Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
...หัวอกเดียวกัน...T^T
15
13/11/2554 15:09:02
378
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 15....หัวอกเดียวกัน...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 

             เสียงเพลงที่ดังอึกทึกครึกโครมทั้งไทยและเทศ ทั้งที่เป็นเพลงโปรดที่เคยชอบเต้นแต่หญิงสาวผมสีน้ำตาลทองกลับไม่สนใจอีกแล้ว เพราะสิ่งที่เธอสนใจมากกว่าในตอนนี้ก็คือ สาวผมดำพองๆ  เป็นใครกันแน่

 

             การินพยายามเดินดูรอบๆร้านSway เพื่อมองหาตองคนที่เธอคาดว่าเป็นหญิงปริศนาคนนั้น  แต่ก็ไร้วี่แววเธอเดาว่าบางทีตองอาจจะไม่ได้เที่ยวบนร้านSway แต่เป็นร้าน Habris การินรีบวิ่งลงตรงดิ่งไป Habrisทันที ในร้าน Habrisลูกค้ามากกว่าร้านด้านบนมากถึงขั้นแออัดยัดเยียดกันเลยทีเดียว

 
[....โห!! ให้ตายเถอะ คนเยอะแบบนี้ใครจะไปหาเจอล่ะ เห็นแล้วเหนื่อยเลย....]
 

              การินพยายามมองหาและเธอเลือกเดินไปทางโต๊ะยืน เพราะเธอเคยเห็นตองมักได้โต๊ะแถวโต๊ะยืนแต่เธอก็ไม่พบแม้แต่เงาจึงวนกลับมามองหาแถวหน้าบูทดีเจ

 
"ยัยการิน มาอีกแล้ว โปรเจ็กเสร็จแล้วเหรอหะ"  ปุ๊รุ่นพี่สาวหน้าหวานทักการินและลากการินมาที่โต๊ะ รุ่นพี่กลุ่มของกกกลุ่มเดิมที่การินสนิทมาเที่ยว Habrisเกือบทุกวัน
"มาทุกวันเลยนะพี่ๆ" การินยิ้มทักทายพี่ในโต๊ะ
"ก็ต้องเที่ยวตุนไว้ เดี๋ยวปีหน้าก็ไม่ได้เที่ยวบ่อยแล้ว" บายเข้ามาทักการินและเต้นไปกับการิน การินจึงลืมเรื่องตองไปจากหัวชั่วคราว
"โปรเจ็กถึงไหนแล้ว" กกเดินเข้ามาหาการินและถามอย่างเป็นห่วงดูท่าทางกก เมาเอาการอยู่
"ใกล้เสร็จแล้วพี่กก เรื่อยๆ ชิวๆ"
 
[...ฉันเคยเห็นพี่กกมาเที่ยวกับพวกพี่แบงบ่อยๆก่อนหน้านี้ พี่กกน่าจะรู้อะไรบ้าง ลองถามพี่กกดีกว่าพี่กกคงไม่โกหกฉันหรอก....]
 
"พี่กก การินมีไรอยากปรึกษา"
"อืม! ว่าไงมีอะไร" กกตั้งท่ารับฟัง
"เอออ...คือ การินคุยกับพี่ปออยู่" กกเบิกตากว้างอย่างกะส่างเมาจับมือการินไว้แน่น
"นานยัง"
"ได้อาทิตย์นึงอ่ะค่ะ" กกถึงกับรีบวางแก้วและลากการินมาคุยในห้องน้ำเบาๆ
 
"การินพี่ถามตรงๆนะ มีไรกันยัง" สีหน้ากกลุ้นกับคำตอบ จับไหล่การินไว้มั่น
"เออ..." การินลังเล แต่เธอคิดว่าในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่จำเป็นต้องโกหก และเธอก็ไม่อยากโกหกรุ่นพี่ภาคของเธอด้วย
"ค่ะ” การินพยักหน้าด้วยสีหน้าจ๋อยๆ
"พี่ปอเค้าเลิกกับพี่แบงยังคะพี่กก เค้าบอกการินว่าเค้าเลิกแล้ว" การินส่งสายตาเว้าวรแก่กก กกก้มหน้าอย่างลำบากใจ แบงก็เพื่อนสาว การินก็น้องคณะภาควิชาเดียวกัน
"การินโดนหลอกใช่มั้ย" การินเสียงสั่นเครือแววตาคละเคล้าน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้น กกกลืนน้ำลายและเลื่อนมือเธอจากไหล่มากุมมือการินไว้
"การินฟังพี่นะ พี่ปอยังไม่เลิกกับแบง" การินผละมือจากมือกก  รีบปาดน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาจากตาได้ทันท่วงที
"พี่ปอเค้าเป็นแบบนี้แหละ เค้าก็หลอกไปเรื่อย เด็กเค้าเยอะจะตายการินไม่รู้เรื่องเลยเหรอ เค้าก็เคยคุยกับพี่ชวนพี่ไปนั่นไปนี่แต่พี่ไม่ไปพี่ไม่คุยเพราะพี่รู้ว่าเค้าเป็นไง เลิกซะเชื่อพี่"   กกมองการินอย่างจริงจัง การินเงียบงันไปและเธอก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงที่เดินออกมาจากห้องน้ำและเดินออกไป คือ  คนที่เธอต้องการพบ ทำเอาการินลืมความเสียใจชั่วคราว
"พี่กก เดี๋ยวการินมานะ" การินรีบวิ่งตามตองออกไปจากห้องน้ำ ตองหายไปไหน การินเดินไปเรื่อยๆก็เห็นแชร์กำลังเต้นอยู่กับเพื่อนหญิงชายกลุ่มใหญ่ กกวิ่งตามการินมาติดๆด้วยความสงสัย  ส่วนการินเข้าไปถามหาตองกับแชร์ทันที
 
"แชร์ ตองล่ะ" แชร์เห็นการินก็ยิ้มกว้างและชี้ไปทางตองที่นั่งซับเหงื่อที่เก้าอี้ การินไม่รอช้าเข้าไปหาตองทันที
 
[...ไม่มีใครรู้เรื่องตองเลย เจอเจ้าตัวก็ถามให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย ฉันภาวนาขอให้ตองบอกว่าแค่ขำๆกับพี่ปอด้วยเถอะ....]
 
