Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
หวนคืนวงอโคจร...
19
14/11/2554 09:58:36
440
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 19....หวนคืนวงอโคจร… 
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

                   ปอยังคงง่วนกับการส่งของให้เด็กร้านตามออร์เดอร์อยู่ในบาร์  เมื่อเห็นการินเดินมาพร้อมแก้วเหล้า ปอก็แอบอึ้งไปเล็กน้อยและอมยิ้มจางๆ

 
"พี่ปอดื่มสักแก้วสิพี่นะๆ" หญิงสาวยิ้มกว้าง ทำทีแกล้งว่าเมามาก วางแก้วบนบาร์ตรงหน้าปอ ปอมองแก้วที่สีเข้มจนน่ากลัว
"พี่ดื่มแก้วพี่ละกันนะ" ปอรับแก้วจากน้องๆที่รีบชงเหล้าให้ปอทันทีที่เห็นการินเดินเข้ามา การินผลักแก้วปอออกไป
"ไม่เอาสิคะพี่ปอ การินอุตส่าห์เอามาให้ทำไมไม่กินแก้วการินล่ะคะ ไม่มียาพิษหรอกค่ะ"
 

                 การินยกแก้วพลางกรอกเข้าปากปอเชิงบังคับ ปอจำใจกินเหล้าในแก้วการิน แต่ก็บ่ายหน้าหนีอย่างสู้ไม่ไหวทั้งที่แค่จิบๆ การินถึงกับขำอย่างสะใจลึกๆ

 
“โห ! แสงโสมนี่ “  ปอเบียนหน้าหนีและรีบดื่มน้ำเปล่าล้างคอทันที
“ใช่ค่ะ  ทำไมล่ะคะ  แค่นี้จะมาทำอ่อนนะพี่ปอ” การินยิ้มอย่างสะใจ
“พี่กินแก้วพี่ดีกว่าจ่ะ”  ปอหยิบแก้วตัวเองขึ้นมา แต่การินจับมือปอให้ปล่อยแก้วเหล้าของเขาในมือออกไป
“ไม่ค่ะพี่ปอ ดื่มแก้วการินให้หมดแก้วสิคะพี่  นิดเดียวเองนะ” การินโน้มหน้าไปใกล้หน้าปอ
“ถ้าการินรักพี่การินจะไม่ทำแบบนี้”   ปอพูดกระซิบข้างหูสาวน้อย  การินถึงกับขนลุกตั้งชันไปทั้งตัว
 
[…คิดผิดคิดใหม่ได้นะคะคุณปอ  ดูท่าทางจะหลงตัวเองมากน่าดู ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงมั่นใจว่าฉันรัก  ทั้งที่บางครั้งก็บอกว่าไม่เชื่อ……]
 
            สาวน้อยการินอมยิ้มมุมปากก่อนจะเอื้อนเอ่ยตอบหนุ่มใหญ่ที่มองการินผ่านแว่นใสอย่างจดจ่อ
 
"ก็ไม่ได้รักไงคะ ถึงให้กิน"
หญิงสาวตอบกลับอย่างฉะฉาน หนุ่มใหญ่หน้าเจื่อนลงถึงกับยิ้มไม่ออก
 
"งั้นมาดูกันตอนปิดร้านดีกว่าน้อง กินต่อรึป่าวล่ะ กล้าป่าวล่ะ" ปอท้าทายการิน การินยิ้มเจ้าเล่ห์
"ได้สิพี่ นึกว่าการินกลัวรึไง ปิดร้านมาดูกันว่าใครอ่อนกว่ากัน" การินรับคำท้า
 

                 สาวน้อยเดินกลับโต๊ะมาพร้อมกับแก้วเหล้าในมือที่ลดลงไปหน่อยเดียว ภัทมองจิกสายตามาที่แก้วของการิน

 
"ทำไมไม่หมดอ่ะ"
"ก็พี่ปออ่อน ไม่ยอมกินน่ะสิ มาท้าฉันกินต่อตอนร้านปิดด้วย โธ่! อ่อนก็บอกมาเลยดีกว่า" การินแกล้งบ่นกลบเกลื่อนบทลงโทษที่เธอจะได้รับ
"ไม่ต้องพูดมากเลย แกต้องรับผิดชอบแก้วนี้ให้หมด เพราะแกทำไม่ได้ตามที่ฉันสั่ง"
 

                  การินจำใจดื่มเหล้าในแก้วที่มีเหล้าเกือบครึ่งไปจนหมด ภัทยิ้มอย่างผู้มีชัย ทำเอาการินถึงกับยืนไม่ไหวต้องทรุดตัวลงนั่งพิงลำโพง ภาพผู้คนในร้านดูหมุนๆไปมา เธอเมาแล้วนั่นเอง

 
"เมาแล้วเหรอเราอ่ะ"
            การินลืมตามองต้นเสียงที่เข้ามานั่งข้างๆยื่นแก้วขอชน
 "อ้าว! พี่กิต มากับใครคะ" การินเบิกตากว้างลืมความเมา รีบสอดส่ายหาโต๊ะของกิต ซึ่งเป็นเพื่อนของโจ
"พี่มากินกับพี่โปรเจ็กน่ะ " กิตชี้ไปโต๊ะข้างๆ    "พี่เพิ่งมา เพิ่งตื่นเลย  พี่โปรเจ๊กโทรตามให้มากิน  ฮ่าๆ"
 

