Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
ปฏิบัติการเสน่ห์หา
22
14/11/2554 13:13:40
549
เนื้อเรื่อง

ตอนที่ 22...ปฏิบัติการเสน่ห์หา......
 

----------------------------------------------------
 
 
----------------------------------------------------
 
"มึง เป็นอะไรหะไอมุด"
 
            เสียงคำรามของใครบางคนที่ทุกคนต่างหวาดหวั่นดังสนั่นร้าน Swayเสียงพูดคุยที่จอแจค่อยจางลงเรื่อยๆและเงียบในที่สุด  ทุกคนหันมองต้นตอของเสียงนั้นเป็นทางเดียว
 
"กูถามว่ามึงเป็นอะไร"
 

              เสียงจอแจเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องไปหน้าบาร์ หนุ่มใหญ่ยืนสีหน้าขุ่นเคืองไปทางมุดหนุ่มร่างสูงใหญ่ซึ่งล้างแก้วอยู่เพียงลำพัง ไม่มีใครในร้านกล้าปริปากพูดอะไรเลย

 
"งานนะเว่ย!!!  มึงเป็นไรทำไมไม่พูดวะ" ปอยังคงทำเสียงโหดใส่มุดไม่เลิก น้องๆปอเริ่มเข้าไปลูบหลังลูบแขนปอเบาๆให้ปอใจเย็นลง
"ใจเย็นพี่" แต่หนุ่มใหญ่ก็สลัดทุกสัมผัสจากรอบข้างออก สีหน้าตึงเครียดไม่จาง
 

                สาวน้อยนั่งมองเหตุการณ์กับบรรดาเด็กร้านจนแทบหยุดหายใจ เธอไม่เคยเห็นปอโกรธแบบนี้มาก่อนเลย จึงทำได้เพียงมองตาค้าง

 
"มึงคิดว่ามึงแน่แค่ไหนหะ"  ปอยังตะคอกมุดต่อไป
"พี่ปอ  แนมขอโทษแทนมุดด้วยนะพี่ มันเหนื่อยพี่  มันไม่ได้ตั้งใจนะพี่ปอ แนมขอนะพี่"
 
            แนมแฟนสาวของมุดร่างท้วมเตี้ยเข้ากอดปอร้องไห้โฮ ทุกสายตาจับจ้องไปยังใบหน้าปอ
 
"พี่ปออย่าโกรธมุดมันเลยนะพี่ แนมขอนะพี่นะ พี่ปอนะ  แนมขอโทษแทนมันนะพี่" แนมยังคงร้องไห้คร่ำครวญ ปอแกะมือแนมออกอย่างอารมณ์ฉุนเฉียวและหันไปทางโต๊ะลูกค้าที่ยังไม่กลับโต๊ะหนึ่งเป็นผู้ชาย 4 คนซึ่งการินรู้ว่าเป็นเด็กสถาปัตย์ เพราะเคยเห็นที่คณะอยู่บ้าง
 
"ร้านปิดแล้วครับ จะรอกลับพร้อมพวกผมเลยมั้ย"
 

               ปอหันไปตะคอกใส่ลูกค้าราวกับลืมไปสนิทว่าลูกค้า คือพระเจ้า กกรีบเดินแจ้นไปบอกให้ลูกค้าโต๊ะนั้นกลับออกจากร้านก่อนที่ระเบิดจะลง หนุ่มทั้งสี่มองปอด้วยท่าทางขุ่นเคืองและเดินออกจากร้านแต่โดยดี

 

               แท  หนึ่งในกลุ่มน้องๆปอรีบชงเหล้าให้ปอเพื่อระงับอารมณ์ฉุนของหนุ่มใหญ่ และดูจะได้ผลทีเดียวปอนั่งลงที่เก้าอี้  แนมนั่งลงข้างๆ ร้องไห้โฮจับแขนปอบีบนวดทั้งน้ำตา