"ตอง เราชื่อการินนะ เราเป็นเพื่อนแชร์ ขอคุยด้วยหน่อยนะคะ"  การินเข้าไปบอกตอง ตองมีสีหน้างงๆไปเล็กน้อยและเดินตามออกมาพร้อมแก้วเหล้าในมือ การินเดินนำตองออกจากฝูงเพื่อนตอง
"การินจะไปไหน" กกคว้าแขนการินไว้อย่างเป็นห่วงด้วยสีหน้าเป็นกังวล
"เคลียร์ปัญหาแป๊บนึงค่ะพี่กก  การินสงสัยว่าคนนี้จะเป็นเด็กพี่ปอ"  การินกระซิบบอกกกและเดินออกจาก Habrisนำตองลงไปหน้าร้านสนุ๊กเกอร์ชั้นล่าง
 
            การินรวบรวมความกล้าและใจเธอที่เต้นแรงรัวไม่เป็นจังหวะเพราะลุ้นกับคำตอบ และถามตองออกไป
 
"ตองคุยกับพี่ปอเหรอ!!"
 

                ตองมีสีหน้างง และค่อยๆขมวดคิ้วมากขึ้นและมากขึ้นจ้องตาการินเขม่ง

 
"ทำไม! ใช่.... เธอก็คุยกับพี่ปอเหรอ"   ตองเบิกตากว้าง ยิงคำถามมาให้การินจนตั้งตัวไม่ทัน
 
[... ใช่จริงๆ  สิ่งที่ตองถามมาจะโกหก หรือบอกไปตรงๆดี ถึงโกหกเรื่องก็ต้องถึงหูพี่ปออยู่ดี พี่ปอต้องโกรธมากที่ฉันมาถามตองแบบนี้ เอาไงดี....]
 
"การินมานี่" จังหวะนั้นกกวิ่งพรวดพราดลงมาจากร้านและเข้ามาดึงการินขึ้นไปบนบันได ปล่อยตองยืนงงรอคำตอบ
"เกิดไรขึ้นมีไรรึป่าว"   กกถามด้วยความหอบเหนื่อย สายตากกชายมองไปทางตองอย่างเกรงๆ
"ป่าวค่ะคุยกันเฉยๆ" การินกลัวกกโวยวายและจะมีเรื่องไปมากกว่านี้
"การินฟังนะ พี่ขึ้นไปคุยกับพี่ปอมา" การินเบิกตากว้างใจหายวาบ
 "พี่ถามพี่ปอไปว่า 'พี่แบงอ่ะแฟนพี่ กอยก็แฟนพี่ น้องแอร์ก็กิ๊กพี่ แล้วการินน้องหนูล่ะเป็นอะไร พี่เอาน้องหนูไว้ตรงไหน' รู้มั้ยเค้าตอบพี่ปอว่าไง" กกพูดด้วยความโกรธแทนน้อง การินแทบหยุดหายใจที่จะฟังคำตอบ
"ว่า........อะ....ไรคะ"
 
"พี่ปอบอกว่า การินเป็น ' เด็กร้าน!!! '"
 
[email protected]^*$#..............%!!!!...............%$#......................#####................*%$#!!!!!!!!..............%&(*%@...................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!...............................&^&()%$##@..................................
................................................................................................................................................................................................!!!!!!!!!!!!!.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
[...ตื้อไปหมด เสียงเพลงที่ดังๆเงียบหายไปจากหู โลกหยุดหมุนเหรอ ฉันแทบไม่มีแรงจะยืน เหมือนหายใจไม่ออก น้ำตามันไม่ไหล  มันร้องไม่ออกจริงๆ มือไม้สั่นระริกเลยเรา  ปากสั่น  มือสั่น  ตัวสั่น....]
 
"เดี๋ยวพี่ลงมาใหม่อย่าไปไหนนะการิน" กกรีบวิ่งขึ้นไป แต่การินไม่ได้ยินที่กกบอกเธอก้มหน้านิ่ง
"เธอ ว่าไง เราถามว่าเธอคุยกับพี่ปอด้วยเหรอ" ตองเดินขึ้นบันไดมา 2 ขั้นจับแขนการินเขย่าและถามการินที่ยืนแน่นิ่งพิงฝาผนังค้ำร่างที่หมดแรง การินหันมองหน้าตองด้วยแววตาเลื่อนลอย
"ใช่! เราก็คุยกับพี่ปอ"   ตองตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับการินในทันที ตากลมโตของตองเริ่มมีน้ำใสไหลนองอาบแก้มอย่างยั้งไม่อยู่
"เธอคุยกับเขาเมื่อไหร่ คุยมานานานรึยัง" ตองกำแก้วในมือแน่นตะคอกถามการินด้วยความฉุนเฉียวและเกรี้ยวกราด
" ใจเย็นนะตอง เราคุยกับเขามาแค่ 1 อาทิตย์เอง"  การินพูดเสียงเรียบเฉยในขณะที่ตองร้อนเป็นไฟ
"แต่เราคุยกับเขามาเกือบปี" ตองเถียงเสียงสูง
"ว่าไงนะ!!"   การินแทบช๊อคเธอไม่คาดฝันเลยว่าตองจะคุยกับปอมานานมากแล้ว การินเดินลงมานั่งที่ม้านั่งหน้าร้านสนุ๊กเกอร์ เพราะเธอยืนไม่ไหวอีกแล้ว
 
[...ให้ตายสิ จะเป็นลม พี่ปอหลอกผู้หญิงคนนึงมาเกือบปี และสิ่งที่ฉันเป็นก็คือ เด็กร้าน! แค่เด็กร้านเองอ่ะ แล้วที่เขาบอกกับฉันล่ะ  ฉันเป็นแฟนไม่ใช่เหรอ ทั้งหมด  มันแค่คำหลอกลวงสินะ  ไอ้การินแสนโง่เง่า  โง่ที่สุด!!....]
 

