Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
ตีบทแตก!! ละเอียด..
20
14/11/2554 10:40:28
288
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 20....ตีบทแตกละเอียด....
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 [....การิน! นี่ฉันกำลังเดินกลับมาสู่วงอโคจร ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจดีว่า คนในวงจรนี้ทั้งโง่และงมงาย แล้วฉันจะกลับเข้ามาทำไมกันนะ ไม่น่าเมามากขนาดนั้นเลย ถ้าพี่กอยรู้ว่าฉันยังกลับมาเป็นอย่างเดิมคงจะหมั่นไส้ฉันมากน่าดู ฉันจะให้เรื่องนี้ถึงหูคนอื่นไม่ได้ ฉันไม่อยากให้ใครมารับรู้ว่าฉันกลับมาเป็นผู้หญิงของพี่ปอ เอาไงต่อดีนะ แต่ว่าการได้มาอยู่ใกล้ๆพี่ปอก็ได้รู้อะไรมากกว่าเดิม เอาเป็นว่าต้องคุยกับพี่ปอให้รู้เรื่อง....]
 

                  สาวน้อยหลับตาพริ้มแต่ในหัวกลับคิดฟุ้งซ่านไปมาเคียงข้างปอเจ้านายตัวแสบ ปอเอื้อมมือมากอดการินไว้จนการินสะดุ้งโหยง ภายในห้องนอนของหนุ่มใหญ่ที่มีแสงสลัวผ่านม่านทึบเข้ามาบ้างเล็กน้อย นาฬิกาบอกเวลาบ่ายสองโมงแล้ว แต่ทั้งสองยังนอนอยู่เคียงข้างกัน

 
"จะกลับหอยังจ๊ะ" ปอถามขึ้น
"พี่ปอคะ การินกำลังสับสน"
"สับสนเรื่อง!!!..."
"ก็ที่เรามาเป็นแบบนี้อีกอ่ะ เป็นพี่น้องไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไม....."
"แล้วการินอยากให้มันเป็นแบบไหนล่ะครับ ก็การินชักให้เรื่องราวเป็นแบบนี้"
 
[....หนอย! โยนความผิดมาให้ฉันอีกเหรอเนี่ย อย่ามาเพิ่มความแค้นให้ฉันนะ ดี!! ฉันก็จะชักใยให้มันวุ่นวายไปกว่านี้อีก ไหนๆฉันก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว คุณปอคุณบังคับให้ฉันทำแบบนี้เองนะ...]
 
"งั้นเรามาแอบคบกันลับๆดีมั้ยคะ การินเริ่มรู้สึกว่าการินคงขาดพี่ปอไม่ได้" สาวน้อยแสร้งทำเสียงสลด
"แอบคบงั้นเหรอ คือ ยังไง"
"ก็คุยกัน ไปไหนมาไหนบ้าง แต่ไม่ต้องบอกใครให้รู้ โดยเฉพาะพี่กอย ตอง และคนอื่นๆด้วย"
"ทำไมจู่ๆการินถึงอยากมาคบกับพี่ล่ะครับ"
"ทำไมล่ะคะ พี่คิดว่าการินไม่มีความรู้สึกรึไงคะ แต่เรื่องมันเป็นแบบนี้จะให้การินทำไงล่ะคะ การินก็อยากมีเวลาอยู่กับพี่ปอบ้างอะไรบ้างเหมือนเด็กพี่คนอื่น การินก็รู้นะคะว่ามันดูเลวมากที่จะทำแบบนี้ การินดูเป็นนางมารร้ายมากเลย ออกปากให้ทุกคนเลิกกับพี่แล้วตัวเองกลับมาคบต่อ แต่ให้ทำไงล่ะคะการินชอบพี่ไปแล้ว"
"อ้อ!" ปออุทานเสียงเรียบเหมือนไม่ค่อยเชื่อและยังตั้งตัวไม่ทัน ปอพลิกตัวนอนหงายเอามือออกจากตัวหญิงสาว
"ไม่นานหรอกค่ะพี่ การินขอเวลาที่ได้มีความสุขกับพี่ แค่เดือนเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นการินจะไปจากชีวิตพี่ทันที" การินแอบยิ้มเจ้าเล่ห์
"เดือนเดียวเองเหรอ งั้นก็ตามใจการินแล้วกันจ่ะพี่ยังไงก็ได้" ปอทำทีเฉยชาและลุกขึ้นแต่งตัว
 
[...ตามแผน เพราะอีก 1 เดือนที่เหลือจะเป็นเดือนที่คุณจะมีความสุขเดือนสุดท้ายไงล่ะ รอดูต่อไปแล้วกัน....]
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
            หนุ่มใหญ่ขับรถมาส่งหญิงสาวเพียงหน้าหมู่บ้าน RNGเพราะอ้างว่ากลัวกอยจะเห็นแล้วจะมีปัญหา การินยอมแต่โดยดี เธอสามารถทำหน้าที่แฟนลับๆที่ดีได้อย่างแนบเนียนเพราะเธอชินแล้ว
 
"จริงเหรอ!!!แล้วพี่ปอยอมมั้ย"
 

