Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
ระยะตายใจ !!
21
14/11/2554 13:02:55
254
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 21....ระยะตายใจ...
.----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 
 

                  หญิงสาวยกแก้วชนกับเพื่อนสาวและรุ่นพี่อย่างสนุกสนาน ทั้งดื่มทั้งเต้นไปตามจังหวะเสียงเพลงจากฝีมือเปิดแผ่นของดีเจเอียว การินหันมองไปที่บาร์ ไม่มีแม้แต่เงาของปอจริงๆ มีเพียงชายและอันที่กินเหล้ากันที่โต๊ะหน้าบาร์และเหม่อมองมาทางโต๊ะการิน

 
"ไม่เห็นพี่ปอของแกเลยอ่ะ" นิชาถามขึ้นเมื่อเหม่อมองไปรอบๆร้าน
"พี่ปอไม่เข้าร้าน เค้าว่าเค้าทำงานอะไรไม่รู้ว่ะ" การินซึ่งยืนหันหลังให้กับประตูร้าน
"นั่นไง ตายยาก มาแล้วนั่นน่ะ" ภัทส่งสายตาชี้ไปทางประตู การินค่อยๆหันไปมอง ก็พบกับหนุ่มใหญ่เจ้าของร้านเดินเฉิดฉายเข้ามาในร้านพร้อมกับภูน้องในกลุ่มแกงค์น้องๆคนสนิทของเขา
"อ่าว!! ไหนว่าไม่เข้า แล้วทำไมโผล่มากับพี่ภูล่ะ โกหกกันอีกรึป่าวนะเนี่ย" การินบ่นพึมพำ เธอเฝ้ามองปอซึ่งเดินไปในบาร์และออกจากบาร์มายืนหน้าบาร์ สอดส่ายสายตาไปรอบๆร้าน สักพักปอก็ลงไปด้านล่าง
 
[...นึกไปก็ตลกดีเหมือนกันนะเนี่ย เพิ่งเจอกันเมื่อเย็น แต่พอเข้าเขตร้านก็เหมือนคนไม่เคยรู้จักแม้แต่น้อย นี่ฉันเนียนหรือพี่ปอเนียนกว่ากันแน่ บางทีสิ่งที่ฉันเรียกร้องว่าไม่ให้ใครรู้อาจจะเข้าทางเค้าก็ได้นะ เห็นแล้วก็หมั่นไส้จริงๆ ถ้าเราเข้าไปคุยพี่ปอจะคุยกับฉันรึป่าวนะ....]
 

                  ไม่นานนักปอก็เดินขึ้นมาบนร้านอีกครั้งและผ่านโต๊ะการินไปอย่างเมินเฉยตรงดิ่งเข้าห้องน้ำ การินจึงแกล้งเดินไปดักรอตรงส่วนล้างมือที่ใช้รวมทั้งหญิงชาย ปอเดินออกมาจากห้องน้ำชายเพื่อมาล้างมือเห็นการินทำทีเป็นล้างมืออยู่อ่างข้างๆ

 
"ไหนว่าทำงานไงล่ะคะ" การินยิ้มให้ แต่ฝ่ายหนุ่มใหญ่กลับเพียงยิ้มบางๆและเดินออกจากห้องน้ำไปทันที
 
[...เฮ้ย! มันไม่มากไปหน่อยเหรอ ในห้องน้ำก็ไม่มีใคร ทำไมถึงทำเฉยชากับฉันขนาดนี้ สงสัยฉันต้องเสี่ยงให้คนอื่นรับรู้ดีกว่าเพื่อความสะใจ....]
 

                การินออกจากห้องน้ำมาก็ไม่พบปอแล้ว ภูก็ยังอยู่บนร้าน การินถอดใจและหันไปดื่มกับเพื่อนสาวและรุ่นพี่อย่างสนุกสนานต่อไป แก้วแล้วแก้วเล่าผ่านไป การินเข้าไปชนแก้วในโต๊ะของชาย ซึ่งวันนี้ชายพากิ๊กอีกคนมาไม่ใช่ยุ

 
"พี่ยุไม่มาเหรอพี่ชาย" การินแกล้งแซว ชายทำตาขยิบบอกเป็นนัยว่าอย่าพูด
"ยุไหน ไม่รู้จัก" ชายแก้ตัวทันที
"มาเลย การินอย่างนี้ต้องเมาชนเลยเร็วๆ" การินดื่มเหล้าที่ชงแสนเข้มของชายถึงกับมึนไปเลยทีเดียว
"พี่ชาย พี่ปอไปไหนแล้วอ่ะพี่" อันที่เริ่มเมาตั้งแต่แก้วที่สองพูดกัดแขวะการิน
"ไม่รู้ว่ะ ไปทำงานมั้ง" ชายตอบผ่านๆ การินหันเหลือบมองหน้าอันอย่างไม่สบอารมณ์ อันส่งสายตาที่จะเอาชนะกลับมา
"พี่ชายคะ พอรู้มั้ยว่าพี่ปอทำงานอะไรวันนี้"
"อ้อ! ทำหวยไงล่ะ พี่ปอทำหวยใต้ดินกับไอภู ไม่รู้เหรอ"
"เออ....ไม่อ่ะค่ะ" การินเหวอไปเล็กน้อยและเดินกลับโต๊ะทันที
 
[....ทำหวยนี่เอง ถึงว่าล่ะไม่ยอมบอกฉัน นึกอยู่แล้วเชียวต้องเป็นงานผิดกฏหมายแน่ๆ ที่ว่ารวยเพราะรวยจากงานเถื่อนๆแบบนี้นี่เอง ที่บอกว่ามีงานหลายที่นี่ก็โกหกสินะ ชักอยากไปดูที่เขาทำหวยแล้วสิ....]
 