"ไม่ต้องไปเป็นกิ๊กใครอีกแล้วนะ การินเป็นแฟนพี่"

 

             ประโยคที่ปอพูดกับการินดังก้องอยู่ในหัวของเธอในตอนนี้จนเธอแทบไม่ได้ยินคำถามของตอง

 
"ว่าไงการิน เธอเคยไปบ้านพี่ปอรึป่าว" เสียงแข็งกร้าวและท่าทางที่ดุดันของตองดูขัดกับใบหน้าที่อ่อนหวานของเธอเหลือเกิน ตองมานั่งลงข้างๆการิน
"เคยสิ" การินพูดปนยิ้มอย่างเศร้าๆ
"บ้านเค้าอยู่ไหน" ตองถามเรื่อยๆเพื่อให้แน่ใจว่าการินไม่โกหก แววตาที่มีน้ำตาคลอของตองดูแค้นเคืองการินไม่น้อย
"ข้ามสะพานแถวหัวตะโกไปฝั่งโน้นน่ะ ใช่มั้ยล่ะบ้านเค้าน่ะ"
 

               สิ้นคำตอบการินน้ำตาที่กลั้นไว้ของตองก็เอ่อไหลอาบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่แต่แววตาก็ยังดุดันเช่นเดิม

 
"เธอมีอะไรกับเค้ารึยัง" ตองถามเสียงสั่นเครือจ้องการินเขม่ง
"มี!" การินตอบเสียงเรียบเฉยด้วยแววตาที่ดูเลื่อนลอยอย่างคนไม่มีทางออก  และก้มหน้าลงอย่างคับแค้นใจกับคำถามของตองที่ตอกย้ำความผิดพลาดที่การินทำลงไป
"ไม่กงไม่กินมันแล้ววววววววว !!!!!"
 
เพล้ง....งงงงง!!!!!
 
เศษแก้วแตกกระจายไปกับพื้นด้วยแรงขว้างสุดแรงเกิดของตอง เศษแก้วกระเด็นใส่รองเท้าการินและตำเท้าเธอจนได้  แต่การินกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย ความเสียใจลบความเจ็บปวดได้อย่างดี ตองร้องไห้ฟูมฟายน้ำตาไหลไม่ขาดสายตองรีบปาดน้ำตาที่ไหลพลู  การินรวบรวมสติที่จางหายให้กลับมา  ความโกรธแค้นในตัวปอสุมขึ้นในใจเธออย่างช้าๆ
 
"ฟังเรานะตอง พี่ปอไม่ได้มีตองคนเดียว เขาคุยกับผู้หญิงเยอะมาก เขาหลอกผู้หญิงเยอะมาก ไม่ใช่มีแค่ตองที่เสียใจ มีผู้หญิงอีกมากที่ต้องเสียใจเพราะเขา"
"แล้วเธอรู้ทำไมเธอยังคุยล่ะ"
"ก็นี่ไง เราคุยกับเขาแค่ 1 อาทิตย์เอง เราแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นอย่างที่คนเขาพูดกันรึป่าว และเราก็ได้รู้แล้วนี่ไง ตองไม่เคยได้ยินเรื่องเขาเลยเหรอ"
"ไม่ ไม่เคย ไม่เคยรับรู้อะไรทั้งนั้น เราคบพี่ปอมาเกือบปี ไปบ้านเค้า เจอแม่เค้าไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย การิน!!  เธอไม่ได้โกหกเราใช่มั้ยอ่ะ หะนี่มันเรื่องจริงเหรอ"  ตองร้องไห้โฮอย่างน่าสงสาร
"มีคนรู้ตั้งเยอะ  น้องๆพี่ปอก็รู้  พี่เราคนเมื่อกี้ก็รู้ เราจะโกหกทำไม เขาก็หลอกเรา  ตองกับเราโดนหลอกเหมือนกัน  แต่แค่เธอโดนหลอกนานกว่าเราเท่านั้นเอง"
 
น้ำตาตองไหลไม่หยุด ตองนิ่งเงียบอย่างน่ากลัวมือไม้สั่นรัว ความโกรธแค้นเข้ามาแทนที่ความเสียใจ สายตาอาฆาตรของตองทำเอาการินหวั่นใจว่าเธอจะคิดสั้น
 
"ใจเย็นนะตอง ไม่ต้องเสียใจให้ผู้ชายคนนี้หรอก" การินเอามือแตะไหล่ตองด้วยความเห็นใจ
"จะไม่ให้เสียใจได้ไง เรารักเขามาก" ตองตะคอกใส่การินและปัดมือแห่งความห่วงใยของการินออก
 
[...ทำไมฉันรู้สึกหดหู่ใจที่เห็นน้ำตาของตอง มันสะท้อนตัวฉันได้ดีหากฉันคุยกับพี่ปอต่อ ฉันคงเป็นแบบนี้ ทั้งที่ฉันควรจะหัวเราะอย่างสะใจแต่ทำไมฉันต้องรู้สึกสงสารตองจับใจ หรือเพราะว่า หัวอกเดียวกัน....]
 
"การิน มีเรื่องไรอ่ะเศษแก้วเต็มเลย" กกแวะลงมาดูอีกรอบ และถามการินอย่างเป็นห่วง
"ป่าวพี่แก้วมันพลัดหล่นแตกเฉยๆไม่มีอะไร" การินพยายามพูดให้กกสบายใจ กกมองตองที่ร้องไห้ฟูมฟายด้วยความสงสัยและเดินขึ้นร้านไปอย่างรวดเร็ว
"เธอมีเบอร์มั้ยขอหน่อย รออยู่นี่นะอย่าไปไหน เราไปเอากระเป๋าก่อน ห้ามไปไหนนะ" ตองปาดน้ำตาและรีบวิ่งไปบนร้าน ปล่อยการินนั่งทำใจเพียงลำพัง มีลูกค้าหลายคนที่มายืนสูบบุหรี่ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความงง
 
[...ท่าทางตองดูเป็นคนแข็งกร้าวมาก วางอำนาจ และโมโหร้าย ขัดกับหน้าตาที่ดูนิ่มๆหวานๆและเรียบร้อยอย่างหญิงไทย....]
 
