Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Beauty Queen ปฏิบัติการ(รัก)ร้าย ของยัยสุดสวย
Magical. Le Shen.
Game
11
18/11/2554 12:36:17
386
เนื้อเรื่อง
                “ตายแล้ว บังเอิญจังเลยนะไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเธอที่นี่” ฟรานเชสก้าจีบปากจีบคอพูดหลังจากที่เดินเข้ามาในร้าน
                 เหอะ! ควงแขนกันมาเชียว น่าหมั่นไส้  >O<
                 “ฉันก็ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่เหมือนกัน” ฉันตอบกลับไปด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย
                  บราวนี่และเวเฟอร์ยังคงนั่งกินเค้กต่อโดยไม่สนใจแบทเทิลและยัยฟรานเชสก้าที่ยืนอยู่ด้านหลัง แต่ดูสีหน้าของเธอทั้งคู่แล้ว มันบอกชัดเลยว่าต้องการให้แม่ฟรานเชสก้านี่เลิกพล่ามและออกไปซะที
                 ซึ่งฉันก็รู้สึกแบบเดียวกันเลย -O-
                  “อ๋อเหรอ เอ...ว่าแต่เธอมาทำอะไรที่นี่กันล่ะ ฉันมาชอร์ปปิ้งกับแบทเทิลน่ะ”  ได้ข่าวว่าไม่ได้ถาม ยิ่งกว่านั้นถามมาได้ว่ามาทำอะไรที่นี่ อยู่ในร้านเค้กจะให้ฉันนั่งวิปัสสนารึไงล่ะ -_-
                 “เธอไม่มีตามองรึไง -O-”
                 “ว่าไงนะ! เอ่อ…ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าฉันกับแบทเทิลขอนั่งด้วยแล้วกันมีที่ว่างสองที่พอดีนี่” ว่าแล้วแม่นี่ก็จัดการจัดแจงที่นั่งให้นายแบทเทิลแล้วเข้าไปนั่งกระแซะทันที
                  เพราะที่นั่งของแบทเทิลนั้นอยู่ตรงข้ามกับฉัน ทำให้ฉันได้เห็นว่า...เขากำลังมองหน้าฉันและอมยิ้มเหมือนมีความสุขซะเต็มประดา ชิ! แค่ได้นั่งใกล้ยัยหนองโพต้องทำหน้าบานขนาดนั้นด้วยรึไง ฉันไม่อึ๋มบ้างให้มันรู้ไป >O<
                 “ว่าแต่ สองคนนี่เพื่อนเธอใช่มั้ย สวัสดะ... OoO ”                                                     
                 “คิดจะจ้องฉันอีกนานแค่ไหนกัน -_-” เวเฟอร์ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นการจ้องชนิดลูกตาแทบถลนของยัยฟรานเชสก้า จริงๆไม่ใช่แค่ยัยฟรานเชสก้าหรอก คนส่วนใหญ่ที่เดินผ่านไปผ่านมาแล้วเห็นพวกเราก็มีอาการแบบนี้ทั้งนั้นแหละ ก็นะ...มีผู้หญิงสวยมากสามคนนั่งอยู่ด้วยกัน เพราะงั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่พวกเราจะเป็นจุดเด่นที่ใครๆต่างก็จ้องมองด้วยความสนใจ
                   ส่วนยัยฟรานเชสก้า... ถ้าจะให้พูดตรงๆล่ะก็เทียบพวกเราสามคนไม่ติดฝุ่นหรอก  แม่นี่อาจจะหน้าตาพอใช้ได้ แต่ถ้าเทียบกับพวกฉันแล้วล่ะก็... จืดสนิท ที่จะโดดเด่นหน่อยก็เห็นจะมีแต่หน้าอกสะบึมบาละฮั่มของเจ้าหล่อนนั่นแหละ -^- 
                 “บะ...แบทเทิลคะ เราเปลี่ยนที่นั่งกันเถอะ ”
                 “เอ๋ ทำไมล่ะเธอเป็นคนอยากจะนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเราไม่ใช่รึไง” ฉันยิ้มหวานให้ยัยนั่นแล้วจับมือเจ้าหล่อนไว้แน่น
                  เหอะๆ อยากจะนั่งโต๊ะนี้มากใช่มั้ย เชิญนั่งให้ฉ่ำปอดเลยย่ะ!