               การินเดินออกจากร้านSway และลงไปหามุมเงียบหน้าร้าน Hubrisที่ถูกปิดในวันนี้เพื่อโทรหาปอ โทรอยู่หลายรอบก็ไม่รับสายจนกระทั่งรับจนได้

 
"ครับ! พี่มากินข้าวกับตองอยู่ครับ" ปอพูดบอกทันทีทั้งที่การินยังไม่ได้ถาม ราวกับถูกตองบังคับให้รับ การินแอบตกใจเล็กน้อย
"ก็คุยไม่ได้ใช่มั้ย การินขอโทษนะคะไม่รู้ว่าอยู่กับตอง"
"ครับ!" ปอวางสายไปทันที
 

                 สาวน้อยนั่งหดหู่อยู่เพียงลำพังหน้าร้าน Hubrisเพียงแค่รู้ว่าปออยู่กับตอง ทั้งที่บอกว่าไม่ค่อยได้คุย ทั้งที่บอกว่าคืนนี้ต้องทำงาน แต่กลับมีเวลาไปอยู่กับตองได้ เธอนึกน้อยใจตัวเองที่ปอไม่มีเวลาให้เธอเหมือนที่มีให้ตอง สาวน้อยตัดใจขึ้นไปเมาต่ออย่างคนเสียใจ ดื่มเอาๆจนเมามาย การินเดินเข้าไปชนแก้วที่โต๊ะชายอีกครั้งอย่างเป็นกันเอง

 
"เดี๋ยวกลับไงเนี่ย การิน" ชายซึ่งกำลังนัวเนียกับกิ๊กหันมาถามสาวน้อยที่หน้าแดงกร่ำ
"อ้อ! ก็ต้องเป็น Camry สีขาวสิพี่" อันพูดดักคอการินด้วยใบหน้าที่แดงกว่าเพราะเขาเมามาก
"กลับกับเพื่อนค่ะ การินมากับเพื่อนๆพี่ๆเยอะแยะ" การินหันมองค้อนอัน
"อิจฉาคนมีความสุขจริงๆเลยเว้ย" อันพูดและกระหน่ำดื่มเข้าไปอีกแก้ว
"กินต่อกับพี่รึป่าวไอน้อง" ชายถามขึ้น
"ไม่ได้หรอกพี่เขาต้องรีบกลับไปหาใครบางคน ไปแถวๆอีกฝั่งสะพานอ่ะ เคยไปมาแล้วสินะ" อันหมายถึงบ้านของปอนั่นเอง ทำเอาการินถึงกับกำมือแน่นอย่างโมโห
"พี่อันคะ การินก็ต้องกลับหอการินสิพี่ แต่ไหนๆพี่ชายชวนกินต่อ ก็ได้ การินไม่ได้จะไปไหนอยู่แล้ว กินต่อที่ไหนดีพี่ชาย" การินต้องการเอาชนะอัน ให้อันเห็นว่าเธอไม่ได้ไปไหน
"กินบนร้านนี่แหละ เดี๋ยวร้านปิดก็มากินละกัน"
 
            การินกลับโต๊ะไปอย่างฉุนและพยายามลืมๆเรื่องไร้สาระจากอัน และดื่มต่อกับเพื่อนๆ สักพักหนุ่มหล่อมาร์ทเกย์อย่างอันเดินผ่านโต๊ะการินมากับชาย อันชี้มาทางนิชา
 
"ชอบอ่ะ คนนี้ มีแฟนยังครับ"  อันพูดสายตาเยิ้ม
"เพื่อนการินมีแฟนแล้วค่ะพี่ ไปหาเหยื่อที่อื่นเหอะ"
 

                  การินลุกพรวดกันท่าเพื่อนสาวด้วยความฉุน อันมองสบตาการินด้วยสีหน้าที่แสนเย็นชา สาวน้อยมองอันด้วยสายตาขุ่นเคืองราวกับจะเกิดสงครามขึ้น แต่โชคช่วยเสียงโทรศัพท์การินดังและสั่นในกระเป๋ากางเกงของหญิงสาว การินสะบัดหน้าหนีออกจากร้านไปทันที

 
"ค่ะพี่ปอ" การินวิ่งหลบเสียงเพลงด้วยอาการโซเซลงมาถึงด้านล่างตึกข้างถนน
"โทษทีนะเมื่อกี้ มีอะไรรึป่าวครับ"
"อ้อ! ป่าวหรอกค่ะ การินเมามากแล้วอ่ะค่ะ ก็เลยคิดถึงพี่ปอ จะโทรไปให้กำลังใจสักหน่อยนึกว่าทำงานยุ่งๆ"
"ครับ พอดีตองเค้าทำโปรเจ็กเครียดๆก็ชวนพี่ไปกินข้าว พอไปกินก็ทะเลาะกันอีก พี่ก็เซงๆ"
"ไม่ได้ทะเลาะเรื่องการินใช่มั้ยคะ ที่การินโทรไป"
"ป่าว ครับ ไม่มีอะไรหรอก"
"แล้วคืนนี้การินไปหาได้มั้ยคะ" สาวน้อยทำเสียงหวานฉ่ำ
"คงไม่ได้อ่ะจ่ะ พี่ต้องทำงานยุ่งๆ ไว้วันอื่นค่อยมาแล้วกัน"
 

