Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
..ปฏิบัติการปลดปล่อยหญิงโง่...
16
13/11/2554 15:24:00
230
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 16....ปฏิบัติการปลดปล่อยหญิงโง่.....
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

              การินกลับเข้าห้องษาอย่างเงียบๆ ษาและนิชานอนหลับไหลไปแล้วอย่างเหนื่อยอ่อนกับการทำงาน  ห้องดูเงียบและวังเวงแสนหดหู่ใจ หญิงสาวเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาและกลับมานั่งทบทวนเหตุการณ์เงียบๆตรงระเบียงห้องเพียงลำพัง  หญิงสาวเหม่อมองวิวทิวทัศน์ช่วงเวลาตี 3 จากชั้น 3 ของหอพักด้วยสายตาเลื่อนลอยอย่างไร้จุดมุ่งหมาย

 
[...ไม่คิดมาก่อนเลยว่าพี่ปอจะเลวร้ายขนาดนี้ หลอกผู้หญิงคนนึงมาเกือบปี เค้าทำได้ไงกัน ช่างเป็นบุคคลที่น่ากลัวเหลือเกิน แต่ว่า.... ทำไมถึงหลอกมานานขนาดนี้นะ หรือเค้าจะรักตองจริงๆ ไม่หรอก เค้าก็ดูรักพี่แบงดีนี่นา จะมีผู้หญิงที่ตกเป็นเหยื่อของเค้าอีกรึป่าวก็ไม่รู้....]
 
เฮือก!!
 

                การินสะดุ้งเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น การินวิ่งพรวดเข้าไปในห้องหยิบมือถือออกจากกระเป๋าทันทีเพราะไม่อยากให้ส่งเสียงดังรบกวนเพื่อนสาวที่นอนหลับตาพริ้มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าการินพบเจอเหตุการณ์เลวร้ายมาขนาดไหน  เธอเดินออกมาที่ระเบียงเช่นเดิมเบอร์โทรเข้าเป็นของตอง

 
"ว่าไงตอง" หญิงสาวกรอกเสียงที่ปรุงแต่งให้ดูเหมือนสดชื่น
"การินครับ พี่ปอนะ" การินได้ยินเสียงปอเธอก็แทบหยุดหายใจ ความแค้นเคืองแวบเข้ามาในใจแทนที่ความเสียใจอีกครั้ง
"ว่าไงคะพี่ปอ นี่อยู่กับตองเหรอ ไหนว่าไม่รู้จักตองไงคะ"
"ครับ!!พี่ผิดครับที่โกหกการิน"
"คนอย่างพี่รู้จักคำว่าผิดด้วยเหรอคะ เป็นไงล่ะคะรู้สึกดีมากมั้ยที่เห็นผู้หญิงต้องมาเสียน้ำตาให้อ่ะ" การินตะคอกด่าผ่านสายอย่างไม่ไว้หน้า
"พี่รู้สึกแย่มากครับตอนนี้ และพี่ผิดคนเดียวเลยครับ พี่ขอโทษ" เสียงปอดูสำนึก
"ไม่ต้องมาขอโทษการินหรอกค่ะพี่ คนที่พี่ควรขอโทษก็เป็นตองมากกว่า พี่คิดอะไรอยู่อ่ะ พี่เป็นคนอยู่รึป่าว ทำได้ไงที่หลอกผู้หญิงคนนึงมาเกือบปี จิตใจพี่มันทำด้วยอะไรคะพี่ปอ" การินใส่อารมณ์อย่างฉุนเฉียว ปอเงียบไปชั่วครู่ การินเดาว่าตองนั่งฟังอยู่ด้วย หรืออาจเปิดลำโพงฟังอยู่ก็ได้
"เงียบทำไมล่ะคะ ทำไมไม่พูด และทำไมพี่ต้องมาโกหกการินด้วย นึกว่าการินโง่รู้ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมเลวๆของพี่เหรอหะ ผู้หญิงไม่ได้โง่เหมือนกันทั้งโลกหรอกนะพี่ ที่ผ่านมาการินรู้เรื่องพี่มาตลอด และต้องทนฟังคำโกหกไร้สาระของพี่มาตลอดด้วย"
"ครับ พี่ไม่รู้จะพูดอะไรเพราะพี่ผิด การินจะด่าจะว่าพี่ไงก็ได้"
"ก็แน่ล่ะ คุณจะมาเถียงอะไรฉันได้ เพราะคำพูดของคุณไม่เป็นที่เชื่อถือของฉันอีกแล้ว คำโกหกสร้างภาพพจน์ให้ตัวเองดูเป็นเทพบุตร ทั้งที่เบื้องหลังเป็นซาตานชั่วๆน่ะ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่เชื่อ"
"ใช่ครับ พี่มันเลว พี่มันเป็นคนไม่ดี การินก็เลิกคุยกับพี่ไปเถอะครับ การินต้องไปเจอคนที่ดีกว่าพี่ เราก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตตามแบบฉบับของตัวเอง"
"โอ๊ย!! เลิกแน่นอนค่ะ ไม่ต้องไล่หรอก แต่พี่บอกการินมาให้เข้าใจหน่อยได้มั้ยว่าพี่ทำไปเพื่ออะไร พี่มีจุดมุ่งหมายอะไร"
"พี่ไม่มีจุดมุ่งหมายอะไรครับ เรื่องนี้พี่รับผิดชอบเอง"
"รับผิดชอบเหรอ พี่จะรับผิดชอบอะไรได้พี่ปอ หะ"
"เรื่องมันจบแน่ครับ พี่จะไปเอง จะไม่มีใครต้องมาเสียใจกับเรื่องพี่อีกแล้ว พี่บอกกับตองแล้วว่าพี่จะเลิกกับทุกคน พี่ก็เลิกกับตองด้วย พี่ก็จะเลิกกับแบง และทุกคน พี่ไปเองครับ พี่อาจจะไปให้พ้นจากที่นี่เลยก็ได้"
"พี่พูดเหมือนการ์ตูนเลยนะคะ พี่จะไปไหนได้พี่ปอ ยังไงพี่ก็ต้องไปร้านอยู่ดี  บ้านพี่ก็อยู่ที่นี่ พี่ไม่ทำงานรึไง"
"พี่มีงานหลายอย่างหลายที่ที่ต้องทำครับ พี่ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่หรอก"
"ไปให้พ้นแถวๆนี้ก็ดีค่ะ แผ่นดินจะได้สูงขึ้นบ้าง ไม่ต้องมีคนต่ำๆแบบพี่อยู่ให้สาวๆเดือดร้อน"
"พี่ไปแน่ล่ะครับ ร้านพี่ก็จะไม่ไปสักพัก พี่มันเลวครับพี่เข้าใจ"
"ใช่ เลว!!!เลวมากด้วย ไม่น่าจะเกิดมาด้วยซ้ำ ทำผิดทั้งที่รู้ว่ามันผิดไม่สมควรจะได้รับการอภัยเลย"
"การินครับทุกคนมีจุดยืนของตัวเองพี่ก็มีจุดยืนของพี่" ปอทนการินต่อว่าไม่ไหวเกิดฉุนขึ้นมา ขึ้นเสียงกับการินบ้าง
"แต่จุดยืนของพี่มันทำร้ายคนอื่นอ่ะ มันทำให้ผู้หญิงที่เค้ารักพี่ต้องเสียใจ" แต่ก็ถูกการินตวาดกลับจนตั้งตัวไม่ทัน
 "พี่ปอคะ เวรกรรมมันมีจริงนะพี่ สิ่งที่พี่ทำมันบาปนะ หยุดเหอะพี่ปอ หยุดทำร้ายคนอื่นสักทีเถอะค่ะ"
 
