Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
...นี่นะเหรอ..."แฟน"...!!!!
11
13/11/2554 13:41:25
382
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 11....นี่นะเหรอ "แฟน… 
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 .......การินตกลงตามคำขอของพี่ปอค่ะ....................
 

                  ข้อความสั้นๆได้ความหมายที่มีเพียงสองคนเท่านั้นที่จะเข้าใจ นั่นคือ การินและปอ

 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ติด.......ติด.....ตี่.......ตะ....ติ๊ด......
 
                 เสียงมือถือของเธอส่งเสียงร้องลั่นห้องของเธอเอง เธอกลับมานอนหอพักของเธอหลังจากสอบคณิตด้วยความทุลักทุเล ลอกได้บ้างไม่ได้บ้าง โพยที่เธอจดก็ดูจะไม่มีประโยชน์สำหรับเธอได้เลย เพื่อนข้างๆมีประโยชน์กว่าตั้งเยอะ
 
                   การินควานหามือถือที่อยู่ข้างๆหมอนมาดู ปรากฏเป็นเบอร์ของษา ษาคงโทรตามให้กลับไปเข้าค่ายทำโปรเจ็กที่หอษาอีกตามเคย
 
"เดี๋ยวไปแล้วจ้าษา" การินกรอกเสียงอย่างงัวเงีย ลุกขึ้นจากเตียงมองนาฬิกาบอกเวลา 6 โมงเย็นแล้ว นี่เธอนอนตายตั้งแต่ตอนเที่ยงเลยทีเดียว
"ฉันไม่ได้โทรมาตามทำโปรเจ็กย่ะ จะถามว่าแกจะไปกินวันเกิด จุ๊บรึป่าว"
"เออ....วันเกิดจุ๊บนี่นา กินที่ไหนเหรอ" การินลุ้นเผื่อว่าจะไปHubrisหรือSway
"ฟรังกี้!! ไปป่าว นี่แกงค์เราไปกันทุกคนเลยนะแก"
"อ้อ!!" การินแอบผิดหวังลึกๆ
 "เออ...ไปสิ ก็ไปกันหมดนี่นาทำไมฉันจะไม่ไป"
"งั้นเจอกันหน้าหอฉัน 3 ทุ่มนะ ห้ามเลทถ้ามาช้าไม่รอนะเว้ย นั่งรถตามไปเอง"
"เออๆ แล้วTheamอะไรล่ะวันนี้"
"สีแดง!"
 
                  การินเปิดตู้เสื้อผ้าควานหาชุดสำหรับค่ำคืนนี้ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นTheamสีแดงด้วย เสื้อผ้าเธอแทบจะไม่มีสีแดงเลยด้วยซ้ำ วันนี้เข้าไปในเมืองดีเหมือนกันเพราะเธอก็ไม่ได้ไปเที่ยวแถวเอกมัยนานแล้ว มัวคลุกอยู่แต่HubrisและSwayวันนี้ต้องสวยเป็นพิเศษ การินมัวอาบน้ำแต่งตัวจนลืมนึกถึงปอ เธอควรจะโทรไปหาปอเพื่อถามถึงข้อความที่ส่งไปน่าแปลกที่ไร้วี่แววที่ปอจะโทรมา
 
[....ทำไมไม่เห็นพี่ปอจะโทรมาเลย ได้ข้อความที่ฉันส่งไปรึป่าว ถ้าได้เขาน่าจะดีใจบ้างและโทรกลับมาบ้าง แต่นี่อะไร น่าสงสัยแบบนี้ต้องโทรเช็คสักหน่อย...]
 
                   การินกดโทรหาปอปรากฏว่าปอไม่รับสายการินเลย การินจึงโทรไปหาปออีกเบอร์แต่ก็ไร้ผลปอก็ไม่รับเช่นกัน เวลาหนึ่งทุ่ม แบบนี้ปอจะมัวทำอะไรได้ การินถอดใจที่จะโทรและมาแต่งหน้าทำผมจัดการกับตัวเองให้สวยดูดีไว้ก่อน ระดับช่างแต่งหน้าประจำกลุ่มอย่างเธอก็สามารถเนรมิตรตัวเธอเองให้สวยขึ้นได้อย่างไม่ยาก แต่เธอก็ชะงักกับการปัดแก้มแดงๆเพื่อไปรับสายโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเป็นเสียงที่เธอตั้งไว้เฉพาะเบอร์ปอ
 
