Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
กลับสู่จุดเริ่มต้น....
17
13/11/2554 20:19:30
338
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 17....กลับสู่จุดเริ่มต้น...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

                   ปอจอดรถกะทันหันเมื่อกอยเดินออกมาจากหน้าร้านเสริมสวยและมายืนขวางหน้ารถด้วยท่าทางที่ดุดันเอาเรื่อง การินแอบยิ้มมุมปากหันมองหน้าปอที่อึ้งไปเล็กน้อย กอยยืนมองด้วยสีหน้าแสนจะเจ็บปวดและเดินมาข้างรถฝั่งปอ ปอรีบเปิดกระจกรถทันที

 
"พี่ปอ!!....กอยโทรไปทำไมไม่รับล่ะคะ" กอยมองปออย่างตัดพ้อ
"อ้อ!!พี่นอนน่ะ" ปอพยายามปั้นหน้านิ่งเขาคงพอเดาออกว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่เป็นความตั้งใจของการิน
"แล้วจะไปไหนล่ะ" กอยมองค้อนเข้ามาในรถ ตีบทแตกหรือกลั่นมาจากใจ
"พี่ไปส่งน้องก่อน  เดี๋ยวพี่โทรหา"
 
[....น้องเหรอยะ หมั่นไส้จริงๆเลย สมน้ำหน้าทำตัวไม่ถูกเลยอ่าดิ ต้องแกล้งสักหน่อย...]
 
"ใครเหรอคะพี่ปอ" การินถามขึ้นให้กอยได้ยินด้วย ปอหันมองหน้าการินอย่างรู้ทันและหันกลับไปมองหน้ากอย
"แฟนพี่เอง ทำไมเหรอ" ปอรู้ทันเกมสาวน้อยจึงตอบอย่างฉะฉานทำเอาการินกลับเป็นฝ่ายหน้าแตกไปทันที  กอยอมยิ้มเล็กน้อย
"เดี๋ยวโทรหา" ปอหันไปบอกกอยและปิดกระจกขับออกไปทันที การินมองกระจกข้างเห็นกอยยืนน้ำตาซึม
 

              ปอขับแล่นออกจากหมู่บ้าน บรรยากาศบนรถนิ่งเงียบ

 
"พี่คนเมื่อกี้คบกับพี่นานแล้วเหรอ"
"ครับ" ปอตอบสั้นๆ
"ถามหน่อยดิพี่ พี่แบ่งเวลายังไงอ่ะวันๆ มีหลายคนแบบนี้"  การินถามกวนๆ
"ก็ไม่แบ่งอะไร" ปอก็ยังคงตอบสั้นๆ
"แล้วไหนว่าบอกเลิกทุกคนไงพี่ พี่คนเมื่อกี้ไม่เลิกเหรอ"
"การินครับ บางคนเขายอมรับในสิ่งที่พี่เป็นได้เพราะเขารักพี่ และเขาก็ไม่ต้องการจะรับรู้เรื่องราวอะไร เขาก็อยู่ในส่วนของเขาได้เรื่อยมา ไม่ได้มีปัญหาอะไร  การินอย่านำปัญหาไปให้เขาเลยพี่ขอร้อง"
"พี่คิดไปเองรึป่าว" การินเถียงสุดใจ ปอเงียบนิ่งไปครู่
"พี่ก็ไม่รู้ว่าการินทำแบบนั้นทำไม แต่ถ้าการินทำแล้วสบายใจก็ทำไปเถอะครับ"
"ใช่ค่ะ สบายใจ แล้วพี่ปอคิดว่าสิ่งที่การินทำถูกหรือผิดล่ะคะ"
"ถูกครับ ถ้าสิ่งที่พี่ทำมันผิด สิ่งที่การินทำก็คงถูก การินทำดีแล้วครับ ทุกคนก็จะมองว่าการินเป็นนางฟ้ามาโปรด" การินเบิกตากว้าง กำมือแน่นเพราะรู้ว่าปอต่อว่าทางอ้อม
"แต่มันก็ดีกว่าสิ่งที่พี่ทำมั้งคะ"
"สิ่งที่การินทำ การินอาจจะหวังดีหรือหวังอะไรพี่ไม่รู้นะครับ แต่บางทีมันก็ทำให้คนที่เขาไม่อยากจะรับรู้ต้องเดือดร้อน"
"ใครล่ะคะ  ที่เห็นมาเค้าก็อยากรู้กันทั้งนั้นอ่ะ" การินขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจ ในขณะที่รถยังแล่นไป
"แบงไงครับ เมื่อคืนแบงต้องนั่งแท็กซี่มาจากบ้านตอนตี 3 เพื่อจะมาเคลียร์กับตอง บางทีการินก็ทำแรงไป"
"สู้พี่ไม่ได้หรอกค่ะ  และการินก็ไม่ได้ตั้งใจให้พี่แบงกับตองมีปัญหากันด้วย  มันไม่ใช่วัตถุประสงค์การินอยู่แล้ว" การินนิ่งเงียบทบทวนการกระทำของตัวเอง
 
[....นี่พี่แบงลงทุนนั่งรถมาเลยเหรอ อยากรู้จังว่าได้เจอกับตองรึป่าว ฉันก็เตือนตองแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับพี่แบง พี่แกยิ่งแรงๆอยู่ด้วยสิ แต่ตองก็แรงไม่เบาไม่ฟังฉันเอง  รูปการดูเหมือนฉันยุให้ตองทำเลย  พี่ปอคงคิดแบบนั้น....]
 

               ปอขับรถถึงซอย จิดา แต่กลับหามุมสงบจอดรถคุยกับการินจนการินแอบหวั่นใจ

 
[....จะฆ่าฉันปิดปากรึป่าวเนี่ย น่ากลัว><!!!แต่ดีนะที่มาจอดหน้าร้านเกม พอมีคนเดินผ่านไปผ่านมาหน่อย...]
 
