Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
หลงไหลได้ปลื้ม....^^
9
12/11/2554 14:11:20
486
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 9...หลงไหลได้ปลื้ม 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            กลุ่มควันโพยพุ่งออกจากเตา ของสดถูกทำให้สุกด้วยความร้อนและถูกย่อยสลายด้วยน้ำกรดในท้องของหลายๆคน ผู้คนต่างหลั่งไหลเข้าร้านหมูกะทะด้วยสีหน้าหิวโหยและกลับออกไปด้วยรอยยิ้มของความอิ่มเปรม
 
                 การินเดินเข้าร้านหมูกะทะพร้อมกับปอ บัส ดา และแบนที่คุยโทรศัพท์กับแฟนต่อเนื่อง ภายในร้านมีลูกค้าจำนวนมากและบรรยากาศก็ร้อนๆระอุไปทั่วบริเวณ
 
"พี่ไม่เคยมากินอะไรแบบนี้เลยว่ะ" ปอบ่นระหว่างเดินเข้าร้าน พลางทำท่าจะค้องไหล่การิน แต่การินหันมองด้วยสายตาที่ดุดันทำให้ปอทำทีเป็นไม่มีไรเกิดขึ้นพร้อมอมยิ้มเขินๆ ดาเดินตามหลังหัวเราะเบาๆกับอาการของปอ
"ตามสบายเลยการินไปตักอะไรมาได้เลย" การินพยักหน้ารับคำจากปอ ส่วนปอเดินไปหาโต๊ะที่ยาวพอจะรับกับจำนวนเด็กร้านได้ครบ
"ไม่มีใครมาจริงด้วยอ่ะพี่ปอ เรารีบกินกันดีกว่าและรีบไป" ดาออกความเห็นพร้อมรีบกุลีกุจอ ไปหาของกิน
 
                  เมื่อได้โต๊ะ ดา แบน บัส และการินก็ไปตักอาหารตามใจชอบ การินเป็นคนไม่กินของร้อนเธอจึงตักอาหารที่ทำสำเร็จไปวางที่โต๊ะซึ่งมีปอนั่งเฝ้าโต๊ะพลางกดBB ไปมา จานแล้วจานเล่า ปอ มองอาหารที่การินนำมาวางสังเกตได้ว่าไม่มีของสดเลย
 
"ทำไมไม่ตักเหมือนพวกไอแบนอ่ะการิน" ปอถามเมื่อแบน ดา และบัสมาที่โต๊ะพร้อมเนื้อหมูสด  อาหารทะเลสดๆ
"การินไม่ชอบกินของร้อนอ่ะค่ะ" คำตอบของการินทำเอาปอหน้าผากย่นทันตา การินนั่งลงข้างๆปอ เพราะปอขยับให้เชิงบังคับว่าเธอต้องนั่งตรงนั้น
"มีงี้ด้วยเหรอ ทำไมอ่ะพี่ว่ามันอร่อยดีออกของร้อนๆ พี่อ่ะกินของร้อนมากๆจนแม่พี่ดุเลยเชื่อมั้ย แล้วทำไงอ่ะไม่กินของร้อน"
"ก็กินพวกนี้ไงคะที่การินตักมา  มันเย็นชืดหมดแล้วล่ะค่ะ  แต่การินว่ามันก็อร่อยดี"
"อืม! เยอะไปหมดเลย กินหมดมั้ยเนี่ย"
"ก็เอามาเผื่อพี่ๆด้วยไงคะ"การินยิ้มกว้าง
"ไม่เป็นไรพี่ก็ตักของพี่มาแล้ว" ดายิ้มอย่างเป็นกันเอง
 
            ไม่นานนักเด็กร้านSway และHubrisก็ทยอยกันมาถึง โต๊ะจึงยาวกว่าเดิม แต่ทว่าไม่มีใครที่จะสังเกตได้ว่าการินมากับปอ เพราะปอเองก็เปลี่ยนที่นั่งจากข้างๆการินมานั่งหัวโต๊ะ ซึ่งก็ใกล้การินอยู่ดี แต่ดูไม่ตั้งใจนัก แต่หลายคนก็มองๆเวลาปอตักอาหารให้การิน การินรีบมองสีหน้าคนเหล่านั้น
 
[....ทำไมทุกคนมองฉันแปลกๆแต่ไม่มีใครปริปากพูดอะไรเลย เหมือนทุกคนรู้งานและชินๆกันอย่างนั้น  บางคนมองด้วยรอยยิ้มแปลกๆเหมือนคิดอะไรอยู่  หรือเราคิดมากไปเองนะ...]
 
