Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
หัวใจไหม้เกรียม....!!
14
13/11/2554 14:53:54
386
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 14....หัวใจไหม้เกรียม....
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
"แกพลาด!"
 
            เจ้าของประโยคพูดด้วยท่าทางจริงจังและดูดชาเย็นในแก้วก่อนจะเงยหน้ามองเพื่อนสาวที่นั่งหน้ากลุ้มอยู่ตรงข้าม
 
"เอาไงต่ออ่ะ การิน" นิตาโยนคำถามที่ทำเอาการินพูดไม่ออก
"เออ...." การินนั่งเขี่ยเศษอาหารในจานเล่นอย่างสับสน
"ก็คุยต่อไปงี้แหละ  เรื่อยๆ"
"เพื่ออะไรอ่ะแก"
"ฉันไม่รู้!!! ฉันรู้ว่าฉันพลาดจริงๆ มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบ ฉันโคตรโกรธและขยะแขยงตัวเองเหมือนกัน"    การินเอามือกุมหน้าผากอย่างเสียใจ
"ไหนแกเคยบอกว่าแกเล่นๆขำๆไง"   นิตาถามอย่างเป็นห่วง
"เออหน่านิตาฉัน พลาดเข้าใจปะ"
 "แล้วพี่ปอจริงจังกับแกแค่ไหน เขาฟันแล้วทิ้งรึป่าว" นิตายิงคำถามกดดันการินเรื่อยๆ
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อเที่ยงเขาก็มาส่งฉันที่หอษา เขาก็ปกติดีนะ ไม่มีท่าทางจะแปลกไปเลย แต่วันต่อๆไปฉันไม่รู้"
"พอเหอะ ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม แกก็น่าจะรู้ว่าขืนดันทุรังต่อไปก็มีแต่เจ็บกับเจ็บ"
"เรื่องอะไรให้พี่ปอได้เสวยสุขคนเดียวล่ะนิตา ในเมื่อเป็นแบบนี้ฉันก็มีสิทธิ์ มีสิทธิ์ที่จะสืบและรู้อะไรที่อยากรู้"
"ไม่มีประโยชน์หรอกรู้แล้วไง  หากสิ่งที่รู้จะทำให้แกยิ่งเจ็บปวด  แต่ก็แล้วแต่ละกันจะทำไรก็คิดดีๆ ฉันไปก่อนนะเดี๋ยวพี่กอรอ"
 
              นิตาลุกจากเก้าอี้และเดินมาตบบ่าเพื่อนรักอย่างเป็นห่วง ปล่อยการินนั่งหงอยอยู่ที่โต๊ะเล็กๆในมุมร้านอาหารใต้หอษา การินกำลังสับสนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอรู้สึกผิดพลาดกับการตัดสินใจ แต่มันก็สายไปซะแล้ว
 
[....ฉันไม่ยอมเป็นคนโง่  ฉันต้องรู้ความจริงให้ได้ และฉันก็จะโทรหาทุกคนที่รู้เรื่องพี่ปอ อย่างน้อยให้มีฐานข้อมูลก็ยังดี ฉันรู้สึกเหมือนฉันกำลังเป็นหญิงโง่อย่างเต็มตัว ฉันพลาดไปแล้วเลือกเดินมาแล้วก็ต้องเดินต่อไป เพราะบางสิ่งบางอย่างก็เรียกกลับคืนมาไม่ได้  แต่ว่า....ถ้าสิ่งที่ฉันจะได้รับรู้มันเป็นอย่างที่ฉันคิด  ฉันจะทำอย่างไรต่อไป  ฉันจะยอมจากมาหรือจะต่อสู้เพื่อให้ได้พี่ปอมา  แล้วฉันจะต่อสู้ไปเพื่ออะไร  หากพี่ปอไม่ได้รักฉันจริงๆ....]
 
                การินโทรหาคนรู้จักหลายคนที่เธอรู้ว่าเขารู้เรื่องราวเกี่ยวกับปอ ซึ่งก่อนหน้านี้เธอไม่คิดจะโทรถามเพราะเธออยากรู้เรื่องปอด้วยตัวเอง แต่เธอคิดว่าเมื่อเธอลงมาสู่วังวนของหญิงโง่ ไม่มีใครใกล้ตัวที่จะกล้าปริปากบอกเธอแน่ และปอก็จะโกหกเธอทุกอย่างเพื่อปิดบังเรื่องที่การินสงสัย
 
"พี่ปอน่ะเหรอ คนนี้เยอะมากอ่ะ เท่าที่พี่รู้นะก็มีน้องแอร์ กอย แบง แล้วก็มีเด็กร้านSway ด้วยแต่ไม่รู้ว่าชื่ออะไร ขนาดคนรู้จักของแบงก็ไม่เว้น เค้าคบหลายคนในเวลาเดียวกันไม่รู้ทำได้ไง แต่ที่รู้ก็คือ คนที่เป็นเด็กเขาแล้วจะไม่สามรถคุยกับใครได้เลย แบงเคยคุยกับคนอื่น พี่ปอก็ตามกระทืบเละหมด จนแบงไม่กล้าคุยกับใครให้ใครเจ็บตัว และเขาไม่มีทางปล่อยเด็กเขาด้วย  เป็นเด็กเขาก็ยากจะเลิก พี่ปอภายนอกเขาดูเป็นผู้ใหญ่นะ แต่ความคิดเขาไม่เป็นผู้ใหญ่เลยเว่ย"
"แล้วเด็กพี่ปอมีคนชื่อ ตอง มั้ยคะพี่นา"
"ตองเหรอ ไม่รู้อ่ะไม่เคยได้ยิน" 