ไม่นานนักตองวิ่งลงมาและแลกเบอร์กับการิน
 
"หลอกใครไม่หลอกมาหลอกกู ไอปอมึงคิดว่ามึงแน่มาจากไหน"   ตองบ่นพึมพำในขณะเมมเบอร์การินเข้ามือถือ
"ขอบใจนะที่มาบอกเราอ่ะ ให้เราตาสว่างสักที ไม่ต้องโดนมันหลอกต่อไป มันมีใครอีกบ้างรู้มั้ย"
"เท่าที่เรารู้ก็ประมาณ3-4 คน ที่เราไม่รู้อีกก็มี"  การินตอบนิ่งๆโดยไม่มีน้ำตาสักหยดเพียงนั่งกอดอกไว้แน่น
"ทำไมมันทำกับเราแบบนี้ เรารักมันมาก คบมาตั้งนาน เราไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย" ตองน้ำตานองหน้าอีกครั้ง
 
"การินพี่ปอมา"  กกวิ่งลงมาอย่างตื่นตระหนก การินและตองลุกฮือขึ้นพร้อมกัน สิ้นเสียงกก ปอวิ่งลงมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกยิ่งกว่ากกร้อยเท่าพันเท่า
 
ปอลงมาเห็นการินยืนอยู่กับตองก็ถึงกับอึ้งงึงงัน ทำอะไรไม่ถูกมองการินและตองด้วยสายตาตกใจ ตองมองค้อนปออย่างเคืองแค้นและสะบัดหน้าวิ่งลงบันไดไปข้างล่างทันที ส่วนการินก็ยืนพิงฝาผนังกอดอกสีหน้าเรียบเฉยราวไม่สะทกสะท้านใดๆ  แต่ใครจะรู้เลยว่าภายใต้ความสงบของการิน หัวใจเธอแหลกเหลวไหม้เกรียมไม่เป็นชิ้นดี
 
ปอเดินกึ่งวิ่งผ่านการินไป และหันมามองการินด้วยสีหน้าผิดหวังและวิ่งตามตองลงบันไดไปทันที
 
[....ไงล่ะการิน สาแก่ใจรึยัง เห็นมั้ยว่าเค้าไม่สนใจฉันเลยแม้แต่น้อยตามตองไปโน่น ผู้ชายที่ฉันสงสัยมาเนิ่นนานว่าเป็นอย่างที่ชาวบ้านพูดกันรึป่าว เขาก็เป็นจริงๆ ทีนี้ก็ได้รู้แล้วไงล่ะ จะมาเสียใจทำไมกัน ต้องสะใจสิที่ทำลายความรักเขาได้น่ะ ไม่ต้องร้อง ยิ้มเข้าไว้ จะร้องไห้ให้คนอื่นเห็นว่าเราอ่อนแอได้ไง ฉันไม่ได้โง่ จงประกาศให้โลกรู้ว่าฉันไม่ได้โง่อีกต่อไปแล้ว และฉันก็จะตามเปิดตาผู้หญิงของไอ้พี่ปอทุกคนให้ตาสว่างกันสักที เลิกโง่กันได้แล้ว....]
 
            การินเรียกความเข้มแข็งคืนสู่ร่างและเดินขึ้นร้านSwayไปอย่างมั่นใจ เธอผลักประตูร้านเข้าไปอย่างไม่หวั่นเกรงใครจะมองว่าเธอโง่อีกแล้ว มุ่งตรงสู่โต๊ะนิตา
 
"เรื่องแดงแล้ว" การินเข้าไปบอกนิตาที่เต้นหน้าเมา
"เรื่องอะไร"
"ตองเป็นเด็กพี่ปอจริงๆ คบกันมาเกือบปี แต่ตองกลับไม่รู้อะไรเลย"
"จริงเหรอ มีคนโง่แบบนี้ด้วยเหรอ ไหนอ่ะนังนั่นมันอยู่ไหนแล้ว ขอดูน้ำหน้าคนโง่เต็มๆตาหน่อย"
"วิ่งสติแตกลงไปข้างล่างแล้ว พี่ปอก็วิ่งตามลงไป....ไม่สนใจฉันเลยสักนิด"
"พี่ปอเขาว่าไงบ้างอ่ะ"
"ไม่ได้คุยเลย เขาลงมาเห็นพอดี วิ่งตามตองไปเลย แต่ฉันว่าเดี๋ยวพี่ปอก็ชักแม่น้ำทั้งโลกมาแก้ตัวได้อยู่ดี"
"แล้วแกโอเคปะ" นิตาถามเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง
"ดี  ก็ดี ไม่เป็นไร โสดอีกครั้ง แต่คอยดูเถอะฉันจะตามสืบ อย่าให้ฉันสืบรู้นะว่าคนไหนเด็กพี่ปอ ฉันจะเล่าให้รู้แจ้งหมดเลย" การินแย่งแก้วเหล้าในมือนิตามาดื่มจนเกลี้ยงด้วยความโมโห
 

             นิตามองเพื่อนสาวอย่างเหนื่อยใจแทนและรู้ทันว่าการินเสียใจแค่ไหน เพียงแต่เธอไม่อยากตอกย้ำการินเท่านั้นเอง

 

             จังหวะนั้นโทรศัพท์การินสั่นในกระเป๋ากางเกง เธอหยิบมาดูเป็นเบอร์แปลกซึ่งเธอเดาได้ว่าคงเป็นตอง การินจึงเดินออกไปรับสายนอกร้านที่มีควันบุหรี่คละคลุ้งไปทั่วเพื่อหลบเสียงเพลงที่ดังสนั่นในร้าน