            การินน้ำเสียงอ่อนลง หวังให้ปอได้คิดตาม ปอเงียบไป  หญิงสาวสะกดกักน้ำตาไว้ข้างในไม่ให้ไหลออกมาทั้งที่เธอเสียใจและเจ็บปวดมากในเวลานี้
 
"ผู้หญิงทุกคนมีหัวใจ มีความรู้สึกนะคะ อย่าไปทำร้ายพวกเค้าเลย"
"พี่รู้ครับ พี่ก็ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้หรอก พี่หยุดแน่ครับการินไม่ต้องห่วง จะไม่มีผู้หญิงคนไหนต้องมาเจ็บเพราะพี่อีกแล้ว"
"ไม่มีแน่ เพราะการินจะไปป่าวประกาศความเลวที่พี่ทำนี้ให้เด็กพี่ทุกคนรู้ ทุกคนจะได้ตาสว่างไม่ต้องโง่อีกต่อไป"
"จะทำอะไรก็เชิญเลยครับ พี่ไม่สามารถห้ามอะไรได้อยู่แล้ว"
"แน่นอน!!  แล้วคุณคอยดูฉันแล้วกัน ฉันเคยถามคุณแล้วไงว่าคุณรู้ได้ไงว่าฉันเป็นคนดี"
 

               การินตัดสายไป ทิ้งระเบิดให้ปอระแวง การินนั่งพิงฝาผนังตรงระเบียงห้องในอย่างเดียวดาย น้ำตาเธอเอ่อล้นออกมาจนได้ ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นเดินไปไหน

 
[...มันจบแล้วจริงๆ ทุกอย่างมันจบลงแล้ว ทำไมฉันเจ็บปวดแบบนี้ ทำไมฉันต้องร้องไห้ด้วย ฉันด่าเค้าไปซะจนฉันไม่กล้ากลับไปทำงานเลยทีเดียว เค้าคงจะโกรธและเกลียดฉันเข้ากระดูกดำ ที่ฉันไปทำลายชีวิตรักซ้อนของเค้า แล้วยังมาด่าเค้าซะยับเยินแบบนี้ ช่างปะไร!! ฉันเลิกทำงานก็ได้ เพราะถึงวันนั้น!!!....วันที่ฉันรอคอยฉันก็ต้องเลิกทำอยู่ดี ....]
 

              หญิงสาวรวบรวมเรียวแรงพยุงร่างกายที่อ่อนล้ากลับเข้าห้องไปทั้งที่น้ำตายังเอ่อไหล เธอยังต้องลงสีงานต่อไปเพราะใกล้ถึงวันส่งโปรเจ็กเต็มทีแล้ว เธอจุ่มสีและละเลงลงงานด้วยมือที่อ่อนแรงนัก น้ำตาหยดใส่งานของเธอไปหลายหยดเลยทีเดียว เธอนอนไม่หลับจนเช้า                                                                   

              พระอาทิตย์ยามเช้าส่องสว่างไปทั่วผืนแผ่นดิน  ผู้คนมากมายออกมาใช้ชีวิตไปตามเส้นทางของตัวเอง  และการินก็มีเส้นทางของเธอเองเช่นกัน  หญิงสาวลงไปตักบาตรกับเพื่อนๆด้วยใจที่หดหู่เหลือเกิน แสงอาทิตย์ยามเช้าทำให้เธอรู้สึกมีความหวังที่จะเดินต่อไปอย่างเข้มแข็ง แม้จะไม่มีปอเคียงข้างอีกแล้ว
 
[...ขอให้เรื่องราวเลวร้ายผ่านพ้นไปด้วยเถอะ ขอให้พี่ปอคิดได้และเลิกทำร้ายคนอื่นสักที ขอให้ตองตัดใจจากผู้ชายคนนี้และหลุดออกจากวงอโคจรนี่ให้ได้ และขอให้ฉันเลิกรักผู้ชายคนนี้ซะ  สาธุ....]
 