"สวัสดีค่ะพี่ปอ การินโทรไปหลายรอบทำไมไม่รับล่ะคะ" การินทำน้ำเสียงออดอ้อนและกลับมาปัดแก้มต่อ
"อ้อ! พี่อาบน้ำอยู่อ่ะครับ"
"อ้อนึกว่าอยู่กับสาวที่ไหน"
"จะอยู่ได้ไงล่ะจ๊ะ  พี่นอนตื่นมาก็พาแม่ไปกินข้าว กลับมาก็นอนต่อ ตื่นมาอาบน้ำที่การินโทรมาอ่ะ"
"ค่ะ การินแกล้งแซวไปงั้นล่ะค่ะ พี่ปอได้ข้อความยังคะ"
"ได้แล้วครับ"
"ไม่เห็นพี่ปอจะโทรมาเลย นึกว่าได้แล้วจะโทรมา ไม่ดีใจเหรอคะ" การินยังแกล้งกรอกเสียงออดอ้อนพลางเก็บของใส่กระเป๋า
"ดีใจสิจ๊ะ จะให้พี่ทำไงล่ะครับร้องกรี๊ดเหรอ นี่ก็โทรมาแล้วไง "
"แล้วเอาไงต่อล่ะคะเป็นแฟนกันแล้ว" การินเผลอถามคำถามโง่ๆที่เธออยากรู้มากเกินไป
"ก็เฉยๆไว้จ่ะพี่จัดการเอง การินไม่เห็นต้องทำอะไรเลย แล้วนี่การินอยู่ไหน" ปอรีบตัดบทอีกครั้ง
"อ้อ การินอยู่หอการินอ่ะค่ะ พอดีสอบเสร็จมานอนหอ แล้วการินก็กำลังจะไปเที่ยวฟรังกี้ พอดีวันเกิดเพื่อนในกลุ่ม เดี๋ยว 3 ทุ่มก็ต้องออกไปเจอพวกเพื่อนที่หอษา"
"อ้อจ่ะ" ปอทำเสียงเรียบเฉย
"กินข้าวกันมั้ยคะพี่ปอ"
"กินข้าว! เออ....เอาสิ การินอยากกินอะไรล่ะจ๊ะ"
"ไม่รู้สิคะ อะไรก็ได้ที่ไม่ร้อน"
"งั้นก็กินแถวซอยจิดาก็ได้ใกล้หอเพื่อนเราไง"
"กินร้านใต้หอษาก็ได้ค่ะอร่อยดี"
"อืม! งั้นถ้าการินมาถึงหอษาก็โทรบอกพี่ละกัน พี่จะได้ออกไป"
 
[....มันผิดวิสัยมากๆ คิดดูว่ากินข้าวกันครั้งแรก แทนที่จะมารับฉันไปกินกลับรอให้ฉันไปเองถึงแล้วให้โทรบอก ไม่เทคแคร์จริงด้วย แต่ฉันว่าไม่ เขากลัวเจอกิ๊กเขาแน่ๆแถวหมู่บ้าน RNG สาวสวยๆเยอะแยะไป ขนาดเด็กเก่าเขาที่ชื่อเจ๊เอ ที่นิตารู้จักก็อยู่แถวนี้ คิดว่าฉันรู้ไม่ทันรึไง....]
 
                   การินไปถึงหอษาก่อนเวลาเพราะเธอต้องรีบไปกินข้าวกับปอตามที่นัดไว้ก่อน การินโทรหาปอเพื่อจะบอกว่าเธอมาถึงหอษาแล้วแต่ปอก็ไม่รับสายเธออีกเช่นเดิม
 
"ทำไมไม่รับเนี่ย ชอบไม่รับโทรศัพท์มีพิรุธไม่เลิก" การินเดินบ่นไปมาในห้องษา
"โอ๊ย! แกเลิกบ่นเหอะ นี่คงเป็นเจ้านายที่มาจีบแกที่เล่าให้ฉันฟังเมื่อเช้าใช่มั้ยล่ะ แหมเป็นกังวลเชียวนะ ทางที่ดีระหว่างรอแกมาช่วยฉันแต่งหน้าดีกว่า" ษาแซวการินโดยที่เธอเองก็กำลังง่วนกับการแต่งตัวสวยเช่นเดียวกับ มน ที่มาแต่งตัวห้องษาเพราะอยู่หอเดียวกัน
"ใช่ ฉันว่าอยู่กับสาวชัวร์ นึกว่าฉันรู้ไม่ทันรึไงล่ะ" การินวางมือจากการโทรอย่างเหนื่อยใจและมาช่วยษาทำผมที่ยุ่งเหยิง
"รู้แล้วไปชอบคนแบบนั้นทำไม" มนถามซื่อๆตรงๆ
"ก็ใครบอกว่าจะชอบล่ะ มันเป็นเกม" การินยิ้มเจ้าเล่ห์
"นี่ขนาดไม่ชอบนะเนี่ย แค่เขาไม่รับโทรศัพท์เข้าหน่อยจะทำเป็นเครียด" ษาแซวต่อเนื่อง
"ไม่ได้เครียดเว่ย! แต่มันแค่หงุดหงิดอยากรู้ให้ได้ว่าพี่ปอทำอะไร"
"ก็นั่นแหละ แฟนกันเขาก็รู้สึกแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ ถ้าแกไม่สนใจจริงแกจะอยากรู้ไปทำไม" ษาพูดจนการินไม่อยากจะอธิบายอะไรต่อเพราะกลัวจะจนมุมแก้ตัวไม่ออก
 