               จังหวะนั้น การินเบิกตากว้างเมื่อเห็น Camryสีขาวคันคุ้นตาของปอขับผ่านหน้าตึกแถวไปต่อหน้าต่อตา

 
"พี่ปอคะ พี่เพิ่งกลับมาเหรอคะ"
"ครับ ทำไมเหรอ"
"จอดรถก่อนได้มั้ย การินจะไปหา"
"การินเห็นรถพี่เหรอ แล้วนี่การินอยู่ไหน" ปอถามเสียงหลง
"ค่ะ การินอยู่ด้านล่างร้านอ่ะค่ะ หลบเสียงเพลงข้างบนมันดัง ฟังไม่รู้เรื่อง"
"เออ...ครับเดี๋ยวพี่จอดหน้าซุปเปอร์มาเก็ตละกัน"
 

                 สาวน้อยเดินโซเซไปยังจุดนัดหมายซึ่งเป็นซอยไม่ไกลจากร้านนัก รถของปอจอดแน่นิ่ง สาวน้อยเปิดประตูและขึ้นรถไปทันที

 
"ไปไม่ได้จริงเหรอคะ" สาวน้อยอ้อนอีกรอบ
"ไม่ได้จริงๆจ่ะ นี่การินเมาแล้วเหรอ"
"เมาสิคะ การินดื่มซะเยอะเลย ชนกับพี่ชายตั้งหลายแก้ว เสียดายพี่ปอไม่อยู่ ถ้าอยู่การินก็คงชนกับพี่จนพี่เมาไปแล้ว" การินยิ้มกว้าง แต่ปอกลับมีสีหน้าเครียดๆและเผยยิ้มจางๆ
"เครียดที่ทะเลาะกับตองเหรอคะ" สาวน้อยเปลี่ยนสีหน้าจริงจัง
"ป่าวหรอกจ่ะ พี่ก็ชินๆแล้ว ตองเค้าก็เจ้าอารมณ์มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอมารู้เรื่องวันก่อนก็เลยทะเลาะกับพี่บ่อยขึ้น"
 
[...พูดแบบนี้ต้องการจะโทษฉันอีกล่ะสิ เฮ้ย!!! ทำไมไม่โทษตัวเองบ้างนะ ทำไงดี พี่ปอไม่ยอมให้ไปบ้านในวันนี้ เสียดายจริงๆ เหมือนเค้าจะไม่ไว้ใจฉัน คงยังกลัวว่าฉันจะมาทำร้ายอะไรเค้าแน่ๆ คงต้องคิดทำอะไรสักอย่างให้พี่ปอตายใจ ไม่เป็นไรวันพระไม่ได้มีหนเดียว....]
 
"อย่าเครียดแล้วกันนะคะ การินเป็นห่วง งั้นการินกลับร้านก่อนนะคะ ตั้งใจทำงานล่ะ"
"จ้า เดี๋ยวพี่ขับไปส่งหน้าร้าน"
 

                 ปอออกรถไปถนนหน้าตึกแถว สาวน้อยจึงโน้มหน้าเข้าหอมแก้มหนุ่มใหญ่ ปอลูบหัวการินกลับอย่างเอ็นดู หญิงสาวเดินออกจากรถปอ โดยมีสายตาของโสม เด็กร้านSway คนเก่าที่ออกไปหลายเดือนแล้วมองอยู่ด้านล่างร้านกับเพื่อนสาวผมสั้นๆที่การินไม่รู้จักอีกคน  การินหันมองและยิ้มให้ก่อนจะเดินขึ้นร้านไป

 
[....โสม นี่นา หายหน้าหายตาไปนานเลย แปลกจังที่โสมออกจากงานไป เพราะอะไรกันนะ...]
 

                การินกลับไปบนร้านลูกค้าเต้นกันกระจาย รวมทั้งโต๊ะของการินเอง สาวน้อยไม่รอช้าที่จะเข้าไปแจมกับเพื่อนๆและพี่ๆอย่างสนุกสนาน ร้านใกล้เปิดไฟ สาวน้อยหลบเข้าห้องน้ำ เธอเดินผ่านที่นั่งซึ่งเป็นเบาะยาวหน้าห้องน้ำ ปรากฏว่ามีชายหน้าตาดีนอนเมาอยู่ การินจึงเดินเข้าไปดูว่าเป็นใครกัน

 
"พี่ ทำไมอ่อนงี้อ่ะ มานอนแบบนี้ไม่อายคนบ้างรึไง" การินยิ้มเยาะด้วยท่าทางผยองก่อนจะสะบัดหน้าหนี แต่หนุ่มหล่อคว้ามือหญิงสาวไว้
"เกลียดผม มากเลยเหรอ" อันมองการินด้วยสายตาน้อยเนื้อต่ำใจ การินแอบเหวอเล็กน้อย
"ดูตัวเองก่อนจะถามคนอื่นสิพี่" การินแกะมืออันออกจากแขนเธอและเธอรีบเดินหนีเข้าห้องน้ำ
 
[...พี่อันเค้าเป็นอะไรของเค้าเนี่ย น่ากลัวจริงๆ คิดจะทำอะไรฉันอีกรึป่าวก็ไม่รู้....]
 