            การินวางสายจากนา ซึ่งเป็นพี่ที่รู้จักสนิทสนมกันมา  นาเคยเป็นเด็กร้านHubrisเหมือนการิน  และเคยเป็นเพื่อนในกลุ่มเพื่อนเที่ยวของแบงมาก่อน นาจึงรู้เรื่องราวระหว่างแบงกับปอเป็นอย่างดี
 ………………………………………………………………………………………………
 
"พี่ปอเค้าจีบไปทั่วแหละพี่การิน จ๋าไปเที่ยวที่ร้านเพื่อนคนไหนน่ารักเค้าก็เข้ามาคุย ขอเบอร์ไรงี้แหละ เพื่อนจ๋าก็เคยคุยกับพี่ปอนะแต่เลิกคุยไปแล้วแหละ เพราะทนไม่ได้"
"จ๋า พอได้ยินเด็กพี่ปอที่ชื่อ ตอง บ้างมั้ย"
"ไม่อ่ะ โอ๊ย! เด็กเค้าเยอะเกินจำไม่ได้ ไม่รู้ด้วยว่าคนไหนยังคุยหรือเลิกคุยไปแล้ว"
…………………………………………………………………………………………….
 
"พี่คบกับพี่ปอตอนช่วงที่พี่ปอเปิดSwayใหม่ๆโน่นแหละ นานแล้วนะจ๊ะ พี่ปอเค้าก็เป็นคนทำงานเก่งนะ แต่เค้าก็หญิงเยอะอ่ะ พี่ก็เลยต้องมีบ้าง แต่ก็คบกันได้ไม่นานหรอกพี่ขี้เกียจทนก็เลยเลิกดีกว่าหาใหม่ดีกว่าตั้งเยอะ"
"แล้วตอนที่พี่คบกับพี่ปอ เวลาพี่ไปร้านพี่ปอดูเฉยๆมั้ยคะ"
"อืม! เค้าก็ดูเฉยๆ พี่ก็เข้าไปคุย เขาก็อ้างว่าทำงาน พี่ก็แกล้งไปคุยกับหนุ่มๆ เค้าก็คอยมองตลอดเวลานะ แต่ตอนนี้พี่ไม่รู้เรื่องเค้าเลย ไม่ได้ติดต่อด้วย และพี่ก็ไม่ได้ไปร้านSwayเลยด้วย"
......................................................................................................................................
 
                ข้อมูลที่การินได้รับทำเอาเธอถึงกับน้ำตาซึม เธอน่าจะโทรถามคนพวกนี้ก่อนที่เธอจะพลาดพลั้งไป  เธอนั่งเจ็บใจตัวเองที่ปล่อยใจให้กลายเป็นคนโง่ในสายตาคนอื่นไปซะแล้ว ทั้งที่เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนฉลาดนักหนา
 
[...ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้ฉันก็อย่าได้โง่อีกเลย สืบให้รู้ทุกอย่าง และไปถามเขาตรงๆ เอาให้เด็กร้านได้ยินด้วยก็ดี มันทั้งเจ็บใจและปวดใจบอกไม่ถูก  เกือบจะเชื่อทุกอย่าง  แต่สิ่งที่เกือบจะเชื่อกลับไม่ควรเชื่อ  เหมือนโดนหลอกทั้งที่รู้ตัว   แล้วเราก็ค่อยๆถอยออกมาจากวงอโคจรนี้ซะ อยู่ต่อไปก็ทั้งเจ็บทั้งโง่....]
 
             การินกดมือถือโทรหาคนสุดท้าย นั่นคือ แชร์ แฟนของภัทเพื่อขอเบอร์ตอง ผู้หญิงปริศนาที่คาใจการินไม่มีที่สิ้นสุด หากตองเป็นเพียงคนชั่วคราวของปอ ก็น่ามีข้อมูลดีๆให้เธอได้รู้อะไรมากขึ้นเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้
 
"แชร์ การินขอเบอร์ ตองหน่อยดิ"
"เอาไปทำไมเหรอ การิน" ปลายสายดูไม่ค่อยไว้ใจการินนัก
"การินอยากรู้ว่า ตองคบกับใครอยู่น่ะ บางทีคนที่ตองคบอาจเป็นคนคนเดียวกับที่การินคุยอยู่" การินบอกเพื่อนชายไปตรงๆ
"คือว่าตองมันเปลี่ยนเบอร์บ่อยอ่ะ เรายังโทรหามันไม่ได้เลย ไม่รู้ว่ามันใช้เบอร์อะไรกันแน่ เดี๋ยวเราไปถามเพื่อนให้ที่คณะพรุ่งนี้ละกัน" แชร์ดูลำบากใจที่จะให้เบอร์จึงบ่ายเบี่ยงที่จะให้ การินก็รู้ทันและเกรงใจแชร์ จึงไม่โวยวาย
"จ้า เดี๋ยวการินโทรหาใหม่อีกรอบละกัน"
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
              สาวน้อยก้มลงดูดน้ำที่ละลายจากน้ำแข็งในแก้ว เธอนั่งแช่ที่ร้านเพียงลำพังเกือบชั่วโมง นาฬิกาข้อมือบอกเวลา 4 โมงเย็นแล้ว ป่านนี้ปอทำอะไร การินจึงโทรเช็คปอ และปอก็ไม่รับอีกตามเคย เธอไม่คิดจะโทรอีกรอบเพราะรู้ว่าไม่มีประโยชน์ เธอตัดสินใจจ่ายเงินค่าอาหารและกลับขึ้นไปทำโปรเจ็กที่ห้องษา
 
           เสียงโทรศัพท์ที่รอคอยดังขึ้นในเวลา 6 โมงเย็น การินปลีกตัวจากโต๊ะดร๊าฟมาหยิบโทรศัพท์ออกไประเบียงทันที
 