              รูมเมทสาวตากลมโตร้องเสียงสูงอย่างดีใจ เมื่อเพื่อนสาวกลับเข้ามาเล่าแผนการใหม่

 
"ยอมดิ ก็เค้ามีแต่ได้กับได้ทำไมจะไม่ยอม ต่อจากนี้ฉันก็ต้องเนียนให้พี่ปอวางใจให้ได้แล้วข้อมูลต่างๆฉันก็จะได้มาโดยง่าย แต่ว่าฉันก็ต้องเป็นเด็กร้านอยู่ดี เพราะว่าแผนนี้เป็นความลับฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันกลับไปคุยกับพี่ปอ เพราะถ้าคนเหล่านั้นรู้ก็จะต้องคิดว่าฉันโคตรโง่เลย"
"ยังไงก็ระวังตัวนะเว่ย แต่ฉันเชื่อว่าแกเนียนได้อยู่แล้ว"   นิตามองเพื่อนสาวด้วยสีหน้ามั่นใจ
 

               เย็นวันนั้นเสียงโทรศัพท์ของปอดังขึ้นในห้องของการิน ซึ่งเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จเตรียมจะไปทำงานที่ร้าน

 
"ค่ะพี่ปอ ว่าไงคะ"
"การินอยู่ไหนครับ"
"อยู่หอค่ะ เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ทำไมเหรอคะ"
"อ้อ หอเหรอ อืมดีแล้วครับอยู่หอ"
"ทำไมล่ะคะ"
"ป่าวจ่ะ แค่นี้ละกัน" ปอตัดสายไป หญิงสาวทำหน้าเบ้ใส่จอมือถือ
 
[....โธ่! นึกว่ารู้ไม่ทันรึไงถึงได้โทรมาเช็ค จะเข้ามารับสาวแถวหอฉันรึไง หรือจะพาสาวมาแถวๆนี้กลัวฉันจะเห็น ช่างสิจะทำอะไรก็ทำ ไม่สนใจหรอกย่ะ....]
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

                  ค่ำคืนนี้สาวน้อยการินยังคงสวมใส่ผ้ากันเปื้อนสีแดงและตั้งใจทำงานไปอย่างปกติ ส่วนหนุ่มใหญ่เจ้าของร้านก็ยังคงยืนอยู่หน้าบาร์ดูลูกค้าสลับกับดูบอลไปด้วย ไม่มีใครทันได้สังเกตุว่าการินและปอแอบยิ้มให้กันอย่างหวานซึ้งในบางครั้ง

 
[....ฉันไม่มีทางให้ใครรับรู้เด็ดขาดว่าฉันมาคบกับพี่ปอ กลับมาคุยกัน เพราะมันเป็นแผนการที่จะไม่มีใครรู้ และฉันไม่อยากเป็นควายในสายตาเด็กร้านอีก....]
 

                     ปอคอยมองการินหลายครั้ง แต่แล้ววันนี้กอยมาเที่ยวที่ร้าน ปอเดินไปคุยทักทายกอยที่โต๊ะ การินเดินไปเสิร์ฟแถวๆโต๊ะกอยเห็นเข้าพอดี กอยพยายามควงแขนปอให้การินเห็น หญิงสาวยิ้มให้อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวและเดินจากไปอย่างไม่สนใจ เพราะเธอรู้ทันกอยว่าอยากให้เธอเห็นมากแค่ไหน

 
[....เชิญบ้าไปคนเดียวเถอะค่ะพี่กอย เพราะฉันไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลย คงคิดว่าฉันจะกลับไปนั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่ารึไงฝันไปเถอะ ยังไม่รู้อะไรอีกมากเหอะพี่กอย...]
 

                   การินนึกสนุกขึ้นมาหาเศษกระดาษในบาร์และเขียนถึงปอว่า

 
" Miss u " และเดินเอาไปยื่นให้ปอนิ่งๆโดยไม่พูดอะไรและเดินผ่านไปเลย ปอเปิดอ่านก็ทำสีหน้านิ่งเฉย
 
[...ต้องทำให้พี่ปอตายใจว่าฉันรู้สึกดีกับเขาจริงๆ ฉันรู้ว่าเขายังกลัวและระแวงว่าฉันจะกลับมาเพื่อปั่นป่วนวงอโคจรของเขาอีกหรือไม่ คิดผิดซะ....]
 

                 ร้านใกล้ปิดหญิงสาวเริ่มเหนื่อยอ่อน เธอถือขวดเปล่ามาวางไว้บนบาร์และถอนหายใจหวังให้ร้านเปิดไฟเสียที และจู่ๆปอก็เดินเข้ามาใกล้ยื่นกระดาษแผ่นเดิมที่การินยื่นให้ในตอนแรก กลับให้การิน การินถึงกับหน้าเหวอไปเล็กน้อย ปอหน้านิ่งเฉยและเดินกลับไปที่โต๊ะเมื่อการินรับกระดาษแผ่นนั้นเรียบร้อย

 
[...ส่งกระดาษคืน คิดจะไม่เก็บไว้ใช่มั้ย ไม่อยากเก็บก็อย่าเก็บ คงกลัวเด็กๆเห็นล่ะสิ คืนนี้คงกลับกับพี่กอยสิท่า น่าโมโหจริงๆ....]
 

