Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
you can kiss me Again and Again. แต่งงานกันนะเจ้าชายหลายอารมณ์
princessploy
อะไรของนายนะเนี่ยนายคิมเจ!!
6
14/11/2554 19:26:59
245
เนื้อเรื่อง
ฉันแหกขี้ตาตื่นมาแต่เช้า เพราะเสียงโซโลกีต้าร์ของนายคิมเจ จะมาครึกอะไรตอนนี้ยะ เชอะ
จ๊าก!!!เพิ่งนินทาในใจแท้ๆมิน่าเสียงดังลั่นเลย เล่นมาโซโลที่ปลายเตียงฉันนี่เอง
“นี่ผีเข้าหรือไงยะ
“ลืมนัดหรือยังไงยัยขี้เซา
“นัดเนิ่ด อะไร ไม่รู้จะนอน” นงนัดอะไรตอนไหนไม่รู้ทั้งนั้นแหละ
“หา!!!!” จริงด้วยนะ...นัดเมื่อวานก่อนนี่
“นึกออกแล้วล่ะสิ ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ลงไปชั้นล่างฉันจะรอแค่ 15 นาที
“จะบ้าหรือไง 15 นาทีแก้ผ้าก็หมดเวลาแล้วย่ะ!!!
“งั้นไป
“ไปไหน???
“ห้องน้ำ
“นายจะไปทำไม???
“เดี๋ยวถอดเสื้อผ้าให้จะได้ไม่เสียเวลา
“อ๊าย!!!....ไปไกลๆเลยไอ้บ้า
“งั้นก็เร็วๆ” แหมปากว่ามือถึงนะยะพอบอกจะช่วยก็พุ่งมาซะแรงเลย ฉันเลยรีบอาบน้ำ แล้วก็ออกมาแต่งตัว(ใส่ชุดที่อึนชิซื้อให้ด้วยแหละงิงิ) พอหันมาดูนาฬิกาอั๊ยยะ มันเกินมา 5 นาทีแล้ว ฉันเลยรีบสุดๆ(ไม่รู้จะรีบทำไม) พอลงมาถึงชั้นล่าง
แฮก แฮก เหนื่อยชะมัดง่ะนายคิมเจกลับทำใจเย็นนั่งจิบ...นมหรอ โหโตจนป่านนี้แล้วมิน่าล่ะสูงซะ
“มาแล้ว
“เร็วจัง อาบน้ำหรือวิ่งผ่านน้ำกันแน่” น่านเป็นงั้นไปนี่ฉันรีบสุดชีวิตนายกลับมาทำพูดหน้านิ่ง คำเจ็บจี๊ดบาดใจซะอย่างนั้น ไอ้ตาคนนี้นี่เข้าใจยาก เดาอารมณ์ไม่ถูกเลยแฮะ
“ตกลงไปมั้ยเนี่ย
“ไม่ไป” อ่าวเฮ้ย
“ไม่ไปฉันจะให้เธอวิ่งผ่านน้ำแต่งตัวทำไม” อาบน้ำโว้ย!!!ยังมีอารมณ์มากวนอีกไอ้นี่มันน่า
“แล้วรออะไรอีกล่ะ
“รีบจังนะไปสิไป
“รู้แล้วน่า!!!”
     พอเริ่มก้าวเท้าขึ้นรถ ฉันก็เลยเริ่มเปิดประเด็น
“จะไปไหน??
“....
“หูหนวกหรือยังไง ฉันถามว่าจะไปไหน???
“เงียบๆเถอะน่าหนวกหู
“นี่ นายจะลาก จะหอบ หรือจะหิ้วฉันไปไหนเนี่ยขอความกรุณาบอกฉันก่อนได้ไหมวะคะ
“อยากไปไหนล่ะ มาเกาหลีทั้งที
“อืม...เกาะเจจู!!” ฉันตอบทันทีก็แหงล่ะมันเป็นเกาะที่โรแมนติกมาก (นี่ขนาดไม่เคยไปนะ)
“ไม่เอามันไกล” ง่ะ แล้วจะถามเพื่อ?? อิบ้าคิมเจเอ๊ย!!
“ไปโซลนัมซานเนอะ ไม่ไกลเท่าไร” อืมไปก็ไป อันที่จริงไม่น่าถามนะ นายอยากพาไปไหนฉันก็ต้องไปอยู่แล้วนี่ เอ้ย...
    ขับรถมาสักพัก ก็ถึง อั๊ยยะนี่มัน...