 
"มึงไม่ต้องร้องไอแนม กูไม่ได้โกรธไอมุด แต่กูไม่ชอบว่าทำไมต้องใส่อารมณ์เวลาทำงานด้วย โตๆกันแล้วนะเว่ย ไม่ใช่กูไม่รู้ว่าพวกมึงมีเรื่องอะไรกันนะ แม่งเดี๋ยวก็ทะเลาะกัน มีเรื่องกัน นี่ไอมุดมามีปัญหาไรอีก มาทำประชดล้างแก้วเสียงโครมคราม กูปวดหัวนะเว่ย!!  ไหนพวกไออายไอเตมมันหายไปไหน"  ปอหันมองรอบๆร้าน
"มันกลับไปแล้วพี่" บัสตอบเสียงอ่อน
"พวกมึงโทรตามมันกลับมาให้หมดเลยนะ กูจะประชุม เดี๋ยวนี้เลย อย่าให้กูต้องรอนาน"
 
            เด็กร้านSway ต่างรีบโทรหาเตมและอายซึ่งกลับไปก่อน อย่างโกลาหล การินนั่งนิ่งไม่กล้ากระดิกหรือขยับร่างกายไปไหน
 
[...ให้ตายสิการิน นี่เรากลัวพี่ปอไปกับคนพวกนั้นด้วยเหรอ แต่ว่า...เขาน่ากลัวมากจริงๆ ทุกคนไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรเลย สถานการณ์ที่วุ่นวายกลับดูเงียบสงบลงทันตา นึกไปแล้วตอนที่ฉันไปด่าว่าเขาตอนช่วงแรกๆ ที่เขาเคยโมโหเพราะฉันไปว่าพาดพิงถึงคุณแม่พี่ปอ ถ้าหากอยู่ใกล้ๆเขาคงบีบคอฉันตายคามือแน่เลยว่ะ ดีนะที่ตอนนั้นคุยโทรศัพท์....]
 

               เด็กร้านHubrisไปนั่งกระจุกกันหน้าประตู การินจึงไปร่วมแจมด้วย ส่วนปอปลีกตัวเองไปนั่งรอเด็กร้าน Sway ริมหน้าต่างเงียบๆคนเดียว การินหันไปมองปอด้วยสายตาหวั่นๆ ปอหันมองการินและเมินกลับไปอย่างเคย

 

               เมื่อเตมและอายมาถึง เด็กร้าน Hubris  ถูกปฏิเสธให้ออกนอกวงสนทนา มีเพียงเด็กร้านSway ที่ปอสนิทเท่านั้นนั่งล้อมวงกันฟังปอพูดอย่างตั้งใจที่โต๊ะข้างหน้าต่าง  บรรยากาศในร้านครึกครื้นอย่างเบาๆอีกครั้งแบบเกรงใจปออยู่

 
"พวกมึงก็รู้ว่ากูรักพวกมึงมาก วันนี้กูจะคุยในฐานะพี่นะเว่ย!!ไม่ใช่ฐานะเจ้านาย กูรู้ว่าพวกมึงบาดหมางกันอยู่ มันส่งผลต่องานนะ พวกมึงไม่สามัคคีกันสุดท้ายงานก็แย่ อย่างวันนี้งานยังไม่เสร็จเตมกับอายก็กลับกันไปก่อน พวกมึงทะเลาะอะไรกันทำไมมึงไม่คุยกันวะ กูเห็นพวกมึงทะเลาะกันมานานแล้ว นึกว่ากูสบายใจรึไง"
 

                 ปอพล่ามถึงความสัมพันระหว่างเด็กร้านไปเรื่อยๆ ส่วนการินก็นั่งแอบฟังไปเรื่อยๆเช่นกัน

 
[...พี่ปอทำแบบนี้อีกแล้ว แบ่งแยกเด็กร้านออกอย่างเห็นได้ชัด พี่ปอไม่คิดบ้างเหรอว่าเด็กร้านHubris  จะรู้สึกน้อยใจบ้างรึป่าวที่ไม่ได้อยู่ในความสนใจของพี่ปอ  หรือเด็กร้านHubris  มันก็แค่ลูกน้องไม่ใช่น้องพี่ที่พี่ต้องสนใจ....]
 
