Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Beauty Queen ปฏิบัติการ(รัก)ร้าย ของยัยสุดสวย
Magical. Le Shen.
Confused
12
12/11/2554 16:35:33
391
เนื้อเรื่อง
                     อ๊ากกก ทำไมวันนี้ช่างเป็นวันที่น่าเบื่อหน่ายอะไรเช่นเน้ >O<ฉันพาหน้าสวยๆ (แต่อยู่ในอารมณ์เซ็ง) ของตัวเองเดินเอื่อยๆ เข้าไปชมรมการแสดงละคร เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจเงียบกริบลงทันทีพอๆกับที่สายอาฆาตที่ถูกส่งมาจากยัยฟรานเชสก้าและชาวคณะ ใจคอแม่พวกนี้จะจ้องฉันแบบนี้ทุกครั้งที่เจอกันเลยรึไง ดีนะที่อย่างน้อยนักเรียนที่ลงชื่อเป็นอาสาสมัครคนอื่นๆยังคงญาติดีกับฉัน -_-
                      “แหม...กิตติมาศักดิ์จังเลยนะ เป็นแค่ตัวประกอบแท้ๆกลับต้องให้คนทั้งชมรมรอ” ฟรานเชสก้าที่กำลังนั่งอยู่กับออกัสหันมาพูดจากระแทกแดกดันฉัน  
                       อะไรกัน! รู้สึกว่าแม่นี่เปลี่ยนผู้ชายง่ายยิ่งกว่าเปลี่ยนกางเกงในอีกนะ เมื่อวานควงแบทเทิล วันนี้ออเซาะออกัส ใจคอแม่นี่จะเหมาผู้ชายหมดทั้งสภาผู้คุมกฎเลยรึไงฟะ -*-
                      “ขอโทษนะมิริน พอดีวันนี้อาจารย์ปล่อยเลทไปหน่อยน่ะ”
                      “อืม ไม่เป็นไรหรอก อย่าไปสนใจคำพูดพวกขี้อิจฉาเลย นี่ชุดเธอเอาไปลองซะซิ ^^” มิรินส่งชุดสำหรับใส่ในการแสดงมาให้ ในขณะที่ตัวเธอเองนั้นสวมชุดที่เธอได้รับบทเรียบร้อยแล้ว
                      เธอน่ารักมากเลยล่ะ >O<
                      “ขอบใจจ้ะ” ฉันรับชุดที่มิรินส่งให้มาไว้ในมือ ก่อนจะเดินไปเปลี่ยนในห้องที่เตรียมไว้สำหรับให้เปลี่ยนนักแสดงเสื้อผ้าทันที
                         ชุดของฉันเป็นลายลูกไม้สีฟ้ามีจีบสีขาวระบายอยู่ระหว่างอก มันเป็นชุดที่คล้ายๆกับชุดของพวกขุนนางอังกฤษในสมัยโบราณนั่นแหละ ...ฉันใส่ชุดแบบนี้ขึ้นด้วยแฮะ อย่างว่าแหละคนสวยต่อให้ใส่ผ้าขี้ริ้วก็ยังสวย (มั๊ง -*-) ฮิๆ
                     “สโนว เธอสวยมากกก เหมือนเจ้าหญิงเลยล่ะ >///<” มิรินทำตาโตเมื่อเห็นฉันเดินออกมาจากห้องแต่งตัว
                    “งะ...งั้นเหรอ -///-”
                    “ใช่ มันเหมาะกับเธอมากกกก” 
                     เอ่อ...ที่ว่าเหมาะกับฉันมากนี่มันหมายความว่าฉันหน้าตาโบราณรึเปล่าหว่า =[]=