"ว่าไงจ๊ะ การิน"
"ทำไมพี่ปอไม่รับโทรศัพท์คะ" การินพูดน้ำเสียงใจเย็น
"อ้อ พี่ทิ้งมือถือไว้ในรถพี่มาทำธุระแถวไปรษณีย์อ่ะจ่ะ"
"ไปกับใครเหรอคะ"
"คนเดียวสิจ๊ะ มีอะไรรึป่าวครับ"
"กินข้าวเย็นกันมั้ยคะ"
"พี่กินแล้วอ่ะครับ ไว้วันหลังแล้วกัน การินก็กินข้าวซะนะ"
"ค่ะ ไม่เป็นไร วันนี้พี่ปอจะเข้าร้านกี่โมงคะ"
"ก็คง..สี่ห้าทุ่มมั้ง"
"แล้ววันนี้พอส่งการินเสร็จพี่ไปไหนต่อคะ"
"กลับไปกินข้าวกับแม่ แล้วก็นอนต่อ  แล้วก็ออกมาธุระนี่แหละ"
"ค่ะ งั้นการินไปทำโปรเจ็กก่อนนะคะ"
 
[....ทำไมฉันรู้สึกไม่เชื่อเขาเลยที่พี่ปอบอกว่าไปคนเดียว คนอย่างเค้าเชื่อไม่ค่อยได้เลย ประโยคไหนที่จริงบ้างนะ....]
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
             Camry สีขาวขับเข้ามาจอดนิ่งหน้าตึกแถวโทรมๆที่เก่า เจ้าของรถลงจากรถอย่างอารมณ์ดีสะบัดผมสลวยอย่างมั่นใจ และเดินขึ้นบันไดโทรมๆทรุดๆไปอย่างเช่นทุกวัน
 
             ปอผลักประตูเข้าร้านHubrisมา ภายในร้านมีลูกค้าเพียง 4 โต๊ะเพราะไม่มีลูกค้าเข้ามากนักในเวลา 4 ทุ่มแบบนี้ ลูกค้าจะกรูเข้าร้านในพริบตาช่วงห้าทุ่มกว่า ปอยิ้มและรับไหว้เด็กร้านอย่างเกรียวกราวดังเช่นทุกวันอย่างไม่รู้จักเบื่อ เขามุ่งตรงมาที่หน้าบาร์และต้องหยุดชะงักด้วยท่าทางที่ประหลาดใจ เมื่อเห็นการินนั่งใส่ผ้ากันเปื้อนสีแดงนั่งยิ้มเจื่อนๆอยู่ตรงลำโพงหน้าบาร์
 
"อ้าว! มาได้ไง" ปอร้องทักด้วยท่าทางยิ้มแย้มอารมณ์ดี
"พี่ปิมโทรตามให้มาทำงานค่ะ พอดีคนขาด" การินยิ้มจางๆกลับไป
 
              ปอพยักหน้ารับรู้และมองไปทาง ดาที่ยืนยิ้มหยอกแซวอยู่ในบาร์ ปอยิ้มเขินตอบดาและเดินเข้ามานั่งข้างๆการินเอาแขนมาค้องแขนการินและยิ้มหวานหยอกๆการิน การินอมยิ้มโดยไม่รู้ตัวว่าแก้มเธอแดงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่ปอจะลุกจากไปเข้าไปในบาร์
 
[....เหมือนเขาพยายามจะทำให้ฉันเห็นว่าเขาเข้าหาฉันแล้ว และไม่ได้เมินเฉยอย่างที่ฉันพูดไปเมื่อคืน รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย แต่คงเพราะยังมีลูกค้าไม่มากมั้งถึงกล้ามาเล่นกับฉัน รอดูสักพักพอลูกค้าเต็มร้านเค้าก็เหมือนเดิม คือ เฉยชา....]
 
              และเป็นอย่างเช่นที่การินคิดไว้ ลูกค้าเริ่มทยอยเข้าร้านจนเต็มร้าน ปอก็ยืนหน้านิ่งที่โต๊ะหน้าบาร์ตัวเก่ากับน้องๆเขา และไม่เข้าใกล้การินเลย แต่การินรู้สึกได้ว่าปอคอยมองเธอเกือบตลอดเวลา การินแกล้งเดินเข้าไปทักรุ่นพี่ผู้ชายที่มาเที่ยว ปอเหลือบๆมองแต่ก็นิ่งๆ อาการที่ปอคอยมอง คอยเหลือบดูทำให้การินใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง เธอคิดเอาเองว่าอย่างน้อยปอก็สนใจเธอบ้าง แม้ว่าจะน้อยไปสำหรับคนรักกันจะสนใจ
 
             ลูกค้าโต๊ะหนึ่งเป็นชายหน้าตาดี 2 คน  อยู่โต๊ะยืนข้างๆโต๊ะปอ กวักมือเรียกการินเข้าไป ปอคอยจับตามอง
 
"มีไรคะ"
"พอดีที่คีบน้ำแข็งมันหล่นอ่ะครับ ขอเปลี่ยนอันใหม่ได้มั้ย"
"ได้ค่ะ" ชายหนุ่มแต่งตัวดียื่นที่คีบน้ำแข็งให้การินและยิ้มให้อย่างหวานซึ้ง แต่การินก็เพียงแค่ยิ้มแหยๆกลับไป และเดินกลับมาบอกบอลที่ทำหน้าที่ในบาร์ให้หยิบที่คีบน้ำแข็งอันใหม่มาให้ลูกค้า  การินยืนข้างๆปอ ปอหันเข้าบาร์และถามการิน
 
