Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
Love Leturn....
23
14/11/2554 13:27:17
431
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 23...love   leturn 
 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 
"พี่ไม่สนับสนุนให้เราคบกับพี่ปอเลยว่ะการิน"
 
            นาเดินเฉิดฉายขึ้นบันไดโทรมๆ เพื่อมุ่งสู่ร้านSwayโดยมีสาวน้อยการินเดินนำหน้า
 
"การินรู้ว่าการินไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายอันตรายคนนี้ แต่พี่เชื่อหนูเหอะว่าหนูแค่อยากจะทำบางอย่างให้สำเร็จ"
"ทำอะไรเหรอ"
"เอาหน่าให้มันสำเร็จก่อนแล้วการินจะเล่าให้ฟังทีหลังนะคะ"
"แล้วนี่เราจะมาคุยกับพี่ปิมเรื่องอะไร"
"เรื่องเวรทำงานอ่ะค่ะพี่นา ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์นี้การินจะไปพัทยากับเพื่อน แต่การินลงเวรไว้วันศุกร์ก็กะจะขอแลกเวรกับเด็กร้านคนอื่น ไม่รู้พี่ปิมจะให้แลกเวรรึป่าว"
 

                 สาวน้อยผลักประตูเข้ามาในร้านSwayลูกค้าน้อยมาก เธอกวาดสายตาไปมองทางหน้าบาร์ เห็นปอยืนมองลูกค้าอยู่อย่างเคยๆ การินไม่สนใจรีบเดินไปหาปิมที่ยืนอยู่หน้าเวที

 
"พี่ปิมคะ วันศุกร์การินลงเวรไว้อ่ะค่ะ แต่ว่าการินไม่ว่างมาทำ ถ้าการินขอแลกเวรกับคนอื่นได้ปะ"
ปิมมองหน้าการินอย่างเหนื่อยใจและทำท่าทีครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มอย่างลำบากใจเหมือนทุกครั้งที่การินได้รับ
"ไม่ได้ว่ะ"
"ทำไมล่ะคะ"
"ก็ลงวันไหนก็ทำวันนั้นสิ มันวางเป็นระบบไว้แล้ว  เดี๋ยวนี้เค้าทำงานกันเป็นระบบนะการิน  ไม่ได้เล่นๆเหมือนก่อน"
           

                ปิมเดินหนีการินไปทันที ทำเอาหญิงสาวถึงกับคิ้วขมวดด้วยความหงุดหงิด

 
[...ทำไมจะแลกไม่ได้ ปกติก็แลกได้นี่ แค่ฉันแลกไปอีกวัน และให้อีกคนมาทำวันศุกร์แทนฉัน ไม่เห็นว่าจะมีปัญหาอะไรเลย ไม่เข้าใจจริงๆ...]
 

              การินนั่งลงบนเก้าอี้บนเวทีอย่างไม่สบอารมณ์และพลันหันไปเห็นภาพที่ทำให้เธอยิ่งอารมณ์เสีย ภาพที่ปอเข้าสวมกอดนา อย่างสนิทสนมหยอกเย้ากัน

 
[....กับฉันไม่เห็นเคยแสดงออกเลย น่าโมโหจริงๆเลย เขาเห็นฉันก็ทำเป็นไม่เห็นซะด้วยสิ ไม่เข้าใจเขาเลยว่าเขาคิดอะไรยังไงกับฉันกันแน่ บางครั้งก็มีท่าทีสนอกสนใจมาก บางครั้งก็ดูเฉยชาไม่สนใจอย่างวันนี้ เห็นแล้วนึกน้อยใจว่ะ อยากรู้จังเลยว่า พี่ปอจะแคร์ฉันแค่ไหน หากฉันจะบอกเลิกคุยกับเขา เขาจะรั้งฉันไว้บ้างรึป่าว  นี่ฉันกำลังมากมายเกินไปแล้วนะ  จะไปแคร์ทำไมล่ะ  แต่ในใจลึกๆมันก็อยากรู้จริงๆ....]
 

                 การินเดินเข้าไปไหว้ปอก่อนจะกลับ ปอเพียงแค่รับไหว้และเมินเฉยการินอย่างคนไม่รู้จัก การินโมโหรีบฉุดแขน  นาที่อยู่ใกล้ๆออกจากร้านไปในทันที

 
"เราเป็นอะไรรึป่าวเนี่ยการิน" นารีบถามเมื่อเห็นอาการ
"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะพี่นา การินแค่เซงพี่ปิมที่ไม่ยอมให้เปลี่ยนเวร เรื่องมากเดี๋ยวลาออกซะเลย ไม่ทำมันแล้ว"
"เออช่างมันเถอะไปกินเบียร์กับพี่ดีกว่า"
 
......................................................................................................................
 