SEOUL TOWER...” ฉันเอ่ยขึ้นมาสายตาจ้องมองที่หอคอยสูงสวยงามมาก
“สวยล่ะสิ ไปลงไปดูกัน” ไม่บอกก็จะลงอยู่แล้วล่ะย่ะ ฉันกับนายคิมเจขึ้นไปข้างบนโซลทาวเวอร์ วิวข้างบนเนี่ยสวยมากเห็นหมดทั้งกรุงโซลเลยมั้ง อ๊ะน่าเสียดายไม่มีแม่กุญแจมาเขียนชื่อฉันกับเจซีเลย
“อ่ะ
“อะไร??
“แหกตาดูเอาเองสิ ตาตี๋ด้วยสิเนอะสงสัยจะมองไม่ชัด” เชอะรู้หรอกว่าตาฉันมันไม่โตแต่มันก็ไม่ใช่จะอะไรขนาดว่ามองไม่เห็นจนถึงขั้นต้องแหกตาดูหรอกย่ะ อ๋อกุญแจ อ่าวแล้วเอามาให้ฉันทำไม
“ให้ฉันหรอ??
“ไม่ได้ให้แค่ให้เขียนชื่อเธอ
“อ่าวเขียนชื่อฉันทำไม???
“สงสัยอะไรนักหนา ให้เขียนก็เขียนเหอะ
“นายเขียนไม่เป็นหรือไง
“เค้าให้เจ้าของชื่อเขียน” เอ้าเออเขียนก็เขียนฉันเลยรับกุญแจมาจากนายคิมเจเขียนชื่อที่อยู่แนบไปกับซองเพื่อลุ้นรับ จักรยาน(อันหลังนี่ไม่ใช่แระ)
“เสร็จแล้ว
“เอามานี่” นายคิมเจรับกุญแจไป แล้วก็...ล็อคติดกับกุญแจอีกอันที่เขียนว่า...จ๊าก!!! คะ..คิมเจ เราไม่ได้เป็นอะไรกนสักหน่อยจะมาเขียนติดกันทำไมยะ
“เค้าให้คนรักกันเขียนแล้วล็อคติดกันไม่ใช่หรอ
“แคร์ด้วย??
“เอาลูกกุญแจมานี่นะ
“ไม่
“เอามา
“ไม่
เฮ้ย!!!ลูกกุญแจกระเดนล่วงลงไปแล้ว T^Tครบเลย เขียนชื่อ ล็อคติดกัน โยนลูกกุญแจทิ้ง
“เธอทำเองนะ
“เชอะ
“ไปข้างล่างกันดีกว่า” อืมๆ ดูวิวสวยๆ แปปนึงก็ต้องลงไป ข้างล่าง
“ไอติมมั้ย
“หนาวจะตายชัก
“อากาศแค่นี้บ่นหนาว เธอจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หน้าหนาวมันหนาวกว่านี้อีก” อยู่ๆไปเดี๋ยวก็ชินเองล่ะน่า อีกอย่างถ้ามีนายอยู่ด้วยยังไงฉันก็อยู่ได้ หุหุ
“เอามั้ยเนี่ย
“ก็ไปซื้อมาสิ ซื้อมาก็กินอยู่แล้วน่า
“อะ” อ่าวซื้อมาก่อนแล้วหรอ ชิแล้วจะถามฉันทำไม ยังไงก็ต้องเอาอยู่ดี
“รสช็อกโกแลตหรอ??
“ทำไมเธอไม่ชอบหรอ??
“ป่าวฉันชอบมันมากๆ เลยต่างหากล่ะ” นายนี่รู้ใจฉันซะจริงๆ
“ทำไมถึงเลือกซื้อรสช็อกโกแลตล่ะ
“ไม่รู้สิเห็นคนอื่นเค้าชอบกินรสสตรอว์เบอร์รี่กัน” มันเกี่ยวกันตรงไหนยะ??
“เกี่ยวสิ” อ่าวนั่นรู้อีก
“ก็ช็อกโกแลตน่ะ...” นายนั่นหันมาแล้วก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดูดีมาก
“มันอร่อยนี่” ปั๊ดโธ่ ไอ้เราก็นึกว่าจะมีอะไรที่มันฟังแล้วลึกซึ้ง ลุ้นแทบแย่ ไอ้บ้าเอ๊ย!!!
“ล้อเล่นเคยมีคนบอกมั้ยว่าคนที่ชอบกนไอติมช็อกโกแลตเนี่ยเป็นคนยังไง
“ไม่อ่ะ ฉันไม่สนใจอยู่แล้ว
“คนที่ชอบกินไอติมรสช็อกโกแลตเนี่ย..” น่านมีลั้น บอกว่าไม่ชอบแท้ๆ เฮ้อ...แต่เอาไหนๆเค้าก็เล่ามาแล้วฟังเค้าสักหน่อย
“เป็น คนที่ข้องข้างมีจิตใจอ่อนไหว ขี้เหงา ชอบคิดถึงแต่วันคืนในอดีตที่ผ่านมาแล้ว และเป็นคนที่ยึดในขนบธรรมเนียม ประเพณีต่าง ๆ ไว้เป็นส่วนสำคัญในการดำรงชีวิต
“นายรู้ได้ไง
“มีคนบอกมาน่ะ
“อันฮาร่าหรอ” นายนั่นเงียบไปเลย(พักนึงแหละ) ฉันเองก็ไม่กล้าพูดอะไรด้วย แต่นึกได้ว่าฉันควรจะพูดว่า...