                  ร้านเปิดไฟ การินเดินลงมาส่งเพื่อนๆพี่ๆด้านล่างร้าน เธอเริ่มส่างแล้ว

 
"แกไม่กลับเหรอ อยู่ทำอะไร" นิชาประคองภัทและถามก่อนขึ้นแท็กซี่
"ฉันอยู่กินต่อกับพี่ชายน่ะ ฉันกลับได้ไม่ต้องห่วง จริงๆแค่อยากอยู่ลบคำสบประมาทของพี่อันก็เท่านั้นแหละ กลับดีๆนะ พายัยภัทส่งหอด้วย"
 

                สาวน้อยกลับไปบนร้าน ลูกค้าเริ่มทยอยออกจากร้าน เตมนั่งสูบบุหรี่อยู่หน้าร้านกับโสมและเพื่อนสาวของโสม

 
"กลับไงอ่ะการิน พี่ปอล่ะ" เตมทักทาย
"ไม่รู้ดิ เรากลับเอง" การินยิ้มให้เตมและโสม
"การินเป็นเด็กพี่ปอเหรอวะ" โสมถามเตมอย่างสงสัยหลังจากการินเข้าร้านไปแล้ว  เตมพยักหน้าก่อนจะเข้าร้านมาทำความสะอาดต่อ
 

              การินเดินไปที่โต๊ะชายซึ่งกิ๊กชายก็ยังคงอยู่ในอ้อมแขนไม่หนีหาย อันมายืนอยู่ในโต๊ะโดยบนโต๊ะมีเครื่องดื่มแก้อาการแฮงก์เหล้า 3 ขวด ก็คงไม่ต้องถามว่าเป็นของใคร แต่ท่าทางจะได้ผลดีเพราะหนุ่มอ่อนสุราอย่างอันกระปี้กระเปร่าขึ้นมาทันที การินยิ้มร่ากินเหล้าชนไปกับชายพอเป็นมารยาทแต่จริงๆเธออยากกลับจะแย่

 
"การิน พี่ถามไรหน่อยดิ" ชายมายืนข้างๆการินดูออกว่าเมาเข้าขั้น
"ค่ะพี่ว่าไงคะ"
"การิน ไปคุยกับพี่ปอได้ไงอ่ะ พี่งงมากเลย"
"อ้อ!..คือว่า พี่ปอมาจีบอ่ะค่ะ แล้วการินก็รู้ว่าพี่ปอมีเด็กๆเยอะ การินอยากรู้ว่าจริงรึป่าวก็เลยลองคบดู เดี๋ยวก็จบแล้วล่ะค่ะ การินไม่ได้โง่อย่างที่ทุกคนคิดหรอกค่ะ" การินยิ้มเจ้าเล่ห์ ชายพยักหน้ารับรู้ทั้งที่สมองประมวลผลไม่ดีพอเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์
"จริงๆในร้านมีคนชอบเราอยู่นะ" ชายมากระซิบข้างหูการิน หญิงสาวขนลุกซู่
"ใครเหรอคะพี่ชาย" การินยิ้มแหยๆ
"เอาหน่า มีล่ะกัน"
"การินอยากรู้นี่คะ การินจะได้วางตัวถูก บอกมาเถอะค่ะพี่ อยากรู้จริงๆ" การินส่งสีหน้าเว้าวร ชายจึงจูงแขนการินแยกตัวออกมานั่งคุยอีกมุมหนึ่งของร้านอย่างจริงจัง
 
"การินพี่เป็นพี่ พี่ก็หวังดีกับน้องพี่ทุกคน จริงๆแกก็ไม่ได้ขี้เหล่อะไร แกมีสิทธิ์ที่จะเลือกนะเว้ย พี่ก็พูดอะไรไม่ได้มากหรอก ไงพี่ปอก็เป็นพี่ของพี่ มีคนที่ชอบเราเยอะแยะ ลองหันมองสิ่งที่ดีกว่าให้ตัวเองเว่ย" ชายตบบ่าการินอย่างจริงใจ
"แล้วใครที่ชอบการินล่ะคะ" หญิงสาวขมวดคิ้ว
"อัน!"   หญิงสาวอึ้งไปเล็กน้อยจากคำตอบของชาย
"บางที พี่ชายอาจเข้าใจอะไรผิดรึป่าวคะ" การินยิ้มอย่างไม่มีทางเชื่อ
"การินโตแล้วค่ะพี่ หนูเชื่อว่าหนูจะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองได้ ขอบคุณพี่มากนะคะพี่ชาย"
"เออ ดีๆละกัน" ชายโคลงหัวสาวน้อยอย่างเอ็นดูและลุกกลับโต๊ะไปเคียงข้างกิ๊กของเขาเช่นเดิม
 
[...ฉันเคยคิดว่า พี่ชายเป็นเจ้านายที่ดีที่สุดในบรรดา 3 หนุ่ม แต่วันนี้ดูพี่ชายจะช่วยพูดให้ฉันดีกับพี่อัน ทั้งที่เค้าเองก็รู้นิสัยพี่อันดี ตกลงว่าพี่ชายหวังดีหรือหวังร้ายกับฉันกันแน่ จะมีใครในร้านแห่งนี้ที่จริงใจกับฉันจริงๆบ้างมั้ย....]
 