            สองสาวนั่งดื่มเบียร์กันในร้านที่ตกแต่งเป็นเพิงไม้เก๋ๆ การินนั่งหน้าตาบึ้งตึงจนนาสังเกตุได้ถึงความผิดปกติ
 
"มีอะไรก็บอกพี่ได้นะ การิน เครียดเรื่องอะไรอยู่รึป่าว"
"ป่าวนี่คะไม่ได้เครียดเรื่องอะไรหรอก แค่เบื่อๆเซงๆนิดหน่อย"
"เซงเรื่องอะไรล่ะ"
"พี่นาคิดว่า พี่ปอเขาจะจริงจังกับการินแค่ไหนกัน"
"ไม่หรอกคนอย่างพี่ปอไม่รักใครจริงหรอก เขารักตัวเองมากที่สุดอยู่แล้ว พี่กลัวว่าเราจะหลงรักพี่ปอเข้าให้สิ เหมือนแบงอ่ะ สวยก็สวยยังหลงรักพี่ปอได้เลย"
"ไม่หรอก การินจะลองหยุดคุยกับพี่ปอดูว่าพี่ปอจะว่ายังไง คือเขาไม่เห็นจะสนใจอะไรการินเลยอ่ะพี่ ทำอย่างกะหนูเป็นคนไม่มีตัวตนอย่างนั้นแหละ"
"แปลกนะเท่าที่พี่รู้จากแบงมา เวลาทะเลาะกัน  พี่ปอก็ง้อแบงตลอดนะ"
"ก็เขาไม่ได้รักการินนี่คะพี่นา เขามีการินไว้เพื่ออะไรไม่รู้ ถ้าไม่มีการินชีวิตเขาก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆอยู่แล้ว
"แล้วเราจะทนทำไมล่ะการิน ในเมื่อรู้แบบนี้แล้วก็เลิกซะเถอะ จะอยู่เพื่ออะไร"
“เพื่อ.........ช่างเถอะค่ะ”  การินยิ้มเจื่อนๆ
 

              สาวน้อยหยิบมือถือขึ้นมาบรรจงกดเบอร์ของเจ้านายที่เธอแอบเผลอใจรักไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว แม้ในหัวสมองเธอจะมีความแค้นฝังอยู่มากก็ตาม

 
"ครับ!!"
"พี่ปออยู่ไหนเหรอคะ กลับบ้านรึยัง"
"กำลังจะกลับครับ มากินข้าว เฮ้ย!! พวกแกกลับไง อ้อ!! กลับดีๆนะเว้ย"
"กินข้าวกับใครเหรอ"
"เด็กร้าน"
"ไม่ชวนกันเลย"
"อ่าว!! ก็ไม่อยู่เอง" ปอพูดด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใย
"ดูพี่ปอไม่ค่อยสนใจการินเลยเนอะ  หลายวันมานี้อ่ะ"
"แล้วจะต้องทำไงถึงดูว่าสนใจ"
"พี่ไม่ได้คิดอะไรกับการินเลยใช่มั้ยคะ"
"แล้วแต่จะคิดแล้วกันนะ พี่เคยบอกแล้วว่าถ้าพูดอะไรแล้วตัวเองไม่สบายใจจะพูดทำไม"
"งั้นเราเลิกคุยกันดีกว่ามั้ยคะพี่ปอ" การินใจเต้นแรงรอคำตอบอย่างระทึก
"ก็แล้วแต่เลยครับ พี่ยังไงก็ได้อยู่แล้ว การินจะคุยกับพี่ 15 วัน หรือ 1 เดือนก็ได้ พี่ไม่ว่า มันแล้วแต่การิน"
"ถ้าคุยกันไปแล้วมันไม่มีความรัก การินก็ไม่รู้ว่าจะคุยกับพี่ไปทำไมกัน เราก็เลิกคุยกันไปแล้วกันนะคะ"
"ครับ"
 
            ปอวางสายไปอย่างง่ายดายโดยไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย การินนั่งอึ้งไปอย่าง  งงงัน
 
[...มันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ พี่ปอไม่ได้สนใจอะไรฉันจริงๆด้วย แล้วที่ผ่านมาเขามาคุยกับฉันเพียงเพื่อเรื่องอย่างว่าเท่านั้นเองใช่มั้ย เจ็บใจจริงๆ  นี่แค่เป็นการทดสอบว่าพี่ปอแคร์ฉันแค่ไหน  คำตอบคือไม่แคร์เลย  คิดไปก็สมน้ำหน้าตัวเอง ที่หลงระเริงไปกับการทำดีต่างๆของพี่ปอ  เอาล่ะ  จากนี้ไป  ต้องท่องไว้ในใจตลอดว่า ฉันต้องแก้แค้นปอให้สาสม โดยไร้ความรัก....]
 