             สักพัก ชายมาร่วมวงพร้อมสองสาวที่การินเจอที่ร้านและมองการินแปลกๆ และแน่นอนสองสาวนั้นก็มองการินแปลกๆอีกเช่นเดิม และดูเหมือนจะแอบนินทาการินกับ ชาย
 
[...สองคนนี้อีกแล้ว มาพร้อมพี่ชาย แสดงว่าสักคนต้องเป็นอะไรกับพี่ชายแน่ๆเลย และอีกคนอาจจะเป็นกิ๊กพี่ปอก็ได้ เพราะพอสองสาวมาพี่ปอก็ไม่ได้คุยกับฉันสักคำ....]
 
"การินนี่ปุย กับยุ " ปอแนะนำการินจึงยกมือไหว้ แต่ปอกลับไม่ได้แนะนำการินให้ปุยกับยุได้รู้จัก
 
[....คนที่น่ารักที่ฉันปลื้มชื่อปุยนี่เอง ว่าแต่คนไหนกันที่เป็นเด็กพี่ชาย....]
 
                การินตั้งคำถามไปเรื่อย ในความเงียบงันของเธอกลับมีแต่คำถามและสายตาที่กลอกมองทุกคน เด็กร้านรุ่นใหญ่ของSwayมาถึงนั่นคือ เตม อาย แนม และมุด ปอก็เริ่มเดินไปรอบโต๊ะนั่งไม่ติดที่แต่การินก็หาคำตอบไม่ได้ว่าเพราะอะไร หรือเธอคิดมากไปเอง เตมมองการินและยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย แต่การินก็ฝืนยิ้มกว้างกลับให้ การิน พยายามทำตัวปกติคอยเติมน้ำให้กับทุกคนเพื่อสร้างสัมพันธ์ที่ดีและดูปอจะพึงพอใจไม่น้อยที่การินสนิทกับเด็กร้านคนอื่นเร็วมาก
 
"ทำไมไม่กิน... อิ่มแล้วเหรอการิน" ปอถามขึ้นเมื่อเห็นการินนั่งนิ่งรวบช้อน
"ค่ะ พอดีการินกินข้าวมาแล้ว" การินแกล้งยิ้มแบบเขินๆ
"อ่าว กินน้อยจังคุ้มมั้ยเนี่ย" ปอพูดติดตลก จังหวะนั้นมือถือการินกรีดร้องขัดจังหวะการสนทนา คนที่โทรมาเหมือนรู้งาน นั่นคือ นิตา การินลุกจากโต๊ะและเดินไปทางห้องน้ำเพื่อจะได้คุยสะดวก
 
"ว่าไงนิตา"
"แกอยู่ไหนเนี่ยไปเดินตลาดนัดกัน"
"ฉันมากินหมูกะทะกับที่ร้านว่ะ พี่ปอเลี้ยง"
"อ่าวเหรอที่ไหนอ่ะ"
"แถวไหนไม่รู้ร้านรสเด็ดอ่ะ แกฉันมีเรื่องสำคัญจะบอก"
"เอออะไรวะ"
 
            การินเล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ทำงานวันแรกจนถึงวันนี้ให้นิตาฟังคร่าวๆ เพราะนิตาเคยผ่านการจีบของปอมาก่อน

"นี่พี่ปอจีบแกจริงเหรอ" เสียงสูงของนิตาบ่งบอกความเหลือเชื่อ
"ก็ใช่น่ะสิ ฉันอยากรู้ว่าเขามีเจตนาอะไรกันแน่"
"แกไม่น่า งงเลย การิน ว่าเขามีเจตนาอะไร ฉันว่าแกอย่าไปยุ่งกับคนพรรค์นี้เลย"
"เอาหน่าให้ฉันได้รู้ในสิ่งที่ฉันอยากรู้ก่อน  ฉันก็จะเลิกยุ่ง ตอนนี้ก็คุยเล่นๆไปก่อน ดีซะอีกพี่ปิมจะได้ไม่คอยวางท่าหยามฉันเวลาทำงาน  จะได้เกรงใจกันบ้าง  หมั่นไส้พี่ปิมน่ะ"
"ขานั้นก็เป็นงี้ล่ะ  ยิ่งแกไปคุยกับพี่ปออ่ะ  พี่ปิมจะยิ่งสมเพชรึป่าวคิดดีๆนะ  ก็ตามใจแกแล้วกัน แต่ฉันจะเตือนไว้ว่าพี่ปอเค้าไม่จริงจังหรอกจริงๆ"
 
               การินเก็บคำเตือนของนิตาไว้ในใจ เพราะเธอก็ไม่คิดจะจริงจังอะไรอยู่แล้วและเธอก็ดูออกว่าปอเป็นคนเช่นนั้น แต่เธอเพียงไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอคิดมันถูกต้องหรือไม่ การินเดินกลับมาโต๊ะอย่างเงียบงัน
 