                การินสอดส่ายสายตามองไปที่โต๊ะของกิตอย่างตื่นเต้น ด้วยความหวังว่าเธอจะได้พบกับคนที่เธออยากพบมากที่สุดในตอนนี้ แต่ก็ผิดหวังไม่มีแม้แต่เงาของโจ

 
"เที่ยงคืนที่ผ่านมาวันเกิดพี่โจนี่คะ การินนึกว่าพี่จะมากินกับพี่โจซะอีก"
"เออว่ะ นี่มันจะตี 2 แล้ว พี่ลืมไปแล้วนะเนี่ย ไอโจไม่เห็นจะโทรมาบอกพี่เลย สงสัยจะอยู่กับมินมั้ง"
 "นั่นสินะ วันเกิดก็ต้องอยู่กับแฟน" การินสีหน้าหม่นลง เธอหยิบมือถือมาพิมพ์ข้อความส่งให้โจแทนการโทรไปอวยพร เพราะคิดว่าโจอาจจะไม่รับ
"นี่การินยังชอบไอโจอยู่อีกเหรอ พี่นึกว่าลืมได้แล้วเห็นการินหายไปเลยช่วงนี้ ไม่แวะมาเล่นที่ห้องโจเหมือนก่อน"
"อ้อ! พี่โจไม่ให้การินไปเล่นที่ห้องแล้วล่ะ เกรงใจพี่มิน"
"เออ ช่วงนี้ไอโจติดมินมากเลย พี่ยังไม่ค่อยเจอมันเลย อย่าคิดมากละกันไอน้อง" กิต โคลงหัวการินเบาๆอย่างเป็นห่วง การินยิ้มแสนเศร้ากลับไป
 

                 กิตเข้ามาร่วมโต๊ะและเต้นไปกับการิน นิตา และภัทอย่างสนุกสนาน การินจึงลืมเรื่องเศร้าของโจไปได้บ้าง แต่คนที่ดูเริงร่ากว่าใครก็เห็นจะเป็นสาวสวยนิตาที่จะมีความสุขในการได้พูดคุยกับกิต หนุ่มที่เคยแอบปลื้ม เพราะกิตเป็นชายในเสป็กของนิตาเลยทีเดียวแต่เสียดายที่กิตมีแฟนสุดที่รักแล้ว

 

                  ไม่นานเมื่อความเมาเข้าคลืบคลานสู่ภัท เพื่อนสาวการินก็ถึงกับตัวเซไร้กระดูกขึ้นมากะทันหัน ล้มไปมาเป็นตุ๊กตาล้มลุก การินต้องคอยพยุงร่างที่อ่อนเปลี้ยของภัทให้ยืนนิ่งๆไม่ล้มใส่ชาวบ้านไปทั่ว

 
"การิน พาฉันกลับหอเดี๋ยวนี้เลย ฉันเมาแล้วจะอ๊วกด้วย ง่วงด้วย"   ภัทโวยวาย การินจึงต้องรีบพยุงร่างของภัทเอาไว้
"พี่กิตคะ การินฝากนิตาแป๊บนะพี่ พาภัทไปส่งหอก่อนมันเมามาก" กิตยิ้มรับ
"รีบกลับมานะการิน"  นิตาที่เมาเช่นกันแต่พยายามเก็บอาการ
 

                 การินพยุงร่างของเพื่อนสาวสุดแสบลงมาจากชั้นบนลงมาสู่ชั้นล่างอย่างทุลักทุเล

"ไหวมั้ยภัท"  การินร้องถามเมื่อเธอตั้งท่าจะโบกแท็กซี่
 
อ๊วกกกกกกกก!!!!!!
 
"ไหว"    ภัทตอบเมื่อเธออ๊วกออกมาชุดใหญ่จนเกลี้ยงท้องข้างถนน ภัทยิ้มอย่างโล่งใจ
"เออ ให้มันได้งี้สิ ดีที่ไม่อ๊วกบนแท็กซี่นะ ไปๆฉันพากลับหอ"
"ไม่ ฉันหิว ฉันจะกินโจ๊กก่อน"
 

                การินถอนหายใจเฮือกใหญ่และเธอก็ไม่คิดขัดใจภัทซึ่งกำลังเมา เพราะนั่นคือการนำปัญหามาให้เธอไม่จบสิ้น การินยอมพาภัทข้ามถนนไปกินโจ๊กเจ้าประจำที่เปิดต้อนรับลูกค้านักท่องราตรีทุกวัน ดูท่าทางจะมีรายได้ดีทีเดียว หลังจากนั้นเธอก็พาภัทกลับหอโดยปลอดภัย

 
ติด.....ตี่....ติด....ติด.....ตี่
 
"ฮัลโหล!! ว่าไงนิตา" การินรีบรับสายเพื่อนสาวในขณะที่นั่งแท็กซี่กลับมายังร้านSway
"แกอยู่ไหนการิน แกรีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ พี่กอกำลังจะขึ้นมา ถ้าพี่กอเห็นฉันอยู่กับพี่กิต  ฉันตายแน่"   นิตาแอบมาคุยโทรศัพท์หน้าร้านอย่างกระวนกระวาย
"ฉันนั่งแท็กซี่กลับไปอยู่เนี่ย มาส่งภัทที่หอมัน กำลังกลับ"
"การินแกต้องรีบมาให้ถึงก่อนพี่กอนะ เดี๋ยวพี่กอจะเข้าใจฉันผิด พี่กิตของแกไม่ยอมไปไหนเลย เฝ้าฉันตลอดเลย"
"เออ ฉันจะรีบไปนะ แกก็บอกพี่กอว่าพี่กิตเป็นพี่ฉันสิ พี่กอน่าจะเข้าใจ"
"ไม่เอาฉันกลัวพี่กอมีเรื่องซะก่อนจะเข้าใจน่ะสิ การินรีบมานะ"
 