              สาวน้อยรีบปาดน้ำตาออกจากแก้มและทำท่าทีให้ปกติที่สุด  ก่อนจะสูดหายใจลึกๆเรียกความเข้มแข็งที่เหลือน้อยเต็มทีกลับเข้าสู่ร่างกาย แต่ดูเหมือนว่ามันไม่ได้ช่วยให้เธอเข้มแข็งขึ้นมาเลยสักนิด เธอเดินกลับมาโต๊ะ ซึ่งนากำลังนั่งดื่มเบียร์และดูดบารากุอย่างสบายใจ

 
"เป็นไงบ้าง”
"ก็เลิกกันอ่ะพี่ ก็ดีปวดหัวมาหลายวันแล้ว" การินกระดกเบียร์จนหมดแก้ว
"ไม่เป็นไรนะการิน"   สายตานามองสาวน้อยด้วยความห่วงใย
"ไม่เป็นไรหรอกพี่ เฉยๆ การินแค่อยากลองดูว่าเขาจะยังไงกับการินต่อ"
"ตอนที่แบงมันทะเลาะกับพี่ปออ่ะ พี่ปอเค้าก็โทรมาง้อไอแบงตลอดเลยนะ พี่ว่าเดี๋ยวเค้าก็โทรมาง้อเราแหละ"
"กับหนูคงไม่อ่าค่ะพี่ พี่ปอคบการินไว้เพื่ออะไรไม่รู้ แต่ไม่มีความรักเลยสักนิด" การินมองออกไปริมน้ำด้วยสายตาที่เลื่อนลอย
"พรุ่งนี้ไปกินเบียร์กับพี่อีกมั้ย"
"เอ่อ! ไม่ได้ค่ะพี่ พรุ่งนี้การินจะไปเที่ยวพัทยากับเพื่อน หนูถึงไปทำงานที่ร้านไม่ได้ไงล่ะคะ"
"ไปกี่วันอ่ะ"
"3 วันค่ะ คนอกหักต้องไปทะเลใช่ปะ" สาวน้อยแสยะยิ้มเศร้าๆจางๆก่อนจะดื่มเบียร์ในแก้วอยบ่างช้าๆ
 
........................................................................................................................
 

               สายลมพริ้วไหว เสียงคลื่นซัดสาดชายผั่งเป็นระลอกจังหวะ หญิงสาวนอนฮัมเพลงบนเปลภายใต้ต้นสนทะเลที่พอจะให้ร่มเงาได้บ้าง แสงแดดรำไรลอดผ่านแว่นกันแดดแฟชั่นที่ใหญ่เกินหน้าเกินตา

 
"การิน!! ไม่เล่นน้ำเหรอ" นิชาเดินมาทักทายเพื่อนสาวในชุดที่พร้อมจะลั่นล้าในทะเล
"แกก็รู้ว่าฉันไม่ลงน้ำ ฉันว่ายน้ำไม่เป็น แกไปเล่นกันเถอะ ขอฉันนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย"
"อย่ามาหงอยดิ มาเที่ยวสนุกๆนะเว้ย และอย่าแอบคิดถึงผู้ชายใส่แว่นนะ"   นิชาพูดจบก็รีบวิ่งลงทะเลพร้อมกับภัทซึ่งลงไปก่อนแล้ว
 
[.....นั่นสินะ มาเที่ยวสนุกๆ แต่ฉันกลับไม่สนุกเอาซะเลย ในหัวของฉันกลับมีเรื่องราวของพี่ปอ ที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจในตัวเขามากมาย ยอมกลับมาคบกับฉันเพื่ออะไรกัน ฉันรู้สึกว่าตัวฉันเองด้อยค่ามากไปแล้ว และฉันก็ไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำฝ่ายเดียวหรอก พี่ปอจะต้องได้รับผลอะไรสักอย่างกับสิ่งที่เขาทำ.....]
.........................................................................................................................
 

              จากทะเลที่แสนสวยงามและเงียบสงบ กลับเข้าสู่สังคมเสื่อมๆที่วุ่นวาย การินแบกกระเป๋าอันหนักอึ้งกลับมาหอพักด้ยความอ่อนล้า ผิวเธอเกรียมขึ้นเยอะเลยทีเดียว แต่สภาพจิตใจของการินดีขึ้นมากเลยทีเดียว 3 วันของการไปทะเล การินไม่ต้องเจอปอและไม่ได้ไปร้าน เธอจึงเข้มแข็งขึ้นและเธอกลับมาใช้ชีวิตที่เรียบง่ายของเธอต่อไป โดยไม่ได้แบ่งเวลาของสมองไปคิดเรื่องราวของปอเท่าที่ควร

 
            หญิงสาวทิ้งร่างที่เพิ่งผ่านการชำระล้างจนสะอาดลงบนเตียงนุ่มๆอย่างสบายใจ ร่างกายเตรียมพร้อมสำหรับการพักผ่อน เธอเหลือบมองดูนาฬิกาบอกเวลา 3 ทุ่ม
 
[....3 ทุ่มแล้ว ไม่รู้ป่านนี้ที่ร้านจะเป็นไงบ้าง คงไม่ได้ไปร้านอีกสักพัก จะได้ไม่ต้องเจอพี่ปอ แต่ว่า!!! แผนการของฉันล่ะจะทำไงดี เอาเป็นว่าพักทุกอย่างไว้ก่อนแล้วกัน ให้ฉันเข้มแข็งกว่านี้แล้วค่อยจัดการต่อ ตอนนี้ฉันอยากปล่อยสมองให้ว่างเปล่า ไม่อยากคิดอะไรมากมายตอนนี้ นอนดีกว่า....]
 