"ทำไมอ่ะครับ"
"ลูกค้าขอเปลี่ยนที่คีบน้ำแข็งอ่ะค่ะ" การินยิ้มมุมปาก
"นี่ถ้าเป็นพี่ปอนะ พี่ปอจะแกล้งเอาอันเดิมเดินเข้าไปในห้องสต๊อกแล้วก็เอาอันเดิมออกมาให้ ฮ่าๆๆ"    ปอพูดปนขำและหันกลับเข้าโต๊ะไป การินรับที่คีบอันใหม่จากบอลและเดินไปให้ลูกค้าโต๊ะเดิม
 
[...พอดีการินไม่มักง่ายอย่างพี่นี่คะพี่ปอ เราทำงานบริการลูกค้าก็ต้องนึกถึงสวัสดิภาพของลูกค้าด้วย เอาอันเดิมมาให้ลูกค้า พี่คิดได้ไง นี่เหรอความคิดของเจ้าของร้านSwayลองคุณเป็นลูกค้าและมีคนมาทำแบบนั้นกับคุณ คุณจะรู้สึกแย่มากแค่ไหน แก่แต่ตัวจริงๆ....]
 

                  การินเดินไปยืนหน้าบูทดีเจมองดูลูกค้าในร้านสลับกับมองปอเป็นระยะ ปอก็ยืนดูบอลจากจอโทรทัศน์พร้อมน้องๆของเค้าอย่างไม่สนใจอะไร จนการินแอบคิดว่าปอเขาก็เป็นคนนิ่งๆแบบนี้จริงๆอย่างที่เขาพูด เขาต้องวางตัวสำหรับการเป็นเจ้าของร้านจะมาคุยเล่นกับการินที่เป็นเด็กร้านในวันนี้ตลอดเวลาได้อย่างไร

 
"การินอยู่หอไหนอ่ะ" การินหันมองร่างเล็กที่เข้ามาทักทายข้างๆ อย่างประหลาดใจ
" หอแถว RNG อ่ะ แนมล่ะ"
"แนมอยู่เช่าบ้านอยู่กับเตมและอายน่ะ ร้อนเนอะ" แนมยิ้มและเดินจากไป
 
[...มาแปลก ผีเข้ารึไงกันวันนี้ถึงเข้ามาคุยกับเราได้ เมื่อกี้เตมกับอายก็เข้ามาคุยยิ้มแย้มผิดปกติ ไม่เข้าใจ หรือว่า...พอรู้ว่าฉันคุยกับพี่ปอก็เข้ามาคุยดีตีสนิท งงจริงๆ....]
 

               วันนี้ลูกค้าสั่งของน้อยเหลือเกิน การินนั่งหงอยอยู่ตรงลำโพงนานสองนานก็ไม่มีลูกค้าสั่งออร์เดอร์กับเธอ ส่วนเด็กร้านคนอื่นแวะเวียนมาสั่งของที่บาร์ไม่หยุด เธอแปลกใจและไม่เข้าใจว่าทำไมลูกค้าไม่เรียกสั่งออร์เดอร์กับเธอเลย เธอจึงพยายามเดินดูขวดเปล่าตามโต๊ะซึ่งเธอไม่ชอบเอาซะเลยที่ต้องเดินแหวกผู้คนที่เบียดเสียด การินเดินนำหน้ามุดที่ใช้ไฟฉายส่องโต๊ะเพื่อดูขวดเปล่า ลูกค้าหลายคนต้องทำหน้าหลบเลี่ยงแสงไฟจากไฟฉายที่สว่างจ้าเข้าตา เห็นแล้วการินก็สงสารลูกค้าเพราะเธอก็เคยรู้สึกแย่เวลาเที่ยวแล้วมีเด็กร้านส่องไฟใส่หน้า

 
            การินเดินผ่านโต๊ะหนึ่งมีขวดเบียร์ที่หมดแล้วเธอจึงเก็บและมองหน้าลูกค้าที่นั่งเฉย เธอจึงเดินผ่านไป
 
"น้องเบียร์ขวด" เสียงลูกค้าโต๊ะนั้นเรียกมุดไปสั่งเบียร์ ทำเอาการินไม่เข้าใจว่าทำไมไม่สั่งเธอแต่แรกทำเอาการินหงุดหงิดและเดินมานั่งที่ลำโพงคนเศร้าเช่นเดิม
 
"การินเดินเก็บขวดบ้าง อย่านั่งเฉยๆ เดี๋ยวพี่ปอจะมาว่าพี่ได้ว่าไม่เตือน" ปิมเดินผ่านมาเห็นการินที่เพิ่งกลับมานั่งหลังจากเดินหลายรอบแล้วยังไม่มีใครสั่ง การินจึงต้องลุกเดินอีกรอบ
 
[...ตอนฉันเดินล่ะไม่เห็นพอฉันนั่งพักเห็นทันทีเลย ได้ข่าวว่าฉันเพิ่งกลับมานั่งนะเนี่ย เอ้อ!!...]
 

               การินถอนหายใจเฮือกใหญ่และลุกขึ้นยืนเหลือบมองปอที่มองเธออยู่ แต่เป็นสายตาตำหนิ ทำเอาการินกดดันต้องเดินเข้าไปในหมู่มวลชนที่เมามายอีกรอบ

 

               เข้าช่วงอิ่มตัว ลูกค้าไม่สั่งของเด็กร้านนั่งจับเข่าคุยกันได้สบาย บ้างก็ไปกินเหล้าที่โต๊ะปอ บ้างก็ไปนั่งตากพัดลมในบาร์ การินนั่งพักที่ลำโพงที่เดิม และมองปอที่เดินมานั่งคุยกับลูกค้าสาวๆกลุ่มหนึ่งตรงหน้าเวทีอยู่นานสองนาน ในมือปอถือมือถือด้วย

 
[...จีบสาวอีกสิท่า ว่าแต่จีบคนไหนนะหน้าตาดีทั้งกลุ่มเลย ไม่สิอาจจะไม่ได้จีบแต่อาจเป็นเด็กของเขาก็ได้  สักคนหนึ่งในกลุ่มนั้น....]
 