                สาวน้อยเดินหน้าบึ้งมานั่งที่ลำโพงคนเศร้าและเปิดกระดาษออกดู สีหน้าหญิงสาวเมื่ออ่านข้อความตอบกลับ เริ่มมีรอยยิ้มจางๆ แต่เธอก็เก็บกักเอาไว้ไม่แสดงความดีใจออกมา

 
" I Miss u Too "
 
            ปอเติมข้อความตอบกลับการินมา ทำให้การินดีอกดีใจโดยไม่รู้ตัว เดินอมยิ้มเพียงลำพังไม่สนใจโลก ร้านใกล้เปิดไฟการินเดินไปที่โต๊ะกอยกลับพบว่ากอยกลับไปแล้ว
 
[...นึกว่าจะรอกลับพร้อมพี่ปอซะอีก งั้นฉันขอละกันคืนนี้ ฉันจะหาข้อมูลให้ได้เลย....]
 
            ลูกค้าออกหมดแล้ว และเด็กร้านเก็บกวาดร้านพอสะอาดก็ทยอยกันกลับ
 
"พี่ปอเลี้ยงข้าวหน่อยดิพี่" แนมร้องขอ
"พี่ง่วงนอน ไว้วันหลังได้มั้ย"
"จะรีบกลับไปหาใครอ่ะพี่" แนมแซวปอยิ้มเจ้าเล่ห์ และต้องหุบยิ้มเมื่อเห็นการินเดินตามปอลงไปด้านล่าง แนมและเด็กร้านคนอื่นจึงวิ่งตามลงมาอย่างสนอกสนใจ และมาเห็นการินขึ้นรถกลับไปพร้อมปอ
"อะไรอ่ะ ฉันงงนะเนี่ยนึกว่าเลิกกันไปแล้ว พี่ปอไม่ทิ้งการินอีกเหรอ" แนมบ่นพึมพำ
"ก็คงควงเล่นอีกแป๊บๆแหละกลับเหอะอย่าไปสนใจเลย"   มุดแฟนหนุ่มออกความเห็นและลากแนมกลับบ้านทันที
…………………………………………………………………………………………………… 


               Camry สีขาวแล่นตรงไปสู่ตลาดเช้าหัวตะโกเช่นเคย และแน่นอนหนุ่มใหญ่พาการินมานั่งกินข้าวชมบรรยากาศชีวิตในตลาดเช่นทุกครั้ง

 
[....ไม่นึกเลยว่า จะได้มานั่งกินข้าวในตลาดแห่งนี้กับเค้าอีกครั้ง มันเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดเท่าที่เคยรู้จักพี่ปอมาเลยทีเดียว....]
 
"พี่ปอคะ พี่คิดว่าจะปรับปรุงร้าน Hubrisเพิ่มอีกมั้ย" การินเอื้อนเอ่ย ขณะกินข้าว
"ไม่อ่ะจ่ะ พี่จะทำให้ Hubrisบูมกว่าSwayสักพัก เดี๋ยวพี่จะปรับปรุงร้านSwayใหม่อีกรอบ แล้วSway ต้องบูมกว่า Hubrisอีกครั้ง"
"อีกนานมั้ยคะ"
"ไม่หรอกจ่ะ เร็วๆนี้แหละ แต่ก่อนอื่นจะให้เด็กร้านช่วยกันทาสีผนังจากชั้นล่างไปชั้นบนใหม่หมดก่อนที่พี่จะพาเด็กร้านไปเที่ยว"
"ไปเที่ยวไหนอ่ะคะ"
"ยังไม่ชัวร์เลยจ่ะ ค่อยว่ากันอีกที"
 

                 ปอและการินกลับมาบ้าน ปอนอนคว่ำบนเตียงอย่างสบายใจให้การินนวดหลังให้ ทั้งที่การินก็ง่วงนอนแทบแย่แต่ก็อดทนทำไป ปอดูท่าทางร่างกายย่ำแย่มากขึ้นทุกวี่วัน  เขาใช้ชีวิตกับเหล้าเบียร์ และสูดควันบุหรี่มากมาย แม้ตัวเขาไม่ได้สูบแต่ก็สูดควันเข้าเต็มปอดทุกวัน

 

               กว่าจะนอนกันได้ทำเอาการินหลับไหลอย่างเหนื่อยอ่อน แม้ว่าเธอจะลุกขึ้นเข้าห้องน้ำชั้นล่างบ่อยจนปอผิดสังเกตุและถามขึ้นในบ่ายวันต่อมา