             การินภาวนาขณะที่พระให้พร การินน้ำตาซึมและยังคงเหนื่อยใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เธอก็ต้องกลับไปทำงานต่ออย่างเข้มแข็ง

 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

               แสงแดดอ่อนๆยามเย็นสาดเข้ามาในห้องผ่านม่านสีครีมที่เปิดไว้เล็กน้อย  หญิงสาวนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงอย่างอ่อนล้าพลางควานหามือถือที่ตั้งอยู่ข้างๆหมอนมาดูเวลา ห้าโมงเย็นแล้วเธอควรจะตื่นจากฝันร้ายและจัดการกับตัวเองเพื่อพร้อมจะไปทำโปรเจ็กในโลกแห่งความเป็นจริง

 

                 การินกดมือถือโทรออกเพื่อจะโทรหาษา เธอขอตัวกลับมานอนที่หอพักเธอเองเมื่อบ่ายของวันนั้นเพราะเธออยากเก็บตัวอยู่คนเดียว อีกอย่างหญิงสาวมีความตั้งใจจะทำบางอย่าง  แต่เมื่อเธอเห็นเบอร์โทรออกล่าสุดที่ค้างไว้เมื่อคืน ซึ่งเป็นเบอร์ของคนที่เธอตั้งให้เป็นศัตรูอันดับหนึ่งแทนอันไปเสียแล้ว

 
[...ลบเบอร์ทิ้งไปเลยแล้วกัน ถึงไงก็ไม่ต้องโทรหาเขาอีกแล้วนี่นา และ...เขาก็คงไม่โทรหาฉันอีกแล้วด้วยเช่นกัน จากนี้ไปฉันจะตามสืบให้ได้เลยว่าเด็กเขามีใครบ้าง และฉันจะบอกให้ทุกคนรับรู้สิ่งที่เขาเป็น  ฉันไม่รู้หรอกว่าคนเหล่านั้นต้องการรับรู้ และจะเชื่อหรือไม่  แต่อย่างน้อยก็เป็นการเปิดทางสว่างให้คนเหล่านั้นได้รับรู้  ไม่ต้องมาเสียใจทีหลังดังเช่น ตอง!  และ............ตัวฉันเอง....]
 

                  ปฏิบัติการปลดปล่อยหญิงโง่ของการินเริ่มขึ้นในเย็นวันนั้น การินมุ่งตรงสู่ร้านเสริมสวยที่เธอสนิทซึ่งอยู่ในหมู่บ้าน RNG ของเธอนั่นเอง เหยื่อคนแรกที่เธอต้องการปลดปล่อยก็คือ แอร์ สาวน้อยหน้าใสที่โด่งดังและเสน่ห์แรงในหมู่บ้าน และแน่นอนแหล่งกระจายข่าวเมาท์ที่ดีก็ต้องเป็นร้านเสริมสวยนี่เอง

 

                   การินเลื่อนประตูกระจกใสเข้าไปในร้านอย่างมุ่งมั่น สาวประเภทสอง 2 คนที่กำลังนั่งอ่านนิตยสารความสวยความงามหันมามองอย่างแปลกใจ และมีผู้หญิงอีกคนผมตรงยาวถึงกลางหลังกำลังยืนหวีผมหน้ากระจกอย่างสบายใจ  การินไม่เคยเห็นเธอคนนี้มาก่อน อาจเป็นลูกค้า และหล่อนหันมามองการินเช่นกัน

 
"พี่บิด พี่รู้จักน้องแอร์ปะ" การินเดินเข้าไปในร้านและถามบิดสาวประเภทสองเจ้าของร้านอย่างสนิทสนม เพราะการินรู้จักบิดมา 3 ปีแล้ว แม้ไม่ได้มาทำผมร้านบิดบ่อยนักแต่ก็แวะเวียนมาคุยเล่นบ่อยๆ
"แอร์ไหนอ่ะแก" บิดทำสีหน้าสงสัยปิดนิตยสารในมือลง การินหมุนเก้าอี้ทำผมเข้าหาบิดที่นั่งอยู่บนโซฟานุ่มๆตรงข้าม และเธอก็นั่งลงอย่างตั้งมั่น
"น้องแอร์ที่ผมสั้นๆที่น่ารักอ่ะ"
"อ๋อ!!!!!! อีแอร์" บิดร้องเสียงหลง สาวผมยาววางมือจากการหวีผมและมานั่งฟังการินที่โซฟาข้างๆบิด
"ทำไมเหรอ การิน"
"พี่บิดรู้มั้ยว่าน้องเค้าอยู่หอไหน การินมีเรื่องราวเลวร้ายจะต้องบอกให้น้องเค้ารู้เรื่อง"
"มันย้ายไปหอข้างในหมู่บ้านอ่ะ  ไม่รู้เหมือนกันว่าหอชื่ออะไร ว่าแต่เรื่องอะไรเหรอ" บิดทำสีหน้าอยากรู้
"เรื่องผู้ชายใช่มั้ยคุณน้อง" สาวประเภทสองอีกคนที่นั่งข้างๆบิดรีบถามขึ้น
"ใช่แล้วค่ะพี่เบ้ เป็นเรื่องผู้ชายที่น้องแอร์คบอยู่ เขาเป็นตัวอันตรายและน่ารังเกียจที่สุดในย่านนี้เลยนะคะ" บิดหันมองหน้าสาวผมยาวและเบ้อย่างไม่เข้าใจ
"หมายถึงใคร  ผู้ชายคนนั้น" บิดเอ่ยถาม
"ก็เจ้าของร้านSway ไงคะ เขาเป็นตัวอันตรายที่ผู้หญิงทุกคนต้องตีตัวออกห่างและระวังให้มากที่สุด" การินมองสีหน้าของผู้ฟัง น่าแปลกที่สาวผมยาวถึงกับหน้าซีด
"ตาคุณพี่ปอน่ะเหรอ" เบ้ถามทันที
"ใช่พี่ พี่เบ้รู้จักด้วยเหรอ เขาเลวมากเลยพี่ ต้องเมาท์เรื่องนี้เพื่อความปลอดภัยของผู้หญิงในละแวกนี้" การินพูดซะเวอร์ให้ผู้ฟังตื่นเต้นและตั้งใจฟัง
"ทำไมตาพี่ปอมันเป็นเอดส์เหรอ" บิดพูดติดตลก แต่สาวผมยาวกลับหน้าเครียด
"น้อง!!ทำไมเหรอ  พี่ปอเค้าทำไมอ่ะ พี่กลัวนะเนี่ย" สาวผมดำกลับพูดขึ้นสีหน้าซีดลง
"เอ่อ!!.....พี่...."  การินหันมองสาวผมยาวด้วยความแปลกใจที่ดูเจ้าหล่อนจะสนอกสนใจเป็นพิเศษ
"พี่ก็คุยกับพี่ปออยู่" สาวผมยาวออกตัวมาเองเมื่อเห็นสีหน้าหญิงสาวดูฉงนสงสัย  ทำเอาการินอึ้ง ไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ
 