                 “ฉะ...ฉันอยากเปลี่ยนที่นั่ง”
                 “ไม่ต้องเกรงใจหรอก นั่งตรงนี้แหละ นี่เมนูสั่งซะซิ ^^” เวเฟอร์แสยะยิ้มก่อนจะยื่นเมนูส่งให้ แต่ด้วยความรีบร้อนเธอจึง (แกล้ง) ทำเมนูหลุดมือ เมนูเล่มนั้นปัดไปโดนลาเต้ คอฟฟี่ที่บราวนี่สั่งไว้พอดิบพอดี
                 เคร้ง!
                 “อุ๊บ โทษที พอดีหลุดมือ *-*”
                  เวเฟอร์ทำท่าตกใจเมื่อกาแฟของบราวนี่หกกระจาย...ไปเลอะฟรานเชสก้าแทบทั้งตัว ฉันนั่งมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย รู้สึกตกใจ รู้สึกผิดและ
รู้สึก...
                  เสียดายกาแฟจัง -,.-
                  “บะ...แบทเทิลคะ T^T”
                  “ว่าไงครับ ^^”
                  “กาแฟหกรดฟรานเชสก้าหมดแล้วนะคะ TOT”
                   “ผมเห็นแล้วครับ ^-^”
                   “แบทเทิลไม่คิดจะจัดการอะไรให้ฟรานเชสก้าเลยรึไง!!ยัยสามสวยนี่ตั้งใจแกล้งฟรานเชสก้าชัดๆ TTOTT”
                    “ไม่เอาน่าฟรานเชสก้า... มันเป็นอุบัติเหตุ คุณก็ได้ยินเธอพูดนี่นา -O-”
                   “กรี๊ดดดดด!!! แบทเทิล!!!”
                    ฟรานเชสก้ากรีดร้องเมื่อแบทเทิลไม่ได้ใส่ใจอะไรในตัวเองเลย เจ้าหล่อนรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะวิ่งออกจากร้านไปพร้อมเสียงกรี๊ดที่ดังสนั่นหวั่นไหว! ในขณะที่แบทเทิลนั่งมองยัยฟรานเชสก้าวิ่งออกไปจากร้านด้วยสีเฉยๆเหมือนเมื่อกี้ไม่ได้มาด้วยกันซะงั้น
                     เอ่อ...อารมณ์ไหนเนี่ย เมื่อกี้ยังทำหน้าบานอยู่ข้างๆยัยนั่นอยู่เลย -O-
                      “ยัยนั่นเสียงแหลมชะมัด -_-” แบทเทิลบ่นพึมพำแล้วหันมามองหน้าฉัน
                       “นาย...ไม่ตามแม่นั่นไปรึไง”
                        “ทำไมต้องตามล่ะ -*-”
                        “มาด้วยกันไม่ใช่เหรอ =[]=”
                        “ฉันถูกลากออกมาเพราะมีคนบอกว่าต้องซื้อของไปทำอุปกรณ์การแสดง -_-”
                        “อ่อ ใครลากไปไหนก็ไปว่างั้น -^-”
                        “เธอหึงฉันรึไง ^^”
                         “-///-”
                         อะ... อีตาบ้า! กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้ต่อหน้าเพื่อนๆฮะ!!! T///T
                         “แฮ่ม!ฉันยังอยู่นะ” เวเฟอร์ที่นั่งกินเค้กอยู่กระแอมกระไอเสียงดังก่อนจะส่งยิ้มล้อเลียนมาทางฉัน T^T
                         “...” ในขณะที่บราวนี่นั่งเงียบ -*-
                         “อ๊า~ ช่างเถอะ ฉันกับบราวนี่มีธุระต้องไปทำพอดีอะนะ ^^”
                         “...”