"กลับก่อนนะพี่การินเราไม่เกี่ยว" พีมโบกมือลาและกลับออกไป ส่วนเด็กร้านHubris  ที่เหลืออีก 3 คนก็ยังนั่งต่อด้วยความเกรงใจปอ
 
"ถือว่ากูขอนะอาย แนม กูรู้ว่ามึงหมางกันมานานแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความรักของเพื่อนหรอกนะ นาฬิกายี่ห้อแพงแค่ไหนก็สู้ความรักความผูกพันของเพื่อนที่มันหาซื้อไม่ได้ มันต้องมาจากใจ ได้มั้ยพี่ขอ คุยกันให้เข้าใจซะ"
 
            แนมและอายก้มหัวพยักหน้านิ่ง ปอพูดเสียงอ่อนลงด้วยความรักและความหวังดีที่เขามีให้น้องที่เขารัก
 
[...พี่ปอ ถ้าเลือกได้ การินอยากย้อนเวลากลับไป  การินขอเป็นเพียงเด็กร้านธรรมดาที่พี่ไม่สนใจ วันนึงการินอาจจะได้นั่งร่วมวงในวันนี้ด้วยก็ได้ เรารู้จักกันผิดทางมากเลยพี่ ถ้าการินเป็นน้องพี่ทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้ การินก็ไม่ต้องมาโกรธเกลียด อาฆาตรพี่แบบนี้หรอก....]
 

                   การสนทนาสิ้นสุดลงเด็กร้านต่างแยกย้ายกันกลับ ปุยและเพื่อนๆก็ทยอยกลับกันหมด เหลือเพียงน้องๆคนสนิทของปอ  ชาย นิงพี่ชายของปอ ดีเจป๊อบ เด็กร้านHubrisอีก 3 คน แนม มุด บัส และการิน

 
"เฮ้ย!! กินเหล้าดีกว่า มาๆปวดหัวมามากแล้ว"
 

               ปอเปิดวงเหล้าอย่างอารมณ์ดี ทุกคนเข้ามานั่งร่วมวงกันอย่างสนุกาสนานเฮฮา มุดยกมือไหว้ปออย่างเคารพ ปอก็ให้อภัย ทุกอย่างดูจะลงตัวดีไปซะหมด การินเดินไปข้างๆปอและกระซิบบอก

 
"กลับด้วยนะ"   ปอพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย หญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์
 

                    บรรยากาศในวงเหล้าก็คุยเฮฮากันไปเรื่อยเปื่อยการินถูกชายเรียกมานั่งกินเหล้าใกล้ๆ หญิงสาวไม่ได้พูดกับปอสักคำและนั่งคนละฝั่งกันแทบจะดูเหมือนไม่รู้จักกัน แต่คนในโต๊ะรู้กันดีว่าอะไรเป็นอะไร นอกซะจาก   เอก  ลูกน้องของนิงที่ควบคุมเรื่องเสียงลำโพงต่างๆภายในร้าน  ซึ่งไม่รู้ว่าการินเป็นใคร ชวนการินคุยจ้อจนปอต้องเหลือบมองเป็นบางครั้ง จนการินนึกสนุกเรียกร้องให้ปอสนใจชวนเอกคุยอย่างสนิทสนม

 
"เฮ้ย!!มากันสองคนเหรอวะหะ"   ชายแซวเอกกับการิน  และยกแก้วชวนชน
 

               ในวงเริ่มคุยเรื่องธุรกิจร้านเหล้าของปอและชาย หุ้นส่วนใหญ่ในบรรดาหุ้นส่วน 13 คน ดีเจป๊อบซึ่งดูเป็นคนขี้ประจบเจ้านายก็เอ่ยปากชมปอไม่ขาดสาย

 
"จริงๆนะพี่ ผมไปเปิดเพลงแถวเอกมัย บอกเพื่อนว่ามาเปิดเพลงแถวนี้ เพื่อนถามทันทีว่าเปิดร้าน Sway ใช่มั้ย ไม่มีใครพูดถึง ร้าน Hubris  แม้แต่นิดเดียว"
"ครับ ผมดีใจนะว่าร้านที่ผมลงแรงกับมือตั้งแต่ร้านไม่มีลูกค้า  จนตอนนี้ลูกค้าแน่นร้านทุกวัน ที่ผมต่อสู้มามันประสบผลสำเร็จ"
"ถูกครับพี่ ในย่านนี้ไม่มีร้านไหนสู้ร้านนี้ได้อีกแล้ว อย่างHubrisซาวน์เสียงนี่สู้เราไม่ได้เลย จริงๆนะเว่ย!! บอล ร้านแกอ่ะเปิดเพลงจากคอมมาตลอด แบบว่าฟังแล้วมันไม่ใช่ มันไม่ใช่ CDJ อ่ะ มันไม่ใช่"
 