"พี่อาจจะดูเลวร้ายในสายตาการินครับ สิ่งที่พี่ทำมันดูแย่ในสายตาคนอื่นอยู่แล้ว กับการที่พี่คบหลายคนในเวลาเดียว"
"แล้วพี่ทำไปทำไมล่ะคะ" การินหันหน้าออกนอกรถ เธอไม่อยากมองหน้าผู้ชายข้างๆเลยแม้แต่น้อย
"ที่พี่ทำไปเพราะพี่มีจุดยืนที่วางไว่เป็นการส่วนตัว  พี่อายุป่านนี้แล้ว ทำไมพี่ไม่คิดถึงอนาคตล่ะครับ  พี่คิด พี่แก่แล้วจะมาให้พี่นั่งคบทีละคนไปเรื่อยเปื่อยอ่ะ แล้วเมื่อไหร่พี่จะเจอคนที่ใช่สำหรับพี่ล่ะครับ กว่าพี่จะได้แต่งงานพี่ไม่ต้องแก่จนผมขาวเหรอ พี่ก็ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ แต่ทุกคนที่เข้ามาคุยกับพี่เขารักพี่กันทุกคนจะให้พี่ทำไงล่ะครับ พี่ก็ต้องคุยต่อไปแม้บางคนจะไม่ใช่สำหรับพี่ก็ตาม  ใช่ว่าพี่ไม่เคยเจ็บปวดพี่ก็เคยเจ็บมาก่อน  พี่ก็เลยไม่เคยเชื่อใจผู้หญิงคนไหนง่ายๆ"
"ส่วนใหญ่เขาก็อ้างแบบนี้กันทั้งนั้นแหละพี่ การินฟังมาเยอะแล้ว พี่ไม่นึกถึงใจคนอื่น ถ้าวันนึงพี่เจอคนที่ใช่ขึ้นมา คนอื่นที่เหลือจะทำไง"
"พี่ก็ต้องบอกให้พวกเค้าเข้าใจ และพี่เชื่อว่าพวกเค้าจะเข้าใจพี่"
"ก็พี่คิดเห็นแก่ตัวไงคะ คนที่เสียใจไม่ใช่พี่นี่"
"พี่รู้ว่าพี่ใช้โอกาสที่พี่มีพร่ำเพื่อมากเกินไป แต่พี่ก็ต้องการเจอคนที่ใช่ของพี่ พี่ก็ยังไม่เจอคนที่รับพี่ได้ อยู่กับพี่ได้ ยอมรับในสิ่งที่พี่เป็น คนที่พี่คุยอยู่เมื่อรู้ว่าเขาไม่ใช่ให้พี่เลิกกับเขาพี่ก็ทำได้ แต่พวกเขาก็ไม่เลิกกับพี่เอง พวกเค้ายอมที่จะอยู่ต่อไปในสภาพที่จำยอม ให้พี่ทำไงล่ะครับ"
"ก็แน่ล่ะก็พี่สร้างภาพให้ตัวเองโสดนี่ แน่จริงพี่ก็อย่าโกหกสิ เขาจะได้รับตัวตนของพี่จริงๆไง"
"พี่ก็อยากบอกครับ แต่พี่ไม่อยากให้ใครเสียใจ ปากอาจจะบอกว่ารับได้แต่ไงก็รับไม่ได้อยู่ดี แต่ตอนนี้ก็ดีแล้วที่การินทำให้ทุกคนตาสว่าง พี่จะได้ไม่ต้องโกหกใครอีก ขอบคุณนะครับ" ปอแอบกัดตอนท้าย
 
[....ยิ่งฟังยิ่งหมั่นไส้ นึกว่าตัวเองหล่อตายแหละนะที่มีผู้หญิงรุมล้อม หาข้ออ้างมาได้สารพัด ฉันไม่หลงคำพูดของคุณหรอกคุณไกรศร....]
 
"การิน พี่ถามอะไรหน่อยสิ" ปอถามขึ้นหลังจากที่บรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง การินหันหน้ามองปอด้วยสีหน้าเรียบเฉย พร้อมจะตอบทุกคำถามอย่างไม่กลัวเกรง
"อะไรคะ"
"การินทำแบบนี้ไปทำไม การินคิดไงกับพี่กันแน่ เข้ามาในชีวิตพี่ทำไม" ปอมองการินด้วยสีหน้าสงสัยสุดๆ การินยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์และหันหน้าหนีออกกระจกรถ
"แล้วพี่คิดว่าไงล่ะคะ" การินย้อนถาม
 
[...จะตอบไงดีล่ะเรา  ตอนแรกมันอาจจะเป็นความรู้สึกดีๆที่ก่อเกิด  แต่ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว  มันเหลือเพียงความเกลียดชังและแผนการร้าย ไม่มีทางที่ฉันจะบอกไปตามความจริงแน่ๆ และต้องไม่เป็นพิรุธเดี๋ยวทุกอย่างจะพัง....]
 