                สาวน้อยเดินมาหยิบกระเป๋าที่โต๊ะเพราะเธอรู้สึกหมดศรัทธาที่จะกินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย สู้กลับไปคิดแผนการอะไรดีๆดีกว่ามานั่งเสียเวลานอนแบบนี้

 
"พี่ชายคะ การินกลับก่อนนะพี่ ง่วงนอนแล้วอ่ะ"
"เฮ้ย ไม่ได้ดิ ไหนว่าจะกินด้วยกัน ห้ามกลับพี่ไม่ให้กลับ" ชายเมามากจริงๆ
"แต่นี่มันก็ดึกมากแล้วน้า การินกลับคนเดียวมันอันตรายนะพี่"
"ปล่อยเค้าไปเถอะพี่ การินคงรีบไปบ้านใครบางคน" อันยังคงกัดไม่ปล่อย  สาวน้อยมองค้อนไปที่อันทันที
"พี่อัน การินกลับหอค่ะ" การินมองตาอันอย่างหมดศรัทธา
"ได้!!  เอาสิอยู่ต่อ พี่ชายไปส่งการินด้วยละกัน"
"ได้เลย เอ้าชนๆๆๆๆ" ชายพยายามยื้อบรรยากาศให้ดีดังเดิม
 

               ถึงเวลากลับ การินไม่หลงเหลือความเมาเลยมีแต่ความง่วงหงาวหาวนอนและขุ่นเคืองในใจ ทั้งหมดเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ลงมาจากร้าน ถึงข้างล่างตึกแถวอันเป็นคนเดียวที่มีรถเพราะรถ BMของชายเข้าอู่ยังซ่อมไม่เสร็จ

 
"งั้นไปส่งการินก่อนละกันนะอัน" ชายเดินค้องคอกิ๊กและบอกกับอันที่เดินนำหน้า
"Camry สีขาว ไม่ได้มารับเค้าเหรอพี่" อันยังไม่ยอมหยุดที่จะกัดสาวน้อย
"ทำไมล่ะคะ ทำไมต้องมารับ พอเถอะพี่เลิกพูดกัดแขวะการินสักที การินไม่ชอบ จำไม่ได้แล้วเหรอ ที่ว่า ไม่รู้อะไรจริงๆอย่าพูดได้ปะ"
 
            สาวน้อยการินเหลืออดที่จะฟังคำแขวะกัดของอันอีกต่อไปพูดตะคอกออกมาจน ชายและกิ๊กชายอึ้งไปเลยทีเดียว
 
"พี่ชาย การินกลับเองได้ค่ะ ไปก่อนนะคะ แล้วเจอกันค่ะพี่" การินไหว้ชายก่อนจะขึ้นรถแท็กซี่ไปอย่างฉุนเฉียว
 
[...ฉันไม่เข้าใจเลย ว่าพี่อันต้องการอะไรจากฉันกันแน่ แต่ที่ฉันรู้ตอนนี้ คือ ฉันเกลียดเขาเหลือเกิน ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าด้วยซ้ำ ดี!! อีกไม่นานฉันก็จะไม่ต้องทนเจออะไรเลวร้ายแบบนี้อีก....]
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
"จดอะไรอ่ะ การิน"
 

               นิตาเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากชำระร่างกายในยามบ่าย

 
"เขียนไดอารี่อ่ะ ฉันเขียนมาหลายชั่วโมงแล้วเมื่อยมือมากเลย"
"เขียนถึงใคร พี่โจเหรอ"
"ป่าว!! เขียนถึงพี่ปอ"
"การิน แกเขียนถึงพี่ปอทำไมอ่ะ" นิตาเดินมายืนข้างเตียงด้วยสีหน้ากังวล ในสภาพที่ยังนุ่งผ้าขนหนู
"อย่ามามองแบบนั้น" การินยิ้มเยาะ    "มันเป็นแผนให้พี่ปอ ตายใจว่ะ ฉันรู้สึกว่าพี่ปอยังคอยระแวงฉันอยู่เรื่อยๆ ฉันก็เลยจะเขียนไดอารี่ให้เขา เขาจะได้เชื่อว่าฉันชอบเขามาก มันเป็นไดอารี่ปลอมๆอ่ะ เขียนสร้างความไว้ใจเท่านั้นแหละ"
"แกทุ่มเทมากไปปะการิน"    นิตายังคงสีหน้ากังวลผ่านกระจกเงามองมาที่เพื่อนสาว
"ก็ไม่รู้จะทำไงนี่นา"
"ฉันกลัวแกจะรักพี่ปอเข้าให้จริงๆ แล้วแผนเราจะเสียนะเว่ย"
"แกไม่ต้องกลัวหรอกนิตา ทุกวันนี้พี่ปอก็ทำให้ฉันเจ็บช้ำน้ำใจอยู่เรื่อยๆ ฉันไม่มีทางไปรักคนแบบนี้ได้หรอก"
"แกก็อย่าหมกมุ่นมากก็ได้นะ การิน"
 
[...นั่นสินะ นี่เราหมกมุ่นเกินไปรึป่าว วันๆในหัวฉันก็มีแต่เรื่องจะแก้แค้นพี่ปอไม่มีที่สิ้นสุด แต่ฉันแค้นจริงๆนี่นา ฉันต้องทำให้สำเร็จ เดือนเดียวเท่านั้นเอง ไม่นานแล้ว....]
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