            การินเคลิ้มหลับไปอย่างเหนื่อยอ่อน อ่อนใจกับเรื่องราวหนักๆที่ผ่านเข้ามาโดยที่เธอเป็นคนเดินเข้าไปหาเรื่องราวอันวุ่นวายนั้นเอง จนตอนนี้เธอต้องมาทนเจ็บปวดคนเดียวด้วยความสับสนภายในใจระหว่างความแค้นและความรัก

 
ติด...ตี่...ตี่......ติด....ติด.....ตี่
 

            หญิงสาวสะดุ้งตื่นมาด้วยความงัวเงีย คว้ามือถือที่วางอยู่ข้างหมอนมาดูว่าใครกันที่โทรมารบกวนเวลานอนของเธอ แต่เมื่อเธอมองดูเบอร์ความงัวเงียก็จางหาย

 
[....พี่ปอโทรมาทำไมกัน จะรับดีมั้ยนะ แปลกโทรมาเวลานี้ปกติเขาน่าจะอยู่ที่ร้านแล้ว อยากรู้อ่ะลองรับดูละกัน...]
 
"สวัสดีค่ะ"
"ทำอะไรอยู่" เสียงปอดูร่าเริงดีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสมือนเขาและการินยังคงคุยกันเป็นปกติดี ทำเอาการินแปลกใจ
"นอนอยู่หอค่ะ มีอะไรรึป่าวคะพี่ปอ"
"ไปนอนด้วยได้มั้ย" การินลุกพรวดขึ้นนั่งด้วยความโมโห
"นอนอะไรล่ะคะ พี่เป็นไรมากป่าวคะ พูดแปลกๆ"
"งี้แหละไปนอนด้วยก็ไม่ได้"
"แหมพี่ก็มีเด็กตั้งหลายคน พี่ก็เลือกสักคนสิ พี่เลือกได้อยู่แล้วนี่ ทำไมเหรอคะ เด็กๆกลับบ้านไปกันหมดแล้วเหรอถึงได้โทรมาหาการินอ่ะ"
"เด็กไหน ไม่มี!!"
"อ้าวเหรอ!!" การินทำเสียงสูง
"แล้วผู้หญิงพวกนั้นของพี่จะเรียกว่าอะไรดีล่ะคะ กิ๊กเหรอ"
"เขาเป็น คนรักพี่ พวกเขารักพี่ เขาจึงทนอยู่กันต่อไป ก็มีแต่การินนี่แหละที่ไม่รักพี่"
"ทำไมพี่ไม่ทำให้การินรักล่ะคะ"
"พี่พยายามแล้วแต่การินก็ไม่รักพี่เลย"
"แน่ใจเหรอคะว่าที่ผ่านมาเรียกว่า ความพยายาม พี่ไม่เคยสนใจอะไรการินเลย มีแต่หนูที่เป็นฝ่ายวิ่งตาม พี่วิ่งหนีด้วยซ้ำ บางทีพูดอะไรออกมาช่วยดูการกระทำด้วยนะคะพี่ปอ  ว่ามันขัดกับคำพูดแค่ไหน เดี๋ยวคำพูดของพี่จะไม่ศักดิ์สิทธิ์"
"จะให้พี่ทำไงล่ะครับ พี่ก็เป็นของพี่แบบนี้"
"แล้วนี่พี่ปออยู่ไหนล่ะคะเนี่ย" การินรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะดูน้ำเสียงปอจะเริ่มโมโห
"ขับรถกลับมาจากราม ไปกินเหล้ากับน้องที่รามมา เมาแล้วเนี่ย”
"อ้อ!! เมา... ถึงว่าล่ะถึงโทรมาหาการิน ขับรถดีๆแล้วกันนะคะ"
 

               การินวางสายไปด้วยความโมโห อาการง่วงนอนของเธอหายไปเป็นปลิดทิ้ง

 
[....ถึงว่าล่ะพูดจาแปลกๆ ถึงว่าล่ะทำไมโทรมาเอาป่านนี้ ที่แท้ก็เมา พอเมาแล้วโทรมาหาเพราะอยากมานอนด้วย เห็นฉันมีค่าแค่นี้เองเหรอ สุดยอดไปเลยพี่ปอ ทำเอาฉันขำไม่ออกเลยจริงๆ เจ็บใจที่สุดเลย ท่าจะปล่อยให้พี่ปอมีความสุขมากไม่ได้แล้ว....]
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

               เสียงเพลงอึกทึกครึกโครมในร้าน Sway  ลูกค้าในร้านโยกย้ายกันด้วยความเมามายสติคงเหลือเพียงครึ่ง การินและนาเดินเข้าร้านมาด้วยความมั่นใจในวันที่การินพร้อมจะสู้ และเข้มแข็งขึ้น

 
"นั่งไหนดีการิน!!"
 