"พี่จะไปรู้ใจการินได้ไงล่ะครับ พี่ก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองว่า การินรักพี่และอยากให้ผู้หญิงคนอื่นเลิกคุยกับพี่หรือไงล่ะครับ ตอนนี้พี่ดูการินไม่ออกจริงๆ การินบอกว่าการินเป็นคนตรงๆ แต่พี่ว่าไม่เลย  การินเข้าใจยาก" ปอพูดจบทำเอาการินแอบขำออกมาเบาๆ
"บางทีการเป็นคนตรงๆก็ต้องเลือกค่ะว่าจะตรงกับใคร ใครจริงใจกับเรา เราก็ตรงๆไป แต่ใครที่มันไม่ตรงมา เราจะไปตรงทำไมล่ะ" การินยิ้มสะใจ
" พี่ปออยากรู้มากใช่มั้ยคะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว การินจะบอกให้ฟัง ตอนแรกที่พี่มาจีบการินน่ะ การินรู้เรื่องพี่มาอยู่แล้วว่าพี่เป็นไง แต่มีคนๆนึงเคยบอกกับการินว่า ' ถ้าไม่รู้อะไรจริงๆ ก็อย่าพูด 'การินก็เลยอยากรู้ว่าสิ่งที่คนอื่นพูดถึงพี่ให้การินได้ยินมันถูกต้องรึป่าว และไงล่ะสุดท้ายก็ได้รู้ว่าจริงมากๆด้วย"
"อยากรู้ถึงต้องยอมมาคบทั้งที่ไม่ได้คิดอะไรกับพี่เลยเนี่ยนะ" ปอถามกดดันจนการินนิ่งเงียบไป
"ก็...การินเบื่อๆเหงาๆก็คบไปงั้นแหละค่ะ ไม่ได้คิดอะไรจริงจังแต่แรกอยู่แล้ว" การินพยายามปั้นหน้าให้ดูเฉยที่สุด
"พี่เสียใจนะครับ"
"พี่จะมาเสียใจอะไรล่ะ คนที่เสียใจต้องเป็นการินมากกว่า" การินหันขวับมาตวาดใส่ปอแบบเบาๆ
"แล้วการินเสียใจเรื่องอะไรล่ะครับ  ก็ไหนบอกไม่ได้คิดอะไร  แล้วทำไมต้องเสียใจ" ปอมองการินอย่างเศร้าๆ
"ก็เสียใจที่พลาดไปมีอะไรกับคนแบบพี่ไง" สายตาการินมองปอด้วยความโกรธแค้น ปอถอนหายใจและหันหน้าหนีออกนอกกระจก ปอนิ่งไปครู่เพื่อสรรหาคำสวยหรูมาพูด
"แต่พี่รู้สึกดีมาก พี่ยังคงยืนยันความรู้สึกเดิมที่พี่มีให้กับการินเหมือนวันแรกที่พี่บอก พี่ปลื้มการินยังไงพี่ก็ยังคงปลื้มการินอย่างนั้น"
"จริงเหรอ" การินเน้นเสียงเพราะเธอไม่เชื่อคำพูดของปออีกแล้ว
 "แต่ตอนนี้พี่คงจะเกลียดการินมากเลยล่ะสิ การินคงกลับไปทำงานไม่ได้อีกแล้วสินะ"
"พี่ไม่เกลียดการินหรอกครับ การินยังไปทำงานที่ร้าน Habrisได้เหมือนเดิม งานก็คืองานไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว พี่รู้ว่าที่การินทำอะไรลงไปเพราะอารมณ์โกรธ แต่บางทีมันก็แรงเกินไปสำหรับคนที่เขาไม่เกี่ยว พี่ก็เสียความรู้สึกกับการินลงไปบ้าง"
"แต่การินเสียความรู้สึกและหมดศรัทธาตั้งแต่วันที่นอนกับพี่แล้วล่ะคะ"
"แต่พี่มีอะไรกับการินพี่ก็ไม่ได้ทิ้งนี่ครับ ถ้าพี่ไม่สนพี่ก็ไม่คุยกับการินไปแล้ว แต่นี่พี่ก็เหมือนเดิมกับเราเหมือนวันแรกๆที่พี่คุยกับเรา พี่ไม่ใช่คนฟันแล้วทิ้งอย่างที่การินเข้าใจ คนรักกันก็ต้องนอนด้วยกันเป็นธรรมดา พี่นอนกับใครพี่ก็คุยกับคนนั้นต่อไปให้นานที่สุด จนกว่าเขาจะไปจากพี่เอง พี่ไม่เคยบอกเลิกใครเลย กับการินพี่ทำไปก็เพราะพี่ชอบการินจริงๆ พี่ยังบอกกับตองเลยว่าการินเป็นคนที่พี่ปลื้มมาก ตองยังถามเลยว่าถึงขนาดปลื้มเลยเหรอ" ปอใส่อารมณ์มากจนการินนิ่งพูดอะไรไม่ออกได้เพียงสับสนในใจ
 
[...อย่านะการิน ฉันกำลังจะร้องไห้ใช่มั้ย หยุด! ตั้งสติให้ดี จำเอาไว้ว่าทุกคำพูดที่ชายคนนี้เปล่งออกมามันเชื่อถือไม่ได้ทั้งนั้น อย่าใจอ่อน....]
 
"เรื่องของเราก็ดูไปได้ดี แล้วอยู่ๆการินก็ทำลายมันลงด้วยมือของการินเอง พี่ก็งงว่าตกลงการินคิดไงกับพี่กันแน่ รักพี่บ้างรึป่าว"
 

                 ปอหันมองการินเพียงหวังคำตอบจากปากหญิงสาว การินนิ่งเงียบพิงกระจกไม่ปริปากใดๆ

 
"การินต้องรีบไปทำโปรเจ็กแล้วล่ะค่ะ" การินตัดบท ทำทีมองนาฬิกาบอกเวลา 3 ทุ่มแล้ว
"ครับ แต่พี่ดีใจนะ ที่การินถอดจิวจมูกตามที่พี่ขอร้อง" ดูชายหนุ่มจะรู้ทันความรู้สึกลึกๆของหญิงสาว หญิงที่ดูทะนงและทะเยอทะยานอย่างการินกลับถอดจิวจมูกตามที่ปอเคยพูดไว้ได้อย่างไรกัน
"ก็การินต้องถอดก่อนกลับบ้านอยู่แล้วพ่อการินไม่ชอบให้เจาะจมูก และมันก็อักเสบมากก็เลยถอด" การินรีบแก้ตัว
"มันไม่เกี่ยวกับพี่เลย" การินหันมองปอหน้านิ่งและหันกลับ ปอแอบยิ้มมุมปาก และออกตัวรถทันที
"งานถึงไหนแล้วล่ะครับ"
"เรื่อยๆ พรุ่งนี้ส่ง" การินตอบเสียงห้วนๆอย่างไม่เต็มใจ
 

              Camry สีขาว แล่นมาถึงหน้าหอษา การินไม่คิดจะไหว้ลาปออีก เธอตัดสินใจว่าหลังจากนี้ไปเธอจะไม่ไหว้ปออีกแล้วเพราะเธอไม่หลงเหลือความเคารพให้ปออีกแล้ว