                ไม่นานเสียงโทรศัพท์ที่การินรอคอยในใจโดยไม่รู้ตัวก็ดังขึ้น การินรีบวางมือจากการช่วยทำผมษาและไปรับโทรศัพท์ทันที
 
"ไม่ชอบนะเนี่ย รีบเชียว" ษายังคงแขวะการินไม่เลิก
"ค่ะพี่ปอ" การินเหลือกสายตาประมาณว่ายุ่งจริงๆใส่ษา
"พี่รออยู่ที่ร้านแล้วครับ"
"อ้อเหรอคะ ค่ะๆเดี๋ยวการินรีบลงไปละกันนะคะ"
"โทรไปไม่รับใครจะไปตรัสรู้ล่ะ ปล่อยให้รอบ้างก็ดี" การินบ่นหลังจากวางสาย
 
                การินรีบเก็บข้าวของของเธอและสะบัดก้นงอนๆของเธอออกจากห้อง และโผล่หน้าเข้ามาสั่งเสียเพื่อนสาว
 
"ษา มน เดี๋ยวฉันลงไปกินข้าวข้างล่าง เจอกันข้างล่างเลยนะ"
 

และการินก็รีบวิ่งลงไปไม่คิดชีวิต ปล่อยษาและมนยิ้มเย้ยอย่างรู้ทัน

 
              การินเดินลงไปถึงร้านอาหารเล็กๆที่ตกแต่งร้านสีชมพูหวานสไตล์วินเทจ ภายในร้านมีโต๊ะไม่มากนักและลูกค้าก็มีเพียง 4 โต๊ะเท่านั้น การินมองผ่านกระจกใสเข้าไปในร้านเห็นหนุ่มใส่แว่นนั่งกดBB อย่างไม่สนใจประชาชี ปอเลือกนั่งหันหลังให้กับหน้าร้านจนการินรู้ทัน
 
[...ฉลาดดีนี่ที่เลือกนั่งหันหลังให้หน้าร้าน หากมีคนรู้จักเดินผ่านก็คงไม่ทันสังเกตุเห็นว่าเป็นพี่ปอ ยิ่งเป็นคนดังในย่านนี้อยู่ด้วย คงกลัวเป็นข่าวสิท่า ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงที่ต้องคอยระวังตัวตลอดเวลา....]
 
"โทษทีนะคะพี่ปอที่การินมาช้า มัวทำผมให้ษา" การินลากเก้าอี้โครงเหล็กสีขาวและนั่งลงอย่างระมัดระวัง
"สวยเชียว" ปอมองสาวน้อยในชุดเดรสกระโปรงบานลายดอกสีแดงแสนสวยอย่างตะลึงงัน
"ก็นานๆทีอ่ะค่ะ พี่ปอสั่งข้าวยังคะ" การินเขินหน้าแดงระเรื่อผสมกับที่เธอปัดแก้มมายิ่งเห็นได้ชัด เธอรีบเปิดเมนูแก้เขิน
 
                 การินและปอทานข้าวเย็นมื้อแรกกันอย่างหวานชื่น เพียงแต่สิ่งที่ขัดใจการินก็คือ ปอนั่งเล่น BB ตลอดการทานอาหารค่ำมื้อนี้  ตั้งแต่คำแรกจนถึงคำสุดท้ายก็เล่นไม่เลิก มันทำให้การทานข้าวมื้อแรกที่น่าจะหวานซึ้งกว่านี้ดูกร่อยลงไปไม่น้อย
 

ใกล้ถึงเวลาที่นัดไว้กับเพื่อน การินมองนาฬิกาบ่อยจนปอทัก

 
"ไม่ต้องรีบหรอกจ่ะ ถ้าไม่ทันเดี๋ยวพี่ไปส่งเองได้ ไม่ต้องกลัว" ปอยิ้มอย่างอบอุ่น การินยิ้มกว้าง
"ไม่เป็นไรค่ะ"
 
[...มันรู้สึกดีแบบนี้นี่เองที่มีคนคอยรับคอยส่ง คอยดูแล คอยห่วงใย มันรู้สึกเหมือนถูกปกป้องคุ้มครองจนปลอดภัยไม่กลัวสิ่งใด ถ้าผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอย่างที่รู้มาก็คงดีสินะ....]
 
"การิน! นั่นเพื่อนเรารึป่าว ข้างๆร้านน่ะ" ปอเรียกการินที่มัวเหม่อคิดฟุ้งซ่าน การินมองไปตามที่ปอชี้ ษาและมนยืนมองมาที่การิน
"ใช่ค่ะผมยาวนั่นษา คนมัดจุกนั่นมน" การินกวักมือเรียกเพื่อนสาวเข้ามาในร้าน ษาและมนเข้าร้านมาก็ไหว้ปอไปตามระเบียบ และปลีกตัวไปถ่ายรูปเล่นกันมุมร้าน
 