                     “แย่จังเลยนะต่อให้สวยยังไงก็เป็นได้แค่ตัวประกอบอยู่ดี จริงมั้ยคะออกัส” ฟรานเชสก้าพูดก่อนจะปรายตามองมาทางฉันเป็นเชิงสมเพช
                      เหอะ แม่นี่ยังไม่เลิกกระแนะกระแหนฉันอีกอ่ะ แถมดูเหมือนจะพยายามลากนายออกัสมาเป็นพวกซะด้วย -O-
                      “อ่า...แหะๆ คือว่า...ถามเลเวลดีกว่า เรื่องนี้ผมไม่มีความเห็นT^T”
                      “ทำไมโยนมาให้ฉันวะ =[]=”  เลเวลหน้าเหวอทันทีเมื่อจู่ๆออกัสก็โยนขี้มาให้ เขาทำสีหน้ากระอักกระอ่วนก่อนจะส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังเทรนเนอร์ที่กำลังยืนหาว
                       อะไรกันผู้ชายพวกนี้ สุภาพบุรุษกันเหลือเกิ๊น!!! พูดความจริงกลัวเรตติ้งจะตกรึไงยะ -_-
                      “เหอะ เลเวลนายเองก็ไม่กล้าพูดความจริงเหรอ เอางี้ฉันจะตอบแทนให้ก็ได้ ...จริงอยู่ที่สโนวได้รับบทเป็นตัวรอง แต่ว่า...เป็นเพราะบทรองของสโนวไม่ใช่รึไงที่ทำให้นางเอกขี้อิจฉาอย่างคนบางคนมีบทน่ะ อีกอย่างถ้าไม่มีบทของสโนวคิดหรือไงว่านางเอกจะได้เจอพระเอก... พูดแค่นี้คงเข้าใจแล้วซินะว่าบทใครสำคัญกว่ากัน” มิรินแสยะยิ้มให้ยัยฟรานเชสก้านี่นั่งตัวสั่นอยู่ข้างออกัส ท่าทางเจ้าหล่อนจะโกรธมิรินน่าดู เพราะว่าแทนที่จะจิกสายตามองฉันด้วยความเกลียดชัง ยัยฟรานเชสก้าก็หันไปจิกสายตาแบบนั้นมองมิรินแทน
                      “ขอบใจนะมิริน เธอช่วยฉันอีกแล้ว”
                     “ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่ชอบหน้าแม่นั่นเหมือนกันแหละ! ที่จริงแล้วฉันหมั่นไส้ยัยนั่นที่ชอบทำท่าออดอ้อนออเซาะไอ้บ้าออคโตพุดน่ะ อีตาบ้านั่นก็เหมือนกัน! โดนนั่งเบียดจนนมจะเกยหน้าอยู่แล้วยทำหน้าระรื่นอยู่ได้!!!” มิรินใส่อารมณ์อย่างโมโห
                       แต่...ฉันไม่ใช่ยัยฟรานเชสก้านะ ไม่ต้องใส่อารมณ์ขนาดนั้นก็ได้ T^T
                      “อ่า แย่จังเลยเนอะ... =[]=”
                      “ใช่! แย่มากๆ แม่นั่นขึ้นชื่อเรื่องผู้ชายจะตาย เปลี่ยนผู้ชายอาทิตย์ละครั้งเลยมั้ง อาทิตย์ไล่ล่าแบทเทิลอยู่ดีๆ ไหงอาทิตย์นี้ติดหนึบไอ้เพลบอยบ้านั่นก็ไม่รู้ -_-”
                      “นะ...นั่นซิ”
                      “ที่แย่ที่สุดคือไอ้บ้าออกัสนั่นแหละ รู้ทั้งรู้ว่าแม่นั่นเป็นยังไงยังจะไปยุ่งด้วยอยู่ได้ อ๊ากกก น่าโมโหจริงๆเชียว!!!”