 
"สวัสดีค่ะ"
"การินใช่มั้ย ลงมาข้างล่างตอนนี้เดี๋ยวนี้เลย รออยู่" เสียงอันแข็งกร้าวของตองทำเอาการินหวั่นใจว่าจะมีเรื่อง ซึ่งเธอไม่มีแรงไปรบราฆ่าฟันกับใครอีกในตอนนี้
"แล้วพี่ปอล่ะ"
"ไม่รู้ มันไปตายที่ไหนก็ช่าง ลงมาเลยนะ" ตองตัดสายไปด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว
"คิดว่าใหญ่มาจากไหนมาสั่งฉัน บ้าอำนาจไปปะ" การินบ่นพึมพำและกลับเข้าไปในร้านลากนิตาออกมา
 
"ไปไหนแก"
"ตองมันโทรมาตามให้ลงไปข่างล่างไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย ท่าจะมีเรื่องไปให้กำลังใจหน่อยดิ"
"ไปดิ" ท่าทางนิตาเอาเรื่องไม่เบา การินเหลือบไปเห็น เตม ที่นั่งสูบบุหรี่นั่งมองการินคุยกับนิตาที่ม้านั่งบุเบาะหน้าร้านSwayการินเดินเข้าไปหาเตม และ ยิ้มเจ้าเล่ห์
 
"การินไม่ได้โง่หรอกนะเตม"
 

              การินลูบแก้มเตมเบาๆและเดินจากไปโดยไม่สนใจว่าเตมจะไม่เข้าใจหรือเข้าใจได้ดี

 

              การินเดินลงไปเจอกกที่ยืนสูบบุหรี่หน้าร้าน Habrisกกจึงเดินลงไปด้วย

"มันมีปัญหาอะไร" กกถามด้วยท่าทางนักเลงโต
"ป่าวค่ะพี่กก  ลงไปคุยกันเฉยๆ" การินปรามรุ่นพี่สาวและเดินลงไปถึงชั้นล่าง เธอเห็นตองวิ่งข้ามถนนมาหาเธอด้วยความหอบเหนื่อย กกและนิตายืนตั้งท่ารับสถานการณ์
 
"มีอะไรเหรอ" การินนั่งนิ่งมองตอง หล่อนน้ำตาเหือดแห้งไปหมดแล้ว และนั่งข้างๆการินอย่างอ่อนแรง สายตาดุดันจ้องเขม่งการิน
"ไม่ได้มาหาเรื่อง" ตองพูดและเหลือบมองกกและนิตาที่ยืนกอดอกตั้งท่า
 "แต่อยากรู้เรื่องทั้งหมดอย่างละเอียด เรื่องของเธอและคนอื่นๆ"
"เรื่องของเราไม่มีอะไรหรอก เราเป็นแค่.....เด็กร้าน Habrisพี่ปอเค้าก็มาจีบเราบอกว่าเค้าไม่มีแฟน โกหกเราต่างๆนานา แต่เสียดายที่เรารู้เรื่องเค้ามาบ้าง แต่เราไม่อยากเชื่อคำจากปากคนอื่น เราอยากรู้ด้วยตัวเอง เราก็เลยลองคบกับเค้าดู และคอยสืบเรื่องราวของเค้า เราเคยเห็นตองรอกลับบ้านพร้อมพี่ปอตอนที่เราเป็นเด็กร้านเมื่อนานมาแล้ว เราก็เลยถามพี่ปอว่ารู้จักตองมั้ย"
"มันว่าไง" ตองหายใจแรงด้วยความโกรธ
"พี่ปอบอกว่า เค้าไม่รู้จักตอง" น้ำตาของตองไหลเอ่ออีกครั้ง
"แล้วไงอีก บอกเรามาให้หมด เราไม่อยากโง่อีกแล้ว"
"แต่เราไม่เชื่อเขาสักอย่างเราก็เลยมาถามตองเองและเราก็ได้รู้ว่า เรื่องที่คนอื่นพูดถึงเขามันคือความจริง"
 

การินเก็บงำความเสียใจภายใต้สีหน้าที่เงียบสงบ

 
"แล้วที่คนอื่นพูดถึงเค้า พูดว่าไงบ้าง"
"ตอง พี่ปอเค้าเจ้าชู้มาก เด็กร้านทุกคนรู้แต่ไม่มีใครพูดหรอก แต่คนที่พูดคือคนที่ถูกเค้าทำให้เสียใจมา พี่ปอเค้าไม่ได้มีตองแค่คนเดียว เค้ายังมีพี่แบง น้องแอร์ และอีกหลายคนมากมายที่เราก็ไม่รู้จัก เค้าชอบใครเค้าก็จีบไปเรื่อย เนี่ยรูมเมทเราพี่ปอก็เคยจีบ" การินชี้ไปทางนิตา นิตายิ้มแหยๆ
"เออ ตอนนั้นที่มาจีบเรา พี่ปอก็โทรมาอยู่นั่นแหละ เราโคตรรำคาญเลย นึกว่าเราตาต่ำเหรอ" นิตาบ่นยาวเบ้หน้าเบ้ตา
"พี่ปอก็เคยจีบพี่ ชวนพี่ไปโน่นไปนี่ แต่พี่ไม่ได้ไป ไม่อยากคุย" กกช่วยเสริม นิตาถึงกับอึ้งหันมองหน้ากก  กกพยักหน้ายืนยันความจริง แต่คนที่อึ้งยิ่งกว่าก็เป็นตองที่ปาดน้ำตาอย่างทรมานใจกับความจริง
"คือพี่สรุปให้ว่า ทุกคนเลิกเหอะจริงๆ จะมาทนเสียใจกับผู้ชายเลวๆคนนึงทำไมอ่ะ มันเสียเวลาเว่ย หาใหม่น้องๆเชื่อพี่"  กกพยายามเคลียร์เหตุการณ์ให้คลี่คลาย
"เชื่อมั้ย อาทิตย์นึงมีคนมาจีบเราตั้งหลายคน เราไม่เคยสนใจเลย เราเชื่อว่าเราสวยพอที่จะหาดีกว่าพี่ปอได้ตั้งเยอะ แต่เราก็ไม่เคยสนใจใคร เรารักมันคนเดียว เราไม่ได้คบมันเพราะมันรวยด้วย บ้านเราก็มีฐานะ เมื่อวาเลนไทน์เรายังซื้อกุหลาบช่อเป็นพันให้มันอยู่เลย" ตองใส่อารมณ์อย่างเกรี้ยวกราด
"อ้อ! น้องคือเจ้าของกุหลาบช่อนั้นนั่นเอง" กกนึกขึ้นได้ทันที เพราะเธอได้เห็นกุหลาบช่อนั้น
"แล้วดูมันทำกับเราสิ ไอเลว" ตองตะโกนลั่น
"ก็คนมันเลวทำอะไรไม่นึกถึงใจคนอื่นหรอก คงหวังจะล่าอาณานิคมผู้หญิงทั่วย่านนี้เลยมั้ง เผลอๆพวกผู้หญิงที่เดินชนกันไปชนกันมาบนร้านอาจจะเป็นเด็กพี่ปอทั้งนั้นก็ได้" การินพูดแล้วยิ้มอย่างเซงๆ
"อยากรู้จริงๆว่ามันเคยรักใครจริงบ้างมั้ย ขอสักหน่อยเหอะ" ว่าแล้วตองก็ถอดรองเท้าส้นสูงแสนสวยของเธอและปาไปสู่รถปอที่จอดไว้ตรงหน้าอย่างสุดแรง
 