               หญิงสาวยกถังน้ำแข็งไปส่งให้ที่โต๊ะลูกค้าตามออร์เดอร์อย่างขันแข็ง วันนี้ลูกค้าค่อนข้างน้อย เด็กร้านต่างนั่งหงอยกันไปเพราะลูกค้าน้อยและไม่ค่อยสั่งของเท่าไหร่นัก

 
"พี่การิน วันนี้กลับพร้อมพีมมั้ย พีมขับมอไซด์มา" พีมเดินเข้ามานั่งข้างๆการินบนลำโพงคนเศร้า
"เอ่อ...เดี๋ยวรอดูก่อนละกันนะ" การินไม่กล้ารับปากเพราะเธอหวังจะให้ปอไปส่ง
"พี่ปอไปส่งเหรอพี่" พีมยิ้มแซวๆ
"ไม่รู้สิ พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" หญิงสาวมองไปทางปอที่ยืนหน้านิ่งอยู่หน้าบาร์
 

                เจ้าของร้านหนุ่มใหญ่เดินมานั่งที่โต๊ะลูกค้าโต๊ะหนึ่งซึ่งเป็นผู้หญิง 3 คน แต่งตัวออกแนวน่ารักหวานๆ ปอดูแลคุยเทคแคร์สาวๆโต๊ะนี้อย่างเป็นกันเอง และสุดท้ายก็แลกเบอร์กัน ทุกเหตุการณ์อยู่ในสายตาของการินซึ่งหลบไปยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของร้านเพื่อไม่ให้ปอเห็น

 
[...ทำหน้าที่อีกแล้วสิท่า ดึงลูกค้าเข้าร้านโดยจีบเป็นเด็กของตัวเอง เค้าไม่เลิกจริงๆ เค้าไม่เคยจะเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมเลวๆแบบนี้เลย ฉันเคยคิดว่าเค้าจะเลิกทำเรื่องแย่ๆแบบนี้สักที สุดท้ายมันก็เข้าแทรกซึมอยู่ในสันดานเค้าไปซะแล้ว  บางทีที่บอกว่าเป็นหน้าที่  อาจจะเป็นข้ออ้าง....]
 

                 การินเดินไปเฉียดโต๊ะนั้น ปอลุกเดินออกจากโต๊ะนั้นทันที และตีหน้าขรึมที่โต๊ะของเขาหน้าบาร์ต่อไปอย่างไม่รู้ไม่ชี้ การินหันมองหน้าปออย่างน้อยใจ ปอกลับเมินใส่อย่างคนไม่รู้จัก ทำเอาการินต้องแอบไปยืนโมโหในห้องน้ำ น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเป็นน้ำตาของความเจ็บใจหรือความเสียใจกันแน่

 

                 ปิดร้าน การินไม่ได้ล้างแก้วอย่างเคยเพราะถูก อายแย่งหน้าที่นี้ไปซะแล้ว เธอจึงมากวาดร้านแทน สายตาเธอคอยเหลือบมองปอที่เข้าไปนั่งคุยกับลูกค้าอีกกลุ่มหนึ่งซึ่งยังไม่ยอมกลับ และแน่นอนปอเข้าไปนั่งข้างสาวสวยที่สุดในกลุ่ม ภายในวงดูเหมือนจะแซวปอกับหญิงสาวสวยหุ่นดีคนนั้น การินทำนิ่งเฉยแต่เธอกลับกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก

 

                เมื่อรับเงินจากแคชเชียร์ดาเรียบร้อย การินหันมองปอเพียงเพื่ออยากรู้ว่าปอจะไปส่งเธอรึป่าว แต่ปอก็หันมองผ่านการินอย่างไม่สนใจ การินโมโหจึงเดินลงไปพร้อมพีมและกลับพร้อมพีมโดยไม่ร่ำลาปอแต่อย่างใด

 

                สาวน้อยกลับมาที่ห้องฟุบตัวลงที่นอน และเขียนไดอารี่ถึงปอต่อด้วยอารมณ์น้อยใจ จู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างเหนื่อยใจ

 
[....นี่ฉันเป็นอะไรของฉันนะ ไม่เข้าใจเลย ทำไมต้องรู้สึกเสียใจที่พี่ปอไม่สนใจด้วย ไม่หรอกฉันแค่รู้สึกเจ็บใจมากกว่า  ต้องคอยเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าทุกวันนี้ที่ยังคงคุยกับพี่ปออยู่  เพียงเพราะเป็นการสืบข้อมูลบางอย่าง   ฉันอย่าได้ไปมีอารมณ์ร่วมมากเลย  อย่าถลำลึก  เพราะสุดท้ายจะเป็นฉันเองที่เสียใจไม่ใช่ พี่ปอ!!....]
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
"พี่ปออยู่ไหนเหรอคะ"
"พี่กำลังขับรถไปเซนทรัลบางนาจ่ะ ว่าจะไปหาซื้อกางเกงสักตัว"
 