                แท็กซี่เข้าจอดหน้าตึกแถวล้อไม่ทันหยุด การินก็พาร่างที่มึนๆเกือบส่างของเธอโผขึ้นชั้นบนสุดราวกับบินได้ ถึงหน้าร้านSway การินถึงกับหอบเหนื่อยลิ้นห้อย ภายในร้านเปิดไฟแล้ว การินรีบถลาแหวกผู้คนที่ทยอยออกจากร้านไปที่โต๊ะอย่างรวดเร็วด้วยความเป็นห่วงนิตาเพื่อนรัก

 
"อ่าว!!!"
 

                   การินอุทานออกมาเบาๆเมื่อภาพตรงหน้า คือ กอกำลังชนแก้วกับกิตอย่างสนิทสนม การินเดินหน้าอึ้งไปนั่งข้างกิต เหลือบมองจิกเพื่อนสาวที่นั่งยิ้มสำนึกผิดอยู่ตรงข้าม

 
"พี่กอกับพี่กิตรู้จักกัน เขาเคยเตะบอลด้วยกันน่ะ" นิตาพูดเป็นหมาหงอย
"อืม! เหรอ ฉันก็รีบจนแทบสะดุดขาตัวเองตกบันไดตาย" การินจิกตาใส่นิตาไม่หยุด
"เดี๋ยวแกกลับหอเลยมั้ยเนี่ย" นิตารีบเปลี่ยนเรื่อง
"อืมยังหรอก  ฉันจะเอาการ์ดวันเกิดไปให้พี่โจที่หอพี่โจก่อนน่ะ"
"อ่าว!!แล้วที่รับปากกินต่อกับพี่ปอล่ะ"
"ช่างเหอะ เขาลืมไปแล้วมั้ง ฉันขี้เกียจจะไปอะไรมากมาย"
"แต่ฉันคิดว่าถ้าแกกินต่อ  น่าจะได้ข้อมูลอะไรดีๆนะเว่ย"
"ก็ถูก ฉันก็คิดงั้น แต่ไงฉันก็เห็นพี่โจสำคัญกว่า" การินตอบอย่างมุ่งมั่น
 

                 การินเคลียร์เงินที่บาร์แต่เธอไม่พบปอ เธอก็ไม่ใส่ใจจ่ายเงินเสร็จ เธอจึงเดินกลับออกมาตามนิตาที่มีกอเดินจูงมือแสดงความเป็นเจ้าของออกจากร้าน โดยกิตเดินตามหลังการินออกมาติดๆ การินเบิกตากลมโตเมื่อเห็นปอยืนอยู่ตรงประตูทางออก

 
[...ทำไงดีล่ะ ถ้าพี่ปอทวงคำท้าที่จะกินต่อจะทำไงดีเนี่ย เนียนๆเดินผ่านไปแล้วกัน ว่าแต่พี่ปอมายืนลอยหน้าลอยตาอะไรตรงนี้นะ ทั้งที่ไม่เคยเห็นจะมายืนส่งลูกค้าแบบนี้ สงสัยจะมารอดักขอเบอร์สาวๆละมั้ง....]
 

                 การินเดินผ่านหน้าปอ และอดไม่ได้ที่จะต้องยกมือไหว้ซะหน่อยตามมารยาท

 
"กลับ กับใครล่ะครับ"
 
            ปอทักการินด้วยสายตานิ่งจนเย็นชา การินงงแต่ก็ไม่ตอบอะไรได้เพียงยิ้มแหยๆและเดินผ่านไปโดยเร็วและรีบร้อน  การินเดินลงมาด้านล่างตึกอย่างไม่สบายใจ
 
[...พี่ปอคิดว่าฉันจะกลับกับใครล่ะเนี่ย ทำไมต้องมาทำหน้ายักษ์ใส่ด้วยไปทำอะไรให้อีก โทรไปเคลียร์ดีกว่างงว่ะ ไม่สบายใจเลย ฉันไม่ชอบให้ใครเข้าใจผิด....]
 
"ครับ"  เสียงเย็นชาของปอลอยตามสายมา
"เออ....พี่ปอยังกินต่อปะคะ"
"ครับพี่ก็กินอยู่บนร้านอ่ะครับ การินกลับแล้วเหรอ"
"อ้อค่ะ การินต้องเอาการ์ดวันเกิดไปให้พี่"
"กลับดีๆละกัน มีคนไปส่งแล้วนี่" น้ำเสียงปอดูประชด แต่การินกลับฉุน
"ไม่มีใครไปส่งการินทั้งนั้นล่ะค่ะ การินกลับเอง คนเดียวด้วย" การินเริ่มใส่อารมณ์
"แล้วคนที่เดินตามล่ะครับ เออช่างเถอะพี่ไม่เกี่ยวอยู่แล้ว พี่ก็อยู่บนร้านแหละครับแค่นี้นะครับ"
 