โครม!!!!
 

              กกและนิตามองหน้ากันเหวอๆ นิตาวิ่งไปเก็บรองเท้ามาคืนตอง การินนั่งนิ่งเงียบราวไร้วิญญาณ กกเดินกลับขึ้นไปบนร้าน เพื่อดูสถานการณ์ฝั่งปอ

"มีสิ คนที่พี่ปอรัก เค้าเป็นแฟนที่พี่ปอเปิดเผยมากที่สุด"
"ใคร! ชื่ออะไร เรียนคณะอะไร"
"เค้าชื่อพี่แบง เป็นรุ่นพี่เราปีนึง เค้าไม่ได้เรียนที่นี่หรอก เค้าเป็นคนที่พี่ปอรักมากและเปิดตัวเป็นแฟนอย่างเปิดเผย มาเที่ยวที่ร้านบ่อยมาก แต่ช่วงนี้ทะเลาะกันกับพี่ปอมั้ง ไม่ค่อยเห็นมาเลย"
 
"การิน!"
            เสียงแหลมสดใสดังมาแต่ไกล การินและตองหันมองต้นเสียง สาวผมสั้นเฉี่ยวแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดจ๊าดเดินเข้ามาทักทายการิน
"มานั่งทำอะไรตรงนี้เนี่ย มาเที่ยวบนร้านเหรอ"
"พี่นา มาพอดิบพอดีเลยพี่นั่งๆ" การินจับมือนาให้นั่งลง นานั่งยองๆตรงหน้าการินด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจ
"นี่คือ ตอง เหยื่อพี่ปอที่การินถามพี่แล้วพี่ไม่รู้จักอ่ะ เขาเป็นเด็กพี่ปอจริงด้วย เขาคบพี่ปอมาเกือบปีโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลยพี่" การินเล่าลิ้นรัว นาอ้าปากค้าง
"จริงปะเนี่ย นี่ตองไม่รู้อะไรเลยเหรอ" นาถามย้ำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
"ค่ะพี่ คุยมาเกือบปี คุยกันทุกวัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ไปบ้านเค้า เจอแม่เค้ามาแล้วด้วย แต่ไม่รู้เรื่องเลย" ตองพูดตอกย้ำตัวเอง พลางปาดน้ำตา
"การินกำลังเล่าให้ตองฟังถึงพี่แบง พี่นาช่วยเล่าให้ตองตาสว่างหน่อยสิพี่ คือการินรู้อะไรไม่มากกลัวข้อมูลผิดพลาด"
"แหม จริงๆพี่ก็ไม่ได้รู้อะไรมากมายนักหรอกนะ แบงมันก็คบกับพี่ปอมานานแล้วแหละ แบงมันก็คบๆเลิกๆกับพี่ปอมาหลายหนแต่พี่ปอก็ง้อมันได้ทุกทีแหละ ไอแบงมันรักพี่ปอจะตาย มันน่าสงสารนะมันคบทั้งที่รู้ว่าพี่ปอแอบมีใครบ้าง มันก็ทนๆมาตั้งนาน มันบอกพี่ว่ามันจะเลิกมันก็ไม่เลิกสักที"
"พี่นา ตองขอเบอร์แบงหน่อยดิ  พี่รู้จักแบงก็คงต้องมีเบอร์สินะ"
"ตอง อย่าไปยุ่งกับพี่แบงเลย อย่าให้เค้ารู้เรื่องนี้เลย เค้าเจ็บมาเยอะแล้ว" การินปราม
"ไม่ได้จะโทรไปหาเรื่อง แต่อยากรู้ความจริง ไหนๆก็รู้มาถึงขนาดนี้แล้ว เราไม่อยากโง่อีก พี่นาตองขอเบอร์หน่อย"
 

               นาให้เบอร์แบงกับตองด้วยความลำบากใจ ตองรีบกดโทรหาแบงทันทีในเวลาตี 2

 
"ฮัลโหล! นี่แบงรึป่าวคะ.......เรียนที่ไหนเหรอคะ.....เป็นอะไรกับพี่ปออ่ะ.......คุณไม่ต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใครตอบคำถามฉันก็พอ......รู้ไว้ฉันก็เป็นแฟนพี่ปอเหมือนกัน.......แล้วคุณเป็นแฟนพี่ปอประสาอะไรทำไมปล่อยให้แฟนคุณมาคุยกับคนอื่นเกือบปีล่ะ......ใช่ค่ะ......ทำไมล่ะ.....เค้าก็หลอกคุณเหมือนกันไม่ใช่เหรอ.....งั้นวันหลังก็บอกแฟนคุณว่าไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก"
 
[....แรงกันทั้งคู่ นี่ถ้าเจอหน้ากันคงตบกันตายไปข้างแน่ๆเลย ตองก็คงไม่รู้ว่าพี่แบงเค้าก็แรงใช่ย่อย ป่านนี้พี่แบงคงเต้นเป็นเจ้าเข้า จะมาเอาอะไรกับคนหัวอกเดียวกัน ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่ผู้ชายสิ ผู้ชายมันเลว....]
 