                      “ใจเย็น มิริน TOT”
                       ฉันหน้าเหวอทันทีที่เห็นอาการคล้ายจะคุ้มคลั่งของมิริน เธอยืนนิ่งไปพักใหญ่ๆ เมื่อรู้ตัวว่าแสดงออกอารมณ์ออกมามากเกินไปหน่อย จึงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะหันมายิ้มแห้งๆให้ฉัน
                      “ขอโทษที พอดีลืมตัวน่ะ -*-”
                      “ไม่เป็นไร แต่ว่า...นี่ถ้าฉันไม่รู้จักเธอมาก่อน ฉันคงคิดว่าเธอหึงออกัสไปแล้วนะเนี่ย -O-”
                      “งะ...งั้นเหรอ =[]=”
                      “(∙∙) (..)” ฉันพยักหน้าหงึกหงักเป็นคำตอบ ในขณะที่มิรินทำหน้าอึ้งๆ
                       ก็มันจริงๆนี่นา คนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางมาได้ยินแบบฉันก็ต้องคิดเหมือนกันทั้งนั้นนะแหละ(แล้วเธอรู้เหรอ  -O-) แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก มิรินไม่ได้เป็นอะไรกับออกัสซะหน่อย เพราะฉะนั้นเรื่องที่ว่าเธอหึงออกัส...
                        เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!!!
                         “อ้าวแบทเทิล มาพอดีเลยฉันกำลังจะให้เลเวลไปตามนายมาลองชุดพอดี” มิรินพูดแล้วหยิบชุดของแบทเทิลเดินผ่านฉันไปด้านหลัง ในขณะที่ฉันตัวแข็งทื่อทันทีที่ได้ยินชื่อเขา
                        ทำไมต้องโผล่มาตอนนี้ด้วยนะ วันนี้ฉันกะจะหลบหน้าเขาแท้ๆ T^T หลังจากเล่นเกมส์ตอบคำถามเมื่อวาน ทำเอาฉันแทบไม่มีแรงจะทำอะไรเลยด้วยซ้ำ...
                       คิดแล้วเศร้า T^T
 
                       ‘หืม...ถ้าเธอว่าอย่างนั้น ฉันก็จะเริ่มถามล่ะนะ...’
                       ‘เดี๋ยวก่อน ทำไมนายต้องเป็นฝ่ายถามก่อนล่ะ ไม่ยุติธรรมนี่’
                       ‘ฉันเป็นคนเริ่มเกมส์นี่นา ฉันก็ต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อนซิ ^^’
                       ‘มัดมือชก’ ฉันบ่นพึมพำขณะที่คนขี้โกงทำหน้ายิ้มระรื่นไม่มีการสำนึกผิดแต่อย่างใด
                       ‘คำถามของฉันก็คือ... เธอ...มีคนที่ชอบรึยัง ^^’ แบทเทิลจ้องตาฉันก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงน่าหลงใหล ที่ชวนให้ละลายเป็นไอติมเจอแดด...
                       อีตาบ้า!ใครใช้ให้ถามคำถามอ่อนไหวแบบนี้กันยะ T///T
                       ‘มะ...ไม่มี’
                       ‘กติกาคือต้องมองตาเวลาตอบนะ -*-’
                       ‘ฉันก็มองอยู่นี่ไง T^T’
                       ‘เธอหลับตาอยู่ -O-’
                        พรึบ!
                        ‘ฉันไม่มีคนที่ฉันชอบ O///O’ฉันตอบคำถามเขาด้วยน้ำเสียงขึงขังก่อนจะพยายามเบิกตาให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้
                       ‘ฉันแค่ให้เธอมองตาไม่ได้ให้เบิกตาโตขนาดนั้น จะถลนแล้วนะ’
                       ‘พูดมากน่า บอกให้มองฉันก็มองแล้วนี่ไง O///O’
                       ‘เหอะ ช่างเถอะ ว่าแต่...แน่ใจนะว่าเธอไม่มีคนที่ชอบ...’
                        อะ...  เอาอีกแล้ว น้ำเสียงแผ่วๆนั่นอีกแล้ว ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ โฮๆๆ TOT
                         ‘ใช่ ฉันไม่มีคนที่ชอบ คราวนี้ตาฉันบ้างแล้ว! ตอบฉันมา นายมีคนที่ชอบหรือยัง!!!’
                           ‘...’ 