 
"การินเข้าห้องน้ำบ่อยจังเลยนะเมื่อคืน  ไม่เข้าข้างบนล่ะ" ปอเข้ามากอดการินจากด้านหลัง
"ก็ห้องน้ำด้านบนมันเป็นกระจกใสนี่คะ ไม่เป็นส่วนตัว การินเขิน"
"แหมยังต้องเขินอีกเหรอ" ปอก้มลงหอมแก้มใสของสาวน้อยอย่างเอ็นดู
"ก็ต้องเขินบ้างสิคะ การินเข้าห้องน้ำบ่อยค่ะ ดื่มน้ำเยอะ"
"การินครับ" ปอเปลี่ยนเสียงมาจริงจัง จนการินหน้าเสียด้วยความตระหนกเกรงว่าปอสงสัย
"คะ..." หญิงสาวใจเต้นระส่ำ
"เดือนเดียวเองเหรอจ๊ะ"
"อ้อ!!!! เห้อออ..." การินแอบถอนหายใจ
 "ก็ใช่สิคะ การินไม่อยากทำร้ายคนอื่นไปมากกว่านี้ เท่าที่ทำอยู่ตอนนี้ก็เลวร้ายมากพออยู่แล้ว แม้การินอยากอยู่แบบนี้ไปนานๆก็ตาม"
"มันก็ไม่เห็นเกี่ยวกับใครนี่จ๊ะ พี่คิดว่าถ้าต่างคนต่างอยู่ในที่ของตัวเอง ไม่ต้องวุ่นวายต่อกัน มันก็จะไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว แต่ทุกวันนี้ที่มันมีปัญหาเพราะทุกคนมาคอยระรานกันไปกันมา พี่เองก็เหนื่อยใจ"
 
[...พูดแบบนี้มันไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอพี่ปอ ทุกคนต้องทนทรมานใจในที่ของตัวเองโดยไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอยู่ในสถานะไหนกันแน่ ส่วนคุณก็ไปหาคนนั้นที คนนี้ทีตามแต่อารมณ์ ไม่คิดถึงใจฝ่ายหญิงแต่ละคนบ้าง พวกเค้าน่าสงสารจะแย่ ยิ่งฟังก็ยิ่งโมโห....]
 
"แต่พี่ก็ต้องเข้าใจว่าทุกคนก็อยากจะมีพี่เป็นแฟน และเป็นแฟนพี่คนเดียวนะคะ พี่ไม่ลองเลือกสักคนล่ะคะ คนที่พี่คิดว่าพี่รักที่สุดแล้ว"
"พี่เลือกไม่ได้ครับ เพราะทุกคนเป็นแฟนพี่ พี่รักทุกคน"
 
[...ตรงกับที่พี่กอยเคยพูดให้ฟังไม่มีผิด คุณจะบ้าเหรอคุณปอ รักทุกคนเท่ากันมันเป็นไปไม่ได้หรอก ใครเชื่อก็โง่แล้ว คุณพยายามพูดให้ตัวคุณเองดูดี กว่าที่จะบอกว่าคุณเลือกไม่ได้อยากเก็บไว้ทุกคน เห็นแก่ได้ที่สุดเลย....]
 
"แล้วอย่างนี้ พี่ปอรักการินด้วยมั้ยล่ะคะ" สาวน้อยแสร้งเสียงอ้อน
"ถ้าไม่รักพี่จะถามเหรอว่าเดือนเดียวเองเหรอ" ปอยิ้มก่อนจะก้มลงจูบหญิงสาวอย่างอ่อนโยน แม้การินจะมีรอยยิ้มเจื่อนๆบนใบหน้าก็ตาม
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

                 บ่ายสามโมงการินและปอเดินลงมาชั้นล่างเพื่อจะไปส่งการินที่หอ

 
"พี่ปออ่ะ พาการินมานอนอย่างเดียวไม่เห็นคิดพาการินไปกินข้าวดูหนังเหมือนคนอื่นบ้างเลย" สาวน้อยแกล้งบ่นลองใจหนุ่มใหญ่
"การินอยากไปดูหนังเหรอจ๊ะ แต่พี่ไม่เห็นว่าจะมีหนังน่าดูเลยช่วงนี้ เอาเป็นว่าเย็นๆไปกินพิซซ่ากันมั้ย"
"พี่ปอว่างเหรอคะ ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะคะ การินไม่อยากรบกวนเวลาของสาวๆคนอื่น" การินแอบยิ้มมุมปาก
"ว่างสิจ๊ะ ค่ำๆละกัน พี่ต้องทำงานก่อน" ปอกดรีโมทเปิดประตูเหล็กโรงรถ
"พี่ปอมีงานอะไรที่ต้องทำนอกจากที่ร้านเหรอคะ" สาวน้อยปริปากถามเมื่อขึ้นมาบนรถ
"เยอะแยะจ่ะ พี่ทำงานหลายอย่าง ไม่ได้ทำที่ร้านอย่างเดียว"
"อะไรบ้างเหรอคะ" การินซักจนปอเริ่มรำคาญ
"อย่ารู้เลยจ่ะ" ปอตัดบทและเปิดวิทยุเสียงดังเพื่อเลี่ยงที่จะฟังการิน การินนิ่งเงียบไปอย่างไม่พอใจ
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
"ฮัลโหลการิน ไปเดินตลาดนัดกันดีกว่า" ภัทกรอกเสียงใสผ่านสายโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดี
"เออ........คือว่า"
"ทำไมต้องคิดนาน  ทำไม  แกทำอะไรอยู่เนี่ย" ภัทเริ่มหงุดหงิด
"ป่าว ฉันรอไปกินพิซซ่ากับพี่ปออยู่ โทรไปเค้าไม่รับเลยอ่ะ"
"ไม่ต้องกินหรอก ไปเดินตลาดกับฉันดีกว่า เห็นพี่ปอดีกว่าเพื่อนอีกแล้วนะ"
"เอ้อ! ไปไป ฉันก็ไม่ได้อยากไปนักหรอกกินเกินอะไรนั่นอ่ะ แต่แค่รับปากกันไว้ไม่อยากเสียคำพูด แต่พี่ปอคงเบี้ยวแล้วแหละ เจอกันที่ตลาดซอยแรกแล้วกัน เดี๋ยวฉันออกไปเลย"
"ดีมากเพื่อนรัก แล้วเจอกัน"
 

