Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 13 [Chapter 13] Why I'm defeated
14
12/11/2554 21:45:34
765
เนื้อเรื่อง


13

 
      แฮคเตอร์มายืนตรงหน้าของไพรท์ที่ทำหน้านิ่ง แฮคเตอร์ยื่นมือไปจับมือกับไพรท์แต่พอไพรท์โดนมือของแฮคเตอร์เพียงนิดเดียวตัวของไพรท์ก็กระตุกอย่างแรงจนต้องปล่อยมือออกทันที

      “นายแพ้แล้ว”

      “อืม…นั้นสินะ -__-”

      ไพรท์ไม่ได้ยินดียินร้ายกับผมที่ออกมาหนำซ้ำเค้ายังทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งๆที่ตัวของเค้านั้นเริ่มที่รอยไหม้ขึ้นตามผิวขาวๆตามแนวที่โดนแฮคเตอร์จับจนแดงเป็นรอยนิ้วมือ บ้าที่สุด! นี่มันเกิดอะไรขึ้นนะ! ฉันพยายามจะเดินไปจับมือของแฮคเตอร์แต่ไพรท์กลับคว้ามือของฉันไว้แล้วส่ายหน้าไปมา ฉันมองไพรท์ด้วยสายตาหงุดหงิด ฮึ้ย!

      “พร้อมจะทำตามข้อเสนอของฉันรึยัง…ผู้แพ้”

      แฮคเตอร์มองไพรท์ด้วยสายตากวนบาทา ไพรท์ยิ้มเย็นๆไปให้แฮคเตอร์และพยักหน้ายอมรับข้อเสนอที่ยังไม่ได้กล่าวโดยที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากแขนของฉัน

      “ข้อเสนอสำหรับผู้ชนะอย่างฉันก็คือ…”

      แฮคเตอร์เงียบไปสักพักก่อนจะถอดสร้อยไม้กางเขนของตัวเองใส่มือของไพรท์ ตัวของไพรท์กระตุกอย่างแรงจนน่ากลัวฉันเลยพยายามจะหยิบสร้อยออกจากแขนของไพรท์ แต่ไพรท์กลับเอามืออีกข้างมาจับฉันไว้เหมือนเดิมแล้วสะบัดไม้กางเขนที่อยู่ตรงมือให้หล่นออกไป…นี่สินะสาเหตุที่ไพรท์มักกระตุกเวลาโดนตัวของแฮคเตอร์! นี่มันโกงกันชัดๆ!!

      เหมือนแฮคเตอร์จะรู้ตัวว่าฉันคิดอะไร เค้าหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะก้มลงหยิบสร้อยไม้กางเขนของตัวเองกลับขึ้นมาใส่เหมือนเดิม ตัวของไพรท์เริ่มหายกระตุกเค้ามองไปที่แฮคเตอร์เหมือนจะพยายามบอกให้แฮคเตอร์พูดมาให้จบสักที

       “…กลับไปซะ”

      แฮคเตอร์กระซิบที่ข้างหูของไพรท์ให้ได้ยินเฉพาะพวกเราเพื่อกันไม่ให้คนอื่นสงสัยว่าเราเป็นอะไร แฮคเตอร์หันมาสบตาฉันอีกครั้ง แววตาที่เค้ามองมาดูเหมือนเด็กที่เพิ่งหัดเล่นเกมโกงคนอื่นแล้วชนะเป็นครั้งแรก…มันดูทั้งเจ้าเล่ห์และแปลกประหลาด แฮคเตอร์มองกับไปทางไพรท์และชี้นิ้วออกไปข้างนอก…

      “กลับไปที่ที่นายมา แต่มีข้อแม้ว่า...ยัยนี้ต้องอยู่ที่นี่ต่อไป”

      “!!”

      ไพรท์ทำสีหน้าอึ้งก่อนจะมองมาที่ฉันมือที่จับฉันไว้บีบแน่นขึ้นเลยๆเหมือนจะกลั้นความโกรธ ดวงตาของไพรท์เริ่มสั่นคลอนแลดูน่ากลัวแต่เค้าก็ยังไม่ยอมขยับไปต่อยแฮคเตอร์หรือทำอะไรที่มันรุนแรงไปกว่าจ้องหน้ากันเงียบๆ

      “นี่คือคำสั่ง…ของผู้ชนะ!”

  
 
      [PIRE TALK] :

      “ไพรท์นายนั่งมองหน้าต่างเกือบชั่วโมงแล้วนะ -__-?”