              นาถามความเห็นเมื่อมาหยุดยืนอยู่หน้าบูทดีเจ เตมมายืนยิ้มรอคำตอบว่าการินจะนั่งตรงไหน การินกวาดสายตาไปรอบๆร้าน ไปสะดุดที่โต๊ะของแบงและน้องๆปอก็นั่งรวมกันโต๊ะใหญ่

 
[....พี่แบงมาเที่ยวเหรอนี่ หายหน้าหายตาไปพักใหญ่ กลับมาทวงตำแหน่งอันดับหนึ่งของพี่ปอแล้วสินะ งั้นฉันขอหลบไปนั่งโต๊ะมุมๆร้านดีกว่า จะได้มองดูความเคลื่อนไหวในร้านได้ชัดเจน....]
 

             การินเดินมาที่โต๊ะยืน หน้าห้องน้ำกับนาเงียบๆ เป็นมุมที่มองเห็นในร้านได้ทั่วถึงโดยเฉพาะโต๊ะแบง แบงนั่งกินเหล้ากับน้องๆปออย่างสนิทสนม

 
[.....นั่งโต๊ะนั้นก็ต้องกินฟรีสินะ แสดงว่าพี่แบงคืนดีกับพี่ปอแล้ว ดูท่าทางพี่ปอจะอารมณ์ดี เดินมาที่โต๊ะพี่แบงบ่อยๆ ฉันรู้สึกเคว้งคว้างขึ้นมาเฉยๆ...]
 

              การินยืนมองเหตุการณ์เงียบๆห่างๆพลางจิบเบียร์ในแก้วอย่างใจเย็น ปอเดินผ่านมาเห็นการินและนา และเดินเข้ามาทักทายที่โต๊ะ

 
"อ้าว!! ทำไมมานั่งนี่ล่ะ ทำไมไม่เข้าไปนั่งในๆล่ะ"
 

               ปอเข้ามาทักทายอย่างอารมณ์ดี การินถึงกับงง แต่เก็บอาการไว้  ปกติเจอกันบนร้านปอกับการินแทบเหมือนคนไม่รู้จักกัน

 
"ไม่เป็นไรค่ะ การินอยากยืนตรงนี้" การินพูดน้ำเสียงห้วนๆด้วยสีหน้าเย็นชา ปอยิ้มเจื่อนๆก่อนจะเดินจากไปด้วยอาการไม่เข้าใจ  ทั้งที่เค้าพยายามจะเข้ามาทักทายแต่หญิงสาวกลับแสดงท่าทีไม่ต้องการคุยด้วย
"แปลก!  ปกติไม่เคยจะมาทักทายการินเลย วันนี้มาทักทำไม ตั้งใจให้พี่แบงเห็นรึป่าว ไม่กลัวพี่แบงคิดมากเหรอ การินงงว่ะพี่นา"
"แบงรู้เรื่องเรารึป่าวล่ะ"
"ไม่น่าจะรู้นะพี่  ถ้าไม่มีใครปากพล่อยไปบอก"
"พี่ว่าพี่ปอพยายามทำให้แบงเห็นว่ากับการินไม่ได้เป็นอะไรกัน ทักทายกันธรรมดา"
"นั่นสินะ การินก็ว่างั้นแหละ ดูเขาเนียนดีนะพี่  เก่งชะมัด"
 
[...ทำแบบนี้เห็นฉันเป็นตัวอะไรกันนะ สนุกนักรึไงสับรางไปมา เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นรึไง คิดจะเล่นๆกับฉันก็คงคิดผิดแล้วล่ะ...]
 
"เดี๋ยวพี่มานะการิน ขอไปทักไอแบงมันหน่อยไม่เจอกันนาน"
 

               นาเคยสนิทกับแบงมาก่อนจะห่างหายกันไป รีบเดินเข้าไปทักทายแบงอย่างสนิทสนม ปล่อยการินยืนอย่างเดียวดาย สาวน้อยหันมองปอที่ยืนอยู่หน้าบาร์ประจวบเหมาะกับจังหวะที่ปอหันมามองการินพอดี สายตาเคืองแค้นของการินทำเอาปอต้องรีบหันหน้าหนี

 

              ลูกค้าเริ่มแน่นและร้านเริ่มร้อน การินยืนเต้นกับนาอย่างหงอยๆในมุมมืดของร้าน มีสาวสวยเดินเข้ามาทักทายนา