             ดีเจป๊อบหันไปมองบอลตัวแทนเด็กร้าน Hubris  อย่างดูถูก การินเข้าใจสีหน้าบอลว่าคงไม่ค่อยพอใจนัก ร้านใครใครก็รัก  การินนั่งฟังอย่างตั้งใจพักการสนทนาที่น่ารำคาญของเอกชั่วคราว

 

             จนกระทั่งตี 5 ทุกคนเริ่มเมาและอ่อนล้ากัน ปอจึงยุติปาร์ตี้ เหล้าหมดลงไปพร้อมๆกับดีกรีความเมาของแต่ละคน ทุกคนแยกย้ายกันทยอยลงมาจากร้าน

 
"การิน เดี๋ยวกลับกับพี่ปอเหรอจ๊ะ" แนมมาฉุดแขนการินและแซวด้วยอาการเมามากจนมุดต้องมาลากออกไป
"กลับเองจ้า" การินไม่กล้าจะบอกกับแนม เพราะเธอชักไม่มั่นใจว่าแนมจะจริงใจแค่ไหน และแอบเป็นสายสืบให้กับกอยซึ่งแนมสนิทมากหรือไม่
 
"น้องการินกลับไงครับ ให้พี่ไปส่งมั้ย"   เอกเดินตามหลังการินลงบันไดมาถึงข้างล่าง การินยิ้มกว้าง
"ไม่เป็นไรค่ะพี่เอก การินกลับเองได้"
"แต่มันอันตรายนะครับกลับเองอ่ะ อยู่หอไหนอ่ะเรา"   การินไม่ทันได้ตอบ ปอก็เดินลงมาทันเหตุการณ์ที่การินสนทนากับเอก
"พี่ปอกลับดีๆนะพี่"  เอกยกมือไหว้ปอ ปอยกมือรับนิ่งๆเปิดประตูรถขึ้นรถไป การินสะบัดหน้าเชิดใส่เอกเล็กน้อยและรอยยิ้มจางๆให้เอกก่อนจะขึ้นรถปอไป ปอออกตัวรถไปทันที เอกยืนมองตาค้าง  ด้วยความไม่เข้าใจ
"เด็กไอปอมัน มึงนี่ไม่รู้เรื่องจีบสุ่มสี่สุ่มห้า เดี๋ยวโดนไอปอไล่ออกหรอก"  นิงเดินมาทันเหตุการณ์ ตบหัวลูกน้องอย่างมันส์มือ
"ผมไม่รู้นี่พี่ ก็น้องเค้าไม่บอก" เอกเดินหน้างงตามเจ้านายนิงกลับไปที่รถของเขาเอง
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

              การินแปลงร่างเป็นหมอนวดจำเป็นนวดหลังให้ปอร่วมชั่วโมง หนุ่มใหญ่นอนกดมือถือเล่นเกมส์ในมือถืออย่างสบายใจ จนเช้าปอก็ยังเมื่อยไม่เลิก กว่าจะได้นอนการินก็หมดแรง

 
"วันนี้พี่ปอดูน่ากลัวจัง" สาวน้อยนอนในอ้อมแขนหนุ่มใหญ่ในเวลาเช้า
"เวลาพี่โมโหไม่มีใครเอาพี่อยู่หรอกจ่ะ"
"อย่าโมโหใส่การินแบบนี้นะคะ ถ้าวันนึงการินทำให้พี่ปอโกรธมาก การินกลัว"
"การินก็อย่าทำให้พี่โกรธสิจ๊ะ"
"การินจะพยายามนะคะ" สาวน้อยยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะหลับไป
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
กึก กัก กึก กัก!!!!......  กอก  แกก  กอก  แกก!!!!!!...................
 