[....อะไรกันเนี่ยนี่ฉันงงเองซะงั้น พี่ผู้หญิงหน้าตาธรรมดาคนนี้เป็นเด็กพี่ปอด้วยหรือเนี่ย ทำไมมันบังเอิญแบบนี้ล่ะ หรือเด็กพี่ปอวนเวียนอยู่รอบตัวฉันเต็มไปหมด.....]
 
"พี่ก็คุยเหรอพี่ พี่ชื่ออะไรคะ"
"พี่ชื่อกอย" การินเบิกตากว้างทันที เธอเคยได้ยินชื่อนี้จากคำบอกเล่าของนาและกกนั่นเอง
"พี่กอยคะ นี่พี่กอยรู้รึป่าวว่าพี่ปอเขาเลวมากแค่ไหนอ่ะ" การินทำเสียงตื่นเต้น
"ทำไมเหรอ" กอยหน้าเสีย
"พี่ฟังการินนะ การินคุยกับเขามา 1 อาทิตย์ค่ะ"
"อ้าว!!น้องก็คุยเหรอ" กอยเบิกตากว้างด้วยความตกอกตกใจ
"ใช่ค่ะ แล้วเมื่อวานการินก็จับได้ว่าเค้าคุยกับผู้หญิงอีกคนมาเกือบปี โดยที่ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้เรื่องอะไรมาก่อนเลยพี่ เค้าทั้งโกหกต่างๆนานา โคตรเลวอ่ะ พี่เลิกเหอะพี่  การินก็เลิกเหมือนกัน อย่าไปหลงโง่กับพี่ปอเลย  เค้าบอกด้วยว่าจะเลิกกับผู้หญิงของเค้าทุกคน  แต่การินไม่เชื่อหรอก  เค้าก็ทำเป็นพูดไปงั้นล่ะ  จริงๆไม่ยอมเลิกหรอก คงเสียดายแย่  แต่ละคนก็สวยๆน่ารักทั้งนั้น"
การินพยายามพูดให้กอยตาสว่าง สาวผมยาวเอามือประกบใบหน้าด้วยความตกใจ และรีบปาดน้ำตาที่กำลังจะรินไหล ยิ่งทำให้การินสงสารกอยจับใจ
"เห็นมั้ยอีนังกอย กูบอกให้มึงเลิกกี่ครั้งแล้วล่ะหะ" เบ้หันไปตอกย้ำ
"แล้วตาพี่ปอจีบแกเหรอ หรือแกไปจีบเค้า" บิดถามการินเอาขำๆอีกรอบเพื่อลดความตึงเครียดที่กำลังก่อตัว
"เค้ามาจีบสิพี่ ก็การินกลับไปทำงานที่ Habrisเค้าก็มาจีบ แล้วก็มาโกหกหน้าด้านๆว่าไม่มีแฟนทั้งที่การินพอรู้เรื่องเค้ามาบ้าง"
"การินมีอะไรกับพี่ปอยังอ่ะ" กอยถามตรงๆและมองหน้าการินอย่างเหนื่อยใจ
"เออ....." การินไม่กล้าบอกไปตามตรงเพราะกลัวโดนนินทาว่าร้ายได้ง่ายๆ
"จะเหลือเหรอ อีแอร์ยังโดนเลย" บิดพูดแทรก
"โหยพี่ช่างมันเถอะเรื่องนั้นอ่ะ เรื่องที่สำคัญคือ การินต้องบอกน้องแอร์ให้รู้ตัวก่อนจะสายไปกว่านี้"
"ไม่ต้องบอกหรอก" กอยพูดขึ้นด้วยสีหน้าเศร้า การินหันไปมองกอยอย่างแปลกใจและตั้งใจฟัง
 "แอร์มันไม่สนใจหรอก พี่จะบอกอะไรให้ฟังนะ พี่คบกับพี่ปอมาปีเศษแล้ว พี่รู้หมดว่าเค้าเป็นไง พี่รู้ทุกอย่างรู้ว่าเค้าคุยกับใครบ้าง และก็รูว่าเค้าคบแบง พี่กับแบงก็รู้จักกันและก็คุยกันลับหลังพี่ปอ  การินรู้มั้ยพี่ทนมาตลอดปีกว่านี้ พี่ร้องไห้ทุกวันแต่พี่ก็ทนเพราะพี่รักพี่ปอมาก และพี่ก็ทำใจให้รักคนอื่นไม่ได้อีกแล้ว เพราะเค้าเป็นคนแรกของพี่"
 

                  การินนั่งอึ้ง อ้าปากค้าง ตาเบิกกว้าง ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาอธิบายความตกใจของเธอในตอนนี้ได้ กอยน้ำตาไหลออกมาหล่อนรีบปาดทิ้งทันที 

 
[....อะไรกัน นี่ฉันหูฝาดไปรึป่าว มีคนที่ทนแบบนี้ไหวด้วยเหรอ นี่พี่กอยเค้าทนได้ไง และเค้าจะทนต่อไปทำไม หดหู่ยิ่งกว่าเรื่องตองหลายเท่าเลย ทำไมพี่ปอโคตรเลวแบบนี้นะ ทำกับผู้หญิงบริสุทธิ์ได้ลงคอ ฉันรู้สึกโกรธและเกลียดไอ้พี่ปอเหลือเกิน  ไม่ไหวแล้วนะ  ความแค้นมันพุ่งปรี๊ดจนห้ามไม่อยู่แล้วล่ะ....]
 