                          อ๊ะ อะไรกันเนี่ย ทำไมจู่ๆแบทเทิลถึงได้นั่งเงียบเป็นสากกะเบือแบบนี้หว่า -O- แถมยังจ้องฉันเขม็งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกอีกต่างหาก (ปกติก็อ่านไม่ออกหรอก TOT)
                           ‘แบทเทิล...’ ฉันตัดสินใจเรียกเขาเบาๆ เมื่อเห็นเขาเงียบไปได้พักใหญ่ๆ ถึงแม้ว่าสายตาของเขาจะมองมาที่ฉัน แต่มันดูเหมือนเขามองเหม่อมากกว่าตั้งใจมองฉันอย่างจริงจัง
                            ‘มี...’
                            ‘เอ๋?’ ฉันทำหน้างงเมื่อจู่ๆแบทเทิลก็พูดออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย 
                            ‘ฉัน...มีคนที่ชอบแล้ว’ สายตาแบทเทิลกลับมามั่นคงเหมือนเดิม เขาจ้องมองฉันด้วยสีหน้าจริงจัง
                            คำตอบของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกค้อนทุบหัว มันทำให้...
                   ...สมองฉันว่างเปล่า
                   ...ฉันเหมือนจะหายใจไม่ออก
                   ...ฉันอยากร้องไห้
                   ...ฉัน...เป็นอะไรไปฟะเนี่ย =[]=
                   ‘งะ...งั้นเหรอ นายมีคนที่ชอบแล้วงั้นเหรอ’ให้ตายเถอะเสียงฉันสั่น...  
                   ‘อืม...’
                   ‘เธอคนนั้น เป็นคนแบบไหนงั้นเหรอ’ฉันยังคงถามเขาต่อทั้งๆที่รู้สึกร้อนๆที่หน่วยตา สายตาฉันจ้องตรงไปที่ดวงตาคมๆของเขา...ที่มีประกายตาแสนหวานยามที่เอ่ยถึงเธอคนนั้น T^T
                   ‘ไม่รู้ซิ เธอเป็นคนแปลกหน้า ฉันเจอเธอเมื่อหนึ่งปีก่อน คนอื่นอาจจะมองว่างี่เง่าที่ดันเชื่อเรื่องพรหมลิขิต แต่สำหรับฉันการได้พบเธอถือเป็นความทรงจำที่มีค่าที่สุดแล้ว...’
                    ...ถ้าเป็นเวลาอื่นฉันคงจะหัวเราะเยาะเขากับความเชื่องี่เง่าเรื่องพรหมลิขิตไปแล้วล่ะ แต่ว่าตอนนี้...อย่าว่าแต่หัวเราะเยาะเลย แค่พูดก็น้ำตาฉันก็พาลจะไหลแล้ว T^T
                    ชีวิตฉันนี่ผันผวนไวยิ่งกว่าหุ้นไทยซะอีกเนอะ เมื่อกี้ยังนั่งเขินอยู่เลย  เผลอแผลบเดียวต้องมานั่งหน้าเหี่ยวเหมือนหมาถูกทิ้งซะแล้ว นังคนเขียนทำร้ายฉ้านนน  TTOTT
 
                     พอๆๆๆ กลับมาสู่ปัจจุบันเถอะ!!!
                     ฉันเอามือตบแก้มตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันหน้ามองไปที่แบทเทิล แล้วฉันก็รู้ว่าฉันตัดสินใจผิด!ฉันไม่น่าหันไปมองเขาเลย T^T
                     ...เขาอยู่ในชุดขุนนางอังกฤษสีน้ำเงินเข้ม หน้าหล่อๆหุ่นเท่ห์ๆของเขามันช่างเป็นอะไรที่มองแล้ว...ดูดี๊ดูดี  >///<ตอนที่ฉันเห็นเลเวลลองชุดฉันถึงกับอึ้งไปแล้วรอบนึง (ออกัสก็ดูเท่ห์แต่หมั่นไส้ไม่อยากชม ส่วนเทรนเนอร์คงหลับอยู่ที่ไหนซักแห่ง -_-) แต่พอถึงคราวแบทเทิลฉันไม่ใช่แค่อึ้งธรรมดา...แต่ฉันตะลึงอึ้งมากถึงมากที่สุดเลยล่ะ!!!