[....แหม ดูฉันรักใคร่พี่กิตมากเลยรึไง ทำอย่างกะหึง เอ๊ะ! หรือจะหึง บ้าสิจะมาหึงทำไมก็ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนี่นา ไปหอพี่โจดีกว่า พี่โจจะนอนรึยังนะ ถ้านอนแล้วก็เอาการ์ดสอดไว้หน้าประตูแล้วกัน แต่ขอว่าอย่านอนเลยนะขอร้องเถอะ...]
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

                  สาวน้อยการินยืนแน่นิ่งหน้าห้อง 411 ของหอพักสุดซอยลึก เธอไม่กล้าที่จะเคาะประตูตรงหน้าด้วยความที่เธอกลัวว่าจะรบกวนเวลาของโจ เจ้าของวันเกิดที่เธอตั้งใจนำการ์ดมาให้

 
[...เอาหน่าก็แค่เอาการ์ดมาให้ เสร็จก็กลับไม่ได้รบกวนอะไรมากมายนี่นา...]
 

                    สาวน้อยเอื้อมมือจะเคาะประตู แต่มีมือดีเปิดประตูจากด้านในซะก่อน หนุ่มอ้วนท้วนตกใจที่เห็นการินยืนเอ๋ออยู่หน้าห้องเงียบๆ

 
"อ่าว! พี่การิน มายืนทำอะไรตรงนี้ ตกใจหมดเลย  นึกว่าผี!!"
 

                   หนุ่มอ้วนร้องทัก การินยิ้มแห้งๆมองไปในห้องมีคนอยู่กันหลายคนกำลังนั่งล้อมวงเล่นไพ่กันอย่างเมามันส์ รวมทั้งโจและมินด้วย

 
"คุณ!!  น้องการินมาอ่ะ" มินสะกิดโจ โจหันมองที่ประตูด้วยความประหลาดใจ
"เข้าไปดิพี่ กินเบียร์ป่าว ผมไปซื้อน้ำแข็งก่อนนะ" หนุ่มอ้วนเดินออกจากห้องไป
"พี่โจ Happybrithday นะ การินเอาการ์ดมาให้" การินยืนยิ้มนิ่งหน้าห้องยื่นการ์ดให้ หวังว่าโจจะมารับการ์ดจากมือเธอ
"เออ วางไว้ที่โต๊ะนั่นแหละ ขอบใจ" โจพูดห้วนๆและเล่นไพ่ต่ออย่างไม่สนใจ มินเห็นดังนั้นก็สงสารการินจึงเดินมารับการ์ดแทนโจ
"การิน กินเบียร์ป่าว" มินชวนเป็นมารยาทและรับการ์ดจากหญิงสาวที่ยืนน้ำตาคลอ
"คุณมานั่งนี่สิ  คุณเป็นตัวลาภเลยนะ   ปิดประตูด้วยยุงเข้า" โจร้องเรียกมินขึ้น
"การินกลับก่อนนะคะ" มินยืนเหวอทำอะไรไม่ถูก มองการินที่วิ่งจากไป
 

                 หญิงสาวทนยืนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว รีบวิ่งปาดน้ำตาที่หลั่งพลูออกมาอาบแก้ม เธอเดินออกมาจากหอโจเพียงลำพังในเวลา ตี 3 ที่มีเพียงหมาน้อยเดินป้วนเปี้ยนในซอยเปลี่ยว

 
[...เห็นมั้ยล่ะการิน ว่าพี่โจเขารังเกียจเราแค่ไหน เขาไล่เราทางอ้อมเลยนะนั่น ทำดีให้ไปเขาก็ไม่เคยจะสนใจแม้แต่น้อย เจ็บเข้าไปสิการิน เจ็บปวดเข้าไป ทำไมชีวิตฉันไม่เคยได้สมหวังมีความสุขกับคนอื่นเขาบ้างนะ....]
 

                  การินเดินหน้าเศร้ากลับมาถึงหอเธอเพียงลำพังอย่างเงียบเหงา เธอเปิดประตูเข้าสู่ห้องมืด เธอไม่คิดจะเปิดไฟกลับกระโดดลงเตียงและร้องไห้ต่อคนเดียวในห้องที่มืดมิด

 
[....ทำไมนะ "ความรัก" ถึงได้มีอิทธิพลกับฉันขนาดนี้ มันทำร้ายฉันมาครึ่งชีวิต ฉันไม่เข้าใจเลยว่าฉันไม่เคยไปทำร้ายใครทำไมฉันถึงต้องพบกับความผิดหวังตลอดมา แล้วคนเลวๆอย่างพี่ปอทำไมถึงเจอแต่คนรักมากมาย...]
 