                การินนั่งนิ่งเหลือบมองห่างๆ ไม่อยากให้ปอรู้ตัวว่าการินคอยจับจ้องจับผิดเขาอยู่ เมื่อสาวๆกลุ่มนี้จะกลับ  ปอก็เดินไปส่งถึงหน้าประตู การินแอบฉุนในใจ

 

               ปิดร้านไฟเปิด การินเดินเข้าไปล้างแก้วในบาร์อีกตามเคย หันมองปอเป็นครั้งคราว ปอไปนั่งคุยกับปิมที่โต๊ะโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดคงคุยเรื่องงาน การินล้างแก้วเสร็จ เด็กร้านคนอื่นก็เก็บร้านเสร็จและทยอยกลับแต่การินต้องมานั่งที่ลำโพง  รอปอที่กำลังคุยเล่นเฮฮากับเตม อาย และพรอย่างสนิทสนม การินพยายามเงี่ยหูฟังได้ยินแว่วๆแต่ไม่ค่อยรู้เรื่อง

 
"พี่ให้นาฬิกาอันนี้กับแกก็ได้"
 
[...คุยเรื่องนาฬิกาอะไรกัน เขารู้บ้างมั้ยว่าฉันรออยู่ หรือเขาไม่สนใจอีกตามเคย ฉันเข้าใจผิดไปเองรึป่าวว่าเขาจะต้องไปส่งฉัน ฉันมานั่งรออะไรของฉันเนี่ย....]
 
"รอใครการิน" ดาเดินออกมาจากบาร์เตรียมจะกลับเห็นการินนั่งนิ่งจึงถาม
"อ้อ ป่าวค่ะ เดี๋ยวก็กลับแล้ว"
"รอพี่ปอเหรอ" ดายิ้มอย่างรู้ทันและเดินจากไป
 
[...จะมีก็แต่พี่ดาที่ฉันรู้สึกว่าเขาดูจริงใจกับฉัน กลับเองดีกว่า  พี่ปอคงไม่ได้คิดจะไปส่งฉันก็ได้  ฉันคงสำคัญตัวผิด  เขาคงมีสาวๆรออยู่อีกหลายคน....]
 

                  การินเดินหน้าหงอยเข้าไปหาปอที่นั่งคุยกับน้องๆใกล้ๆประตูทางออก การินยกมือไหว้ปอเป็นการบอกเป็นนัยว่าจะกลับแล้ว ปอรับไหว้ทำหน้างงๆ การินเดินออกจากร้านไปอย่างไม่รีรอและไม่สนใจปอสักนิด

 
"เฮ้ย! พี่กลับไปนอนบ้านแล้ว" ปอพูดไล่หลังการิน
"กลับกับใครพี่" เสียงเด็กร้านแซวไล่หลังปอ ปอวิ่งลงบันไดตามการินลงมาทันที และวิ่งลงมาจนทันการินที่ยืนหน้าบูดรอรถแท็กซี่อยู่ข้างล่างตึก
"ขึ้นรถสิจ๊ะ" ปอพูดอย่างหอบเหนื่อยและรีบขึ้นรถทันที หญิงสาวมองปอที่ขึ้นรถไปอย่างเร่งรีบและเปิดกระจกกวักมือเรียกการินอีกครั้ง  การินขึ้นรถปอไป เด็กร้านเดินลงมาเห็นพอดี ต่างมองและกระซิบกระซาบกันทันที การินเหลือบตามองด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายกับการนินทา
"หิวข้าวมั้ย" ปอเอ่ยถามและออกตัวรถไปทางตลาดหัวตะโก
"ก็นิดหน่อยอ่ะค่ะ"
"ไปกินข้าวกันดีกว่า กินที่เดิมเนอะ" การินพยักหน้าและนั่งนิ่งไม่พูดไม่จาใดๆเพราะแอบเคือง ปอที่ยังคงเฉยกับเธอบนร้าน ปอเหลือบมองการินและถอนหายใจเบาๆ
"เป็นไรไปอีกล่ะจ๊ะ"
"ป่าวค่ะ"
"ถ้าจะมาโกรธที่พี่ไปคุยกับลูกค้าพี่ก็ไม่รู้จะทำไงนะครับ เพราะมันเป็นหน้าที่ของพี่"
"อย่าร้อนตัวสิคะพี่ปอ การินไม่ได้ว่าอะไรเลย การินรู้ว่าพี่ต้องคุยกับลูกค้าสาวๆบ่อยๆ" การินแอบแขวะ
"ก็ใช่ไง การินก็ต้องเข้าใจพี่ด้วย"
"เข้าใจค่ะ แต่ที่การินไม่เข้าใจคือว่า พี่ปอก็ยังเฉยกับการิน อย่างเมื่อกี้พี่ไม่รู้เหรอว่าการินนั่งรอ ทำไมไม่เข้ามาบอกสักคำว่าจะให้การินรอรึป่าว หรือไม่ต้องรอหรือยังไงการินก็ทำตัวไม่ถูก พี่ดาก็เข้ามาถามว่าการินรอใคร การินก็ไม่รู้จะตอบเขาว่าอะไร"
"ก็บอกไปสิครับว่ารอพี่ปอ พวกนั้นมันรู้อยู่หรอก ก็พอดีที่ช้าเพราะไอ้ปิมมันมาบ่นเรื่องเด็กร้านไม่ค่อยฟังคำสั่งมัน บ่นว่าเด็กร้านไม่ค่อยเดิน บ่นถึงการิน บ้าง ไอบอลบ้าง พี่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กร้านไม่ฟังมัน พี่ก็รับฟังและแนะนำมันไป"
"การินก็ฟังนะ แต่คนอื่นการินไม่รู้ เขาหมดศรัทธาพี่ปิมมั้ง การินเดินหลายรอบพี่ปิมก็ไม่เห็น เห็นแต่ตอนที่การินนั่ง น่าเบื่อพี่ปิม"
 