                    สาวน้อยนั่งอารมณ์เสียมาร่วมครึ่งชั่วโมงเพราะปอไม่รับโทรศัพท์เธอเลยแม้แต่น้อย เธอจึงตัดสินใจไปเดินตลาดกับภัทเพื่อนสาว เก็บงำความเสียใจที่ปอไม่สนใจเอาไว้ภายใน แต่ในระหว่างที่เธอนั่งแท็กซี่ออกไปปอก็โทรเข้ามา

 
"การิน คือพี่ยังทำงานไม่เสร็จ ไว้วันหลังแล้วกัน"
"อ้อ ค่ะ" การินทำเสียงเย็นชาแต่ปลายสายก็วางไปอย่างไม่สนใจ
 
[...ถ้าฉันยอมเชื่อว่าคุณยังทำงานไม่เสร็จ ฉันก็เป็นควายดีดีนี่เอง เค้าทำแบบนี้คิดว่าฉันจะยอมก้มหัวเหมือนพี่กอยเหรอ ไม่มีทางหรอก อะไรผิดก็ว่าไปตามผิด ผิดนัดทั้งที่เป็นคนนัดเองใช้ไม่ได้เลย....]
 
".....หากไม่ชัวร์ ก็อย่าออกปาก เพราะคนที่เสีย ก็คือตัวพี่เอง....."
 

                   สาวน้อยการินส่งข้อความกลับไปทันที และพยายามเลิกคิดมากเรื่องปอ เพราะเธอคอยเตือนตัวเองว่าที่เธอกลับมาคุยกับปอครั้งนี้ เพียงเพราะจุดประสงค์ลึกๆ

 

                   เมื่อได้เดินเที่ยวไปกับเพื่อนสาวทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมามาก แถมบวกกับอาหารเย็นสุดอร่อยที่ร้านอาหารประจำกลุ่ม ก็ทำให้เธอได้รับรู้ว่าแท้จริงแล้ว การได้กินข้าวกับเพื่อนมีความสุขกว่าการกินกับปอเป็นไหนๆ

 
"อิ่มมากเลย กลับหอไปดูละครดีกว่า" ภัทบ่นตอนออกจากร้าน
"ไปด้วยดิ กลับหอไปก็เบื่อไม่มีอะไรจะทำ เหงาว่ะ"
"เห็นพี่บายโทรมาชวนกินเหล้าที่Sway ด้วยคืนนี้"  ภัทพูดลอยๆขึ้นมา
"อ่าเหรอ แกจะไปปะล่ะ" การินถามอย่างตื่นเต้น
"ดูก่อนอ่ะ อยากดูละครมากกว่า ดูเสร็จแล้วค่อยไปละกัน"
"อืม ฉันก็อยากเมาวันนี้ เบื่อๆเซงๆไงไม่รู้"
"ทำไม..!!!...เซงที่พี่ปอไม่พาไปกินพิซซ่าเหรอ"   ภัทหันมาแขวะเพื่อนสาวทันที
"ก็ไม่เชิงหรอก แต่แบบว่าฉันเซงที่เค้ารับปากแต่ไม่ทำตามที่พูดอ่ะ ฉันไม่ชอบ มันทำให้ฉันจัดการกับตัวเองไม่ถูกว่าฉันจะทำอะไรก่อนดี แกโทรมาฉันก็ไม่กล้าจะไปไงก็ไม่รู้ว่าเค้าจะเอาไงกันแน่"
"อ้อเหรอ...อย่าไปหลงรักพี่ปอเข้าให้ล่ะ"   ภัทพูดจบก็หนีข้ามถนนไปหน้าหอเธอทันที
 
[....ไม่หรอก ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้ใจไปหลงรักผู้ชายแบบนั้นอีกเด็ดขาด แม้จะหวั่นไหวบ้างแต่ฉันก็จะไม่ยอมหรอก ฉันมีความแค้นฝังใจมากกว่าอยู่แล้ว.....]
 