                     รัศมีเปล่งประกายอย่างกับเจ้าชายนี่มันอะไรกัน!!!O///O
                     แล้ว...ทำไมฉันต้องชื่นชมผู้ชายที่ชอบผู้หญิงคนอื่นว่าดูดีด้วยฟะเนี่ย TOT
                      “ฉันว่าสายตาฉันปกติ แต่ทำไมฉันถึงเห็นนายเป็นเจ้าชายไปได้เนี่ย =[]=” มิรินพูดขึ้นอย่างอึ้งๆเมื่อเห็นแบทเทิลเดินออกมาจากห้องแต่งตัว
                      ไม่ใช่แค่มิรินหรอกที่ยืนอึ้ง ผู้หญิงทั้งหมดที่อยู่ที่นี่มันก็อึ้งตะลึงงันด้วยกันทั้งนั้นแหละ อ่อ...ไม่นับฉันที่ตกตะลึงอึ้งและทึ่งไปแล้วก่อนหน้านั้นนะ -///-
                     “ทำไมเพื่อนพระเอก มันถึงหล่อกว่าพระเอกอย่างแก แล้วก็พระรองอย่างฉันวะเลเวล คนหล่อกว่าไม่เข้าใจ T^T” ออกัสโวยวายเมื่อเห็นผู้หญิงทั้งห้องมองไปที่แบทเทิลอย่างหลงใหล แน่นอน...ยัยฟรานเชสก้าก็ด้วย -_-
                     “โทษที พอดีฉันไม่สนใจเรื่องนั้น”
                     “ไอ้เพื่อนทรยศ  TOT” ออกัสตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ข้างตัวเอง -_-
                       เหอะ อีตาเพลบอยจอมกะล่อน สงสารแฟน(ในอนาคต) ของอีตานี่จริงๆ  ใครได้เป็นแฟนคงปวดหัวปวดใจพิลึก  ดีหน่อยที่ผู้หญิงรอบข้างฉันมีแต่คนฉลาด ฉันแน่ใจว่าพวกเขาไม่หน้ามืดขนาดคว้าอีตานี่มาเป็นแฟนแน่นอน ฮิๆ
                      “เอาล่ะๆ เลิกไร้สาระกันซะที มาซ้อมบทกันได้แล้ว ส่วนนายออกัส... หุบปากซะมันหนวกหู ” มิรินที่ (ดูเหมือนจะ)ทนรำคาญเสียงคร่ำครวญของออกัสไม่ไหวแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงรำคาญ เธอใช้สายตาสั่งออกัสที่ทำท่าเหมือนอยากจะพูดต่อให้หุบปากได้ด้วย -O-
                       ยอดเยี่ยมกระเทียมดองจริงๆมิริน  >O<
                        การซ้อมบทเริ่มต้นด้วยฉากที่โรมีโอ(เลเวล) ส่งดอกไม้มาขอความรักจากโรซาไลน์(ฉัน)แต่ว่าถูกโรซาไลน์ปฏิเสธ ทำให้โรมิโอโศกเศร้าเสียใจจนถึงขนาดคิดที่จะฆ่าตัวตาย
                         “ข้าไม่เคยพบหญิงใดงดงามเท่าท่านมาก่อน ได้โปรดรับดอกไม้ช่อนี้ไว้เป็นตัวแทนความรักของข้าด้วยเถอะโรซาไลน์ ” เลเวลมอบช่อดอกไม้และมองฉันด้วยสายตาหลงใหล (ตามบท)
                         “ข้าไม่อาจรับดอกไม้ของท่านได้หรอกโรมิโอ ข้าไม่ได้รักท่าน!” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนจะหันหลังเดินออกจากฉากไป (ตามบทอีกนั่นแหละ)
                 ใช่แล้ว คำพูดสองประโยคนี่แหละบทฉัน T^T
                  ฉันค่อยๆก้าวลงบันได (กระโปรงยาวลากพื้น กลัวสะดุด -O-) และเดินไปหามิรินที่ยืนรอคิวแสดงอยู่ข้างเวที
                    อ่อ ลืมบอกไป มิรินรับบทเป็นพี่เลี้ยงของจูเลียตหรือก็คือ...พี่เลี้ยงของยัยวัวนมฟรานเชสก้านั่นแหละ!