              หญิงสาวนั่งเขียนไดอารี่อยู่บนโต๊ะดร๊าฟอย่างตั้งใจ และปอโทรเข้ามาพอดี

 
"ไปกับใครเหรอคะ"
"พี่มาคนเดียวครับ พี่ปอเป็นคนแบบนี้ล่ะครับ นึกจะไปก็ไป ไม่มีการวางแผน พี่ใช้ชีวิตคนเดียวมานานไปไหนไม่ต้องรอใคร"
"ไม่เห็นชวนการินไปด้วยเลย"
"ก็พี่ไม่ได้ชวนใครทั้งนั้นล่ะครับ กะจะมาแป๊บเดียว ถ้าการินอยากมาก็นั่งรถตามมาก็ได้นะ เรากินข้าวด้วยกันได้ และพี่กลับมาส่งได้"
"ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าต้องลำบากขนาดนั้น"
"ก็แล้วแต่สิจ๊ะ"
"พี่ปอก็ไม่ค่อยสนใจการินอยู่แล้วนี่คะ"
"ไม่สนยังไงล่ะครับ พี่ก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ แบงก็บ่นเหมือนการินนั่นแหละครับ"
"ช่างเถอะค่ะการินต้องยอมรับในสถานะที่เราตกลงกันไว้ แต่แค่รู้สึกว่าบางทีพี่ปอก็เย็นชาจนเกินไปรึป่าว"
"พี่ก็เป็นของพี่แบบนี้แหละครับ แล้วพี่เย็นชายังไงล่ะจ๊ะ"
"ก็อย่างเมื่อวานพี่ไม่คุยกับการินสักคำเลย เหมือนเราไม่รู้จักกัน"
"นั่นมันเป็นความต้องการของการินนี่  ที่จะไม่ให้คนอื่นรู้"
"แหม ก็ยิ้มบ้างคุยบ้างก็ได้ค่ะพี่ การินก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันว่าจะทำไง เมื่อวานก็ไม่รู้ว่าพี่จะให้การินกลับด้วยรึป่าว"
"ก็การินหนีกลับก่อนทำไมล่ะครับ จำไว้วันหลังอย่าหนีกลับก่อน"
"ค่ะ พี่ปอคะการินวางตัวไงดีคะพี่ปอ"
"ก็เป็นในแบบที่การินเป็นเถอะจ่ะ บนร้านเค้าก็รู้กันเหอะ"
"เหรอคะ ก็เดี๋ยวค่อยว่ากัน วันนี้วันเกิดพี่ปุยนี่คะ พี่ปุยจะมากินที่ร้านรึป่าวคะ"
"มาอยู่แล้วล่ะ"
"การินว่าจะทำการ์ดให้พี่ปุย แต่ไม่รู้จะได้ทำรึป่าว บางทีก็ขี้เกียจไปร้านเหมือนกัน"
"จ่ะ พี่ก็กินที่ร้านอ่ะแหละครับ"
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

                แผนแกล้งให้ปอตายใจว่าการินอาจจะไม่ไปร้านในวันเกิดปุยเพื่อนสาวของยุกิ๊กอันดับหนึ่งของชาย เพราะเธอคิดว่าแบงน่าจะมาร่วมงานเพราะแบงเคยสนิทสนมกับน้องๆปอกลุ่มนี้อยู่แล้ว เธอจะแอบย่องไปดูว่าปอกับแบงจะเป็นอย่างไรบ้าง และปอจะทำอย่างไรกับเธอ

 

               ถึงเวลาลุยงาน การินมาร้านSway  เอาตอนตี 2 ร้านใกล้ปิดเต็มที บรรยากาศในร้านลูกค้าไม่มากนัก แต่บริเวณหน้าบาร์ดูจะเป็นเพื่อนๆของปุยทั้งนั้นดูครึกครื้นกันน่าดู การินเดินเข้าไปสอดส่ายสายตาหาแบงแต่ก็ไม่พบ เจอกับรุ่นพี่สาวคนสวย

 
"อ่าว การินเพิ่งมาเหรอ" กกทักน้องคณะด้วยอาการมึนๆ
"ค่ะ การินเพิ่งตื่น" การินยิ้มกว้าง
"พี่แบงไม่มาเหรอคะพี่กก"
"ไม่นี่ มันไม่ค่อยว่างมั้ง"
 

               สาวน้อยเดินนำการ์ดวันเกิดที่ทำจากมือน้อยๆไปมอบให้ปุยเจ้าของวันเกิด ปุยเป็นปลื้มมากชงเหล้าให้การินแก้วหนึ่ง การินหันมองในบาร์ ปอกำลังช่วยบัสเช่นเคย ปอยิ้มจางๆให้การินและชี้มือชี้ไม้ให้กินเหล้า การินยิ้มตอบและชูเหล้าในมือให้ปอเห็นว่าเธอมีแก้วแล้ว การินหลบไปนั่งข้างพีมเด็กร้านที่สนิทมุมหนึ่งของร้าน เธอสังเกตุได้ว่าปอคอยหันมามองเธออยู่หลายครั้ง

[…บางที  เวลาอยู่บนร้านก็ไม่เห็นต้องจำเป็นวางท่าว่าไม่รู้จักกัน  เพราะดูจากสายตาเด็กร้านก็รับรู้กันได้ว่าฉันยังคุยกับพี่ปอ…]
 