            น้ำตาเริ่มเหือดแห้งการินนอนไม่หลับอีกแล้ว มองเวลาเกือบจะตี 4 แล้วสิ
 
"ไปกินเหล้ากับพี่ปอดีกว่า จะได้ไม่ต้องคิดมาก เมาๆจะได้หลับ ไม่ต้องฟุ้งซ่าน"
 

               การินจึงโทรหาปอ ไม่รู้เพระอะไรในเวลาที่หัวใจบาดเจ็บและอ่อนแอแบบนี้เธอกลับมีภาพปอแวบเข้ามาในหัวเป็นคนแรก

 
"ครับ"
 ปอรับสายเสียงนิ่ง เสียงสิ่งแวดล้อมบอกได้ว่าปออยู่บนร้าน
"พี่ปอยังกินเหล้าอยู่ป่าวคะ" เสียงการินสั่นเครือฟังออกได้ชัดว่าร้องไห้
"อ้อ! ก็อยู่บนร้านอ่ะครับ เป็นอะไรไปรึป่าว เสียงดู...."
"การิน อยากกินเหล้าค่ะพี่ การินเสียใจมากอ่ะวันนี้ การินไปกินด้วยได้ปะ อยากเมาอ่ะ" การินร้องโฮเมื่อปอเอ่ยถาม
"เป็นอะไรไป"
"การินเอาการ์ดวันเกิดไปให้พี่โจ แต่พี่โจไม่ใส่ใจการ์ดที่การินทำให้เลย การินเสียใจมากเลยพี่"
"งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับนะ อยู่ไหน" เสียงปอเรียบๆแฝงความเป็นห่วง
"การินอยู่หอค่ะ"
"อืม รอแป๊บเดี๋ยวพี่ไปรับ"
 
            การินรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อได้ยินเสียงปอที่ดูห่วงใยแม้จะเป็นเสียงที่เรียบเฉยก็ตามแต่แฝงเจตนาผู้พูดได้เป็นอย่างดี
 
[...พี่ปอจะเข้ามารับฉันที่หน้าหอ ไม่กลัวพี่กอยเห็นรึไงนะ แอบหวั่นใจจัง แต่ก็ช่างเถอะถ้าพี่กอยมาเห็นและมาถามก็บอกว่าออกไปกินเหล้าต่อ ก็มันไม่มีอะไรมากกว่านี้จริงๆนี่นา....]
 

              ไม่นาน Camry สีขาวมาจอดหน้าหอการิน ปอโทรตามให้การินลงไป หญิงสาวถือกระดาษทิชชูกำไว้ในมือ ย่างกรายลงมาด้านล่างมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง เธอเปิดประตูรถเข้านั่งเบาะหน้า และเธอก็เหลือบมองเห็น เตมนั่งมาในเบาะหลัง

 
[...ฉลาดดีนี่นะพี่ปอ ที่พาเตมมาด้วย กันท่าเวลาเจอกับเด็กๆ เขาสามารถอ้างได้ว่ารับเด็กร้านไปกินต่อ ช่างเถอะเวลานี้ฉันขอแค่ได้กินเหล้าเท่านั้น เรื่องพี่ปอหยุดอคติชั่วคราวแล้วกัน.....]
 
"การินอยากกินร้านไหนอ่ะครับ" ปอถามขึ้นจากที่ภายในรถดูเงียบกริบ
"อ่าว ไม่ได้กินบนร้านพี่กันหรอกเหรอคะ"
"อ้อ!!ป่าวก็ลงมากันแล้วจะไปกินต่อร้านอื่น"
"การินไปร้านไหนก็ได้ค่ะ"
"พี่ปอ เห็นพี่ชายบอกว่าไปร้านอาหารอีสานอ่ะ" เตมเสนอขึ้น
"อ่าวเหรอ เออๆๆ ไม่เห็นมีใครบอกพี่นึกว่ารอให้พี่คิด"
"เดี๋ยวมาชนกันดีกว่าพี่ปอ จะได้รู้ว่าพี่ปออ่อนจริงรึป่าว เห็นบนร้านไม่ยอมกิน" การินทำเป็นยิ้มร่าแม้ในใจเธอจะเศร้ามากก็ตาม
"ไม่ใช่ว่าพี่อ่อนอะไรหรอก แต่ว่าพี่ไม่กินแสงโสม พี่ปอไม่กินแสงโสมจริงๆกินไม่ได้เลย ไม่ได้ว่าอย่างนั้นอย่างนี้หัวสูงอะไร แต่พี่ไม่กินจริงๆ พี่มีทางเลือกมีเงินก็กินอย่างอื่นที่ไม่ใช่แสงโสม"
"จริง การิน พี่ปอไม่กินแสงโสมเลย" เตมสนับสนุนเต็มที่
 
[....เอาอกเอาใจกันเข้าไป  ก็ฉันกินเหล้านี้จะทำไม  ก็ฉันไม่มีเงินไปกินเหล้าแพงๆอย่างพี่ปอนี่  ...]
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

                      หญิงสาวนั่งอึ้ง แทนที่เธอจะพบกับวงเหล้าในร้านอาหารอีสาน ซึ่งเป็นร้านขายอาหารอีสานแต่ก็ขายเหล้าขายเบียร์จนเช้า เธอกลับพบอาหารจานร้อนหลากหลายน่ากิน แต่ช่างเสียดายที่เธอกินไม่ลง สาวน้อยเพียงได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จากับใครมองหน้าหนุ่มหล่อตรงข้ามอย่างไม่สบอารมณ์

 

                อันนั่งมองสีหน้าแสนเศร้าของการินด้วยความสงสัยแต่ไม่เอ่ยคำถามใดๆ ส่วนคนอื่นในโต๊ะ ไม่ว่าจะเป็น ชาย บอล เตม และเด็กร้านอีก 2 คน รวมถึงน้องๆของปอ ก็ลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้าอย่างไม่รีรอปอ   ซึ่งหายไปจากโต๊ะตั้งแต่มาถึง

 
[....นี่ฉันถูกหลอกมากินข้าวหรอกเหรอ ไม่นะฉันอยากกินเหล้าไม่ได้กินข้าวสักหน่อย พี่ปอก็หายไปไหนก็ไม่รู้ สงสัยจะไปโทรหาสาวๆเพื่อเคลียร์ตัวเองก่อนละมั้ง แล้วเหล้าฉันล่ะ ไม่เห็นแม้แต่เงา นี่ตกลงฉันต้องกินข้าวใช่มั้ย กินพอเป็นพิธีแล้วกัน....]
 