                ไม่นานจุ๊บและเพื่อนๆในกลุ่มมากันพร้อมที่ร้านอาหารแห่งนี้ ขาดเพียงนิชาและภัทที่เป็นเจ้าแม่สายเสมอและสวยเสมอ ไม่สวยสุดๆไม่มีทางจะออกจากหอได้เลย การินแนะนำเพื่อนให้รู้จักปอ ปอยิ้มรับไหว้เพื่อนการินทุกคน และดูเหมือนปอจะมองจุ๊บเจ้าของวันเกิดที่แต่งตัวเซ็กซี่เป็นพิเศษ จุ๊บเป็นคนหน้าตาดีอยู่แล้วแต่งตัวแต่งหน้าเข้าหน่อยก็ราวกับนางฟ้า ไม่แปลกที่ปอจะมองตาไม่กระพริบ
 
[...นี่ถ้าจุ๊บไม่ใช่เพื่อนฉัน คงไม่พลาดที่พี่ปอจะต้องจีบแน่ๆดูมองเข้าสิ แทบจะกลืนกินจุ๊บไปทั้งตัว แต่เสียใจนะคะที่จุ๊บเค้ามีแฟนที่ทั้งหล่อทั้งหนุ่มและรวยกว่าพี่ปอเยอะ...]
 

การินแอบโมโหในใจ เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องโมโหด้วย

 
"การินเดี๋ยวพวกฉันไปกันก่อนนะ แกรอไปพร้อมภัทกับนิชาแล้วกันช้าเหลือเกินฉันต้องไปเอาโต๊ะน่ะ  เดี๋ยวโต๊ะจะเต็ม" จุ๊บเดินเข้ามาบอกอย่างไม่สบอารมณ์เพราะนี่ก็สามทุ่มครึ่งแล้ว แต่ภัทและนิชาก็ยังไม่โผล่มา
"เอางั้นก็ได้"
 
                 จุ๊บและทุกคนเดินทางไปกันก่อนส่วนการินต้องไปสมทบกับภัทที่หอภัทซึ่งอยู่ไม่ไกลจากซอยจิดามากเท่าไหร่นัก ภัทอยู่หอหญิงล้วนชื่อ หอราชภัฏ
 
"จุ๊บน่ารักมั้ยคะ วันนี้วันเกิดเค้า" การินแกล้งพูดแทงใจปอ ซึ่งปอก็ยังคงไม่วางจากBB
"จ่ะ น่ารักดี น่ารักกันทุกคนเลย แล้วเดี๋ยวนี่การินจะรอภัทที่ไหนครับ"
"การินต้องไปหอภัทค่ะ"
"งั้นพี่เดินไปส่ง"
 
[....นี่เขากล้าเดินไปส่งด้วยเหรอ น่าแปลกที่เส้นทางที่จะไปหอภัทนั้นต้องผ่านเซเว่นใหญ่และร้านขายของมากมาย ป้ายรถเมย์ซึ่งมีคนพลุกพล่านมากๆเสี่ยงที่เขาจะเจอกับคนรู้จักได้ง่ายๆ บางทีพี่ปออาจจะเช็คเด็กๆเขาแล้วว่าไม่มีใครป้วนเปี้ยนแถวนี้...]
 
            ปอเดินไปส่งการินจริงๆอย่างที่พูด เดินผ่านผู้คน หลายคนมองปอและการินไม่รู้ว่าเพราะการินแต่งตัวจัดจ้านหรือมากับปอ และคนที่ปอไม่อยากจะพบก็ต้องบังเอิญเจอเข้าจนได้
 
[....นั่นมัน เบ และกลุ่มเพื่อนเที่ยวกลุ่มเก่าของพี่แบงนี่นา ฉันรู้มาจากพี่นาว่าเบมีปัญหานิดหน่อยกับพี่แบงจึงเลิกคบกันไปและเบก็เกลียดพี่ปอเข้าไส้ พี่ปอจะทำหน้าไงนะ พวกเบมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าประหลาดใจมากๆด้วยสิ....]
 
               ปอเองก็คงตกใจไม่น้อย  ปอเข้าไปทักคนในกลุ่มเบบางคนโดยปล่อยให้การินเดินนำลิ่วไปอย่างไม่สนใจ ให้ดูเหมือนว่าไม่ได้มาด้วยกัน การินรู้ทันปอจึงแกล้งหยุดเดินและหันมองกดดันปอ ปอรีบเดินออกมาจากกลุ่มเด็กพวกนั้นและมาเดินตามหลังการินทั้งที่ตอนแรกเดินเคียงข้างกันมา เบมองทั้งคู่ลับสายตาไปด้วยสีหน้าแหยๆ
 
[....สายตาเบดูเหมือนจะสมเพสฉันอีกแล้ว เหมือนมองเห็นเขางอกบนหัวฉันล่ะสิท่า คงคิดว่าฉันถูกหลอกสินะ มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกเบ เกมมันเพิ่งเริ่มเท่านั้นเอง....]
 
