้ไม่เปลืองน้ำมันหรอก พี่ปอรวยจะตาย" การืนยิ้มแก้มปริ
"โทษทีที่พี่ปอไม่ได้รวยอ่ะครับ"
"ไม่หรอกค่ะ! จริงๆอยากอยู่ใกล้พี่ปอต่างหาก"
"เหรอ!" ปอขึ้นเสียงสูงราวกับไม่เชื่อสิ่งที่การินพูดพลางเหลือบมองหญิงสาวด้วยความสงสัย
 
[....พี่ปอชอบคิดว่าฉันไม่รักเขา ฉันก็ไม่เข้าใจว่าเขาคิดว่าฉันไม่รักแล้วทำไมเขายังคงคุยกับฉันอยู่อีก จะต้องทำไงถึงจะทำให้เขาเชื่อได้ว่าฉันรักเขามาก ต้องทำแบบไหนกันนะ....]
 
.................................................................................................................
 

                 ถึงบ้านสีขาวหลังเดิม การินเดินเข้าบ้านปออย่างคุ้นเคยมุ่งตรงไปเข้าห้องน้ำในครัว เธอได้พบกองจานมากมายในอ่างล้างจานที่ปอกินทิ้งไว้

 
"พี่ปอคะ ทำไมไม่ล้างจาน" การินตะโกนโหวกเหวกในครัว ปอเดินเข้ามาในครัวเปิดตู้เย็น ดื่มน้ำอย่างใจเย็น
"หึ! ไม่ล้างอ่ะ"
"ทำไมไม่ล้างมันสกปรกนะ ล่อแมลงสาบรึไงอ่ะ กินเสร็จก็ล้างดิจะรอให้ใครมาล้างให้" การินบ่นไปพลางเปิดน้ำล้างจานให้ปอ
"เดี๋ยวให้คนใช้บ้านแม่มาล้าง"
"อะไรที่ทำเองได้ก็ทำไปก่อนก็ดีนะคะ" สาวน้อยล้างจานกองโตทั้งที่เธอก็เมาอยู่ ในใจพลางสงสัยว่าปออยู่คนเดียวแต่ทำไมจานถึงได้เยอะแบบนี้ คงต้องพาใครมากินอะไรที่บ้านนี้แน่ๆ
"พี่ขึ้นข้างบนก่อนนะ" ปอเดินออกจากครัวและขึ้นชั้นบนไปปล่อยสาวน้อยการินกลายเป็นนางแจ๋วล้างจานด้วยอาการมึนๆ
 
[...รู้หรอกหน่าว่าจะรีบขึ้นไปคุยโทรศัพท์เคลียร์กับสาว ประมาณว่าไปหาไม่ได้แล้วนะคืนนี้ คิดไปก็ดูวุ่นวายดี ฉันไม่โวยวายอะไรหรอก แค่สมน้ำหน้านิดหน่อย...]
------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 161 ท่าน