                  สาวน้อยรีบข้ามถนนตามเพื่อนสาวไปในทันที และมือถือเธอก็ส่งเสียงร้องเป็นอันรู้ว่าใครโทรมา การินทำหน้าเบ้ใส่มือถือก่อนจะรับ

 
"ค่ะ พี่ปอ" การินเดินไปเคียงข้างภัทเพื่อไปหอราชภัฏ ซึ่งเป็นหอของภัทนั่นเอง
"การินอยู่ไหนครับ"
"อ้อ...อยู่...อยู่หน้าหอภัทอ่ะค่ะพี่"
"ครับงั้นรอตรงนั้นเดี๋ยวพี่ไปรับนะครับ พี่ใกล้จะถึงหอราชภัฏแล้ว"
 

                    ปอวางสายไปทันที การินยืนอึ้งหยุดเดินจนภัทหันมามองอย่างแปลกใจ

 
"ทำไมอ่ะ พี่ปอว่าไรเหรอ"  ภัทถามด้วยความสงสัยท่าทีของการิน
"เค้าบอกเดี๋ยวเค้ามารับอ่ะ"
"อะไรของเค้า อยู่ๆก็จะมารับ รับไปไหนอ่ะ"
"ไม่รู้ดิ ฉันก็งง"
"จะไปมั้ยอ่ะ" ภัทมองค้อนเพื่อนสาวสุดแสบ
"เออ....ก็มารับก็ต้องไปแหละ" การินยิ้มเจื่อนๆ
"อยากไปก็บอกมาเหอะ กลับมาก็โทรบอกด้วยว่าจะไปกินเหล้ากับพวกพี่บายรึป่าว"
"ไปดิ ฉันอยากไปเต้นอยากเมามากเลย ยังไงก็ไป"
"ไปโน่นก่อนดีกว่ามาโน่นแล้วนั่นน่ะ" ภัทชี้ไปทางรถ Camryสีขาวที่กำลังแล่นเปิดไฟหน้าสว่างเข้ามาใกล้ๆ การินหันไปมองตาม
"โชคดีนะ"   ภัทตบบ่าเพื่อนก่อนจะเดินเชิดขึ้นหอไป
 

               การินเดินขึ้นรถปอไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปอเองก็ปั้นหน้านิ่งอย่างเคย

 
"แต่งตัวรอไปกินพิซซ่าเก้อ ก็เลยโกรธพี่ใช่มั้ยจ๊ะ" หนุ่มใหญ่พูดดักคอหญิงสาว และออกตัวรถไปทันที
"ก็ไม่ได้โกรธหรอกค่ะ แต่รู้สึกแย่มากกว่า วันหลังหากพี่ปอรับปากอะไรและทำไม่ได้ ก็อย่ารับปากดีกว่าค่ะ การินจะได้ไม่ต้องคอยเสียเวลาใช้ชีวิต" สาวน้อยร่ายยาว
"ก็นี่ไงจ๊ะ พี่ก็มารับแล้วไง แต่ว่าคงไปกินพิซซ่าไม่ทันแล้ว ทานอะไรดีล่ะ การินทานอะไรยังล่ะครับ"
"ทานข้าวกับภัทแล้วล่ะค่ะ"
"อ่าว! แล้วพี่จะทานข้าวเย็นกับใครล่ะจ๊ะ"
"ก็ทานกับการินนี่แหละค่ะ การินไปเป็นเพื่อนเอง"
"ทานอะไรดีล่ะครับ ไปทานที่ไหนดี"
"แล้วแต่พี่ปอสิคะ แค่มีพี่ปออยู่ใกล้ๆก็พอใจแล้วล่ะค่ะ" การินตีบทเด็กไร้เดียงสาที่จงรักภักดีได้แตกละเอียด ปอยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีความสุข และโน้มหน้ามาหอมแก้มหญิงสาวเบาๆ
 
[....หนอย!!! พูดดีด้วยหน่อยจะมาหอมแก้ม อย่าให้เอาคืนบ้างเหอะ จะแกล้งหอมแก้มต่อหน้าสาวๆบนร้านเลยคอยดู...]
 
"อยู่กับการิน พี่มีความสุขที่สุดแล้วล่ะจ่ะ" ปอพูดและอมยิ้ม
"จริงเหรอคะ ทำไมล่ะคะ"
"ก็อยู่กับการิน พี่ไม่ต้องปิดบังอะไร การินรู้ทุกเรื่องแล้วนี่จ๊ะ"
"บางทีอาจไม่รู้ทุกเรื่องก็ได้"
"เรื่องอะไรอีกล่ะครับ"
"เรื่องที่พี่ปอไม่บอกไงล่ะคะ" สาวน้อยหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ ปอปั้นหน้านิ่งทำไม่รู้ไม่ชี้
"ไม่มีอะไรหรอกจ่ะ ตอนนี้พี่ไม่ได้คุยกับใครเลย ทุกคนโกรธพี่กันไปหมดแล้ว"
"แล้วพี่กอยล่ะคะ"
"กอยเขาก็อยู่ของเขามาแบบนี้ตั้งนานแล้วล่ะจ่ะ ก็ไม่ค่อยได้คุยกันหรอก"
"น้องแอร์ล่ะคะ"
"แอร์ พี่ไม่ได้คุยกับเขานานแล้ว ก็เค้าโกรธพี่ที่กอยโทรไปหาเรื่องแอร์ พี่ก็ต่อว่ากอยว่ากอยทำไม่ถูก ไม่ควรจะโทรไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของแอร์ พี่ไม่ชอบที่กอยทำแบบนั้นเลย กอยเขาหาว่าแอร์แย่งพี่ไป พี่ก็บอกกอยว่า แอร์ไม่ได้ทำอะไรเลย แต่พี่เป็นคนไปง้อแอร์เอง แอร์เขาก็ไม่คุยกับพี่เลย"
 
[....ฟังแล้วก็นึกสงสารพี่กอยขึ้นมาอีกแล้ว จะหลงผู้ชายคนนี้ไปอีกนานแค่ไหน พี่ปอดูไม่สนใจความรู้สึกพี่กอยเลย ก็อย่างว่าอ่ะนะน้องแอร์สวยกว่าน่ารักกว่า พี่กอยคงเอาชนะไม่ได้....]
 