"ขอบคุณค่ะพี่ปอที่เดินมาส่งเดี๋ยวการินเข้าไปเองได้"
"จ่ะ นั่นสินะมันเป็นหอหญิงด้วยนี่นา เที่ยวให้สนุกนะจ๊ะ พี่เองก็อยู่ร้านอ่ะจ่ะ"
"ไม่แน่การินจะแวะไปหาที่ร้านนะคะพี่ปอ"
"จ่ะโทรมาละกัน"
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
            เสียงเพลงอึกทึก และผู้คนที่แออัดยัดเยียด ทำเอาการินต้องหลีกหนีความวุ่นวายมานั่งด้านนอกร้านที่จัดเป็นชุดโซฟาหรู ภายใต้ร่มไม้ใหญ่เสียงน้ำพุพอทำให้ผ่อนคลายลงไปได้บ้าง
 
[...ที่ร้านHubrisคนจะเยอะแบบนี้มั้ยนะ....]
 
            ไม่วายที่การินจะคิดถึงร้านSway &Hubrisที่คุ้นเคย ทั้งที่เธอกำลังอยู่ ณ ผับใหญ่ในย่านเอกมัยที่ออกแบบตกแต่งอย่างโอ่โถงและหรูหราไฮโซกว่า Sway &Hubrisหลายเท่า ทั้งขนาดร้านที่ใหญ่โตกว่า ลานจอดรถที่กว้างมากพอจะสร้างเป็นสนามฟุตบอล อีกทั้งผู้คนมากหน้าหลายตาที่หลั่งไหลมาเที่ยวที่นี่ราวกับคัดหน้าตาและฐานะกันเลยทีเดียว มองไปทางไหนก็มีแต่คนสวยคนหล่อมองเท่าไหร่ก็ไม่น่าเบื่อ เพียงแต่ทว่าการินกลับไม่มัวมานั่งคิดถึงใครบางคนบนร้าน Sway &Hubris
 
                 การินเดินกลับเข้าไปในร้านเกรงว่าเพื่อนจะตามหาเพราะเธอหายออกมาสูดอากาศหายใจนานแล้ว ก่อนจะกลับโต๊ะเธอแวะเข้าห้องน้ำ ระหว่างทางที่เดินไปต้องเบียดเสียดผู้คนมากมายจนความซุ่มซ่ามของการินไปเหยียบเท้าใครบางคนเข้าให้
 
"ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจ" การินยกมือไหว้ชายผู้นั้นพัลวัน เมื่อชายคนนั้นหันมาการินถึงกับแทบหยุดหายใจ
 
...................................................................!!!!!!!!!
 
"พี่โจ" การินพูดในลำคอ
 
                  โจหันมาใบหน้ายิ้มแย้มและจะอ้าปากเอ่ยว่าไม่เป็นไร แต่กลับรอยยิ้มซีดจางลงอย่างเห็นได้ชัด
 
"มาเที่ยวกับใครเหรอเฮีย" การินปริปากถามเสียงสั่นเครือ ด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ
"มากับ..." โจมีสีหน้าลำบากใจ
"โจ! คุณเห็นดาราโต๊ะนั้นมั้ย" แฟนสาวสุดสวยของโจก็โผเข้ามาเกาะแขนและชี้มือชี้ไม้ไปทางโต๊ะข้างๆ โจหันไปมองตามที่มินแฟนสาวต้องการให้ดู แต่เมื่อโจหันกลับมาก็ไม่เจอการินน้องสาวที่แสนดีอีกแล้ว
 
                การินหลบมานั่งเช็ดคราบน้ำตาที่ซึมๆตรงหน้าห้องน้ำซึ่งจัดเป็นชุดโซฟานุ่มๆเพียงลำพัง เธอคงไม่ยอมให้ใบหน้าแสนสวยต้องจบลงด้วยคราบน้ำตา
 
[...ฉันมันบ้า ไม่น่าไปถามโง่ๆเลยว่าพี่โจมากับใคร เขาก็ต้องมากับพี่มินแฟนของเขาน่ะสิ ไงล่ะการินแค่เจอพี่โจจากที่ไม่ได้เจอมาหลายวัน แค่นี้ก็ต้องร้องไห้ เมื่อไหร่ฉันจะลืมพี่โจได้สักที ฉันไม่อยากเป็นแบบนี้เลยจริงๆใครไม่เจอแบบฉันก็คงไม่เข้าใจว่าการรักใครข้างเดียวมันทรมานแค่ไหน....]
 