 
"ร้านโคตรร้อนเลย" แบงบอกกับนา การินยกมือไหว้แบง แบงรับไหว้อย่างขอไปทีแบบไม่เต็มใจเท่าไรนัก
"เออ!! คนเยอะเนอะ"นายกแก้วชนกับแบง
"คุยกับกอยอยู่ ชวนมันมา มันก็ไม่ยอมมา"   แบงชู BB ขึ้นมาให้นาดู เหมือนตั้งใจจะให้การินเห็น ก่อนจะเดินจากไป
"พี่นา พี่ว่าพี่แบงจะรู้มั้ยว่าการินคุยกับพี่ปอ"
"ไม่รู้หรอก ถ้ามันรู้มันน่าจะเข้ามาคุยกะเราแล้วแหละ  แบงมันไม่ยอมหรอก"
"แต่สายตาเมื่อกี้นี่มัน แปลกๆอยู่นะ"
 

              การินกวาดสายตาหาปอ ปอไม่อยู่ที่โต๊ะแบงอีกแล้ว เขากลับเข้าไปนั่งเล่นเกมไพ่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในบาร์อย่างอารมณ์ดี สร้างความแปลกใจให้การินไม่น้อยว่าทำไมปอไม่มาร่วมวงโต๊ะแบงเหมือนก่อนหน้านี้ การินกวาดสายตาไปรอบๆร้านและไปสะดุดโต๊ะหนึ่ง ซึ่งผู้หญิงผมลอนที่คุ้นๆยืนเต้นกับเพื่อนชายของเธอ

 
[....อ้อ!! อย่างนี้นี่เอง ตอง  มาเที่ยวด้วยในคืนนี้ รถไฟชนกันพี่ปอก็เลยต้องปลีกตัวเองออกมาหลบอยู่ในบาร์ เก่งจริงๆเลยนะคนเนี่ย ฉันน่าจะเดินเข้าไปป่วนเด็กๆเขานะ แต่อย่าดีกว่าผู้หญิงไม่ผิดไม่ควรจะมาเสียใจ ถ้าจะป่วนก็ป่วนที่ผู้ชาย อยากรู้จังว่าปิดร้าน พี่ปอจะเลือกไปส่งใคร ระหว่างพี่แบงและตอง...]
 

             การินและนาย้ายโต๊ะมานั่งข้างๆโต๊ะของแบง เพราะเริ่มดึกห้องน้ำเริ่มส่งกลิ่นโชยออกมา การินทนสูดดมกลิ่นห้องน้ำผสมเบียร์ไม่ไหวจึงย้ายโต๊ะ การินนั่งดื่มเบียร์อย่างเยือกเย็นมองปอและแบง ปอเดินออกมายืนหน้าบาร์นิ่งๆ ส่วนแบงก็เต้นบ้างนั่งบ้าง

 

                  เพลงเริ่มเพิ่มจังหวะการินและนาอดใจไม่ไหวลุกขึ้นเต้นกันอย่างเมามันส์ ปอเข้ามาในวงและตบมือโหวกเหวกบิ้วบรรยากาศร้านให้ดูคึกคัก การินไม่สบอารมณ์นั่งลงทันที ปอเห็นดังนั้นก็เดินจากไป

 
"การิน  ทำไมไม่เต้นแล้วล่ะ"  นาถามทันทีที่เห็นการินหน้าบึ้ง กอดออกแน่น
"ไม่มีอารมณ์เต้นแล้วค่ะพี่"
"อย่าไปสนใจเลยเชื่อพี่ เฉยๆไว้"
"การินว่า  การินก็เฉยสุดๆแล้วนะพี่ หน้ายังไม่อยากจะมองเลย ทำไมเขาต้องเข้ามาวุ่นวายด้วยไม่เข้าใจ"
 

             ไฟสว่างโล่งร้านลูกค้าทยอยกันกลับออกจากร้าน  เหลือเพียงเด็กร้านและโต๊ะของแบงซึ่งมีน้องๆปอนั่งกินกันอยู่อย่างสนิทสนม นากลับไปก่อนการินไปนั่งรอพีม เด็กร้านซึ่งอยู่หอใกล้ๆกับเธอ การินตั้งใจรอกลับหอพร้อมพีม กลับด้วยกันจะได้ปลอดภัยแต่จริงๆการินอยากรู้ว่าปอกับแบงจะเป็นอย่างไร

 

               สายตาน้องๆคนสนิทของปอมองมาทางการินด้วยความสงสัยและประหลาดใจ การินไม่ยอมกลับทั้งที่นากลับไปแล้ว สาวน้อยนั่งนิ่งไม่พูดไม่จากับใคร มองเหตุการณ์รอบๆอย่างเย็นชาที่ลำโพงคนเศร้าเพียงลำพัง แบงเองก็นั่งนิ่งๆที่โต๊ะของเธอเช่นกัน

 
[...สรุปแล้วพี่ปอก็เลือกพี่แบงเพราะตองกลับไปแล้ว อยากรู้จริงๆถ้าฉันเข้าไปคุยกับเขาตอนนี้พี่ปอจะทำยังไง เห็นเข้ามาวุ่นวายกับฉันเหลือเกิน...]
 