                 หนุ่มใหญ่หรี่ตาขึ้นในยามบ่ายเพราะเสียงบางอย่างจากชั้นล่างของบ้าน เขาเอามือควานหาแว่นสายตาที่โต๊ะข้างเตียงมาสวมใส่ทำให้ภาพเบื้องหน้าดูชัดแจ้งมากขึ้น  เขาหันมองข้างๆเตียง กลับว่างเปล่า สาวน้อยการินหายไปไหน ปอค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงบิดตัวไปมาและเดินไปดูในห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอน แต่กลับไม่พบร่างสาวน้อย ปอขมวดคิ้วและเปิดประตูอย่างเบามือ เดินลงบันไดไปด้านล่างด้วยเสียงกึกกักที่ได้ยินก็หายไปก่อนเขาจะพบร่างสาวน้อยกำลังยืนดื่มน้ำอยู่ในครัวและยิ้มกว้าง

 
"ตื่นแล้วเหรอคะพี่ปอ ขี้เซาจังเลยนะคะ" การินวางแก้วและเดินมาหอมแก้มปอ ซึ่งทำหน้าแปลกใจ
"ลงมาข้างล่างนานรึยัง"
"เมื่อครู่เองค่ะ การินปวดท้อง แล้วก็มาดื่มน้ำนี่ไง ทำไมเหรอคะ"
"ป่าวจ่ะ กลับหอเลยมั้ย"
 "ค่ะ กลับเลยก็ได้" การินยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
...........การินมีความสุขที่ได้อยู่เคียงข้างพี่ปอ แม้ว่าจะเป็นระยะเวลาไม่นาน ไม่กี่ชั่วโมง แต่นั่นเป็นเวลาที่ล้ำค่าที่สุด ความสุขของการินช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้การินช่างทุกข์ใจเพราะไม่รู้เลยว่าพี่ปอจะอยู่เคียงข้างใครบ้าง แต่ช่วงเวลานี้การินเหงาและคิดถึงพี่ปอเหลือเกิน..............
 

              หญิงสาวนอนกรีดกรายบนเตียงคว่ำหน้าตั้งใจจดบันทึกอย่างขมีขมัน เรื่องราวที่บันทึกก็เป็นเรื่องราวของเธอกับปอ และมีความรู้สึกใส่ลงไปซึ่งเป็นความรู้สึกที่การินเข้าใจว่าเธอเสแสร้ง หากว่ามันอาจจะมาจากใจจริงของเธอ เพียงลำพังในห้องเล็กๆที่แสนอบอุ่น แม้จะไร้เงาของรูมเมทสาวที่ลากลับบ้านไปหลายวัน

 
"เรานี่น้ำเน่าไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย ถ้าพี่ปออ่านคงจะเชื่อนะว่าฉันหลงรักเค้ามากเหลือเกิน" สาวน้อยการินยิ้มเยาะใส่ไดอารี่ของตัวเอง ในค่ำคืนที่แสนเหงา
 
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!
 

                สาวน้อยหันควับไปมองทางประตูที่มีเสียงเคาะ เธอรีบดีดตัวเองลุกขึ้นจากเตียงไปเปิดประตูด้วยใจลุ้นว่าจะเป็นใครที่แวะมาทักทายในยามเหงาแบบนี้

 
"การิน ทำอะไรอยู่อ่ะ" ใบหน้าเรียวเล็กและรอยยิ้มที่คุ้นเคยปรากฏตรงหน้า
 "อ้าว!! พี่นามาได้ไง เข้ามาก่อนสิพี่"
"พี่แวะเอาของมาให้เพื่อนที่หอนี้อ่ะ ก็เลยแวะมาเยี่ยม ทำไรอยู่ยุ่งอยู่รึป่าว"
"ก็ไม่ยุ่งค่ะพี่ การินเขียนไดอารี่อยู่"
"เขียนถึงหนุ่มคนไหนล่ะจ๊ะ" นานั่งลงบนเตียงยิ้มหยอกการิน
"เขียนถึงพี่ปอค่ะพี่นา" สิ้นเสียงการิน นาหุบยิ้มลงกะทันหัน
"นี่...เรายังคุยกับพี่ปออีกเหรอ พี่นึกว่าเราเลิกไปตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง"
"ก็กะจะเลิกค่ะ แต่ว่าการินไม่ยอมเสียอะไรไปโดยที่พี่ปอมานั่งยิ้มร่ามีความสุขหรอกพี่ การินต้องเอาคืนบ้างอะไรบ้าง"
 

                 สาวน้อยยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างอาฆาตร ก่อนจะปิดไดอารี่จอมปลอมลงและเก็บไว้ในลิ้นชักอย่างเบามือ

 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 223 ท่าน