"แล้วตองล่ะคะ"
"ตองเหรอ พี่ก็คุยบ้างแต่ก็คุยกันไม่เท่าไหร่ก็ทะเลาะกันตลอดเลย ตองกลายเป็นคนขี้ระแวงไปแล้ว ระแวงทุกเรื่อง ขนาดพี่ไปห้างคนเดียวยังไม่ยอมเชื่อเลยหาว่าพี่ไปกับผู้หญิง ก็ไม่ค่อยได้คุยกัน พอมีเรื่องก็ได้รู้ว่าตองเขาเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเองมากๆ คงเพราะทางบ้านเลี้ยงดูตามใจ และเขาก็เอาเรื่องมากๆด้วย ตองค่อนข้างคิดว่าตัวเองดี เก่ง เหนือกว่าใครพี่ก็คอยเตือนเขาตลอด"
"แล้ว....พี่แบงล่ะคะ"
"แบงเหรอ....แบงก็ยังคงไม่คุยกับพี่อ่ะจ่ะ ยิ่งมาเจอเรื่องตองก็คงจะไม่คุยกับพี่อีกแล้วแน่ๆ"
"แล้วถ้าพี่แบงกลับมาคุยกับพี่ พี่จะทำไงคะ"
"อืม....ไม่หรอกจ่ะ แบงเขาไม่กลับมาหรอก" เสียงปอดูเศร้าลง
 
[...ท่าทางพี่ปอจะแคร์พี่แบงมาก แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเค้ารักใครที่สุด แต่เชื่อว่าเค้าคงผูกพันกับพี่แบงมากทีเดียว ยังมีอีกหลายคนที่ฉันอยากถาม แต่คิดว่าถามไปคำตอบที่ได้ก็อาจจะไม่เป็นความจริงล้วนๆหรอก ก็เหมือนฉันโดนเค้าหลอกซ้ำไปซ้ำมา สู้ไม่ถามดีกว่า....]
 
"การินอยากไปทานที่ไหน" ปอรีบตัดบทเช่นกัน
"ไม่รู้สิคะ ไปที่พี่ปอเคยพาสาวๆพี่ไปก็ได้นะ การินอยากรู้ว่าพี่มักจะพาสาวๆพี่ไปไหนบ้าง"
"โห เยอะแยะจ่ะ เอาเป็นว่าพี่จะไปกินอาหารเวียดนามละกัน"
 

               Camry สีขาวเข้ามาจอดนิ่งข้างถนน สาวน้อยหันซ้ายขวาก็ไม่ยักจะเห็นภัตราคาร หรือร้านอาหารหรูที่ไหนเลย มีเพียงร้านอาหารเวียดนามข้างทาง ตกแต่งบ้านๆธรรมดา

 
[...อย่าบอกนะว่ามาร้านนี้อ่ะ นี่ร้านอาหารหรือร้านคาราโอเกะบ้านนอกเนี่ย เสียงเพลงแว่วมานี่แทบจะหาสำลีอุดหูเลยทีเดียว....]
 
"พี่มาร้านนี้เป็นครั้งที่สอง อาหารเวียดนามเค้าอร่อยดี"
 

               การินยืนเหวอเล็กน้อยที่ปอเข้าไปในร้านนี้และเลือกนั่งโต๊ะนอกสุดเกือบจะออกมานั่งตรงทางเท้า ภายในร้านมีโต๊ะหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นคนกันเองกับเจ้าของร้าน นอกนั้นก็ไม่มีลูกค้าใดๆอีกเลย สภาพร้านดูไม่ค่อยต่างจากร้านอาหารบ้านๆข้างทางทั่วไป โต๊ะเก้าอี้สีสันสดใสขัดกับการใช้ไม้ไผ่เป็นเสาค้ำยันหลังคา แสงไฟสีส้มสลัวยามค่ำคืนพอทำให้ร้านดูดีขึ้นมาหน่อย แต่ก็ดูขัดตาสถาปนิกสาวอย่างการินเป็นที่สุด อีกทั้งเสียงเพลงที่นักร้องสาวเสียงแหลมร้องบรรเลงช่างแสบแก้วหูการินและปอยิ่งนัก แต่ไม่มีใครปริปากบ่น

 
"รับอะไรดีครับ" หนุ่มหน้าบ้านๆเดินนำเมนูมาให้ การินนั่งยิ้มเจื่อนๆ ส่วนปอก็สั่งอาหารเวียดนามไปหลายอย่าง
 
[...เวียดนามแท้เจ้าถิ่นจริงๆเลยนะเนี่ย ฉันจะบ้าตาย ใครก็ได้บอกป้าคนนั้นบนเวทีว่าหยุดร้องได้มั้ย ฉันรำคาญเหลือเกิน....]
 