                การินตักข้าวเพียงเล็กน้อยและกินหมดอย่างรวดเร็ว รวบช้อนเป็นมารยาทและนั่งนิ่ง สายตาอันยังคงมองหน้าการินด้วยคำถามคาใจที่อยากจะเอ่ยแต่ก็เก็บเอาไว้

 
"อิ่มแล้วเหรอ การิน ทำไมกินน้อยจัง เอาข้าวอีกป่าว" เตมถามขึ้นอย่างสนอกสนใจ
"ไม่จ่ะ การินอยากกินเหล้ามากกว่า"
"แหมเหล้าอ่ะกินเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ข้าวฟรีอ่ะมีไม่บ่อยหรอกนะ" เตมพูดติดตลก  การินยิ้มเจื่อนๆ
 
[...บางครั้งก็ดูเตมใจดีน่าใจหาย ดูจริงใจ บางครั้งเตมก็ดูเป็นคนตีสองหน้าไงไม่รู้ ตกลงจะเอายังไงฉันงง หรือทำดีเฉพาะตอนที่ฉันมากับพี่ปอ ไม่เข้าใจ....]
 
"พี่ปอ   สั่งกับข้าวเพิ่มมั้ยพี่ กับข้าวจะหมดแล้ว พี่ไปไหนมาอ่ะอดกินเลย" บอลร้องถามเมื่อปอเดินเข้ามานั่งหัวโต๊ะใกล้ๆการิน
"สั่งเลย อยากกินไรก็สั่ง เพราะพี่ไม่ใช่คนจ่าย ฮ่าๆๆๆ" ปอพูดแกล้งบอลอย่างอารมณ์ดี
"อ่าว!!  แล้วมื้อนี้ใครจ่ายอ่ะพี่ พี่ชายเหรอพี่" บอลโยนภาระให้ชายซึ่งนั่งหัวโต๊ะอีกฝั่ง
"ไม่ใช่พี่ เดี๋ยวพี่กลับแล้วพี่อิ่มแล้ว" ชายแกล้งบอลต่ออย่างสนุกปาก บอลยิ้มเอ๋อๆ
"สั่งเลย ใครไม่อิ่ม อยากกินไรอีกสั่งเลย" ปอปรับเสียงเป็นจริงจัง บอลจึงสั่งอย่างไม่เกรงใจ ปอหันมองจานการินที่ว่างเปล่า
"ไม่กินข้าวเหรอ" ปอถามเสียงเรียบเฉย
"กินไปแล้วค่ะ การินกินไม่ลง อยากกินเหล้ามากกว่า"
"อ้อ!! เออไออัน ในรถแกมีเหล้าบ้างปะ"
"ไม่มีเลยอ่ะพี่ พี่จะกินเหรอ เดี๋ยวขับรถไปเอาที่อพาตเมนท์ให้" อันทำท่าจะลุกขึ้น
"เออ... ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวกินเบียร์แทนก็ได้" ปอยกมือปราม
"กินเบียร์แทนได้มั้ย" ปอหันมาถามการินเบาๆ
"ค่ะ อะไรก็ได้ การินอยากเมา"
 

                     ไม่นานเบียร์ก็ลงสู่กระเพาะการินสมใจ เธอฟาดเบียร์หนึ่งขวดคนเดียวเพียงไม่กี่นาที แก้วแล้วแก้วเล่าอย่างไม่สนใจคนรอบข้าง เสมือนเธอนั่งกินเพียงลำพัง

 
"เฮ้ย! การิน ไปอดอยากเบียร์มาจากไหนวะ ซัดเอาซัดเอา อย่างกะน้ำเปล่า" ชายแซวขึ้นทันที และเป็นคำถามที่หลายคนในโต๊ะอยากรู้เช่นกัน
"ดื่มเพื่อลืมพี่"
 

                  การินพูดสั้นๆและดื่มต่อไป สายตาทุกคนในโต๊ะจับจ้องไปที่ปอซึ่งนั่งทานอาหารอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทุกคนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ไม่มีใครกล้าปริปากถามขึ้นมา เพราะคิดว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของปอและการิน พอจะมีเตมคนเดียวที่พอจะรู้ว่าไม่ใช่ ใครจะรู้เลยว่าสาเหตุของความเสียใจของการิน ไม่ได้มาจากปอเลยในค่ำคืนนี้

 

                   สาวน้อยเริ่มรู้สึกว่าเธอมองภาพเบื้องหน้าเลอะเลือนไม่ชัดเจนอีกต่อไป หันซ้ายหันขวาก็ดูเหมือนจะมึนๆ เธอเมามากระดับหนึ่ง แต่เธอก็รู้สึกดีขึ้นมา และดื่มเบียร์ในแก้วต่อจนเบียร์หมดไปหลายขวด