            การินนั่งหลับตาให้น้ำตาซึมกลับไปในตาและเหือดแห้งไป และพร้อมจะออกไปสนุกกับเพื่อนๆ
 
"มากับใครอ่ะ" เสียงที่คุ้นๆอยู่ข้างๆ การินลืมตาขึ้นมามองอย่างประหลาดใจ
"เมายังเนี่ย เมาแล้วดิ อ่อนว่ะ" โจมานั่งอยู่ข้างๆการินในมือ ถือบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด การินตกใจกระเถิบออกห่างเล็กน้อย กลัวมิน จะมาเห็นและเข้าใจผิด
"เฮียนั่นแหละเมา ก็รู้กันอยู่ว่าใครอ่อนกว่ากัน อย่ากินมากเดี๋ยวก็เข้าโรงบาลอ๊วกเป็นเลือดอีกหรอก" การินพูดในสิ่งที่เธอรู้ดี คนที่คุยกันทุกวันมาเป็นปี แม้จะไม่ได้เป็นคนรักแต่ก็มีความผูกพันกัน
"เออ..." โจทำท่าจะพูดบางอย่างที่ดูลำบากใจ
"การินไปเต้นต่อดีกว่า ไปก่อนนะเฮีย รีบกลับโต๊ะล่ะ เดี๋ยวพี่มินเป็นห่วง" การินไม่อยากรับฟังอะไรเพราะเธอไม่อยากร้องไห้อีกแล้วจึงตัดบทและเดินจากไปเอง ปล่อยโจนั่งหน้าเครียดที่เดิม
 
[....สิ่งที่พี่โจจะพูด อาจจะเป็นคำตัดพ้อที่ร้ายแรงเกินกว่าที่ฉันจะรับได้ ดีแล้วล่ะที่ฉันตัดใจเดินออกมา อย่าเสียใจไปเลยนะการิน เข้มแข็งเข้าไว้...]
 
                  การินกลั้นน้ำตาไว้ลึกสุดหัวใจและเต้นต่อกับเพื่อนๆเพื่อให้ลืมเรื่องราวที่เธอเสียใจในวันนี้ จนผับใกล้ปิดและษาก็เมามาก จึงพากันกลับลาดกระบังอย่างทุลักทุเล และแน่นอนความลำบากบังเกิดแก่คนไม่เมาอย่างการินและนิชา
 
"การินHubrisยังเปิดมั้ยป่านนี้ ฉันอยากไปกินต่อ" ภัทบ่นงึมงำบนรถแท็กซี่ที่อัดกันไปถึง 7 คน โดยภัทนั่งเบาะหน้ากับการิน
"ไม่รู้สิตี 2 แล้วอ่ะ กว่าจะถึงร้านก็ปิดพอดีมั้ง" การินมองนาฬิกาด้วยความผิดหวังเพราะเธอก็อยากไปร้านHubrisเช่นกันโดยที่เธอไม่รู้ว่าอยากไปเพราะอะไรกันแน่
"แกก็โทรถามพี่ปอของแกสิ" ภัทบ่นยิกแอบแขวะ
"เออๆๆๆๆๆ รอก่อนได้มั้ย เดี๋ยวโทรให้"
 
               การินโทรหาปอทันทีทั้งที่เธอก็กะจะโทรอยู่แล้ว เมื่อภัทคะยั้นคะยอเธอจึงได้ที
 
"พี่ปอเหรอคะ ร้านปิดกี่โมงคะ"
"อะไรนะครับ" ปอไม่ได้ยินเสียงการินด้วยเพราะปอยืนข้างลำโพง เขาจึงเดินหลบเข้าไปในห้องสต๊อก
"ร้านปิดกี่โมงคะ พอดีเพื่อนการินอยากไปต่อ"
"ก็พี่กะจะเปิดถึง ตี 3 อ่ะไม่แน่เหมือนกัน วันนี้คนเยอะ ถ้าตำรวจมาก็ปิดมั้ง"
"พี่ปอว่าการินจะไปทันมั้ยอ่ะ"
"ไม่ทราบครับมาก็มาละกันพี่ทำงานก่อน คนเยอะ"
 
               ปอวางสายไปเลยทำเอาการินแอบฉุน แต่การินจับพิรุธที่ปอวางสายไปดื้อๆ ท่าจะมีอะไรสักอย่าง

                แท็กซี่แล่นมาจอดนิ่งหน้าตึกโทรมๆที่มองยังไงก็ไม่น่าเชื่อว่าเป็นร้านเหล้าอันดับหนึ่งของลาดกระบัง การินและภัทเหลือสองคนสุดท้ายในรถ ส่วนนิชาและคนอื่นขอตัวกลับไปนอนอย่างเมามาย แม้นิชาไม่เมาก็ต้องกลับไปรายงานตัวกับที่รักของเธอ
 
               การินลากภัทที่เริ่มส่างเมาเพราะอ๊วกไป 1 รอบก่อนจะขึ้นมาบนร้าน ถึงร้านHubrisคนเยอะอย่างที่ปอบอกจริงๆการินมองเห็นปอยืนดูบิลล์อยู่ในบาร์ข้างๆแคชเชียร์แบน การินพาภัทไปล้างหน้าให้ส่างกว่าเดิมและพาภัทมาปล่อยไว้กับชายหุ้นส่วนร้านร่างผอมใจดี หน้าบูทดีเจ
 