      เสียงของดาร์กดังขึ้นเรียกสติของผม ผมถูก ‘ผู้ชนะ’ สั่งให้กลับไปที่ที่ตัวเองอยู่ ทำให้ผมต้องเดินออกจากห้องเรียนทันทีเหอะ! ถ้าที่ตัวของหมอนั้นไม่ได้มีไม้กางเขนเงินนั้น ท้าอีกสิบครั้งผมก็ไม่มีวันแพ้แรงอ่อนๆของมนุษย์คนนั้นหรอก!

       อันที่จริงแวมไพร์อย่างเราไม่จำเป็นต้องกลัวไม้กางเขนเลยด้วยซ้ำเพราะเราเป็นแวมไพร์เลือดบริสุทธ์ส่วนมากที่กลัวก็จะเป็นพวกแวมไพร์จำพวกเลือดผสมอย่างเบริน ที่เหลือก็เป็นพวกที่ไปกัดมนุษย์เข้ายกตัวอย่างเช่นผมกับเคลที่จะไม่สามารถเข้าใกล้ไม้กางเขนได้เลย ส่วนดาร์กกับวินเซนท์หรือแม้กระทั่งไทม์พวกนั้นไม่จำเป็นต้องกลัวไม้กางเขนเลยด้วซ้ำเพราะไม่รู้จะกลัวไปทำไมเมื่อไม่ได้ทำความผิดอะไรก็ไม่จำเป็นต้องกลัว เพราะไม้กางเขนเป็นสัญลักษณ์ของศาสนาความดีและความเลว เมื่อไม่เลว…มีอะไรต้องกลัว -__-

       แต่ที่ผมกลัว ก็เพราะผมไปกัดมนุษย์แล้วนะสิ!

      เหอะ! ถ้ารู้ว่าไอ้หมอนั้นจะเล่นอย่างนี้ รู้งี้ผมถือศีลกินเจไม่ดูดเลือดพวกมนุษย์เหมือนไอ้พวกนั้นดีกว่า -__-^

      “มานั่งคิดอะไรตรงนี้คนเดียวนะไพรท์ -__-?”

      ดาร์กทรุดตัวลงนั่งข้างๆผมตรงระเบียง หมอนั้นยื่นจานที่ใส่เลือดอัดเม็ดจำนวนมากมายเข้าให้ผม เลือดอัดเม็ดแตกต่างจากยา BS100 ก็ตรงที่ไม่มีเลือดเข้มข้นเป็นเหมือนขนมกินเล่นซะมากกว่า ไม่จำเป็นต้องกินแต่ก็ขาดไม่ได้ ก็เหมือนพวกมนุษย์นั้นแหละไม่จำเป็นต้องกินขนมแต่ก็ขาดไม่ได้ใช่ไหมละ -__-

      “ขอบใจ”

      ผมบอกมันก่อนจะเอื้อมมือไปกำเลือดอัดเม็ดมากินเกือบสิบเม็ด ดาร์กตีแขนผมก่อนจะมองผมด้วยสายตาตำหนิ

     “นี่มันของผมเกรงใจหน่อยสิ…อันที่จริงผมแค่ยื่นให้ตามมารยาทเฉยๆนายไม่จำเป็นต้องหยิบกินเยอะขนาดนั้นก็ได้ บางทีนายก็น่าจะตอบกลับเป็นมารยาทว่า ‘ไม่ละ ขอบใจ’ อะไรประมาณนั้นนะน่ะ -__-^”

      ดาร์กเลื่อนจานขนมมาให้ไกลจากตัวผมก่อนจะริบขนมทั้งหมดในมือผมแล้วนั่งกินเองหน้าตาเฉย เฮ้ย! ไม่ได้ตั้งใจให้ก็บอกกันดีๆก็ได้งกที่สุด เหอะ!

      ปึง!

      “ไพรท์! ผมได้ยินข่าวมาจากดอกเตอร์ไทม์ว่านายจะกลับมาเรียนที่ดาร์กเนสแล้วใช่ไหม!! > <”

      “วินเซนท์…ผมว่านายควรเคาะประตูห้องก่อนนะ”

      “ต้องทำอย่างนั้นด้วยเหรอ > <?”