“ขอโทษนะ
“เรื่องอะไร
“ก็เรื่องอันฮาร่าไง
“ฉันลืมไปหมดแล้วล่ะ
“ลืม??
“ใช่ฉันลองตัดเขาออก มันทั้งสบายและชินแล้วด้วย
“งั้นนายเป็นอะไรล่ะเมื่อตะกี๊น่ะ
“ฉันกำลังนึกอยู่ว่าใครบอกฉันมา” --* กำ
“อ๋อ แม่บอกฉันตั้งแต่ย้ายมาที่นี่แหละ
“นายบอกว่านายย้ายมาตอนไหนนะ
“เมื่อตอนเรียนม.ปลาย
“ใช่หรอ
“งั้นมั้ง” อ้าวมีงี้ด้วย
“กลับบ้านกันเถอะ
“ดี ฉันหิวแล้ว
“ล้อเล่น ไปแม่น้ำฮันกัน
“ปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้วนี่
“รู้ก็ดี”
    แล้วฉันกับนายคิมเจก็ไปแม่น้ำฮันเฮินอะไรนั่นแหละ ที่นี่ก็โรแมนติกมากเลยนะ มีร้านขายของเป็นแหล่งช้อบได้ดีเหมือนกันนะ อะ อ้าวนะคิมเจหายไปไหนอีกแล้วล่ะเนี่ย นึกจะไปไหนก็ไป นั่งรอตรงนี้แล้วกัน ป้าคนนั้นขายอะไรน่ะดูน่าสงสารจังเลย
“ขายอะไรคะ??” แหงล่ะป้าแกหันมาทำหน้าเหวอ พูดภาษาอังกฤษแหงล่ะแกคงไม่เข้าใจแน่ๆ
“ผมช่วยไหม Can I help you??” จุนเฮ
“ค่ะ คือฉันต้องการซื้อสร้อยรูปกีต้าร์นั่นค่ะ
“เอาอันนั้น
“นี่ค่ะขอบคุณค่ะ” พอได้สร้อยมาแล้วคุณป้าก็จากไป
“นี่ครับ” จุนเฮส่งสร้อยรูปกีต้าร์มาให้ฉัน
“เท่าไรคะ
“ไม่เป็นไรครับ
“ค่ะ” และแล้วนายคิมเจก็มาจนได้ หายไปไหนมาแม่จะด่าให้เละเลย
“หายไปไหนมายะ!!!
“เรื่องของฉันนี่ จุนเฮมาทำอะไรที่นี่เหรอ??
“ฉันเดินเล่นแถวนี้น่ะ พอดีเห็นกีต้าร์ยืนอยู่ก็เลยแวะมาทักนิดหน่อย” ฉันล่ะมึน พูดภาษานี้(เกาหลี) กันทีไรไม่เข้าใจทู้ก...ที พูดกันซะเร็วเลย
“เธอรู้จักหมอนี่ เอ๊ยหมอนี่รู้จักเธอด้วยหรอ
“อืมรู้จักกันวันที่นายพาฉันไปคอนโดน่ะ ฉันไปนั่งคุยกับเขา
“งั้นหรอ
“เอ่อจุนเฮพอดีฉันลืมแนะนำให้นายรู้จักน่ะ นี่กีต้าร์แฟนฉันเอง
“แฟนนาย...ยังงั้นหรอ” จุนเฮทำหน้างงๆ หันมามองฉัน
“อืมยินดีด้วยนะที่เจอคนรู้ใจอีกคนแล้ว
“ออ เรากำลังจะกลับกันแล้วล่ะ ไปก่อนนะแล้วเจอกันจุนเฮ” นายคิมเจโอบไหล่ฉันพาลากไปที่รถแบบ “ทุลักทุเล”
“ทำอะไรของนายเนี่ยนายคิมเจ
“ขึ้นรถ
“อ่าว เพิ่งมาถึงเองนะ
“กลับบ้านหิวแล้วไม่ใช่หรือยังไง
“อะไรเนี่ย” เชื่อเค้าเร๊ย....ว่ามีหลายอารมณ์ บ้าจริงๆ
 
          พอเรา(ฉันกับนายคิมเจ) มากันได้สักพักฉันก็พบว่า นายคิมเจไม่ได้พาฉันกลับบ้านนี่!!!...........พีพี
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 168 ท่าน