                   “เธอแสดงได้สมบทบาทมากเลยนะสโนว ฉันจะทำได้ดีเหมือนเธอมั้ยเนี่ย” มิรินยิ้มให้ฉันก่อนจะทำหน้าตาเซ็งๆเมื่อมองไปทางยัยฟรานเชสก้า
                  “ช่วยไม่ได้ มันเป็นงานนี่นา”
                  “ฉันรู้ แต่ว่ามันก็ทำใจไม่ได้นี่นา ให้แสดงเป็นคนกระซวกมีดทะลุหัวใจแม่นั่นเวิร์คกว่าอีก”
                    เอ่อ ตามบทจูเลียตต้องใช้มีดแทงทะลุหัวใจตัวเองไม่ใช่เหรอ...แต่ว่า ตอนจบในแบบของมิรินก็น่าสนใจนะ ถ้ามีฉากนี้ในเรื่องฉันก็อยากเล่นเหมือนกัน... -,.-
                     ฉันนี่โหดร้ายเนอะ T^T
                    “ถึงคิวเธอแสดงแล้วนะมิริน”
                    “อืม รอดูด้วยล่ะ” มิรินว่าก่อนจะก้าวเร็วๆไปที่บันได (กระโปรงเธอไม่ยาวเหมือนฉัน) ฉากที่เธอแสดงเป็นฉากที่โรมิโอและจูเลียตเต้นรำกำลังเต้นรำกันอยู่ในงานเลี้ยง ส่วนฉันยืนมองยัยฟรานเชสก้าที่เต้นรำกับเลเวลแต่ส่งสายตาให้ออกัสและแอบเหล่แบทเทิลด้วยความทึ่ง
                     ใจคอแม่นี่กะจะรวบผู้ชายทั้งสภาผู้คุมกฎจริงๆซินะเนี่ย =[]=
                      “จะทำสายตาแบบนั้นอีกนานแค่ไหนกัน”
                      “เฮือก...แบทเทิล!!!”
                        อีตานี่ลงมาจากเวทีตอนไหนเนี่ย  ยิ่งกว่านั้นจู่ๆมากระซิบข้างหูทำไมกัน ถ้าฉันตกใจช็อคหัวใจวายขึ้นมาจะทำยังไงยะ! หัวใจฉันยิ่งอ่อนแออ่อนไหวง่ายๆกับปู้จายหล่อๆอยู่ด้วย T///T
                         แอร๊ย ฉันนี่ไร้ยางอายขึ้นทุกวัน ฮือ T^T
                        “เธอดูตกใจมากเลยนะ”
                       “จู่ๆก็มาโผล่ข้างหลัง ใครจะไม่ตกใจกัน!!!” ฉันสวนไปทันควัน ส่วนแบทเทิลก็ได้แต่ทำหน้างงๆ
                      “งั้นเหรอ...”