                         “ใช่มั้ยบราวนี่ -_-” เวเฟอร์หันไปย้ำเมื่อเห็นว่าบราวนี่ไม่ได้เออออไปตามแผน
                          ยัยนี่ตั้งใจจะแกล้งฉันอีกแล้วซินะ T^T
                         “อืม -_-^”
                        “งั้น...พวกเราไปก่อนนะ ^O^” ว่าแล้วเวเฟอร์ก็ลากแขนบราวนี่เดินออกจากร้านไปทันที มีการโบกไม้โบกมือลาแล้วชูสองนิ้วให้ซะด้วย -O-
                          จะทำอะไรปรึกษาฉันก่อนได้มั้ย ยัยเพื่อนบ้า TOT
                          “มาโอ้เอ้อยู่ที่นี่ เธอจำบทละครได้แล้วรึไง -_-” แบทเทิลหันมาถามฉันในขณะที่เอื้อมมือไปรับแบล็ค คอฟฟี่ที่พนักงานเสิรฟยื่นมาให้
                           “บทฉันมีไม่มากไปกว่านายที่เดินไปเดินมาแล้วถูกฆ่าหรอก -*-” ฉันประชดเขากลับไปด้วยน้ำเสียงขุ่นๆ ก่อนจะยกน้ำแอปเปิ้ลปั่นขึ้นมาดื่มแทนการจ้องหน้าหล่อๆของเขา
                    ทำไมหมอนี่ต้องแต่งตัวอย่างหล่อมาช้อปปิ้งด้วยเนี่ย -///-
                    “หึหึ~เลเวล หมอนั่นบอกว่าเธอเหมาะกับบทจูเลียตมากกว่าฟรานเชสก้าซะอีก” เขาจิบกาแฟก่อนจะอมยิ้มด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
                          “เหอะๆ ฉันไม่อยากโดนยัยฟรานเชสก้าแหกอกหรอกนะ แค่ได้แสดงเป็นโรซาไลน์ แฟนคลับในชมรมการแสดงละครของนายก็แทบจะกินหัวฉันอยู่แล้ว -O-”
                          “ผิดหวังกับคำตอบนิดหน่อยแฮะ”
                          "ผิดหวังอะไรของนาย"
                          "ก็นะ
..ฉันนึกว่า..."
                 
         “นึกว่าอะไร -///-”
                          “นึกว่าเธอไม่อยากรับบทจูเลียตเพราะว่าฉันไม่ได้แสดงเป็นโรมีโอน่ะซิ ^^” แบทเทิลยิ้มทะเล้นแบบที่ออกัสชอบทำบ่อยๆ ต่างกันตรงที่ว่ารอยยิ้มของแบทเทิลดูเซ็กซี่ขยี้ใจมากกว่าเยอะ!
                         อ๊าก หมอนี่คิดจะฆ่าฉันทางสายตารึไงเนี่ย  T///T
                         “หลงตัวเองเกินไปแล้ว  -///- ”
                         “ง้านเหรอ ~” แบทเทิลลากเสียงแล้วทำสายตาเจ้าเล่ห์
                         “>///<” กะ...เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้า...น่ารัก -///-
                         คิดแล้วขนลุก ผู้ชายตัวโตอย่างกับตึกเนี่ยนะน่ารัก ฉันต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ T^T
                         “เธอหน้าแดงมากเลยนะ” แบทเทิลจ้องหน้าฉัน
                         ...ฮือๆ ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้จริงๆ ความรู้สึกที่ว่า...ฉันเขินเขา T///T
                           “อากาศมันร้อนนี่นา สงสัยแอร์ในร้านจะไม่ทำงาน” ฉันทำท่าโบกไม้โบกมือและพยายามหันหน้าหนีสายตาคมๆที่จ้องมองมา
                            อีตานี่จะจ้องฉันอีกนานมั้ยเนี่ย T^T
                           “เครื่องปรับอากาศซะเย็นขนาดนี้แล้ว เธอยังบอกว่าร้อนอีก เพี้ยนจริงๆ -O-”
                            “นายน่ะซิเพี้ยน”
                           “...ฉันก็ว่างั้น...” เขาเงียบไปอึดใจก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแผ่วๆ
                           ท่าทางแบบนั้นทำให้ฉันอดประหลาดใจไม่ได้ ก็นะ...ปกติแล้วอีตานี่มักจะแสดงความมั่นใจและเชื่อมั่นในตัวเองแบบเต็มเปี่ยมนี่นา ไอ้น้ำเสียงแผ่วๆและท่าทางที่เหมือนไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองแบบนี้ไม่ค่อยมีให้เห็นหรอก 
                          แปลกพิลึก!