 
"ไป..อิ่มกันแล้วก็กลับกันเถอะ"
 

                ปอเห็นอาการการินเริ่มแย่ เมามากจึงยุติงาน ทุกคนทยอยกันกลับบ้านของตัวเอง ปออาสาไปส่งเตมที่บ้าน โดยมีการินนั่งเบาะหน้าเช่นเดิม

 
"เตมไปเที่ยวห้องการินมั้ย ห้องการินแต่งสวยมากๆนะ" การินเมาและเริ่มเพ้อเจ้อไปเรื่อย เตมมองหน้าปออย่างรู้ทัน
"ไปไม่ได้หรอก พรุ่งนี้เราต้องไปธุระ"
“โธ่!! ธุระอะไรช่างปะไร  ไปเที่ยงห้องการินดีกว่า  หอการินอยู่ไม่ไกลหรอกหน่า  ให้ยืมเสื้อผ้าด้วยอ่ะ”
“ไม่เป็นไร  ไว้วันหลังนะ” เตมยิ้มเจื่อนๆอย่างเหนื่อยใจ
 
            ปอขับรถไปส่งเตมถึงบ้านและมุ่งตรงสู่บ้านของเขาเอง แต่การินก็นั่งนิ่งไม่ได้โวยวายอะไรเลย
 
[....ทำไมไม่พาฉันไปส่งหอนะ พาไปบ้านอย่างนี้ไม่ต้องถามเลยว่าไปทำไม  แต่ช่างเถอะวันนี้ฉันขอปล่อยไปตามความเมาที่มีแล้วกัน ขอออกนอกอุดมการณ์สักวัน ฉันเมาไม่ไหวแล้ว ไหนๆพี่โจก็ไม่รัก ไม่มีใครรักฉันเลย พี่ปอก็ดูห่วงฉันที่สุดในตอนนี้ก็อยู่กับเขานี่แหละ หรือฉันคิดไปเองก็ไม่รู้ว่าเค้าห่วง...]
 

                  ถึงบ้านของปอ การินเดินโซเซเข้ามาในบ้านและทิ้งตัวลงโซฟาด้วยความเมา ปอนิ่งเฉยวางสัมภาระ เช็คนั่นนี่ตามประสาไม่ปริปากถามอะไรสักคำ

 
"พี่ปอคะ การินอยากกินต่ออ่า ยังไม่สุดเลยอยากร้องไห้" การินโวยวาย
"การินจะร้องไห้ทำไมล่ะจ๊ะ"
"การินเสียใจนี่คะ ก็ต้องร้องไห้ออกมาให้ความเสียใจออกมากับน้ำตาให้หมด มีเหล้าให้กินมั้ยอ่ะพี่"
"ไม่มีเหล้าอ่ะจ่ะ มีแต่เบียร์เดี๋ยวพี่เอาให้ การินกินคนเดียวได้มั้ยเพราะพี่จะขึ้นไปนอนแล้วพี่ง่วง" ปอเดินเข้าไปในครัวและออกมาพร้อมแก้วหนึ่งใบและเบียร์ขวดเล็กหนึ่งขวด ปอรินใส่แก้วให้การินเรียบร้อย
"ขอบคุณมากนะคะพี่ปอ" การินมองปออย่างซึ้งใจ
"พี่ไปนอนแล้วนะครับ"
 

                 ปอเดินขึ้นชั้นบนไปอย่างไม่สนใจการินอีกเลย ปล่อยสาวน้อยนั่งดื่มเบียร์คนเดียวเพียงลำพัง การินดื่มไปพลางก็ร้องไห้เมื่อนึกถึงเรื่องของโจที่เข้ามาหมุนเวียน และอยู่ดีๆเรื่องของปอก็โผล่เข้ามาเฉยๆ

 
[....หากตัดเรื่องผู้หญิงของเขาออกไป เขาก็ดูเป็นคนดีขึ้นมาบ้างนะ ถ้าเขารู้สึกดีกับฉันคนเดียว มันอาจจะเป็นความสุขที่ฉันรอคอยก็ได้ แต่ว่าความจริงมันไม่ใช่เลย เขาคือเพชรฆาตรร้าย ทำลายหัวใจผู้หญิงหลายคนอย่างเหี้ยมโหด....]
 
            กินไปกินมาเบียร์ก็หมดลง แต่ด้วยความที่ติดลมหญิงสาวอยากได้อีกสักขวด
 
[...ไปเอาอีกขวดได้มั้ยหว่า พี่ปอคงไม่ว่าหรอกมั้ง ฉันเห็นในตู้เย็นเค้ามีเบียร์ตั้งหลายขวด....]
 

                  การินลุกขึ้นจากโซฟาด้วยความมึนมากๆ เธอเดินเซไปมา เอามือค้ำฝาผนังไปอย่างไร้เรี่ยวแรง ไปถึงตู้เย็นและเปิดออกเห็นเบียร์เยอะแยะไปหมด การินยิ้มกว้าง

 
[...แล้วจะเปิดขวดยังไงล่ะเนี่ย ที่เปิดขวดอยู่ไหนก็ไม่รู้ ฉันจะได้กินมั้ยเนี่ย โอ๊ย! มึนมาก โลกหมุน หรือตัวฉันหมุนเองวะเนี่ย....]
 
ตึง!!!!!!
 