 
"ตั้งใจทำงานนะ" ปอเอามือหนาที่การินเคยรู้สึกอบอุ่นมาลูบหัวการินเบาๆอย่างเอ็นดู อย่างที่เคยทำ ทำเอาการินแอบหวั่นไหวในใจ
 

                การินลงจากรถไปและไม่คิดจะหันมองเหลียวหลังแม้แต่น้อย ปอมองการินจนลับตาและส่ายหน้าอย่างอ่อนใจก่อนจะออกตัวรถขับออกจากซอยจิดา

 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

                 หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาในค่ำของวันที่เธอรู้สึกโล่งใจที่สุด นั่นคือวันที่เธอส่งโปรเจ็กเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และปิดเทอมเหมือนคณะอื่นๆเสียที ช่วงเวลาต่อจากนี้เธอวางแผนจะทำอะไรบางอย่าง

 
"แกจะเลิกทำงานที่ Habrisปะล่ะ" นิตาถามพลางเปิดนิตยสารอ่านข้างๆการินบนเตียงในยามค่ำ
"ฉันก็กะจะเลิกทำ แต่ฉันนอนคิดแล้ว ถ้าฉันเลิกไปทำงานแล้วฉันจะได้รู้อะไรได้ไง ฉันก็ว่าจะทำต่อ"
"แล้วพี่ปอเขาให้แกทำงานต่ออีกเหรอ ไปด่าเขาขนาดนั้นอ่ะ"
"เขาบอกว่าทำได้ เรื่องงานไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว มันก็น่าจะเป็นแบบนี้อยู่แล้วแหละ"
"การิน! ห้ามใจอ่อนนะ ฉันไว้ใจแกนะเว่ย เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่"
"ฉันรู้ฉันจะไม่ทำให้แกเดือดร้อนแน่ ขอฉันดูสถานการณ์ต่อไปก่อนว่าจะเป็นไปในทางไหน ฉันยังไม่กล้าจะทำอะไรหรอกช่วงนี้"
 "ก็ระวังนะ" นิตาเตือนการินด้วยความเป็นห่วง
"เออ...วันนี้แกจะไปเที่ยวไหนรึป่าว"  นิตาถามขึ้น
"ไปดิ กินฉลองส่งโปรเจ็กกับภัทและนิชาอ่ะ แกไปกับฉันด้วยนะ"
"ไม่ว่างว่ะ ฉันต้องไปดูหนังกับพี่กอ เนี่ยรอพี่กอมารับอยู่"
 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!!!

 

                 เสียงเคาะประตูห้อง สองสาวมองไปที่ประตูพร้อมกัน นิตายิ้มแก้มปริและรีบเดินไปเปิด

 
"มาพอดีเลยกำลังบ่นอยู่เลย ไปกันเลยเดี๋ยวไม่ทัน" นิตายิ้มและกอดคอกอแฟนหนุ่มอย่างเริงร่า
"ไปก่อนนะการิน เที่ยวให้สนุกแล้วกัน" นิตาหันมาโบกมือกับเพื่อนสาวที่ยังนั่งคดคู้กอดเข่าอยู่บนเตียง การินยิ้มหวานด้วยนัยต์ตาเศร้า
 
[....เมื่อไหร่ชีวิตฉันจะเจอกับรักแท้เหมือนคนอื่นเขาบ้างสักที ความรักที่ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆหรือต้องซ้อนรักกับใคร ฉันก็อยากเจอคนคนนั้นที่รักฉันจริงๆ และรักฉันคนเดียว...]
 

             การินเอนตัวลงนอนน้ำตาปริ่มเธอรีบหลับตาลงช้าๆ น้ำตาหลั่งรินออกมาโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ ภาพเหตุการณ์ที่คุยกับปอบนรถครั้งสุดท้ายแวบเข้ามาในหัวเธอ อย่างไม่ได้เชื้อเชิญ

 
"กับการินที่พี่ทำไปเพราะพี่ชอบการินจริงๆ"
 

                คำพูดของปอประโยคนี้แว่วเข้าหัวการิน น้ำตาเธอยิ่งเอ่อไหลออกมา การินกำมือแน่นก่อนจะปล่อยโฮออกมาเพียงลำพัง ไม่นานนักน้ำตาก็เหือดแห้งพร้อมคำพูดของกอยมาเตือนสติ

 
"พี่ปอมักมีคำติดปากที่บอกทุกคนว่า เค้ารักทุกคน ทุกคนเป็นแฟนเค้า"
 
[....ทุกคนเป็นแฟนงั้นเหรอ บ้าไปแล้ว คิดจะมีแฟนเป็นร้อยคนเลยรึไง ใช้คำว่าแฟนพร่ำเพื่อจริงๆ เลว!มาก ฉันจะทำลายชีวิตผู้ชายคนนี้ให้ได้เลย....]
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
"เอ้า!! ชน"
 
แก๊ง!!!!!!
 
            สามสาวดื่มกันจนหมดแก้วด้วยความสนุกสนาน เสียงเพลงและผู้คนที่มากมายทำเอาสาวๆเพลิดเพลินจนเมามายกันไป และเต้นกันอย่างเมามันส์
 