            ปอจอดรถที่เดิมหน้าตลาด การินเดินเคียงข้างปอเข้าตลาดโดนมีมืออุ่นๆของปอจูงไป  หญิงสาวมองมืออุ่นๆของปอด้วยรอยยิ้มจางๆ  เธอไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีความสุขที่ได้อยู่เคียงข้างหนุ่มใหญ่ไฟแรงคนนี้
 
"นี่แหละพี่ถึงรู้สึกว่าเด็กร้านHubrisไม่ค่อยรักกัน สู้เด็กร้านSwayไม่ได้"
"เหรอคะ แค่บางคนมั้งคะ เด็กร้านรุ่นหนึ่งก็รักกันจะตาย"
 
[...ไม่อยากจะบอกเลยว่าไม่ว่าร้านไหนเด็กร้านก็รักกันทั้งนั้น แต่ที่พี่ปอเห็นเพราะเด็กร้านหมดศรัทธาในตัวพี่ปิม จึงไม่เชื่อฟัง อีกอย่างเด็กร้านรุ่นหลังๆก็ไม่ค่อยสนิทกันนัก เข้ามาทำได้ไม่นานก็เลิกทำ คนใหม่ๆก็เข้ามาเรื่อยจะให้ไปสนิทและรักกันได้ไง ส่วนพี่ๆเด็กร้านHubrisรุ่นหนึ่งก็พร้อมใจกันเลิกทำงานเมื่อพี่ธนูขายร้านไป ฉันไม่อยากจะพูดปล่อยให้พี่ปอเชื่อความคิดตลกๆของเขาต่อไปแล้วกัน....]
 
"Hubrisมีรุ่นกันด้วยเหรอ Swayไม่มีหรอกทุกคนเป็นพี่น้องกันเท่าเทียมกันหมด" ปอยังคงพูดดูถูกเด็กร้านHubrisต่อ การินจึงพยายามเปลี่ยนเรื่อง
"วันนี้จะกินพะโล้อีกมั้ยเนี่ย"
"ดูก่อน"
 

               วันนี้ไม่มีพะโล้ให้ปอ ปอจึงกินอย่างอื่นเมื่อได้อาหารในมือปอก็เดินไปนั่งม้านั่งหน้าตึกแถวเก่าๆเช่นเดิม การินตักปลาดุกผัดเผ็ดอย่างเดียวและเดินตามไปนั่งข้างๆปอที่กินข้าวอย่างรวดเร็ว

 
"กินไรอ่ะ" ปอชะเง้อมองจานการินที่มีข้าวสวยอยู่หย่อมนึง และชิ้นปลาอีก 3 ชิ้น
"อะไรกัน กินแค่นี้เองไม่คุ้มเลย วันหลังไม่เลี้ยงแล้วนะ" ปอพูดยิ้มๆ การินยิ้มละอายใจ
"ก็ไม่รู้จะกินอะไรนี่นา"
 

                เมื่อกินข้าวกันอิ่มหนำปอยังบังคับให้การินเลือกขนมไทยร้านข้างๆกิน การินเลือกขนมโคที่ลูกใหญ่น่ากิน ปอก็ซื้อขนมไทยเดินกินกลับรถไปพร้อมๆการิน

 
"การินกลับหอใช่มั้ยครับ" ปอถามเมื่อเตรียมจะออกรถ
 
[....ดีจัง ที่เขาไม่ได้คิดจะพาฉันไปบ้านอีกเหมือนเมื่อวาน ถ้าทุกวันเป็นแบบนี้ก็ดีสิ ไม่ต้องมีไรมากอยู่ด้วยกันแค่นี้ก็รู้สึกดีแล้ว...]
 
"ค่ะ! กลับหอ" ปอรีบออกตัวรถขับวนใต้สะพานเพื่อไปยัง RNG
"เจ้าแนมกับอายมันก็ทะเลาะกัน ทั้งที่อยู่บ้านเช่าด้วยกัน มันทะเลาะกันมานานแล้วเรื่องนาฬิกา พี่ก็เลยต้องไปเคลียร์ให้" ปอบ่นให้การินฟัง
"ทำไมล่ะคะทะเลาะไรกัน"
"เห็นว่าแนมยืมนาฬิกาอายไปใส่แล้วพัง อายมันก็โกรธ พี่ก็ถามมันไปว่ามีนาฬิกาที่ไหนแพงที่สุด แล้วมันสู้ความรักของเพื่อนได้มั้ย มันก็ไม่ยอมดีกัน พี่รำคาญก็บอกไปว่างั้นเอานาฬิกาพี่ไปแทนแล้วดีกัน มันก็ไม่ดี"   ในขณะที่ปอพร่ำบ่น การินกลับคิดอีกเรื่อง
 
[...ไม่สิ การิน!! ฉันต้องตามผู้ชายคนนี้ให้ทันที่เขาจะพาฉันไปส่งหอ ไม่ใช่ว่านัดเด็กคนอื่นไว้ในคืนนี้หรอกเหรอ เมื่อกี้พอฉันบอกกลับหอเขาก็รีบเลยเหมือนเข้าทาง ลองแกล้งเปลี่ยนใจกะทันหันดูดีกว่า  อยากรู้พี่ปอจะทำยังไง...]
 