"พี่ทนมาจนชิน จนพี่เลิกที่จะตามเรื่องผู้หญิงของเค้า  พี่ปอก็บอกพี่ว่าไม่มีใครใหม่  พี่ก็ไม่อยากไปวุ่นวายมาก จนมารู้จากการินนี่แหละว่าเค้ายังมีอีก พี่ไม่รู้เลยนะเนี่ย โอ้!! ทำไมฉันไม่อัปเดตเลยเนี่ย"
"พี่กอยเลิกสิพี่ พี่จะทนทำไมคะ ทนไปก็เจ็บป่าวๆ สู้ทนเจ็บแป๊บเดียวตัดใจและไปพบสิ่งที่ดีกว่า ดีกว่าจะต้องมาทนกับเรื่องเจ็บปวดเดิมๆนะพี่"
"พี่ทำมาหลายครั้งแล้ว พี่ทำไม่ได้ พี่รักพี่ปอมากจริงๆ  พอพี่จะไป เค้าก็มารั้งไว้อีกพี่ก็ไปไม่รอดกลับมาตายรังทุกครั้ง" กอยปาดน้ำตาอีกรอบ
 "เรื่องแอร์พี่ก็รู้ พี่ยังเคยยืนดักรถพี่ปอที่เข้ามารับแอร์ในหมู่บ้านนี้เลย พี่คุยกับแอร์แล้วบอกแอร์แล้วว่าพี่ปอเป็นไงมีใครบ้าง แอร์ก็บอกกับพี่ว่าจะเลิก แต่แล้วก็ไม่เลิก พี่ยังเห็นพี่ปอเข้ามารับส่งแอร์อยู่เลย"
"หืม!! วันนั้นเดินจูงมืออีแอร์ผ่านหน้าร้านเลยเหอะ" เบ้ช่วยเสริม
"พี่ปอเค้ามีอะไรดีอ่ะ ทำไมถึงมีผู้หญิงรักเค้ามากขนาดนี้ การินไม่เข้าใจเลย พี่แบงก็อีกคน ทนได้ไง"
"แบงเองก็คล้ายๆพี่ มันทนเพราะมันรัก พี่กับแบงเราคุยกัน คือพี่ก็จะไม่ไปก้าวก่ายเรื่องแบง แบงก็จะไม่มาวุ่นวายเรื่องของพี่ เราต่างคนต่างอยู่ พี่ปอมักมีคำติดปากที่บอกกับทุกคนว่าเค้ารักทุกคน ทุกคนเป็นแฟนเค้า "
"แล้วพี่รู้เรื่อง ตอง มั้ยคะพี่กอย"
"ตองไหนอีกอ่ะ" กอยเริ่มดีขึ้นน้ำตาเหือดแห้ง
"ตอง เป็นคนที่การินจับได้เมื่อวานอ่ะค่ะ เดี๋ยวโทรหาตองดีกว่าให้ตองได้ฟังเรื่องราวของพี่กอย ตองจะได้หลุดพ้นสักทีจะได้เชื่อการินบ้าง  เพราะการินคิดว่าเมื่อคืนพี่ปอต้องชักแม่น้ำทั้งโลกมาแก้ตัวและตองก็อาจจะเชื่อด้วย  บอกตองได้มั้ยพี่กอยเรื่องของพี่อ่ะ"
"ได้!!....โทรสิ" กอยเองก็อยากจะรู้เรื่องตองไม่น้อย การินโทรหาตองทันที
 
"ตองเหรอว่างมั้ย การินมาเจอผู้หญิงของพี่ปออีกคนด้วยล่ะ ตองอยากคุยกับพี่เค้ามั้ย"การินกรอกเสียงอย่างตื่นเต้น
"ใคร!!  เขาชื่ออะไร เรียนที่ไหน"  ดองยังคงพูดวางอำนาจเช่นเดิม
"ชื่อพี่กอย เรียนที่นี่แหละ เขาคบพี่ปอมาปีกว่าเลยนะ"
"ถ้าเขาอยากรู้ก็ให้เขามาคุยกันต่อหน้าที่นี่ดีกว่า" กอยกระซิบบอกการิน การินก็บอกตองไปตามนั้น
“พี่กอยบอกให้ตองมาคุยที่นี่ตอนนี้เลย  ตองจะได้เชื่อการินไง”
"เราไม่ว่างอ่ะ เดี๋ยวค่อยโทรกลับนะ" ตองวางสายไปเลย
 
"เดี๋ยวค่อยติดต่อตองใหม่ตองไม่ว่างอ่ะค่ะ เมื่อคืนการินด่าพี่ปอไปซะหนักเลยพี่กอย  พี่ปอบอกการินว่าเค้าจะบอกเลิกกับทุกคน เค้าบอกเลิกพี่กอยปะ" การินเปลี่ยนมานั่งที่โซฟาข้างกอย ส่วนบิดและเบ้ทำผมให้ลูกค้าไปพลางฟังเรื่องราวไปพลาง
"ไม่นี่ เค้าบอกแค่ว่า....... ให้ระวังคนมาพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับเค้า อย่างนี้นี่เอง  เข้าใจแล้วล่ะ"
"ว่าแล้ว ว่าอย่างพี่ปอไม่มีทางหยุดได้ ยังมีหน้ามาพูดดักอีก เลวครบสูตรจริงๆ นี่สงสัยคงแค้นการินมากน่าดูเลยจะจ้างคนมาฆ่าการินมั้ยก็ไม่รู้ ยิ่งไม่กลัวกฏหมายอย่างพี่ปอด้วย พี่กอยถ้าการินตายไปก็ไปงานศพการินด้วยนะพี่ แต่ก่อนอื่นเค้าต้องไล่การินออกจากงานที่ร้านก่อนเป็นอันดับแรก" การินพูดเอาฮา เพื่อไม่ให้กอยต้องเศร้ามากไปกว่านี้
"พี่ปอเค้าทำอะไรพี่รู้หมดเลย อะไรที่เค้าทำไม่ดีผิดกฏหมายพี่ก็รู้หมด เค้าเคยบอกว่าเราเลิกกันดีมั้ยกอย เพราะกอยรู้เรื่องพี่เยอะไปแล้ว  หึๆ" กอยหัวเราะออกมาเบาๆอย่างฝืนๆ  การินหูผึ่งทันที
"แล้วพี่ปอทำไรบ้างเหรอคะ"
"บอกไม่ได้จ่ะ พี่ไม่ขอพูดดีกว่านะ แล้วการินเอาไงต่อ"
"ก็ประจานมันให้ผู้หญิงทั้งย่านนี้ได้รับรู้ เขาจะได้เลิกทำแบบนี้สักที" กอยมองการินและฝืนยิ้มให้
 