             เพื่อนๆของปุยต่างแต่งตัวอย่างเต็มที่สวยๆดูดีกันทุกคน   การินแอบหวั่นว่าจะมีเด็กปออยู่ในนั้นบ้าง เธอนั่งจิบเหล้าในแก้วดูบรรยากาศที่มีคนเมามายชนแก้วกันบ้าง เต้นกันบ้างอย่างสนุกสนาน ดูเป็นงานวันเกิดที่เฮฮาเหลือเกิน การินนั่งมองเพลินจนเหล้าในแก้วหมดเธอจึงคิดจะไปสั่ง Smiloff สักขวดดื่มเล่นๆฆ่าเวลา ไม่นานร้านก็ปิดแล้ว

 

                 สาวน้อยเดินไปเจอกกที่ยืนสั่ง Smilnoff กับปออยู่พอดี การินจึงแกล้งหยอกพี่สาว

 
"เลี้ยงน้องขวดดิพี่กก" สาวน้อยยิ้มหวาน
"เอาดิ พี่ปอขออีกขวดพี่" ปอหยิบ Smilnoff มาวางไว้บนบาร์ 2 ขวด
"เลี้ยงจริงอ่ะพี่กก"
"เออ ไม่ใช่ตังพี่ แฟนพี่เลี้ยงเอาไปเหอะ" กกยิ้มร่าอย่างมึนเมา
 "เท่าไหร่พี่ 2 ขวด 160ปะ" กกคลี่แบงค์ร้อยสองใบออกมาทันที การินยิ้มปรี่อย่างดีใจที่มีพี่สาวแสนสวยใจดีเลี้ยงเหล้า
"คิด 80 " ปอรับแบงค์ร้อยจาก กกมาและทอนแบงค์ยี่สิบให้ กกทำหน้างงเล็กน้อย แต่แล้วก็หันมองหน้าการินอย่างเข้าใจแจ่มชัด
"พี่ไม่ได้เลี้ยงแล้วล่ะ" กกหันไปยิ้มกับการินและเดินจากไป การินยืนงงไปเล็กน้อยหันมองหน้าปอ ปอยิ้มมุมปาก การินก็พอเข้าใจและเดินออกมานั่งที่เดิม
 
[...พี่ปอก็ใจดีเหมือนกันนะเนี่ย แต่เค้าก็คงเลี้ยงเหล้าเด็กเค้าทุกคนแหละ อย่างกับพี่แบง พี่นาเคยเล่าให้ฟังว่าพี่แบงเคยพูดว่าจะหลอกกินเหล้าฟรีพี่ปอให้เจ๊งไปเลยด้วย คือ ตอนที่พี่ปอคบพี่แบงโต๊ะพี่แบงมากินไม่ว่าจะขนเพื่อนมากี่คน พี่ปอก็เป็นคนจ่ายค่าเหล้าทั้งหมด....]
 

                ความสนุกยุติเมื่อไฟเปิด สภาพหน้าตาแต่ละคนก็ไม่สวยหล่ออย่างตอนแรกๆ และเหตุไม่คาดคิดก็เกิด เมื่อแอลกอฮอล์ไหลพล่านในร่างกายสติเริ่มมีไม่พอที่จะระงับอารมณ์ หญิงสาวในวงเหล้าวันเกิดปุย เข้ามาฉุดกระฉากผู้ชายคนหนึ่ง มีปัญหากันใหญ่โต ฝ่ายชายทนเห็นฝ่ายหญิงโมโหเดือดพล่านไม่ไหวก็ลากฝ่ายหญิงออกจากร้านไป ความวุ่นวายก็ค่อยๆจางลง

 
"เกิดไรขึ้นเหรอพี่กก" การินลุกไปถามกกที่ยืนร่วมฟังเหตุการณ์อย่างไม่พลาด
"ไม่มีไรหรอก ก็ผู้หญิงคนเมื่อกี้หึงแฟนเค้าที่มาเต้นกับผู้หญิงอีกคนน่ะ"
"อ้อ เรื่องนี้นี่เอง ก็ไม่มีเรื่องไรที่จะมีประเด็นในร้านเหล้าได้เท่าเรื่องพวกนี้หรอกนะพี่" การินยิ้มเจื่อนๆและเดินไปนั่งคุยกับเด็กร้านHubris  ที่ขึ้นมาทำที่บนร้าน Swayในวันนี้
 

                  การินนั่งคุยไปจนเห็นว่าเหลือลูกค้าเพียงโต๊ะเดียวที่ยังไม่ลุกออกจากร้านไป และพวกเพื่อนๆปุยก็ทยอยกลับกันบ้างและยังเหลืออยู่บ้าง

 
"การินรอใครอ่ะ" เตมเดินผ่านการินก่อนจะกลับออกจากร้าน
"อ้อ! รอ...รอพี่ปออ่ะ" การินยิ้มสู้ เตม อายเดินกลับออกจากร้านไปทันทีพร้อมเสียงนินทากระซิบกระซาบแว่วๆ
"นึกว่าพี่การินจะกลับพร้อมพีมซะอีก" พีมหันมาทำหน้างอน
"ไว้วันหลังแล้วกัน วันนี้พี่มีเรื่องคุยกับพี่ปอน่ะ"
 
โครม!!!
 
เพล้ง!!!!
 

              ทุกสายตาหันไปยังต้นเสียงซึ่งดังมาจากภายในบาร์ ตำแหน่งที่มุดกำลังล้างแก้วอย่างเหน็ดเหนื่อย

..........................................................................................................................................

  
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 106 ท่าน