"แด่วันปิดเทอมวันแรก" ภัทชูแก้วที่เพิ่งชงชูขึ้น  การินกับนิชาก็ต้องรีบชงเหล้าและชนตามไปติดๆ
"ฉันเมาแล้วนะเนี่ย" นิชาบ่นพึมพำ
"ฉันก็เมาเหมือนกัน ไม่เป็นไร การินมันไม่เมาหรอก ค่อยให้มันพากลับ ฮ่าๆๆๆๆ" ภัทหัวเราะร่า การินรีบจิกสายตาด้วยอาการมึนๆ
"ใครบอกว่าฉันไม่เมา ฉันเมาเหอะ แต่ยังไหวเว่ย เดี๋ยวฉันไปส่งเองไม่ต้องห่วง" การินค้องคอเพื่อนสาวทั้งสองและเต้นกันต่อ
"เฮ้ย! การินนั่นมันพี่ปอนี่นา ไหนแกบอกว่าเขาจะไม่มาร้านแล้วไง" ภัทรีบชี้ให้การินดูปอที่เดินย่างกรายเข้ามาในร้านSwayการินหันไปมองปอและยิ้มแหยๆ
"คำพูดของเขาอ่ะ เชื่อไม่ได้หรอก" ว่าแล้วการินก็เดินไปโต๊ะข้างๆเข้าไปชนแก้วกับสาวผมดำยาว
"พี่กอยชนหน่อยพี่" การินยิ้มกว้าง กอยยกแก้วมาชนและยิ้มตอบ
"พี่ปอมาด้วย" กอยบอกการิน การินหุบยิ้มลงทันทีและหันไปหน้าบาร์ที่ปอยืนอยู่
"ก็งี้แหละพูดอะไรไว้ก็ทำไม่ได้ ไม่รู้จะพูดทำไม เดี๋ยวการินจะแกล้ง" การินมองไปทางปอที่เข้าไปช่วยบัสในบาร์เพราะลูกค้าแน่นร้านมาก บัสคนเดียวคงรับมือไม่ทัน
"แกล้งอะไรเค้าล่ะ" กอยมองการินอย่างอยากรู้อยากเห็น
"ไม่รู้ดิพี่ แต่คิดว่าต้องมีเด็กๆเค้ามาบ้างล่ะวันนี้ ถ้าแกล้งไปเฉียดเค้า เค้าต้องกลัวเด็กเค้าเข้าใจผิดแน่ๆ"
"ไม่มีหรอกพี่ดูแล้ว วันนี้พอร้านปิดพี่ปอก็จะมาหาพี่" กอยยิ้มอย่างผู้มีชัยและหันเข้าโต๊ะกลับไปกินต่อกับบิดและเบ้
 
[....อะไรของพี่กอย ท่าจะไม่อยากญาติดีกับฉันเลย ที่พูดนึกว่าฉันจะหึงหรืออิจฉารึไงเนี่ย ขอบอกว่าไม่ได้ผลเลย อุตส่าห์หวังดี เตือนให้เลิกก็ไม่เลิก  ทนได้ต่ออีก  เชื่อเค้าเลยอ่ะ....]
 

                 การินหงุดหงิดกลับโต๊ะและเมากันต่อกับเพื่อนสาวทั้งสอง มีหนุ่มๆเข้ามาคุยเข้ามาขอเบอร์ การินไม่เคยจะสนใจผู้ชายพวกนี้อยู่แล้ว เพราะผู้ชายในร้านเหล้าตามอุดมคติของการินจะเป็นพวกหลอกฟันและทิ้งอย่างโหดร้าย

 

                 สายตาเด็กร้านคอยจับจ้องการิน และคงสงสัยว่าการินรู้จักกับกอยได้ไงโดยเฉพาะแนมที่ยืนมองไม่คลาดสายตา แต่การินเลิกที่จะสนใจสายตาพวกนั้นอีกแล้วเพราะเธอไม่ได้อยู่ในวงอโคจรคนโง่อีกต่อไป เธอสามารถเชิดอยู่ได้อย่างมั่นใจ

 
"การินเมาปะเนี่ย" เสียงใครบางคนมาทัก การินหันไปมองต้นเสียงอย่างมึนๆ พยายามเพ่งดูก็รู้ว่าเป็นเตม
"อ้อเตม การินมึนๆอ่ะ" การินยิ้มกว้าง เธอไม่คิดที่จะโกรธเด็กร้านคนใดที่ปิดบังเรื่องของปอ เพราะเธอเข้าใจดีว่าเด็กร้านทั้งเคารพยำเกรงปอมากกว่าหุ้นส่วนคนอื่น และพร้อมใจจะปิดความลับมากมายที่ปอมีด้วยความจงรักภักดี
"ไม่ต้องเสียใจนะ" แต่เตมกลับทำท่าปลอบด้วยสายตาสมน้ำหน้า การินค่อยๆหุบยิ้ม
"ไม่เห็นต้องเสียใจนี่ การินไม่ได้เริ่มตั้งแต่ต้น ก็เลยไม่รู้สึกอะไร" การินยิ้มและหันกลับโต๊ะทันที และคิดว่าเตมต้องคาบข่าวไปบอกปอ เพราะเตมเป็นเด็กร้านที่เป็นน้องรักของปออยู่แล้ว
 

                ภัทหายไปจากโต๊ะชั่วคราวเหลือเพียงนิชาและการินที่เต้นกันอยู่สองคน ไม่นานนักภัทก็กลับมาพร้อม นี