                      “ก็ใช่นะซิ” ฉันตอบพร้อมสะบัดหน้าพรืดใส่เขาเหมือนในบทที่เล่นกับเลเวลเมื่อครู่ ต่างกันตรงที่ว่า ฉันสะบัดหน้าใส่เลเวลตามบท แต่สะบัดหน้าใส่แบทเทิลด้วยความหมั่นไส้ส่วนตัวเท่านั้นเอง
                      ชิ! อีตาบ้านี่ เห็นว่าฉันเป็นหนึ่งในพวกแฟนคลับปัญญาอ่อนของตัวเองรึไง คิดว่าตัวเองหน้าตาดีขนาดที่จะทำให้ฉันหวั่นไหวได้เลยรึไง!!!(นายคิดถูกแล้ว T///T)
                      “อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันจัดงานแล้วซินะ” แบทเทิลพูดขึ้นหลังจากจู่ๆก็เงียบไปซะเฉยๆ เล่นเอาฉันที่ยืนอยู่ข้างๆหันมาตอบคำถามเขาแทบไม่ทัน
                      ตามอารมณ์อีตานี่ไม่ทันจริงๆวุ้ย
                       “เหอะ งั้นเหรอ จริงๆฉันก็ไม่แคร์หรอกนะ เพราะยังไงฉันก็มีบทพูดแค่สองบท T^T”
                       “ก็ยังดีกว่าฉันที่ไม่มีบทพูดแถมยังมีบทถูกฆ่าไม่ใช่รึไง” แบทเทิลพูดแล้วอมยิ้มนิดๆ ซึ่งมันเป็นอะไรที่หล่อซะไม่มี
                        ฮือๆ อย่านะสโนว อย่าหลงไหลได้ปลื้มกับรอยยิ้มที่สุดแสนจะมีเสน่ห์ของหมอนี่เด็ดขาด ลืมไปแล้วเหรอว่าเขามีคนที่ชอบแล้ว...เอ่อ ฉันหมายถึงถ้าเขามีคนที่ชอบแล้ว การจะทำให้เขาตกหลุมรักฉันมันอาจจะเป็นเรื่องที่ยากขึ้นน่ะ TOT 
                         “งั้นทำไมไม่เสนอชื่อตัวเองรับบทโรมิโอซะล่ะ ยัยฟรานก้าคงดีใจจนแทบตีปีกเลยล่ะมั้ง -_-”
                        “อืม...นั่นซินะ” แบทเทิลพยักหน้าหงึกหงักเป็นเชิงเห็นด้วย
                        อะไรกัน อยากจะแสดงคู่กับยัยฟรานเชสก้ามากเลยรึไง ไอ้บ้า >O<
                        “ไม่ลองไปคุยกับเลเวลล่ะ เขาคงยอมแลกบทกับนายมั้ง -^-”
                        “งั้นเหรอ”
                        “ก็ใช่น่ะซิ!!!” ฉันตอบก่อนจะสะบัดหน้าใส่เขาเป็นรอบที่สอง
                         อีตาบ้านี่ไม่รู้เลยรึไงว่าที่ฉันพูดไปทั้งหมดนั่นมันคือการประชด T^T
                        “จริงอย่างที่เธอพูด ...ฉันคงอยากจะรับบทนี้จริงๆ...” แบทเทิลนิ่งไปเล็กน้อย  ก่อนที่จะเอ่ยคำพูดอีกประโยคที่เอาฉันอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก
                       “ฉันอยากเป็นโรมีโอที่มีเธอเป็นจูเลียตน่ะ...สโนว ^^”
                       “O///O”
                       “หน้าแดงแปลว่าเขินใช่รึเปล่าน้า ~”
                      “ใครเขินนายกัน!!!” ฉันแหวกลับไปทั้งๆที่หน้าแดงแจ๋
                      “นั่นซิ ใครกันน้า~”
                       “มันถึงฉากที่นายแสดงแล้วไม่ใช่รึไง T///T”
                       “หึหึ~” แบทเทิลยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วเดินขึ้นเวทีไป ในขณะที่ฉันนั้นหน้าแดงมากกว่าเก่า จนเหมือนมีใครเอาซอสมะเขือมาละเลงหน้ายังไงอย่างงั้น!!!
                        อ๊ากกกกกกกก ฉันจะไม่มีทางหลงเสน่ห์ท่าทางเท่ห์ๆ ของเขาเด็ดขาด
                         ไม่มีวัน!!!

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 92 ท่าน