"เออ....พี่ปอคะการินเปลี่ยนใจไม่อยากกลับหอแล้วค่ะ" การินหันมองหน้าปอ ที่เหวอไปเล็กน้อย
"อา...อ่าวทำไมล่ะจ๊ะ"
"การินไม่อยากกลับไปนอนคนเดียว  เหงา ไปนอนบ้านพี่ปอได้มั้ยคะ อยากอยู่ใกล้ๆพี่ปอ" ปออึ้งไปครู่
"อ้อ เออ...จ้า"
"ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะคะไม่อยากให้การินไปบ้านแล้วเหรอ"
"ได้ๆครับ ป่าวพี่แค่งงทำไมไม่บอกแต่แรก"   ปอวนรถกลับไปเส้นทางเดิมอีกครั้ง
 
[...สะใจดีจังเลย พี่ปอหน้าเหวอไปเลย เชื่อสิเดี๋ยวเขาต้องโทรเลื่อนสาวๆแน่ แต่จะโทรตอนไหนนะก็อยู่กับฉันตลอด....]
 

               ถึงทาวเฮาน์หลังสีขาว การินเดินเข้าบ้านหนุ่มใหญ่อย่างไม่เกรงกลัวอีกแล้ว   เธอเดินเข้าไปในครัวเปิดตู้เย็นดื่มน้ำอย่างคล่องตัวราวกับเป็นบ้านตัวเอง กลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นปอกำลังนั่งกดBBที่โซฟาสีขาวอย่างจริงจัง

 
"การินขึ้นไปเปิดแอร์รอก่อนแล้วกันนะพี่โทรสั่งของก่อนเดี๋ยวตามขึ้นไป"  ปอพูดและยิ้มหวานให้
"สั่งของตอนตี 4 เนี่ยนะคะ" การินหน้าเหวออย่างไม่เชื่อมากๆ
"จ๊ะ!!" ปอพยักหน้าและก้มหน้าก้มตา กดBB การินเดินขึ้นชั้นบนอย่างสงสัย
 
[...อ้างมาได้ว่าโทรสั่งของเห็นฉันเป็นปัญญาอ่อนนักรึไง อยากโทรก็โทรไปเลยสมน้ำหน้าอดไปหาสาวอื่นบางทีพอรู้อะไรแล้วมาคอยแกล้งก็สนุกดีนะ  อย่างน้อยเค้าก็ไม่ไปอยู่กับคนอื่น....]
 

                การินเดินขึ้นไปเปิดแอร์นอนเล่นบนห้อง แม้จะหวั่นใจที่เดาออกว่าปอคุยกับสาวอื่นแต่เธอก็สะใจมากกว่า การินนอนกลิ้งบนเตียงขาวสะอาดเปิดโทรทัศน์จอใหญ่ดูรายการเพลงอย่างสบายใจหากไม่ดันมาเห็นบางอย่างบนที่นอน  การินหยิบเส้นผมสีดำขึ้นมาดูอย่างพินิจ

 
"เส้นหนาใหญ่สีดำสนิท ผมใครกัน ผมพี่แบงแน่เลย เพราะผมเราก็ทำสีน้ำตาลทอง" การินพึมพำและโยนเส้นผมนั้นทิ้งลงกับพื้น เธอนึกสนุกถอนผมเธอเองซ่อนไว้ใต้หมอนเธอหลายเส้นและถอดกิ๊บสีดำตั้งไว้เช่นกัน
"สนุกแน่ แกล้งให้เข็ด" การินยิ้มเจ้าเล่ห์
 

              ไม่นานปอก็เดินขึ้นมา เช่นเดิมเปลี่ยนจากกางเกงยีนส์มาใส่กางเกงขาสามส่วนและนั่งลงเตียง การินกำลังดูรายการเพลงที่มีมิวสิควิดิโอเพลงหนึ่งเป็นเรื่องราวของผู้หญิงที่แย่งผู้ชายคนเดียวกัน ผู้ชายก็เจ้าชู้มาก ปอนอนดูและบ่นออกมา

 
"จะแย่งกันทำไมก็เลิกซะสิ"
"มันผิดที่ผู้ชายค่ะเรื่องนี้ ผู้ชายมันเลว" การินเน้นเสียงประโยคสุดท้าย ปอหยิบรีโมทมาเปลี่ยนช่องทันทีเป็นช่องข่าวการเมืองที่กำลังร้อนระอุของกลุ่มม๊อบประท้วงให้รัฐบาลยุบสภา
"พี่ต้องติดตามข่าวพวกนี้เพราะพี่เรียนรัฐศาสตร์ การินนวดแขนให้หน่อยสิครับ"
 

               การินสิงร่างหมอนวดนั่งนวดแขนให้ปอจนปอผลอยหลับไปเลยทีเดียว การินจึงปิดโทรทัศน์ ปอสะลึมสะลือบอกให้เปิดไว้เขาจะนอนฟัง เช้าวันนั้นการินต้องนอนฟังข่าวม๊อบประท้วงจนนอนไม่หลับส่วนปอก็หลับไหล และกอดการินไว้ในอ้อมแขน

 
[....เฮ้ยจะเปิดไว้ทำไมกัน เปิดแล้วก็หลับ ตลกจริงๆ แต่ก็อบอุ่นใจแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน มันเป็นช่วงเวลาที่ดี อยากหยุดเวลานี้ไว้ตลอด....]
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