 
"เจอกันอีกแล้วนะการิน" นียิ้มทัก การินชนแก้วกับนีอย่างเป็นกันเอง
"นีนั่งโต๊ะไหนเหรอ"
"อ้อ! โต๊ะพี่ปออ่ะ มากินกับพวกไอพรอ่ะแหละ" นียิ้มกว้าง   "ไปเจอภัทในห้องน้ำก็เลยตามมาที่โต๊ะด้วย"
"เออถึงว่าล่ะภัทหายไปไหนตั้งนาน" นิชาแอบบ่น และดื่มเหล้าในแก้วจนหมด
"การิน ได้ข่าวว่าทะเลาะกับพี่ปอเหรอ" นีถามขึ้น การินเริ่มหมดอารมณ์เต้น
"ก็ประมาณนั้น ก็เขาโกหกเรา จริงๆเราก็ไม่ได้จริงจังไรมากมายอ่ะ ขำๆ และเราก็ไม่อยากวุ่นวายอะไรอีก" การินยิ้มเจื่อนๆ
"ดีแล้วแหละอย่าคิดมาก นีก็เคยเป็นเด็กพี่ปอ" นีพูดออกมาเพราะความเมา การินเบิกตากว้างและรีบวางแก้ว
"จริงเหรอ!!!!" การินสนใจขึ้นมาทันที
 "แล้วไปคุยกันได้ไงอ่ะ"
"ตอนแรก นีคุยกับพี่นิงพี่ชายพี่ปอ แล้วเลิกกัน พี่ปอก็โทรมาหานีตอนที่นีกำลังร้องไห้ เขาว่าให้พี่ไปรับรึป่าว ก็คุยกันมาเรื่อยๆ" นียิ้มกว้าง
"แล้วคบกันนานมั้ยอ่ะนี"
"อืม ประมาณ 6 เดือนแหละ แต่นีทนพี่ปอมีเด็กเยอะไม่ไหวก็เลยชิงบอกเลิกซะก่อน ตอนนี้ก็เป็นพี่น้องกันธรรมดาแหละ"
"อ้อ ดีเนอะกลับมาเป็นคนรู้จักกันธรรมดาได้ การินคงกลับไปญาติดีกับเค้าไม่ไหวหรอก รับไม่ได้เลวเกินไป"
"ตอนที่นีบอกเลิกกับพี่ปอ เค้าทำมาเป็นร้องไห้ แต่นีไม่สนใจอยู่แล้ว" การินฟังและยิ้มเจื่อนๆ
 
[...ถึงกับร้องไห้ให้เลยเหรอ พี่ปอมีอารมณ์แบบนั้นด้วยเหรอ ไม่น่าเชื่อจริงๆแกล้งสำออยรึป่าวก็ไม่รู้ แล้วที่นีไปคบพี่นิง คบได้ไงอ่ะก็พี่นิงพี่ชายตัวแสบของพี่ปอ มีลูกมีเมียแล้ว สงสัยจะถูกพี่นิงหลอกซะละมั้งน่าสงสารจัง แต่พี่นิงก็ไม่เห็นน่าพิศวาสเลย ฉันจะเป็นบ้าตาย รอบตัวฉันมีแต่เด็กพี่ปอเต็มไปหมด เผลอๆเด็กร้านที่ออกๆกันไปอาจทนอยู่ไม่ได้เพราะเป็นเด็กพี่ปอกันทั้งนั้นรึป่าว ฟังแล้วยิ่งเกลียดและขยะแขยงผู้ชายคนนี้ไปกันใหญ่....]
 

                  การินพยายามลืมเรื่องปอออกจากหัว เพราะวันนี้เธอมาเพื่อปลดปล่อยความเครียดจากโปรเจ็กที่ผ่านมา แต่ยิ่งเธอกินมากเท่าไหร่ ความเมาทำให้เธอยิ่งนึกถึงปอ และเรื่องราวเก่าๆซ้ำไปซ้ำมา มันตอกย้ำว่าเธอก็เผลอกลายเป็นคนโง่มาแล้ว การินเจ็บใจตัวเองยิ่งกระหน่ำดื่มเข้าไปจนเมามากขึ้น

 

                หญิงสาวหอบร่างกายที่โซเซถือบิลล์ค่าเหล้า เมื่อแนมเอามายื่นให้เป็นการเช็คบิลล์ เธอมุ่งไปที่บาร์ เธอเห็นดานั่งอยู่โดยมีปอนั่งจ้องคอมพิวเตอร์อยู่เคียงข้าง ดาเงยหน้ายิ้มให้การิน การินกลับไม่สนใจและเดินดุ่มๆเข้าไปหาปอ หญิงสาวเอาแขนค้ำไหล่ปออย่างไม่เคารพ ดาถึงกับตกใจ ปอหันมามองด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจแต่เก็บกักอารมณ์ไว้

 
"ไงคะ คืนนี้พาใครกลับดี เลือกไม่ถูกเลยล่ะซิ น่าจะเป็นพี่กอยแน่เลย" การินยิ้มเยาะด้วยอาการเมา
"สะใจมากมั้ยครับ" ปอมองการินด้วยสายตาดุดัน การินเบ้หน้าใส่
"มาก!!" และเธอก็เดินออกมาจากบาร์วางเงินค่าเหล้าพร้อมบิลล์และจากไปอย่างลอยนวล ปอก้มหน้านิ่งครุ่นคิดบางอย่าง
"พี่ปอ การินเป็นไรไปรึป่าว ดูเปลี่ยนไปนะ" ดาหันไปถามปอ ปอหันมายิ้มเจื่อนๆ
"ไม่รู้สิ" ปอเล่นเกมไพ่ในคอมพิวเตอร์ต่ออย่างไม่สนใจ
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

               เรื่องราวอันแสนเลวร้ายผ่านพ้นไป สาวน้อยการินยังคงมาทำงานที่ร้าน Hubrisตามปกติ ยังคงคุยทักทายกับทุกคนราวกับไม่เคยเกิดเรื่องราวอะไร 1 สัปดาห์ที่ผ่านมาการินพยายามลืมทุกอย่าง เว้นแต่เพียงความเคียดแค้นชิงชัง ที่ยังตกค้างในใจ ทุกอย่างดูเหมือนก่อนหน้า 1 สัปดาห์ที่ผ่านมา การินก็คือ เด็กร้าน Hubrisธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

 
"ทำอะไรพี่การิน" พีมเดินเข้ามาถามการินซึ่งปลีกตัวเองมานั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบๆเพียงลำพังในบาร์
"อ่านหนังสือจ่ะ" การินยิ้มกว้างและก้มลงอ่านต่ออย่างสบายใจ ในช่วงเวลาหลังเปิดร้าน ที่ยังไม่มีลูกค้าเข้าร้านเลย เป็นเวลาที่เด็กร้านได้นั่งพักนั่งกิน นั่งคุยเล่นกันไป
"อ่านเรื่องอะไรอ่ะ"
"แก้เผ็ดผู้ชาย" การินยิ้มกรุ้มกริ่ม
"อ้อ !!" พีมยิ้มและเดินจากไป การินก้มลงอ่านอย่างตั้งใจต่อไปอย่างไม่สนใจใครเพราะลูกค้ายังไม่เข้า
 