[....ท่าทางพี่กอยดูเป็นคนใจเย็น และแกล้งโง่ได้อย่างแนบเนียน แต่ฉันก็ดูรู้ว่าพี่กอยไม่ได้จริงใจกับฉันหรอก จะมาญาติดีกับฉันได้ไงฉันเป็นชู้กับคนที่เขารักนี่นา แต่ช่างเถอะเพราะฉันจริงใจอยู่แล้ว และหวังว่าพี่กอยจะหลุดพ้นจากผู้ชายเลวๆคนนี้ได้สักที....]
 
"พี่มีคลิปเสียงที่พี่อัดไว้ด้วย พอดีพี่ปออยู่กับแบงแล้วทะเลาะกัน ปรากฏมือถือพี่ปอโทรออกลั่นมาหาพี่เอง พี่ฟังแล้วร้องไห้ทุกทีเลย บันทึกไว้เตือนสติตัวเอง"
 

                   กอยเปิดคลิปเสียงที่กอยบันทึกไว้ในมือถือให้การินฟัง เป็นบทสนทนาของปอและแบงบนรถขณะที่ปอขับรถไปส่งแบงที่บ้าน มีการถกเถียงทะเลาะกัน ปอก็สรรหาข้อแก้ตัวมาพูดง้องอนแบงจนสำเร็จและจบด้วยการหอมแก้ม ไม่น่าเชื่อว่าแบงจะใจอ่อนได้ง่ายขนาดนี้

 
"เฮ้ย!! หดหู่ใจจังเลย พี่กอยสู้ๆนะพี่ ตัดได้ก็ตัด อย่าทนเลยการินยังยืนยันคำเดิม" การินถอนหายใจเมื่อฟังคลิปเสียงจบ
 
ติด....ติด....ตี่.....ติด.....
 

              การินรีบกดรับเบอร์คุ้นๆที่โทรเข้ามาทันทีด้วยความตกใจ และคิดว่าจะเป็นตอง

 
"ฮัลโหล!!" การินทำเสียงตื่นเต้น เพราะเธออยากให้ตองได้รับรู้เรื่องราวที่เธอเจอตอนนี้เหลือเกิน
"ครับ!!" การินหน้าเจื่อนลงทันที เหมือนหัวใจหยุดเต้นที่ได้ยินเสียงปออีกครั้ง ก่อนจะเรียกสติกลับมา เธอบุ้ยไบ้บอกกอยว่าปอโทรมา และเปิดลำโพงให้กอยฟังด้วย
"มีไรคะพี่" การินพูดเสียงแข็ง
"การินเอาเบอร์แปลกโทรหาพี่บ้างรึป่าวครับ" เสียงปอดูเอื่อยอืดและเศร้าๆผิดจากเดิมมาก
"ไม่ค่ะ ทำไมต้องโทรไปเพราะไม่มีอะไรต้องคุยอีกแล้ว"
"ครับพี่รู้ว่าการินไม่อยากคุยกับพี่อีก พี่ทำให้การินเสียใจ พี่ขอโทษจริงๆ"
"อย่าพูดพร่ำเพื่อเลยค่ะพี่ เก็บคำขอโทษไว้พูดกับคนที่พี่รักที่สุดดีกว่า แต่คนไหนนี่ก็เลือกยากใช่มั้ยคะ เพราะมันเยอะเหลือเกิน" การินพูดแขวะอย่างเจ็บแสบ
"ครับ พี่เสียใจ" ปอเสียงอ่อน
"แหม!! ทำอย่างกะพี่เสียใจคนเดียว มีผู้หญิงสักกี่คนที่ต้องเสียใจเพราะพี่หะ คุณยังมีหน้ามาบอกว่าเสียใจอีกเหรอ งั้นฉันฆ่าคุณและบอกว่าฉันเสียใจก็จบสินะ"
"จะให้พี่ทำไงล่ะครับ ยังไงการินก็มองว่าพี่เลวอยู่แล้ว"
"ใช่เลวมากด้วยไง เป็นไงล่ะตอนนี้รู้สึกดีมากมั้ยที่มีผู้หญิงมาร้องไห้ให้น่ะหะ มีความสุขมากเลยใช่ปะ"
"พี่รู้สึกแย่มากเลยครับ "
"อ้อ แล้วคงโกรธการินมากสินะ จะส่งคนมาฆ่าการินรึป่าวเนี่ย"
"ทำไมพี่ต้องทำกับการินแบบนั้นด้วยล่ะครับ การินไม่ผิด คนผิดมันเป็นพี่ พี่ผิดคนเดียวเลย"
"แล้วที่บอกว่าจะเลิกกับทุกคนน่ะ เลิกยังล่ะพี่" การินเกรี๊ยวกราดใส่ปออย่างหมดความนับถือ
"ก็..เลิกแล้วครับ พี่ไม่อยากให้ใครมาเสียใจกับพี่อีก" การินรีบหันสบตากับกอยและทำหน้าส่ายหน้าไปมาอย่างเหลืออด
"จริงเหรอคะ" การินขึ้นเสียงสูงแบบไม่เชื่อ
"ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าจะทำได้ เพราะคนอย่างพี่ความเลวมันอยู่ในสันดานซึมลึกไปถึง DNA แลเวมั้ง แก้ไขไงก็เอาไม่ออกหรอก" กอยถึงกับกลืนน้ำลายเพราะคนมีอิทธิพลอย่างปอแต่ถูกสาวตัวเล็กอย่างการินต่อว่าอย่างไม่ไว้หน้า
"ครับ" ปอตอบสั้นๆอย่างเหลืออด
 