      “อืม… -__-”

      เคลกับวินเซนท์เป็นเจ้าของเสียงทางด้านบน เจ้าพวกนี้มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เพราะอะไรนะเหรอ…ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ทั้งๆที่นิสัยก็ต่างกันราวน้ำแข็งขั้วโลกเหนือกับไฟป่ามรสุมเขตร้อนอย่างนั้นแท้ๆ แต่กลับเข้ากันได้เหมือนเวเฟอร์สอดไส้ครีมเคลือบช็อคโกแลต =__=?

       “อ้อ…ที่มานั่งซึมเศร้าก็เพราะโดนเตะโด่งออกจากที่นั้นแล้วสินะ -__-”

      ดาร์กดีดนิ้วก่อนจะมองผมด้วยสายตาสมเพช ทำไมละ! ก็ผมชอบที่นั้น กลิ่นก็หอมกว่า ไม่มีพวกตาสีแดงมานั่งเรียน ไม่ต้องได้กลิ่นเลือด ไม่มีเรียนเวทมนตร์ ฟันดาบ ยิงธนูไร้สาระบ้าบอนี่ด้วย แถมยังไม่ต้องท่องตำราเล่มหน้าเท่าบ้านอีกต่างหากแม้จะต้องต่อสู้กับสภาพอากาศหน่อยก็เหอะ =__=

      “แต่ก็ดีแล้วที่นายกลับมาเรียนที่นี่เพราะอย่างน้อยก็จะยังได้นอนพัก รู้ไหมตอนนี้นายเหมือนผีซอมบี้อย่างลุงเจมส์พี่ของเพื่อนพ่อผมเลยนะ =__=”

      พี่ของเพื่อนพ่อ =__=; นายพูดได้ซับซ้อนซ่อนเงื่อนจริงๆเลยนะเคล ว่าแต่ผมดูเหมือนผีดิบอย่างนั้นเลยเหรอ คนหล่อๆอย่างผมเนี่ยนะ =__=^

      “ใช่ๆ แล้วก็ตั้งแต่ไพรท์ไม่อยู่ ผมก็ไม่มีคนให้ลอกการบ้านเลยอ่ะ เจ้าสองคนนี้เอาแต่บอกว่าทำเองๆ แล้วก็บอกผมว่า โง่บ้างละ ฉลาดน้อยบ้างละ (ได้ข่าวว่าความหมายเดียวกัน) ไม่มีใครให้ผมลอกเลยสักคน โฮกกก T^T”

     วินเซนท์โผเข้ากอดผม เป็นเรื่องปกติสำหรับผมไปซะแล้วทุกๆครั้งที่ไม่ได้ดั่งใจวินเซนท์ก็จะโผเข้ากอดผมอยู่เสมอตั้งแต่เด็ก แล้วก็ตามเสต็ป…เคลก็จะข้ามากระชากคอเสื้อของวินเซนท์จนล้มลงไปแล้วเอาหนังสือเล่มบิ้กของตัวเองฟาดเข้าเต็มๆที่กลางหัวของวินเซนท์

       ปึก!

      “โอ๊ยยย! T^T”

      เห็นไหมละ ตามเสต็ปเป๊ะๆ =__=;

      “เคล! นายชอบว่าผมว่าโง่ๆๆ รู้ไหมที่จริงผมนะฉลาดมากๆๆนะ > < แต่นายชอบเอาไอ้หนังสือเล่มบักควายนั้นมาฟาดหัวผมทุกวันจนสมองผมแบนแต๊ดแต๋ไปหมดแล้ว T^T”

      วินเซนท์บอกกลับอย่างหน้าไม่อาย ช่างกล้าพูดจริงๆนะวินซ์ว่านาย…ฉลาด =__=;;

      “ถ้าอย่างนายฉลาดนะวินเซนท์ผมก็คงเป็น…อัจฉริยะตั้งแต่อยู่ในท้องแม่แล้วละ -__-”

      “หมายความว่าไงเหรอเคล ทำไม่ผมถึงไม่เข้าใจ > <??”

      หมายความว่าไม่มีทางที่นายจะฉลาดได้ยังไงละวินท์ =__=;

      “เอาละๆ ถ้าพวกนายสองคนอยากจะทะเราะกันก็เชิญด้านนอก ตอนนี้ผมอย่างรู้ว่าทำไมไพรท์ถึงถูกไล่ออกมาจากที่ไลท์เทมอินท์ -__-?”