                   สักพักใหญ่มีใครบางคนเดินเข้ามายืนอยู่ข้างหลังการินซึ่งเธอก็ยังอ่านอย่างตั้งใจ หนังสือที่บอกวิธีแก้เผ็ดผู้ชายเจ้าชู้ซึ่งเธอต้องการจะเรียนรู้วิธีอะไรบ้างที่ทำร้ายผู้ชายให้เข็ดหลาบ จนเธอไม่ได้สนใจว่าใครจะเดินเข้าออกจากบาร์บ้าง

 
"อ่านไว้เป็นแนวทางเหรอครับ" เสียงที่คุ้นหูมากระซิบข้างหูจนการินสะดุ้งหันไปมองอย่างตกใจ
 

                  ปอนั่นเองที่มายืนแอบมองการินอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมาแซวการินข้างหูเมื่อเห็นการินสะดุ้งโหยง ปอก็อมยิ้มแต่การินกลับทำสีหน้าไม่พอใจรีบปิดหนังสือและเก็บใส่กระเป๋าอย่างหมดอารมณ์อ่าน

 
"ลูกค้าเข้าแล้วครับ ทำงาน" ปอเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยและเดินออกจากบาร์ไป ปล่อยการินยืนโมโหหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูก เมื่อเธอมองผ้ากันเปื้อนภาพที่ปอเคยผูกผ้ากันเปื้อนให้ก็แวบเข้ามาในหัว การินหลับตาสะบัดหน้าไปมาเพื่อสลัดความฟุ้งซ่านออกไป
 

                การินทำหน้าที่เด็กร้านในวันนี้ได้เป็นอย่างดี เธอรับออร์เดอร์ไม่ได้ขาด เดินเก็บขวดตลอดจนเธอไม่ได้นั่งพักเลย แน่นอนทั้งนี้เพราะปอเป็นเหตุให้เธอต้องขยันแบบนี้ ปอเฝ้ามองการินเกือบตลอดเวลา แต่เธอก็ไม่กดดันและทำให้ปอเห็นว่าเธอก็ทำได้ดีเพื่อลบคำสบประมาทของปอที่มีต่อเด็กร้าน Hubris

 

                  หลายครั้งที่การินหันไปมองปอและเป็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มใหญ่หันมามองด้วยสีหน้านิ่งเช่นเดิม สบตากันด้วยสายตาที่ดูขุ่นเคือง การินรีบหันกลับด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย พฤติกรรมของทั้งคู่ถูกเด็กร้านหลายคนจับตาและตั้งวงเมาท์กันอย่างสนุกปากเช่นเคย แต่การินไม่สนใจอีกแล้วเพราะเธอเชื่อว่าสิ่งที่ถูกพูดไม่มีใครที่จะรู้ว่าความจริงเป็นเช่นไร คนเหล่านั้นพูดไปด้วยความโง่เขลา คิดเอง เออเอง น่าสมเพชยิ่งนัก

 

               และในวันนี้แบงก็มาเที่ยวกับบัวน้องสาวของเธอโดยมีกกตามมาสมทบ การินเดินไปเสิร์ฟโต๊ะแบงด้วยความหวั่นใจว่าแบงจะรู้เรื่องที่เธอคุยกับปอหรือไม่

 
"พี่กก พี่แบงรู้เรื่องการินรึป่าวคะ" การินเข้าไปกระซิบถามกกที่โต๊ะ ในขณะที่แบงเต้นอย่างไม่สนใจ ท่าทางแบงเฉยมากต่อการิน
"ไม่รู้เรื่องจ่ะ คอนเฟิมส์" กกยิ้มกว้าง
 

                 กกยิ้มให้น้องคณะอย่างมั่นใจ ทำให้การินโล่งใจ เพราะเธอไม่อยากผิดใจกับแบงทั้งที่เรื่องของเธอมันเกิดและจบอย่างรวดเร็ว การินแอบอู้งานหลบมาเต้นกับกกอย่างสนุกสนานโดยแบงก็เต้นด้วย แต่แบงหน้านิ่งไม่ยิ้มแม้แต่น้อย การินอยากทักทายแบงแต่เธอคิดว่าไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวสู้เฉยๆไปดีกว่า แต่ความสนุกของการินก็จบลง เมื่อเจ้านายตัวแสบของเธอเดินมาที่โต๊ะกกและยิ้มให้กก การินรีบสะบัดหน้าเดินหนีไป

 
"น้องคณะเหรอ" ปอถามกก กกพยักหน้าและเต้นกับแบงต่อไป ปอมองแบงด้วยสายตาเว้าวรอาลัยรัก แต่แบงก็เฉยชากับปอเพราะเธอไม่อยากเจ็บปวดอีก
 
[....คอยเดินดูที่โต๊ะพี่แบงบ่อยๆ คงกลัวหนุ่มๆมาจีบพี่แบงล่ะสิ หรือไม่ก็ระแวงว่าฉันจะไปคุยอะไรตามที่ฉันขู่ไว้  แต่ฉันไม่บอกพี่แบงหรอก  ฉันรู้ดีว่าพี่แบงรับรู้เรื่องเลวร้ายพวกนี้มามากเกินพอแล้ว  ไม่อยากให้พี่แบงต้องรับรู้อะไรอีก...]
 