               Camry สีขาวขับมาจอดหน้าหอษาในยามบ่ายของวันศุกร์ ปอยิ้มกว้างก่อนการินจะลงจากรถ

 
"เดี๋ยวไปไหนต่อคะพี่ปอ"
"กลับบ้านจ่ะ ไปกินข้าวกับแม่ แล้วก็คงจะนอนต่อ" ปอยิ้มตาหยี่ เพราะเขาถอดแว่นทำให้การินเห็นใบหน้าปอที่ดูโทรมกว่าตอนใส่แว่น
"พักผ่อนมากๆนะคะ" การินโน้มตัวหอมแก้มปอก่อนลงจากรถ ปออึ้งไปโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
 
[....นี่ฉันกำลังตกหลุมรักผู้ชายที่ไม่ควรจะรักซะแล้วเหรอการิน มันเกิดขึ้นได้ไงกัน ไม่น่าเชื่อเลยว่าจากที่ไม่เคยคิดอะไรกับเขามีเพียงความอยากรู้อยากเห็นกลับกลายเป็นความรักได้ไง หรือฉันหลง หลงอะไรพี่ปอไม่ได้หล่อสักหน่อยแก่ก็แก่ อยากรู้จริงๆว่าสาวๆเขาคนอื่นจะรู้สึกแบบฉันรึป่าว สิ่งที่ฉันอยากรู้ก็คือ พี่ปอยังคุยกับเด็กๆเค้าที่ฉันรู้มาอยู่อีกรึป่าว แล้วถ้ายังคุยฉันจะทำไงล่ะ แย่ซะแล้วตอนนี้หัวใจฉันถูกไฟไหม้จนเกรียมซะแล้ว....]
 

               การินนั่งคิดวนเวียนในระหว่างทำโปรเจ็ก เธอรีบสลัดหน้าให้ความคิดที่มาขัดสมาธิในการทำงานออกไป เวลาล่วงไปเกือบสามทุ่มการินวางมือจากงานและโทรหาปอ

 
"อยู่ไหนคะ"
"บ้านจ่ะ"
"แล้วจะเข้าร้านกี่โมงเหรอคะ"
"สักสี่ทุ่มแหละ วันนี้วันศุกร์คนน่าจะเยอะเปิด 2 ร้าน"
"การินแวะไปหานะคะ"
"อ้อจ้าก็มาสิ พี่อยู่บนSwayนะ"
"ค่ะ สักดึกๆ เดี๋ยวโทรไปบอกนะคะ"
"จ๊ะ!!!"
 
[....ถ้าฉันปิดหูปิดตาทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเขามันก็ดูมีความสุขดีนะ แต่ฉันไม่อยากโง่นี่นาได้เพียงแกล้งโง่ต่อไป อย่างน้อยให้ฉันได้รับรู้ก็พอ วันนี้จะไปดูพี่ปอสักหน่อยว่าจะมีการพัฒนาบ้างมั้ยถึงความสัมพันธ์ของเรา ไม่โทรบอกก่อนหรอกถ้าจะขึ้นไปหา  เดี๋ยวอดเห็นอะไรดีๆ....]
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

              เสียงเพลงดังลงมาจนถึงด้านล่างตึก การินเดินขึ้นบันไดเก่าๆด้วยความรู้สึกอยากจะเต้นตามเสียงเพลงที่แว่วลงมาอย่างอารมณ์ดี แต่เธอกะจะแวะมาหาปอ ให้เด็กร้านได้เข้าใจอย่างแจ่มชัดว่าเธอเป็นอะไรกับปอเท่านั้นและรีบกลับ การินมุ่งตรงไปบนร้านSwayโดยไม่แวะร้าน Hubris งก่อน

 

              ภายในร้านSwayลูกค้าแน่นร้าน  การินเดินแหวกฝูงชนไปเกือบถึงหน้าบาร์ก็พบกับนิตาโดยบังเอิญ

 
"อ่าว!! แกมาเที่ยวเหรอไม่เห็นบอก" การินโวยวายใส่นิตาที่กำลังเริ่มเมา นิตายื่นแก้วเหล้าให้การินแต่การินปฏิเสธ
"ฉันก็นึกว่าแกไม่ว่าง ทำโปรเจ็กไม่ใช่รึไง"  นิตาดื่มเหล้าในแก้ว
"เออ ฉันแวะมาหาพี่ปอ เดี๋ยวกลับไปทำโปรเจ็กต่อ  เดี๋ยวมานะ"
"เดี๋ยว!!"  นิตารั้งแขนการินไว้ การินหันกลับมามอง อย่างแปลกใจ
"อะไร!!"
"ฉันเห็นมีผู้หญิงคนนึง มายืนคุยกับพี่ปอหน้าบาร์เมื่อสัก สี่ทุ่ม" การินเบิกตากว้าง
"ผู้หญิงเหรอ  ผมยาวมั้ย" ที่การินถามเพราะถ้าผมสั้นน่าจะเป็นแอร์
"ยาว ผมไม่ตรงมากพองๆ แต่งชุดน่ารักๆหวานๆ" นิตาบอกอย่างละเอียด
"ผมยาวพองๆ" คนที่การินแวบเข้ามาในหัว คือ ตอง เพราะครั้งนั้นที่การินจำตองได้คือ ผม ตองพองๆดูไร้น้ำหนักเธอยังแอบคิดว่าหล่อนน่าจะรวบผมให้เรียบร้อย
 

                การินรีบเดินไปดูปอหน้าบาร์ แต่กลับไม่เห็นปอ  เธอมองเข้าไปในบาร์ ปอกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ท่าทางดูยุ่งๆ การินจึงเดินกลับมาที่โต๊ะนิตา

 
[...คงยุ่งอยู่ค่อยถามตอนพี่ปอว่างๆดีกว่า จะใช่ตองรึป่าวนะ อยากรู้จริงๆ...]
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
  
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 217 ท่าน