"ไปไหนกันมาเนี่ย สวยกันมาเลย" ชายทักการินและภัท ภัทนั่งทรุดลงเก้าอี้ข้างๆชาย
"ไปฟรังกี้มาค่ะพี่ ฝากภัทแป๊บนะพี่"
"อ่าวไปไหนอ่ะ" ชายถามขึ้น
"ก็ต้องไปหาแฟนเค้าสิพี่" เสียงลึกลับดังขึ้น การินชะโงกหน้าดูต้นเสียงที่ยืนอยู่หลังชาย ปรากฏเป็นอัน การินถึงกับเปลี่ยนสีหน้าแทบไม่ทัน
"รู้ดีจังนะคะ" และการินสบัดหน้าไปหาปอจริงๆ
 
                  การินเดินแหวกผู้คนด้วยความหวังว่าปอเห็นเธอกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วคงจะดีใจ ถึงหน้าบาร์ปอเงยหน้ามองการิน การินยิ้มหวานและยกมือไหว้เป็นครั้งที่สองของวัน
 
"พี่ปอสวัสดีค่ะ"

                การินยิ้มกว้าง แต่หนุ่มใหญ่เพียงเงยหน้ามามองการินและพยักหน้ารับและก้มลงเช็คใบบิลล์ต่ออย่างไม่สนใจ จนการินหุบยิ้มทันทีและไม่ทนให้เตมและอายที่ยืนอยู่ข้างๆหัวเราะเยาะเด็ดขาด เธอรีบเดินหน้าตาไม่สบอารมณ์กลับมาหน้าบูทดีเจ และไฟร้านก็สว่างโล่ง ร้านปิดซะแล้ว
 
[...น่าโมโหจริงๆทำเอาฉันหน้าแตก ทำไมไม่ถามฉันสักคำว่าเป็นไงบ้าง เมารึป่าว ไม่มีเลย ไม่สนใจ นี่นะเหรอแฟน มันก็ไม่ได้ต่างไปจากคนทั่วไปเลย เฉยเมยกับฉันขนาดนี้ ถ้าจะบอกว่างานยุ่งมันก็เกินไปที่จะเย็นชาขนาดนั้น  เขาทำให้ฉันสงสัยอีกแล้วสินะ...]
 
 
"การินฉันจะไปกินต่อกับเพื่อนเก่าที่ร้านชิวๆแถวหอแกอ่ะ  แกจะไปกับฉันมั้ย" ภัทหันมาถามการินที่ยืนมองบางอย่างไปทั่วร้าน
"เออไป แต่เดี๋ยวขอดูอะไรสักหน่อยแป๊บนึงนะ"  การินมองไปรอบๆร้านด้วยความสงสัยอะไรบางอย่าง  เธอกำลังคิดว่า  สิ่งที่ปอเป็นในวันนี้มันแปลก  และน่าสงสัย
 
            ฝ่ายปอก็เดินไปเดินมาภายในร้านลูกค้าเหลือไม่กี่โต๊ะที่ยังนั่งแช่อยู่ ปอไม่เดินเฉียดมาที่บูทดีเจที่การินและภัทยืนอยู่แม้แต่น้อย แทบจะไม่ได้ชายตามามองเลย ทำเอาการินฉุนนั่งไม่ติดยืนกอดอกหน้านิ่ง
 
[....ถ้าตอนนี้อ้างว่างานยุ่งก็คงฟังไม่ขึ้นแล้วล่ะพี่ปอ อยากจะเดินเข้าไปฉุดคอเสื้อและตะโกนถามดังๆว่า นี่เหรอแฟน แฟนเค้าเฉยชากันแบบนี้เหรอ หรือว่าพอตกลงเป็นแฟนก็ไร้ค่าไม่ตื่นเต้นแล้วงั้นสิ โธ่!! ฉันก็ได้แค่คิดล่ะวะ ใครจะไปฆ่าตัวตายแบบนั้น คนอย่างพี่ปอน่าจะชอบหญิงโง่และใจเย็น และฉันก็ต้องแกล้งโง่และใจเย็นต่อไป....]
 
            ปอเดินไปทักลูกค้าโต๊ะหนึ่งซึ่งหนึ่งในนั้นมีหญิงงามนั่งอยู่ 1 คน การินมองตาไม่กระพริบ แต่ก็มีร่างใครบางคนมาบดบังภาพที่เธอกำลังตั้งใจดู เมื่อเธอมองว่าเป็นใครเธอแทบจะกำหมัดชกให้ได้เลย
 
"มีไรคะพี่อัน" การินถามเสียงขุ่นๆ
"ป่าว..." อันมองหน้าการินด้วยรอยยิ้มเยาะเช่นเคย และหันไปมองทางปอและหันมายิ้มเช่นเดิมก่อนจะเดินหายไปทางห้องน้ำ
 
[...กวนตีนมากไปแล้วนะพี่อัน จะสมน้ำหน้าที่พี่ปอไม่สนใจฉันรึไงล่ะ เจ็บใจจริงๆ...]
 
"รอใครเหรอการิน" การินหันมองต้นเสียงที่เดินเข้ามาถามถึงที่
"ป่าวจ้าเตม กำลังจะกลับแล้วล่ะ ไปก่อนนะ" การินรีบลากภัทออกจากร้านด้วยความโกรธ และไม่อยากให้ใครมาซ้ำเติมเธออีก
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ตึกก!!!!!
 