              การินลุกพรวดขึ้นและเดินไปหาปอ ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จับจ้องอย่างระทึก หนึ่งในนั้นก็คงจะเป็นแบงที่เหลือบมองนิ่งๆ

 
"พี่ปอคะ การินอยากรู้ว่าถ้าเราลงเวรไว้แต่ไม่ว่างทำวันนั้น เราสามารถแลกเวรกับเพื่อนที่ทำวันอื่นได้มั้ยอ่ะคะ" การินถามเสียงดัง ปอที่ยืนอยู่หน้าบาร์ใกล้ๆกับโต๊ะแบงถึงกับอึ้ง ตอบไม่ถูก  ตั้งตัวไม่ทัน  ไม่คิดว่าการินจะเดินเข้ามาคุยด้วย
"เอ่อ!! ก็.... ก็..ได้นี่ครับ ทำไมเหรอ"
"ก็เห็นพี่ปิมบอกว่าไม่ได้การินก็เลยงง แล้วเรื่องลงเวรนี่ยังไงคะพี่ การินเห็นใครจะมาทำก็มา ไม่เห็นจะลงเวรกันเลย นี่ระบบอะไรคะ"
"อันนี้พี่ไม่ทราบครับ ต้องคุยกับปิมแล้วแหละ พี่ยังไม่ได้คุยกับปิมเรื่องเวรทำงานเลยครับ"
"การินว่าเวรทำงาน มันมั่วมากเลยค่ะพี่"
"ใช่พี่ มั่วจริง" บอลเดินเข้ามาสนับสนุนการินเต็มที่ ก่อนจะเดินเข้าบาร์ไป
"ครับ  แล้วพี่จะคุยกับปิมอีกที"  ปอยิ้มแห้งๆเหลือบมองแบงใจหวั่นๆ การินแอบยิ้มมุมปาก สะบัดหน้ากลับมานั่งที่ลำโพงเช่นเดิม ดื่มเบียร์ต่ออย่างผู้มีชัย
 
[...ตลกสีหน้าพี่ปอจริงๆ คงจะอึ้งไปเลยทำหน้าไม่ถูกเลยสิ แต่เขาก็ยังคงเนียนเช่นเดิม เก่งว่ะ ถ้าฉันเป็นพี่แบงก็จะไม่สงสัยอะไรเลย...]
 

                  การินนั่งคุยกับน้องเด็กร้านที่รู้จักไปเรื่อยเปื่อย รอพีมซึ่งเก็บกวาดร้านยังไม่เสร็จสิ้น การมีเพื่อนกลับหอตอนตี 3 แบบนี้คงจะดีกว่าการกลับคนเดียว ในจังหวะที่การินนั่งเหม่อลอย  การินสังเกตุเห็นได้ว่าเด็กร้านทุกคนหันมองไปในบาร์เป็นสายตาเดียว เธอจึงหันหลังไปมองด้วยว่ามีอะไรเกิดขึ้น

 
            ภาพเบื้องหลังที่เธอหันมองทำให้การินหุบยิ้มกว้างลงอย่างช้าๆและมองเหตุการณ์ด้วยสีหน้าอึ้งกิมกี่ไปเลยทีเดียว
 

            แบงยืนพิงฝาผนังโดยมีปอยืนประกบแนบชิดอยู่  ท่าทางเหมือนทะเลาะกันและปอกำลังง้อแบงใบหน้าปอแทบจะแนบชิดใบหน้าของแบง สายตาของคนทั้งคู่ดูออกว่าลึกซึ้งกันมากแค่ไหน  มันก็เป็นภาพที่เด็กร้านSway ชินชา  แต่เป็นภาพที่ทำให้การินตัวชาไปทั้งตัว เธอไม่สามารถทนมองได้นานนักรีบหันกลับมาทันที และทำเป็นยิ้มเฮฮากลบเกลื่อนความเศร้าในใจ อายและแตม เดินผ่านมาและยิ้มเจื่อนๆให้การินแววตาคู่นั้น คือ สงสารหรือสมน้ำหน้ากันนะ          

การินเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อปาดน้ำตาที่เริ่มเอ่อ  เธอไม่มีทางยอมให้ใครในร้านได้เห็นน้ำตาของความอ่อนแอของเธอเป็นอันขาด  โดยเฉพาะแบง  หลังจากออกจากห้องน้ำหญิงสาวก็ไม่เห็นแบงและปออยู่ในบาร์อีกแล้วแต่หญิงสาวก็ทำทีเป็นไม่สนใจ
 
"ขยันจังเลยนะ"   การินแกล้งแซวทักพีมอย่างร่าเริงทั้งที่ในใจเธอเศร้าเหนือคำบรรยาย
"พี่การินกลับกันเถอะ เสร็จแล้ว"  พีมเดินมาจับมือการินให้เดินตามพีมออกจากร้าน
 
 
"อย่ามายุ่งกับกู........!!!!!!!!!"
 