                 การินยังคงต่อว่าและประนามการกระทำของปอต่ออยู่พักใหญ่ แต่ละคำแต่ละประโยคของการินฟังแล้ว กอยยังแอบเจ็บแสบแทนปอ แต่ปอก็ได้เพียงเงียบและให้การินพูดจ้อ ปอไม่เถียงหรือแก้ตัวใดๆแม้แต่น้อย เพราะเค้าไม่อยากจะต้องโกหกและไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้ทำได้แค่เงียบและฟัง

 
"ถามจริงเหอะพี่ คุณแม่พี่ท่านรู้ปะว่าพี่ทำเรื่องเลวๆแบบนี้อ่ะ"
"การินครับ แม่พี่ไม่เกี่ยว" ปอเริ่มเสียงแข็ง
"ท่านคงไม่รู้สินะว่าลูกชายสุดที่รักไล่ฟันหญิงไปทั่วละแวก อย่างไร้จิตสำนึก ท่านรู้คงจะดีใจที่ลูกที่เลี้ยงมาจนโตช่างอยู่ในโอวาทเหลือเกิน"
"การินหยุดว่าแม่พี่ได้แล้ว" ปอขึ้นเสียงโหดอย่างดุดันทันที
"ก็ไม่จริงเหรอ คุณแม่พี่..."
"หยุดพูด!!" ปอตัดบทด้วยความโกรธ ทำเอาการินแอบอึ้งไปชั่วครู่จากที่ด่าปอมาเนิ่นนานโดยไม่มีคำต่อเถียงใดๆ
"ไม่มีใครกล้าว่าแม่พี่แบบนี้ แม่พี่ พี่รักแม่พี่ อย่ามาพูดถึงแม่พี่แบบนี้ พี่ผิดก็ด่าพี่ มาว่าแม่พี่ทำไม จะดุจะด่าอะไรพี่ก็ด่ามาเลยอย่าเอาแม่พี่ไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ จำไว้ว่าอย่ามายุ่งกับแม่พี่"
ปอตะคอกใส่สายโทรศัพท์จนการินพูดอะไรไม่ออกเพราะปอไม่เคยเกรี้ยวกราดใส่เธอแบบนี้มาก่อน
"บอกเค้าสิว่าแม่ใครใครก็รัก ลูกใครใครก็รัก" กอยกระซิบบอกกการินให้พูดแก้สถานการณ์ที่กำลังเดือด ปอกำลังเป็นไฟ ถ้าหากการินอยู่ใกล้ๆคงไม่มีชีวิตได้พูดประโยคต่อไป
"พี่ปอคะ ใจเย็นก่อนพี่"  การินเสียงอ่อนลง
"ไม่มีใครกล้าแตะต้องแม่พี่เลย แล้วการินเป็นใคร"  ปอยังคงเกรี้ยวกราดอย่างดุดัน
"การินขอโทษค่ะที่พูดพาดพิงถึงคุณแม่พี่ ฟังการินก่อน การินต้องการจะบอกพี่ว่า พี่ก็รักคุณแม่พี่การินรู้ การินก็รักแม่การินเหมือนกัน ในทางตรงข้ามแม่ทุกคนก็ต้องรักลูกของตัวเองอยู่แล้ว ลูกใครใครก็รัก แล้วสิ่งที่พี่ทำกับผู้หญิงพวกนั้นล่ะคะที่เขาต้องเสียใจน่ะถ้าแม่พวกเค้ารู้ แม่เค้าก็ต้องเสียใจมากเหมือนกัน พี่โตแล้วนะพี่ปอ พี่คิดอะไรแคบไปรึป่าว คิดกว้างๆคิดไกลๆสิคะพี่ ว่าใครจะต้องเสียใจกับการกระทำของพี่บ้าง อย่าเห็นแก่ตัวไปหน่อยเลย"
 

              ปอเย็นลงและเงียบไป การินและกอยถอนหายใจเฮือกใหญ่ กอยก็ยังคงตั้งใจฟัง

 
"พี่ทำอะไรพี่รู้ตัวดีครับ การินยังเด็กเกินไปกว่าจะรู้อะไร แต่พี่ก็มีจุดยืนที่พี่วางไว้ พี่มีเหตุผลของพี่"
"เหตุผลของคนเห็นแก่ตัวน่ะเหรอพี่"
"ใช่พี่เห็นแก่ตัว พี่ยอมรับ พี่อยากให้ชีวิตที่พี่มีความสุข พี่หาความสุขจากโอกาสที่มีมากเกินไป ครับแต่ต่อจากนี้มันไม่มีแล้วครับ แค่นี้นะครับพี่ไม่มีอะไรต้องพูดอีก" ปอวางสายไป การินหันไปยิ้มกับกอยที่มีสีหน้าอึ้งๆ
 