"เดี๋ยวอีกเดือนการินก็ต้องกลับบ้านแล้ว คงคิดถึงพี่ปอแย่เลย" สาวน้อยหาเรื่องคุยสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจให้กับปอ
"บ้านการินก็อยู่ไกลเหลือเกิน จริงๆถ้าอยู่ใกล้ๆพี่จะได้ขับรถไปหาได้"
"จริงเหรอคะ จะขับรถไปหาการินจริงเหรอคะ"
"ถ้าบ้านการินใกล้ๆนะจ๊ะ" ปอยิ้มจางๆ
"พอการินกลับบ้านไปเรื่องของเราก็จบลงด้วย" การินส่งเสียงเศร้า
"เอาไว้...การินกลับมาค่อยว่ากันอีกทีดีกว่า" ปอยิ้มอย่างมั่นใจว่าการินกลับมายังไงก็ต้องคุยกับเขาอยู่ดี สาวน้อยยิ้มเจ้าเล่ห์รู้ทันความคิดหนุ่มใหญ่
 
[...พอฉันกลับมา พี่ก็จบแน่ๆแหละค่ะพี่ปอ อย่าได้หวังว่าจะมีการสานสัมพันที่ดีต่อไปเลย....]
 

                 หญิงสาวและหนุ่มใหญ่ต่างพูดคุยเรื่องต่างๆนานาแต่เรื่องที่การินชวนคุยมักจะเป็นเรื่องกิจการที่ร้าน ซึ่งปอก็มักจะพูดโอ้อวดว่าSwayดีที่สุด

 
"ถามใคร ใครก็พูดว่าร้านSway ดีที่สุดในย่านนี้แล้ว พี่ก็ไม่เคยพูดออกตัวเลยว่ามันเป็นฝีมือที่พี่ปลุกปั้นมันมากับมือพี่เอง และพี่จะทำให้มันดีขึ้นเรื่อยๆ"
"ค่ะ มันดีแน่" การินยิ้มเจ้าเล่ห์
 

               ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ในร้านอาหารเวียดนามข้างทางนี้ร่วมชั่วโมงกว่า เมื่ออาหารหมด นักร้องสาวใหญ่ก็ก้าวลงเวทีมานั่งกับเสี่ยๆโต๊ะข้างๆที่การินและปอนั่ง

 

"อืม เพลงเพราะขึ้นมาเยอะเลย"

            ปอพูดติดตลกหน้านิ่ง เพราะขณะนั้นไร้เสียงเพลงใดๆ การินหัวเราะตามอย่างเห็นด้วยเธอก็คิดว่าทำไมไม่ยอมหยุดร้องสักทีพอเธอจะกลับแล้วดันหยุดซะงั้น
 

               Camry สีขาวแล่นออกจากหน้าร้านทันทีที่ให้ติ๊ปเด็กเสริฟร้านนั้น ปออิ่มแปร้และขับรถมุ่งไปส่งการินที่หอภัทตามการร้องขอของหญิงสาว

 
"พี่ปอเข้าร้านรึป่าวคะ"
"วันนี้พี่คงไม่เข้าอ่ะจ่ะ พี่ต้องไปทำงานที่ค้างไว้ต่อ"
"งานอะไรเหรอคะ" การินเค้นถาม ปอเหลือบมองหญิงสาวสีหน้าหวั่นๆ
"งานพี่มีหลายอย่างจ่ะ การินฟังไม่เข้าใจหรอก"
 
[...งานอะไรของเขานะ หรือจะเป็นโต๊ะบอลที่เขาทำอยู่ ฉันแอบได้ยินเด็กร้านคุยกันว่าพี่ปอเปิดโต๊ะบอลที่ใหญ่ที่สุดในย่านนี้ แต่ทำไมต้องปิดบังกันด้วยนะน่าสงสัยจริงๆ....]
 
"วันนี้การินจะไปกินเหล้าที่ร้านกับรุ่นพี่คณะอ่ะค่ะ ไม่รู้พี่กกจะมาด้วยรึป่าว"
"เหรอจ๊ะ" ปอพูดนิ่งๆ  ทำเอาหญิงสาวหงุดหงิดที่ปอไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
 

                ถึงหน้าหอภัท ปอขับมาจอดตรงหน้าป้อมยาม หญิงสาวเห็นว่ามีสาวๆกลุ่มหนึ่งผ่านมาจึงแกล้งเข้าหอมแก้มปอ แกล้งให้สาวๆกลุ่มนั้นที่สอดส่ายสายตามองเข้ามาราวกับรู้จักเจ้าของรถเห็นจังๆรวมทั้งลุงยามที่นั่งมองตาแป๋ว

 
"อืมจ่ะ ยามมองตาไม่กระพริบเลย" ปอพึมพำและยิ้มจางๆ
"ตั้งใจทำงานนะคะพี่ปอ แล้วเจอกัน เดี๋ยวการินโทรหา"
 

                สาวน้อยการินรีบสะบัดหน้าเชิดๆขึ้นหอไปทันที และแอบหันมองสาวๆกลุ่มนั้นที่ดูเหมือนจะเดินเกาะกลุ่มนินทาผ่านหอไป ปอชะลอรถทักทายสาวๆกลุ่มนั้นและขับผ่านไป

 
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 89 ท่าน