"โอ๊ย!! เจ็บ  การินซุ่มซ่ามเอ๊ย " การินพยุงร่างตัวเองที่ล้มตึงลงกับพื้นอย่างไม่ตั้งใจและควบคุมไม่ได้ ลุกขึ้นยืนขึ้น
 
"สงสัยเราต้องขึ้นไปขอเบียร์พี่ปอ แล้วให้เขามาเปิดให้แล้วแหละ ไม่ไหวว่ะมึน"
 

              การินเดินค้ำฝาผนังเกาะก่ายทุกอย่างที่อยู่ระหว่างทางเดินขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นบนจนได้โดยเกือบจะล้มพลาดตกบันได ดีที่เธอจับราวไว้มั่น การินเคาะประตูเป็นมารยาทเพราะเธอไม่กล้าผลีผลามเข้าไป แต่ก็ไร้วี่แววที่ปอจะเปิดประตู เธอจึงถือวิสาสะเข้าไปในทันที

 
            ปอนอนหลับไปแล้วเปิดโทรทัศน์ทิ้งไว้เช่นเคย  การินเดินโซเซเข้าไปและกระโดดลงเตียงไปนั่งมองปอนอนหลับใกล้ๆ
 
[....จริงๆนะเนี่ย ถ้าเค้าไม่เลวร้ายเรื่องผู้หญิง เค้าจะเป็นผู้ใหญ่ใจดี มาร์ทขรึม น่ารัก แต่ว่าก็ไม่ใช่แล้ว เค้าเลวร้ายไปซะแล้ว ถ้าเค้าหยุดได้ก็ดีสินะ....]
 

                 การินเอื้อมมือบางๆไปลูบเส้นผมปออย่างซึ้งใจที่ปอพาเธอมาบ้านแต่ไม่ได้คิดจะทำอะไร เขากลับหลับไหลอย่างเหนื่อยอ่อน การินรู้ดีว่าปอทำงานมาอย่างอ่อนล้าเพราะลูกค้ามีจำนวนมากในคืนนี้  แถมต้องทนถ่างตาพาการินไปกินเบียร์แล้วสุดท้ายก็กลับมานอนในสภาพนี้

 
ฮัดเช่ยยย!!!
 
            สาวน้อยจามออกมาเสียงดังจนหนุ่มใหญ่สะดุ้งเฮือกจากฝันดีจนกลิ้งล้มลงข้างเตียง
 
"พี่ปอ ระวัง"
 

             ไม่ทันเสียแล้วปอกลิ้งไปอยู่บนพื้นเรียบร้อยเพียงเสียงจามของการินทำเอาเขาเจ็บตัวไปเลยทีเดียว ปอหยี่ตามองมาที่การินซึ่งนั่งยิ้มเจื่อนๆบนเตียง ภาพใบหน้าลางๆที่มองเห็นทำให้ปอโล่งใจ เขาพาลนึกไปว่าเป็นผีสาง  ในตอนแรก และเขาค่อยๆก่ายขึ้นมานั่งบนเตียง

 
"ว่าไง กินเบียร์หมดแล้วเหรอ" ปอหยิบรีโมทปิดโทรทัศน์
"ค่ะ การินขออีกขวดได้มั้ยอ่ะคะ แต่การินก็เปิดไม่ได้ พี่ปอลงไปเปิดให้การินหน่อยสิคะ" สาวน้อยทำเสียงออดอ้อนยิ้มหวาน
"เฮ้อ!!!การินเมาแล้วนอนเถอะ พี่ง่วงแล้ว"
 

               หนุ่มใหญ่รวบตัวหญิงสาวเข้าอ้อมกอดที่แสนอุ่นและโน้มตัวนอนไปทันที การินดิ้นและพยายามแกะมือปอออก

 
"ไม่เอา การินอยากกินอีกขวดอ่ะ การินยังไม่ร้องไห้สุดๆเลยนะพี่ปอ"
"เลิกร้องเถอะครับ พี่ไม่ได้ดีใจที่เห็นการินร้องไห้หรอกนะ"
 
หญิงสาวหยุดดิ้นรั้น  นิ่งเงียบน้ำตาไหลซึมออกมาทันที ปอรับรู้ถึงน้ำตาหญิงสาวที่ไหลโดนแขนของเขา
 
"การิน มีพี่อยู่การินไม่ต้องร้องนะครับ หลับเถอะเดี๋ยวตื่นมาก็ลืม"
 

                ค่ำคืนที่แสนอ้างว้างของหญิงสาวที่ประสบกับความช้ำชอกที่แสนทรมานใจ เธอต้องการใครสักคนที่จะคอยเคียงข้างให้กำลังใจ ปลอบใจให้เธอรู้สึกมีแรงยืนหยัดได้ ในเวลานี้เธอรู้สึกว่าเธอพบกับใครคนนั้นที่มีอ้อมกอดที่อบอุ่นแม้ว่าคำพูดจะเรียบเฉยไม่หวานซึ้งแต่เธอรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่ล้นปรี่ของหนุ่มใหญ่ที่โอบกอดเธอไว้ แต่เธอหลงลืมไปว่าชายที่อบอุ่นในขณะนี้ คือคนที่เธอกำลังจะทำลายชีวิตเขาให้พังทลายด้วยน้ำมือของเธอเอง

---------------------------------------------------------------------------------------------------
  

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 248 ท่าน