"วางไปแล้วค่ะ" การินยิ้มกว้าง แม้ในใจเธอหวั่นไหวเหลือเกิน
"ทำไมการินกล้าต่อปากต่อคำกับพี่ปอจังเลย ฟังแล้วน่ากลัว" กอยทำหน้าแหยๆ
"ก็จะไปกลัวทำไมล่ะคะ ยิ่งเรากลัวคนเลวก็ยิ่งเหิมเกริมสิพี่"
"พี่ปอ เสียงเค้าดูแย่มากเลยอ่ะ พี่ลองโทรหาเค้าดีกว่า" กอยกดโทรหาปออยู่หลายรอบแต่ปอก็ไม่รับสาย จนกอยถอดใจ
"พี่กอย การินมีอะไรสนุกๆจะทำ การินจะให้พี่ปอเข้ามารับที่นี่ แล้วพี่ก็ไปดักรถพี่ปออย่างที่เคยไปดักตอนพี่ปอมารับน้องแอร์ การินอยากรู้ว่าพี่ปอจะทำไง การินจะแกล้งถามพี่ปอว่าพี่เป็นใคร เราจะได้ดูว่าพี่ปอเค้าจะแก้ไขสถานการณ์ยังไง" การินเสนอแผนการ กอยนั่งนิ่งครุ่นคิดไปชั่วครู่
 
[....ต้องให้พี่กอยได้เห็นท่าแท้ของพี่ปอ พี่กอยจะได้เจ็บปวดและตัดใจได้สักที ไม่ต้องมาทนแบบนี้ ฉันไม่อยากให้ใครต้องทนเจ็บปวดให้กับผู้ชายคนนี้ทั้งที่ไม่เคยจะได้รับรู้อะไรแบบนี้....]
 
"เอาสิ พี่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าพี่ปอจะทำไง" การินยิ้มรับคำตกลงของกอย การินโทรหาปอทันที
 
"ครับ!" ปอรับสายด้วยเสียงที่แย่เช่นเดิม
"พี่ปอคะ เมื่อครู่การินขอโทษนะคะที่พูดจาไม่ดีใส่พี่ไปซะเยอะ"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ การินพูดถูกครับ" ปอพูดราวประชดเล็กน้อย
"การินแค่อยากให้พี่เลิกทำอะไรแบบนี้ ไม่สงสารการินก็สงสารผู้หญิงพวกนั้นเถอะนะคะ" การินแกล้งพูดจาดีๆให้ปอตายใจ แต่ปอก็รู้ทันว่าเธอน่าจะทำอะไรบางอย่าง
"ครับ"
"พี่ปอเป็นไงบ้างคะ"
"แย่ครับ นอน ไม่อยากออกไปพบเจอใคร ก็พี่เป็นคนเลวแห่งย่านนี้ไปแล้ว" ปอประชดอีกครั้ง
"การินอยากเจอพี่ปออีกครั้ง....เป็นครั้งสุดท้าย"
"ทำไมล่ะครับ ทำไมต้องเจอด้วย การินเกลียดพี่มากไม่ใช่เหรอ"
"การินก็อยากจะเห็นหน้าพี่อีกครั้ง เพราะการินก็กะจะเลิกทำงาน เลิกไปร้าน และก็คงไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว" การินแสร้งทำเสียงออดอ้อน ปอเงียบไป
"ทำไมเหรอคะพี่ปอ พี่ไม่กล้าเข้ามา RNG เหรอคะ กลัวเจอน้องแอร์หรือใครรึป่าว"
"ไม่ได้กลัวครับ เพราะพี่เลิกไปหมดแล้ว"
"งั้นมารับการินหน้าหอการินได้มั้ย อยากคุยต่อหน้า"
"คุยทางโทรศัพท์ก็ได้นี่ครับ"
"การินอยากเห็นหน้า อยากมองตาพี่ปอ การินอยากรู้ว่าพี่ปอจริงใจกับการินแค่ไหน" กอยหันมองการินด้วยสายตาระแวงในขณะที่การินพยายามทำเสียงเศร้า
"ครับเดี๋ยวพี่ไป"
 

                ปฏิบัติการเริ่มต้นขึ้นการินกลับไปรอปอที่หอเธอซึ่งอยู่ด้านในหมู่บ้าน ส่วนกอยก็ยืนรอดักหน้าร้านเสริมสวยฝั่งขาออกซึ่งปอจำเป็นต้องผ่าน กอยแอบกังวลใจว่าปอจะโกรธ แต่เมื่อลงเรือแล้วก็ต้องแล่นไป ไม่นานกอยก็เห็นปอขับรถเข้ามาในถนนขาเข้าฝั่งตรงข้าม กอยกำมืออย่างหวั่นๆ ทางฝ่ายการินแอบซุ่มมองอยู่บนหอซึ่งห้องเธอระเบียงหันออกถนนฝั่งถนนขาเข้า เธอเห็นรถปอขับเข้ามาและขับเลยหอเธอไป

 
[...ขับเข้าไปหอด้านในทำไมเนี่ย อ้อ!!!!....ไปหาน้องแอร์ก่อนแน่เลย....]
 

                   การินลงมารอด้านล่างหออยู่สักพักใหญ่ ปอก็โทรเข้ามาให้การินเดินมาขึ้นรถที่ฝั่งขาออก การินรู้ทันว่าปอคงไม่อยากให้ใครเห็น เพราะด้านล่างหอการินมีร้านเสริมสวยอีกร้านที่แอร์มักมาทำผมประจำแต่การินไม่สนิทกับร้านนี้ การินเดินข้ามฝั่งไปและขึ้นรถปอ ไหว้ปอตามมารยาทแม้เธอไม่ได้เคารพปอเหมือนเคยอีกแล้ว ปอออกตัวไปโดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนดักอยู่ ด้านหน้า

 
"เข้ามาตั้งนานแล้วนี่คะ แวะหาใครอยู่เหรอ" การินแขวะอย่างเหลืออด
"ป่าวนี่ครับ" ปอตอบสีหน้าเรียบเฉย การินไม่ถามต่อเพราะรู้ดีว่าปอไม่มีทางยอมรับแน่นอน
"การินจะไปไหนครับ" ปอสีหน้านิ่งและดูโทรมกว่าเดิมมาก ราวกับไม่ได้นอน
"ซอย จิดา ค่ะ การินจะไปทำโปรเจ็กหอษา" การินนั่งหน้านิ่งเช่นกัน แต่ใจเธอรอลุ้นว่ากอยจะยืนดักอยู่หรือไม่
 
เอี๊ยดดดดดดดดดดด!!!!!! 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 198 ท่าน