                ถึงเวลาเช็คบิลล์ ก่อนร้านเปิดไฟต้องเคลียร์บิลล์ให้ครบทุกโต๊ะ การินเดินแจกบิลล์และรอเก็บเงินจากลูกค้าด้วยความเหนื่อยและอ่อนแรงจนเธอไม่พร้อมที่จะยิ้มหวานให้ลูกค้า อีกทั้งลูกค้าโต๊ะหนึ่งลีลาไม่ยอมจ่ายเงินสักที

 
"แลกกับเบอร์น้องได้มั้ยอ่ะ" ลูกค้าหนุ่มหน้าตากวนๆยิ้มหยอก การินหุบยิ้มทันทีเปลี่ยนสีหน้าเป็นบึ้งตึงเพื่อกดดันให้ลูกค้าจ่ายเงินให้เร็วที่สุด
"ทะเลาะกับลูกค้าเหรอ" เจ้านายตัวดีเฝ้ามองเหตุการณ์รีบเดินดุ่มๆเข้ามาทันทีราวตำหนิการินที่ทำหน้าบึ้งตึง ใส่ลูกค้า แม้ปอเข้ามาด้วยความเป็นห่วงกลัวการินมีเรื่อง เพราะการินเป็นคนใจร้อนมีเรื่องกับลูกค้าบ่อยมาก
"ป่าวค่ะ" การินรับเงินจากลูกค้าและรีบเดินหนีไป ปอหน้าเหวอไปเล็กน้อย
 
[...ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับฉันได้มั้ย ฉันไม่อยากจะเห็นหน้า ไม่อยากจะคุยด้วย ฉันขยะแขยงเค้าเต็มที....]
 

                  เท่านั้นก็ทำให้การินแทบบ้า แต่แล้วปอก็ทำให้การินแทบคลั่งอีกครั้งเมื่อเธอเดินสวนกับปอก่อนที่ไฟจะเปิดปอใช้มือและอ้อมแขนที่การินเคยคุ้นรวบเอวการินไว้เชิงหยอกและเดินจากไป การินกล่ำกลืนน้ำลาย มือกำขวดเบียร์แน่นด้วยความโมโห

 
[....ทำไมต้องมายุ่งวุ่นวายกับฉันด้วย ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้รึไง เลิกกันแล้วอย่าได้คิดจะมาแตะเนื้อต้องตัวเป็นอันขาด อย่าได้คิดว่าฉันเคยเป็นของเค้า ถ้าเค้าทำแบบนี้อีกครั้งฉันอาจจะไม่มีความอดทนพออาจจะต่อยหน้าเค้าไปสักหมัด ไม่ได้สิเดี๋ยวแผนจะเสีย ฉันต้องใจเย็น อดทนไว้การินเพื่อความสำเร็จในวันข้างหน้า....]
 

               การินพยายามเตือนตัวเองให้อดทนอดกลั้นและทำหน้าที่ของเธอต่อไป

 

               ปิดร้านปอเรียกประชุมเพราะมีเบียร์หายจึงต้องเอาบิลล์มาเช็ค การินนั่งหน้ามุ่ยอยากกลับไปนอนเต็มทน

"เด็กร้าน Hubrisครับ พี่เชื่อว่าพวกเรายังจะขยันได้มากกว่าวันนี้นะ ขอให้ตั้งใจทำงานเพื่อร้านของเรา ทำได้มั้ยครับ" ปอกวาดสายตามองหน้าเด็กร้านทุกคน ปลุกระดมเด็กร้านให้ฮึดสู้
"ได้ค่ะ/ครับ" เด็กร้านพร้อมใจกันตอบรับเจ้านายอันเป็นที่รัก ยกเว้นสาวน้อยที่นั่งหน้าเจื่อน ปอหันมองหน้าการิน
"ได้มั้ยครับ" ปอจงใจถามการิน หญิงสาวเบือนหน้าหนีและลุกไปเข้าห้องน้ำทันที จนเด็กร้านคนอื่นต่างมองเป็นตาเดียว การินไม่สนใจใครทั้งนั้น
 
[....เพื่อร้านของเรา เพื่อเงินเข้ากระเป๋าตัวเองล่ะสิ สั่งอยู่นั่นลองมาทำเองสิ....]
 

                  การินเดินกลับมาหน้าบาร์การประชุมจบลงแล้ว เด็กร้านทยอยกลับ การินเดินนำผ้ากันเปื้อนไปวางไว้หลังบาร์ จังหวะที่การินหันกลับออกมาเธอก็ชนกับใครบางคนเข้าให้เต็มๆ

 
"ขอ...."
คำขอโทษไม่สมบูรณ์เพราะการินมองเห็นชายตรงหน้าคืออสูรกายใส่แว่นที่เธอแค้นเคือง มือปอประคองร่างการินที่เข้ามาชนเขา มองแล้วก็คือการกอดเอวการินนั่นเอง
 
"ขอโทษค่ะ" การินใจเต้นรัว ไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นเพราะตื่นเต้นหรือตกใจ การินพยายามแกะมือปอออก แต่ปอกอดรัดไว้แน่นต่อหน้าเด้กร้านที่ยังหลงเหลือ  ในขณะที่มือก็กอดรัดการินไว้  แต่ก็หันไปสั่งงานกับปิม
"เออ ปิมลงบัญชีไว้เลยแล้วกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะมาดูเอง"
 

                ปิมมองเห็นเหตุการณ์ก็พอรู้เรื่อง เขาเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องนี้ การินรวบรวมแรงที่มีแกะมือปอออกอย่างแรงและรีบไปหยิบกระเป๋าของเธอและเดินกึ่งวิ่งออกจากร้านไปทันที ปอมองการินที่วิ่งออกไปและส่ายหน้าไปมา

 
"ไปนะพี่ อย่ารุนแรงนะพี่  ฮ่าๆๆ" เตมเข้ามาตบแขนปอเบาๆเชิงหยอก ปอยิ้มและหัวเราะร่าออกมา
 
สาวน้อยการินน้ำตาซึมบนรถแท็กซี่อย่างอัดอั้น
 
[.....คิดว่าเป็นเจ้านายและจะทำอะไรลูกน้องก็ได้งั้นเหรอ ฉันจะอดทนให้ได้จนกว่าจะถึงวันนั้น แต่ฉันจะไม่ยอมให้เขามาหยามกันแบบนี้หรอกพรุ่งนี้ฉันจะพูดให้รู้เรื่องแน่ถ้าเขาทำแบบนี้อีก คอยดูก็แล้วกัน...]
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 258 ท่าน