"ขออีกสักข้างเหอะ" ตองวางสายจากแบงและถอดรองเท้าและปาไปที่รถปออีกครั้ง รองเท้าส้นสูงกระแทกกระจกเสียงดังจนคนที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างตกใจ ดีที่รถปอไม่เป็นอะไร
"ตองอย่า รถมันไม่ได้เจ็บหรอกนะ" นาห้ามขึ้น
"กะอีแค่ Camry กูซื้อให้ใหม่กี่คันก็ได้ กระจอก"
"พี่ปอไม่ได้มาเจ็บกับรถหรอกตอง ถ้าคิดจะเอาคืน ก็ต้องเอาคืนกับเจ้าตัว เราจะตามสืบว่าใครเป็นเด็กพี่ปอ แล้วเราก็จะเล่าให้พวกเขารู้เรื่องให้หมด เลิกโง่ เลิกตาบอดให้คนอื่นหัวเราะเยาะกันสักที ผู้หญิงอ่อนแอมันไม่มีอีกแล้ว" การินพูดด้วยสายตามุ่งมั่น
"แล้วตองจะเอาไงต่อ" นิตาถามอย่างสงสัย
"เลิกสิ ใครจะทนกับคนแบบนี้ ฉันมีปัญญาหาใหม่ได้"
 

                จังหวะนั้นปอวิ่งมาจากด้านหลังตึกและมาเห็นการินและตองนั่งคุยกันอยู่ ปอหยุดมองด้วยสีหน้ากังวล ตองจ้องเขม่งมองปออย่างพยาบาท การินนั่งเหม่อมองรถที่วิ่งผ่านไปมาอย่างไร้วิญญาณ ปอส่ายหน้าและเดินเข้าไปในตึก

 
"มึงคิดว่ามึงเป็นใคร ใหญ่โตมาจากไหน มึงก็รู้ว่าพ่อกูเป็นใคร มึงยังกล้ามาทำแบบนี้กับกู คิดว่ากูไม่กล้ากับมึงรึไง กูให้พ่อกูจ้างคนมายิงมึงตอนไหนก็ได้ เคยมั้ยที่โดนกระทืบแล้วลูกน้องมึงช่วยไม่ทัน"
 
            ตอง ตะโกนลั่นหวังให้ปอได้ยิน และปอก็ได้ยินเพราะเขาแอบยืนฟังอยู่ในตึก ก่อนจะกุมขมับและเดินขึ้นร้านไปอย่างทำอะไรไม่ถูก
 
"ตอง ใจเย็น" การินปราม เพราะคนรอบข้างต่างยืนมุงดูอย่างสนใจตามประสาไทมุง
"ขอบใจมากนะการิน ที่มาบอกให้เราตาสว่างไม่ต้องโง่คุยกับคนเลวๆแบบนั้น"
 

                จังหวะนั้น ยุ กิ๊กของชายถูกปอใช้ให้ลงมาดูสถานการณ์เดินเข้ามาหาการินและตอง

 
"เป็นไร ตอง"  ยุถามราวไม่รู้เรื่องอะไรมาก่อน
 "พี่ยุไม่ต้องมายุ่ง ไม่เกี่ยวถอยไป" ตองตะคอกใส่อย่างหมดศรัทธา เพราะเธอคิดว่ายุก็ช่วยปอหลอกลวงเธอเช่นกัน
"พี่ยุเดี๋ยวการินคุยกับตองเองค่ะ" การินจับมือยุที่มีสีหน้าไม่พอใจตอง
"มันเรื่องอะไรกันอ่ะ"
"ก็เรื่องที่จะไม่มีใครโง่อีกแล้วไงคะ ฝากบอกพี่ปอด้วยนะคะพี่ว่า เวรกรรมมีจริง"
"อะไรกันวะ ฉันงง" ยุ ทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรและเดินกลับขึ้นไปบนร้าน
 
"พี่ไปก่อนนะการิน เพื่อนพี่โทรมาตามแล้ว" นาปลีกตัวออกไปจากเหตุการณ์
"ขอบคุณมากนะคะพี่นา"
 
"เดี๋ยวมานะ" ตองเดินกดมือถือและวิ่งข้ามถนนไปอีกฝั่ง การินนั่งอยู่ที่เดิมอย่างหมดแรงโดยมีนิตานั่งเป็นเพื่อน
"การิน ไม่เป็นไรนะแก" นิตาตบบ่าการินเบาๆอย่างเป็นห่วง
"อืม! มันไม่จบแค่นี้หรอก ฉันจะตามรังควานไม่ให้มันอยู่เป็นสุขได้เลย เอาให้อยู่แถวนี้ไม่ได้เลย"
"แกแค้นใช่มั้ย" นิตาจ้องหน้าการินเขม่ง
"แค้นสิ ฉันพลาดมากๆ ฉันไม่ยอมเจ็บคนเดียวหรอก"
"แกอยากให้มันเจ็บแค่ไหน"
"ก็เจ็บจนไม่อยากมีชีวิตบนโลกเลยก็ดี  เหมือนฉันตอนนี้"
"รู้อะไรมั้ย ว่าที่พี่ปอมันจีบสาวไปทั่วทำไม" นิตายิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์
"ทำไมเหรอ" การินขมวดคิ้ว
"แกก็ลองคิดตามฉันดีๆนะว่า คนที่มันจีบส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่มาเที่ยวที่ร้านถูกมั้ย" การินคิดตามพยักหน้าเห็นด้วย
"แล้วถ้ามันจีบติดอ่ะ แกคิดดูว่าวันๆมันก็มาอยู่แต่บนร้านถูกมั้ย มันจะเอาเวลาที่ไหนไปหาเด็กๆมันนักหนา ผู้หญิงพวกนั้นจะเจอมันได้ก็ต้องมาที่ร้าน"
"อ๋อ! แกกำลังจะบอกฉันว่านี่เป็นความตั้งใจของพี่ปอที่จะให้ผู้หญิงพวกนั้นมาเที่ยวที่ร้าน"
"ใช่! มันเป็นกลยุทธิ์ในการดึงลูกค้าของมัน ทำให้สาวติดและมาร้านมันบ่อยๆ ใครล่ะที่ได้เงินก็มันนั่นแหละ นอกจากจะได้ฟันหญิงฟรีแล้วยังมีรายได้เข้าร้านอีก มันเคยพูดกับฉันตอนที่จีบฉันว่า ที่มันคุยกับสาวๆบนร้านเพราะเป็นหน้าที่ที่มันจะต้องดึงลูกค้าเข้าร้านไงล่ะ"
"ใช่ มันก็บอกฉันว่าเป็นหน้าที่ของมันที่ต้องดูแลลูกค้า อย่างนี้นี่เอง แกรู้มานานแค่ไหน"
"ฉันรู้มานานแล้วแต่ไม่ได้บอกแกเพราะเห็นแกบอกฉันว่าแกแค่เล่นๆ ฉันก็ไม่นึกว่ามันจะเลยเถิดมาถึงขั้นนี้ ฉันคุยกับพี่ธนูและวิเคราะห์การตลาดร้านมันมาตั้งนานแล้ว"
"เลว!!!!"
"การิน ฉันไว้ใจแกมากนะเว่ย เรื่องที่ฉันจะบอกแกต่อไปนี้น่ะเป็นความลับสุดยอดมีคนรู้ไม่กี่คน ถ้าแกอยากทำลายชีวิตพี่ปอแกต้องฟังฉัน"
 