                          นั่นทำให้ฉันต้องแอบเหล่สายตาไปมองเขา และ...เขาเองก็มองมาทางฉันเหมือนกัน เป็นการมอง...ด้วยสายตาที่อ่อนโยนและอ่อนหวาน >///< ปกติแล้วฉันก็หวั่นไหวใจเต้นตึกตักกับสายตาทรงเสน่ห์ของเขาอยู่แล้ว พอมาเจอการจ้องมองแบบนี้เข้า ฉันก็เขินจนหาคำบรรยายแทบไม่ถูกเลยล่ะ รู้สึกเหมือนมีซอสมะเชือเทศมาละเลงอยู่เต็มหน้า เลิกทำสายตาแบบนั้นเถอะ ฉันขอร้อง T^T
                           จะละลายแล้วค่า  TT///TT
                           “สโนว...” น้ำเสียงแผ่วเบาราวกระซิบของเขาทำเอาฉันขนลุกพรึ๊บพรั๊บไปทั้งตัว ทั้งๆที่เขาได้ไม่ได้แตะต้องตัวฉันซักนิด
                            แง~ ตอนนี้ไม่ใช่แค่หน้าแดงแล้วล่ะ ฉันแดงไปทั้งตัวจนจะเหมือนปูต้มแล้วเนี่ย T///T
                           “วะ...ว่าไง”
                          “เธอ...จะใช้วิธีไหนทำให้ฉันหลงรักกัน...” เสียงทุ้มๆนั่นมันช่างมีเสน่ห์เหลือร้าย  จนแทบจะขาดใจตายด้วยความร้อนรุ่ม 
                          เฮ้!ถ้าไม่เลิกทำน้ำเสียงเซ็กซี่เชิญชวนให้ฉุดอยู่แบบนี้ล่ะก็ ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ!!!
                         อ๊ากก! แล้วทุกคนก็รู้ว่าสวยหื่น T,.T
                         “พูดเรื่องอะไรกัน ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยซักนิด”
                       “ผิดหวังแฮะ ทั้งๆที่ตอนเธอพูดว่าจะทำให้ฉันหลงรักเธอ ไม่ซิ!ต้องบอกว่าเธอจะทำให้ฉันคุกเข่าขอเธอเป็นแฟนซิถึงจะถูก ตอนนั้นฉันใจเต้นเลยนะจะบอกให้ ^^”
                         ฮือ~บอกอย่างเดียวก็ได้!ไม่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยยื่นหน้าหล่อๆของนายมาใกล้ๆฉันหรอก มันอันตราย(ต่อหัวใจฉัน) นะยะ T^T
                          ที่นี่มันร้านเค้กนะ ไม่เห็นรึไงเราทั้งคู่โดดเด่นเป็นสง่าขนาดไหน ทั้งคนในร้านและนอกร้านจ้องตรงมาทางนี้หมดแล้ว TOT
                         “เอาหน้านายออกไปห่างๆฉันนะ คนอื่นเขามองอยู่ไม่เห็นรึไง TOT”
                        “ไม่เห็นต้องสนใจเลยนี่ ยังไงซะก็ไม่มีใครรู้อยู่แล้วว่าเราเป็นใคร”  แบทเทิลตอบด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะยกกาแฟขึ้นมาจิบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
                          เอาเถอะ อย่างน้อยแบบนี้ก็ดีกว่าให้เขามานั่งจ้องฉันด้วยสายตาแบบเมื่อกี้อะนะ -///-
                          แต่ว่านั่งเงียบแบบนี้ก็ไม่ดีเหมือนกัน -^-
                         “นี่...”
                         “ว่าไง?”
                         “นาย...มีคนที่ชอบหรือยังอ่ะ...”
                         “หา? ว่าอะไรนะ”
                         “ปะ...เปล่าๆๆ ฉันไม่ได้ว่าอะไรทั้งนั้นแหละ ลืมมันไปซะเถอะ TOT”
                         อ๊ากกก ฉันถามอะไรออกไปเนี่ย ดีนะที่เขาได้ยินไม่ชัด  T^T
                         “หึหึ~ คิดจะเล่นเกมส์ยี่สิบคำถามรึไง ฉันไม่ยอมถูกถามฝ่ายเดียวหรอกนะ”
                         “ฉันไปชวนนายเล่นเกมส์เมื่อไหร่กัน -^-”
                        “งั้น...ถ้าฉันชวนเธอจะเล่นมั้ยล่ะ”
                         “เกมส์อะไร” ฉันถามอย่างไม่ไว้ใจเมื่อเห็นหน้าหล่อแต่ส่อแววเจ้าเล่ห์ของแบทเทิล ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนตรงหน้าฉันตอนนี้จะเป็นคนๆเดียวกับแบทเทิลที่เอาแต่ทำหน้าเย็นชาแถมยังชอบทำท่าทื่อๆเหมือนท่อนไม้เดินได้ คนนั้น