             ทุกสายตารีบหันไปมองหน้าร้าน แบงสะบัดมือออกจากมือปออย่างแรง ปอดูสีหน้าเคร่งเครียดมากพยายามอธิบายบางอย่างจากใจแต่แบงก็เถียงสุดใจขาดดิ้น การินและพีมหยุดยืนมองไม่ละสายตาจากคนทั้งคู่ก่อนจะเดินออกจากร้าน

 
[...ทำไมพี่แบงถึงพูดมึงกูกับพี่ปอ จริงๆน่าจะให้เกียรติพี่ปอบ้าง เขามีอายุมากกว่าถึงจะไม่น่านับถือแต่ก็ไม่ควรจะพูดจาหยาบคายขนาดนั้น พี่ปอคงจะชอบแบบนี้ล่ะมั้ง โหดๆ...]
 
"ไปเถอะ  พี่การิน"
 

               พีมสะกิดแขนการินที่ยืนมองปอและแบงแน่นิ่ง  พีมเดินนำการินออกจากร้าน ปอและแบงหยุดเถียงชั่วคราวเมื่อเด็กร้านทยอยเดินออกจากร้านโดยเฉพาะการิน  การินมองหน้าปอ สีหน้าปอที่มองมาช่างลำบากใจจนการินต้องหลบสายตา แบงมองหน้าการินด้วยสีหน้าเย็นชา

 
"พี่ปอกลับแล้วนะพี่"   พีมยกมือไหว้ปอ ปอรับไหว้
"อืม!! กลับดีๆนะ" ปอปั้นหน้ายิ้มให้เด็กร้านที่ทยอยเดินออกจากร้าน  การินเดินผ่านปอและแบงไปเงียบๆ สายตาปอเหล่มองการินอย่างลำบากใจ
 

                  สาวน้อยเดินลงบันไดอย่างอ่อนแรง แทบทรุดลงกับพื้น ความอ่อนแอมาเยือนเธออีกครั้ง น้ำตากำลังจะไหล หญิงสาวรีบเอามือปาดน้ำตาออกก่อนที่มันจะไหลให้ใครเห็นอีกครั้ง

 
"พี่การินเป็นไรรึป่าว" พีมเดินมาตบบ่าการินให้กำลังใจ เมื่อเห็นสีหน้าการินเศร้าลง
"ไม่เป็นไร พี่สบายดี กลับเถอะง่วงนอนอ่ะ"   การินฝืนยิ้มสุดความสามารถ
 

             แท็กซี่แล่นออกจากร้านเหล้าชื่อดังมุ่งสู่หมู่บ้าน RNGการินเก็บกักความเสียใจไว้ลึกสุดใจปั้นหน้ายิ้มมาตลอดทาง

 
[....ไงล่ะ!! การิน ฉันก็ไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คิดไว้อีกแล้ว ทำไมพอเห็นพี่ปอดีกับพี่แบงถึงได้เป็นแบบนี้ มันเจ็บปวดจนพูดอะไรไม่ออกจริงๆ ต่อจากนี้ฉันก็เป็นหมาหัวเน่าที่พี่ปอ ไม่สนใจอีกแล้ว แต่ภารกิจจะจบแค่นี้ไม่ได้...]
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

               การินทรุดตัวลงนอนบนเตียงเพียงลำพังอย่างอ่อนใจ พยายามข่มตาหลับก็หลับไม่ลงเลยสักนิด เฝ้ามองนาฬิกาเดินไปอย่างช้าๆ  ในใจก็พลางคิดถึงเรื่องราวในค่ำคืนนี้  สาวน้อยลองโทรหาปอ ด้วยความอยากรู้ว่าปอจะรับสายเธอหรือไม่  และเป็นไปอย่างที่คิด ปอไม่รับโทรศัพท์การินเลย จนหญิงสาวถอดใจหลับตาพริ้มพร้อมน้ำตาที่ไหลพรูออกมาอย่างห้ามไม่ไหวอีกต่อไป

 
[...เดี๋ยวสิการิน!! กำลังลืมอะไรไปรึป่าว ภารกิจของเราล่ะ ฉันจะหยุดแค่นี้ไม่ได้หรอก จะเอาความรู้สึกส่วนตัวมาทำลายแผนการอันยิ่งใหญ่ไม่ได้ ยิ่งเค้าสร้างความเสียใจให้ฉันเท่าไหร่  ความเกลียดแค้นก็เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น ....]
 
ติด...ติด...ตี่...ติด....ตี่...
 

               การินลืมตาโพลงทันทีเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องนอนที่แสนเงียบเหงาของหญิงสาว การินยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะรับสาย

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 110 ท่าน