               นิตาและการินนั่งคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่สักพักใหญ่ ปอเดินลงมาดูเห็นการินนั่งข้างนิตาแต่ไม่เห็นตองจึงกลับขึ้นไปบนร้าน

 
"ต่อไปจะทำอะไรก็ให้แกคิดถึงที่ฉัน บอกวันนี้และแกก็รอวันนั้น แกจะได้สมใจ แต่สัญญาว่าแกห้ามปริปากบอกใครให้รู้เรื่องนี้เป็นอันขาด" นิตาบอกตบท้ายการสนทนาที่ตึงเครียด การินพยักหน้าและยิ้มมุมปาก
 
"การินมานี่กับพี่" กกวิ่งลงมาจากด้านบนมาคว้าแขนการินกึ่งลาก นิตาลุกฮือตามไป
"ไปไหนพี่"
"พี่ปอให้พี่มาตามการินไปคุยบนร้าน การินไม่ต้องกลัวนะการินอยู่กับพี่ พี่จะช่วยการินเองไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
"ไม่ค่ะพี่กก การินไม่จำเป็นต้องคุยกับคนพรรค์นั้นอีกแล้ว มันจบแล้วพี่ การินกลับก่อนนะคะ พี่ก็บอกพี่ปอไปว่าลงมาไม่เจอการินแล้วกัน" การินแกะมือกกออกเบาๆ ยกมือไหว้ลา
"กลับดีๆนะแกเดี๋ยวฉันกลับไปดูน้องๆฉันด้านบนก่อน" นิตาโบกมือลาการินและเดินขึ้นร้านไปพร้อมกก การินสูดหายใจเต็มปอดเรียกพลังที่ยังเหลืออยู่พาตัวเองก้าวเดินออกไป
 
[....จบสิ้นกันสักทีกับคำโกหกหลอกลวงของคนเลวๆ คำรักต่างๆที่เปล่งออกจากปากคนที่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่แล้ว มันช่างน่าขยะแขยงที่จะรับฟังอีกต่อไป ไม่มีอีกแล้วผู้หญิงอ่อนแออย่างการินที่ผ่านมา การินที่เข้มแข็งกลับมาแล้ว ไม่ต้องเสียดายความรู้สึกดีที่เกิดขึ้นด้วยความผิดพลาดของความคิด ปล่อยให้มันผ่านพ้นไป กับน้ำตานี่แล้วกัน.....]
 

                สาวน้อยเดินเดียวดายเพียงลำพังข้างถนนที่ไม่มีรถผ่านพลุกพล่านนัก เธอเดินย่ำไปโดยไม่เกรงระยะทางที่แสนไกลและไม่รู้ตัวเลยว่าเท้าที่บอบบางชุ่มไปด้วยเลือดจากเศษแก้วตำ 

                 ในช่วงเวลาค่ำคืนดึกดื่นที่แสนปั่นป่วนวุ่นวาย หญิงสาวเก็บกักความเจ็บปวดทรมานใจไว้ลึกสุดขั้วหัวใจ แต่ในเวลานี้เธออดกลั้นมันไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ความอ่อนแอ เสียใจ และขุ่นแค้น ถูกปลดปล่อยกับสายน้ำตาที่หลั่งรินออกมาอย่างไม่ขาดสายตลอดเส้นทาง สาวน้อยการินผู้ที่เคยหยิ่งทะนงตัวว่าเป็นคนที่เข้มแข็งและฉลาดที่สุด ในวันนี้เธอก็ตกเป็นเหยื่อหญิงโง่และอ่อนแอของคุณชายแห่งไฟที่เร่าร้อน เปลวไฟแผดเผาหัวใจเธอจนไหม้เกรียมยับเยินไปในเวลาเพียงอาทิตย์เดียว การินกลายเป็นหญิงโง่อย่างที่เธอไม่เคยต้องการจะเป็น แต่ให้ทำเช่นไรเมื่อหัวใจและร่างกายเธอหยิบยื่นให้ปอไปหมดแล้ว
 

               ต่อจากนี้ไปสาวน้อยการินที่ผ่านเรื่องราวเลวร้ายจะลืมทุกความรู้สึกดีที่มีให้ผู้ชายเลวๆคนนั้น เธอจะลุกขึ้นหยัดยืนอย่างแข็งแกร่งด้วยสายตาที่ไม่มีสิ่งใดมาบดบังความเป็นจริงของเธออีกแล้ว และเธอก็มีความแค้นเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจให้สู้กับไฟอีกครั้งอย่างไม่กลัวเกรง

 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 84 ท่าน