      ดาร์กผลักสองคนนั้นออกให้ห่างจากตัวผมแล้วเข้ามาเสนอหน้าแทน ปัดโธ่! กะจะเนียนๆลืมๆไปซะหน่อย เหอะ! =3=

      “ก็ไม่มีอะไร”

      ผมตอบกลับโดยไม่ยอมสบตาของดาร์ก ตาของมันนะเหมือนเครื่องสะกดจิต! ใคกล้าสบตามันเวลาโกหกก็ถือว่าแน่มาก!

      “อย่ามาโมเมไพรท์…ผมรู้ว่าต้องมีอะไรสักอย่าง ถ้านายไม่บอก…บางทียัยหัวแดงนั้นอาจจะรู้อะไรก็ได้”

      ดาร์กทำหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนจะชันตัวลุกขึ้นแล้วทำท่าเหมือนจะเดินออกจากห้องไป ว้าก! ไปไหน!!

      “นายจะไปไหนนะดาร์ก =__=;;”

      “ก็ผมบอกแล้วไง…บางทียัยหัวแดงอาจะรู้อะไรก็ได้ :)”

      “=__=;”

      “จะเล่ารึเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้น?”

     “…”

     “งั้นผมไปหายัยหัวแดงละ -__-^^”

     “อย่าๆๆ…โอเคๆ เล่าก็เล่า =__=^”

      ผมยกมือยอมแพ้ก่อนที่ดาร์กจะเดินออกจากห้องเพื่อไปถามความจริงจากเมล์เบริน เหอะ! ให้พวกนั้นรู้ว่าผมแพ้จากปากตัวเองดีกว่ารู้จากปากคนอื่น อย่างน้อยก็คงไม่เสียหน้าอะไรมาก =__=^ พอผมทำท่ายอมแพ้อย่างนั้นดาร์กก็แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาทันที

      “เยี่ยม…ผมก็ขี้เกียจเดินไปถามยัยนั่นพอดี :)”

      “=__=^”

      “เล่าให้หมด…อย่าให้เหลือแม้แต่นิดเลยนะไอ้เพื่อนรัก :)”

      บ้าที่สุด! หมอนี่มันเป็นปีศาจจอมเจ้าเล่ห์! สมแล้วที่เป็นถึงเดม่อนราชาแห่งปีศาจนะ ฮึ้ย!!
 
 
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อัพต่อไวๆๆ นร้า คร้า
จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 15/11/2554 07:44:12
ความคิดเห็นที่ 2
ต้องรอดูต่อไปนะคะ >. <
จากคุณ Tzaku/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 12/11/2554 20:47:19
ความคิดเห็นที่ 3
สนุกมากเลยค่ะ อัพต่อไวๆนะคะ
 แต่มีเรื่องอยากจะถามอย่างนึงค่ะ เมลเบรินเป็นเลือดผสมหรอคะ??
จากคุณ 754432/(754432) อัพเดตเมื่อ 12/11/2554 20:27:53
ความคิดเห็นที่ 4

ไพรท์ + เคลนะคะ

 
เพราะไพรท์เป็น CHARECTER
ส่วนเคลที่เป็นน้องเล็กสุด พู่ก็อยากจะให้ใช้คำว่าผมนะคะ ดูน่ารัก ไปอีกแบบ
ส่วนคนที่เหลือ พู่เปลี่ยนเป็น ฉัน ให้นะคะ
จากคุณ PuGuN/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 12/11/2554 19:24:06
ความคิดเห็นที่ 5

คะ
จะเปลี่ยนดูนะคะ แต่ว่าพู่อาจจะไม่เปลี่ยนคำพูดของ
ไพรท์นะคะ เพราะมันเป็นคล้ายๆกับเป็น character ประจำตัวของไพรท์นะคะ  ส่วนคนอื่นเดี๋ยวจะลองเปลี่ยนดูนะคะ ^^
   

 

ขอบคุณมากคะ ^^  

จากคุณ PuGuN/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 12/11/2554 19:19:32
ความคิดเห็นที่ 6
หนุกมากๆๆค่า ชอบดาร์กมากที่สุดเลยอ๊าย>///<อัพต่อไวๆนะค้าจะคอยติดตาม เอ่อแต่ว่าอยากให้พู่กันเปลี่ยนสรรพนามที่ตัวละครในเรื่องใช้น่ะค่ะที่ใช้ว่าผม ตอนพูดคุยกันน่ะค่ะ***
จากคุณ Chiel/() อัพเดตเมื่อ 12/11/2554 18:31:24
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 213 ท่าน