                          เอ๊ะ! หรือว่าจริงๆแล้วอีตานี่มีฝาแฝด =[]=   เอ่อ...คิดอีกทีคงไม่ใช่หรอกเนอะ -*-
                          “เกมส์ตอบคำถามที่เธอถามเมื่อกี้ไง เธอถามฉันว่า ‘ฉันมีคนที่ชอบรึยัง’ใช่มั้ยล่ะ ^^”
                           “ฉันไม่อยากรู้แล้ว >///<” ฉันสวนกลับไปยังอย่างรวดเร็ว
                            อีตาบ้าเอ๊ย!!!เมื่อกี้ได้ยินจริงๆด้วยซินะ T///T
                            “สายไปแล้วครับคุณผู้หญิง เกมส์มันเริ่มไปแล้ว”
                           “ฉันไม่ได้บอกซะหน่อยว่าอยากจะเล่น”
                           “ทำไมถึงไม่อยากเล่นล่ะ” แบทเทิลทำสีหน้าครุ่นคิด เขาลุกจากเก้าอี้ตัวเดิมก่อนที่เดินมานั่งข้างๆฉัน ท่าขมวดคิ้วน้อยๆขณะที่ใช้นิ้วมือเคาะเบาๆโต๊ะเป็นจังหวะนั้นดูแล้วมันเป็นอะไรที่เท่ห์มากมาย >///<
                           แต่ทำไมต้องมานั่งใกล้ชิดฉันขนาดนี้โด้ย >O<
                           “ไม่มีสาเหตุมากจากอะไรทั้งนั้นแหละ”
                          “ฉันว่าไม่นะ...สาเหตุที่เธอไม่เล่นเกมส์กับฉันต้องเป็นเพราะว่า เธอกลัวที่จะตอบคำถามฉันหรือไม่ก็...เธอกลัวจะหวั่นไหวกับฉันใช่รึเปล่าล่ะสโนว...”
                            อ๊ากก ไม่ไหวแล้ว อีตาบ้านี่จะยั่วยวนฉันเกินไปแล้วนะ ทำไมต้องมากระซิบเรียกชื่อกันที่ข้างหูด้วย เดี๋ยวแม่ก็จับปล้ำซะหรอก!!!
                            แอร๊ยย ไม่ได้ๆ ฉันจะถูกน้ำเสียงเซ็กซี่ของอีตานี่ล่อลวงไม่ได้ เรียกสติกลับมาด่วน ฮือๆ TOT
                            “ฉันเล่นก็ได้ แต่! นายต้องกลับไปนั่งที่เดิมเดี๋ยวนี้!!!”
                            “เอ๋ ฉันกลัวเธอไม่ได้ยินคำตอบของฉันนี่นา ^^”
                           “ฉันได้ยิน! ชัดเจนด้วย!! เพราะฉะนั้นกลับไปนั่งที่ของนายได้แล้ว!!!” ...ก่อนที่ฉันจะพลั้งไม้พลั้งมือทำอะไรลงไป T^T
                           “ก็ได้ๆ เธอนี่ขี้โวยวายจังเลยนะ -O-” ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้กลับนั่งที่เดิมแต่โดยดี แต่ก็ยังไม่วายบ่นงึมงำให้ฉันระคายหู
                           จิ๊! ฉันทำเพื่อความปลอดภัยของนายเองหรอกนะ -///-
                           “ฉันเปล่าโวยวายซักหน่อย ว่าแต่เกมส์ของนายมันเล่นยังไงกัน”
                           “อ่อ...ไม่ยากหรอก ก็ฝ่ายหนึ่งตั้งคำถามให้อีกฝ่ายตอบ โดยมีข้อแม้ว่าจะต้องมองตาผู้ถามเวลาตอบและจะต้องตอบแต่ความจริงเท่านั้น”
                          “เดี๋ยวๆ มองตา? ทำไมต้องมองตาด้วยอ่ะ แค่ตอบธรรมดาไม่ได้รึไง =[]=”
                           “เธอไม่เคยได้ยินคำว่าดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจรึไง อีกอย่าง แค่จ้องตาเองนะหรือว่าเธอไม่กล้าสู้สายตาฉัน”
                          “ทำไมฉันจะไม่กล้า”
                           แอร๊ย หลุดปากออกไปซะแล้ว แงๆๆจริงๆฉันโกหกน่ะ ปกติก็แทบจะไม่กล้ามองตรงๆอยู่แล้ว นี่เล่นให้จ้องตาต่อตาเลยเนี่ยนะ...
                            ตายซะเถอะ T///T
                            “หืม...ถ้าเธอว่าอย่างนั้น ฉันก็จะเริ่มถามล่ะนะ...”
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 158 ท่าน