"นี่เบียร์ละลายหมดแล้ว มัวโทรอยู่นั่นแหละ" ภัทบ่นพลางจับแก้วเบียร์การินกระแทกกับโต๊ะ
"เออเดี๋ยวขอโทรให้พี่ปอรับสายก่อน ไม่ยอมรับโทรศัพท์ฉันเลย โทรเป็นสิบรอบ"
"ก็คงอยู่กับเด็กๆเค้าแหละ คิดไรมากไมได้ชอบไม่ใช่รึไงหะ"   ภัทวีนใส่การินอีกรอบเหมือนเตือนสติ การินวางมือถือลงทันทีด้วยความโมโหและซัดเบียร์เต็มแก้วยาวหมดแก้วภายในพริบตาเดียว
"มาชนกับฉันและเพื่อนฉันดีกว่า ไม่ต้องสนใจคนแก่หรอก"  ภัทมีสีหน้ารื่นเริงมีความสุข  แต่การินกลับนั่งครุ่นคิดหาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น
 
                ผลสุดท้ายการินก็ต้องลากภัทกลับหอเธอเองเพราะภัทเมามาก และระหว่างร้านชิว กับหอเธอก็ใกล้กว่าหอภัทมาก ถึงหอการินนิตาต้องสะดุ้งกลางดึกเพราะเสียงของภัท
 
"โทษทีนิตาภัทมันเมา ฉันอาบน้ำแป๊บนะภัทแกไปนอนไป" การินวางสัมภาระของเธอลงบนโต๊ะดร๊าฟ
"ไม่เอา ฉันจะกลับไปนอนหอฉัน การินแกต้องพาฉันกลับไปหอเดี๋ยวนี้เลยนะ" ภัทโวยวายอีกตามเคยด้วยอาการเมา
"แกก็นอนรอการินก่อนแล้วกันเดี๋ยวมันอาบน้ำเสร็จมันก็ไปส่งแกเองแหละ" นิตาช่วยล่อลวงภัทอีกแรง
"จริงเหรอ อย่าหลอกกันนะ"
"เออ แกนอนเล่นไปอย่าหลับล่ะเดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่ไปส่งเอง อาบน้ำก่อน"  การินหยิบผ้าเช็ดตัวและมองภัทอย่างเหนื่อยใจ
"โอเค นอนรอ" ภัทล้มตัวแผ่หลาบนเตียงนุ่มๆด้วยอาการเมาๆจนนิตาต้องขยับให้ภัทนอนอย่างเต็มที่
"โทษทีนะนิตา ไอภัทมันเมาแบบนี้อีกแล้ว" การินถือผ้าขนหนูและหันมาบอกนิตาก่อนจะเข้าห้องน้ำ นิตาพยักหน้าหงิกๆรับรู้และหลับต่อ
 
[...ทำไมฉันถึงได้รู้สึกโมโหและเสียใจลึกๆแบบนี้นะ หรือเพราะฉันปักใจกับสถานะที่ได้รับในวันนี้ พอได้รับสถานะแฟนทำให้ฉันยึดติดว่าเขาต้องเป็นแบบที่ฉันคาดหวัง ฉันทำไม่ถูกนะเนี่ย พี่ปอคงจะมีโลกส่วนตัวของเขาบ้าง บางทีเขาอาจจะไม่แคร์แฟนอย่างที่บอกกับฉัน ฉันเอาอคติมาบังตาอีกแล้ว ไม่ได้ต้องใจกว้างมากกว่านี้ หากฉันผลีผลามโวยวายไป เดี๋ยวก็อดรู้อะไรดีๆน่ะสิ  แต่อาการแบบนี้มันคล้ายๆกับ หึง!  เลย  แย่จริงการิน  นี่ฉันรู้สึกอะไรกับพี่ปอกันแน่...]
 
                 การินยังคงปลอบใจตัวเองเรื่อยๆ เหมือนพยายามมาหาเหตุผลเพื่อให้อภัยการกระทำของปอ เพื่อให้เธออยู่ได้ต่อไปอย่างไม่เสียใจ แม้ใจจริงจะพะวงที่ปอไม่รับโทรศัพท์อยู่ไม่น้อย อีกทั้งเรื่องที่เจอโจที่ฟรังกี้ ทำเอาการินปล่อยโฮไปกับสายน้ำจากฝักบัวที่ไหลอาบหน้าจนแยกไม่ออกว่าหยดไหนคือน้ำตา
 
ติด....ตะ...ริด...ติด...ตี่..แต...แต้....
 
               การินเบิกตากว้างเมื่อเสียงโทรศัพท์ที่รอคอยดังขึ้นมา เพียงว่าเธอจะออกไปเช่นไรเมื่อเธอสระผมอยู่ ทำไงดีล่ะ
 
"พี่ปอโทรมา!!!!!"
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 231 ท่าน