"ไงครับ เคลียร์กับอีกคนเสร็จแล้วเหรอ" ปอแขวะกัดทันทีราวกับระแวงว่าการินไปคุยกับชายอื่นด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจ
"ใครล่ะคะ" การินมองตาปออย่างจะเอาชนะ จนปอต้องหลบตาและทำทีเป็นคีบหมูย่างที่ดาตักใส่จานไว้ให้เข้าปาก
"ก็ไม่รู้สิ การินมีใครอื่นคุยอยู่รึป่าวล่ะ"
"ถ้ามี  การินก็ไม่คุยกับพี่ปอหรอกค่ะ  เพราะถ้าการินคุยกับใครคบกับใครก็จะคบคนเดียวไม่คุยหลายคนให้ปวดหัว" บทสทนาเงียบๆของทั้งสองมีสายตาหลายคู่จับจ้องอย่างสนใจ
 
[....ฉันเริ่มสังเกตุสายตาของบรรดาเด็กร้านส่วนใหญ่จะเป็นสายตางงๆ และประหลาดใจมากกว่า แต่ไม่มีใครเลยที่จะกล้าแซวและเอ่ยถาม เหมือนทุกคนพยายามเข้าใจกันเอง บางสายตามองและยิ้มๆเยาะเหมือนฉันมีเขางอกอยู่บนหัว เหมือนคนเหล่านั้นคิดว่าฉันกำลังโดนหลอก ฉันชักไม่ปรารถนาสายตาแบบบนี้แล้วสิ ฉันไม่อยากโง่ในสายตาคนอื่น ฉันจะต้องสืบเรื่องจริงให้ได้ในเร็ววันฉันไม่อยากเป็นควายให้คนหัวเราะเล่นไปนานๆ....]
 
"เฮ้ย!! คอยดูพี่ปออย่าให้คลาดสายตานะเว้ยเดี๋ยวเขาหนีกลับ" แบนประกาศลั่น สายตาเด็กร้านรีบกลอกไปทางปอเป็นทางเดียว
"นี่ไง ชาย ก็อยู่ไม่ต้องกลัว 555+ " ปอหัวเราะร่า และสักพักเขาก็ทำทีเป็นเดินออกจากโต๊ะไป
"พี่ปอผมไปด้วยพี่" บอลรีบลุกจากม้านั่ง เด็กร้านรีบวางช้อนกันเกรียวกราว
"อะไรกัน! นี่พี่ไปเข้าห้องน้ำไม่ได้เลยหรอ" ปอพูดปนขำก่อนจะยื่นมือถือBB ให้การิน การินเงยหน้ามองปอแบบไม่เข้าใจเจตนา
"ฝากเก็บไว้หน่อย ในกระเป๋าอ่ะ ไม่ต้องกลัวนะถ้าจะไปเดี๋ยวสะกิด เชื่อดิถ้าพี่กับการินหายไปพวกมันวิ่งตามกันแน่" ปอหัวเราะก่อนเดินจากไป การินเก็บมือถือ BB ของปอในกระเป๋าของเธอและเธอรีบมองสายตาคนในโต๊ะ แน่นอนว่ามีหลายคนมองและไม่พูดอะไร การินรู้สึกกดดันเล็กน้อยที่นั่งอยู่ท่ามกลางสายตาเด็กร้านที่ไม่คุ้นเคย มีเพียงดาที่นั่งตรงข้ามยิ้มและชวนคุยตลอดคงกลัวการินหงอย
 
                 ปอกลับมานั่งและกินต่ออย่างสบายใจ เพราะเขาไม่ต้องลงมือปิ้งย่างเอง มีดาเป็นคนทำให้และตักใส่จานปอให้ตลอด ดูแล้วรู้สึกว่าปอเป็นผู้มีอิทธิพลและน่าเกรงขามสำหรับเด็กร้านเหลือเกิน แต่ทำไมการินกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น และไม่แน่ใจว่าเธอจะมีวันที่รู้สึกเช่นนั้นจากใจหรือไม่
 
"ถ่ายรูปดีกว่า" แนมร้องขึ้นทุกคนต่างชูไม้ชูมือโพสท่ากันอย่างเร่งรีบ แต่ปอกลับรีบหันหลังให้กล้องและพยายามเดินหนีไปเลย
 
[....คงไม่อยากมีหลักฐานล่ะสิ หากแนมเกิดเอารูปไปโพสใน facebookหากมีสาวๆเข้าไปเจอจะมีประเด็น ฉันน่าจะแกล้งขอถ่ายรูปกับเขาเพื่อแกล้ง แต่ไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวฉันจะพลอยเสียชื่อเสียงไปด้วย...]
 

ปอกลับมานั่งหัวโต๊ะใกล้การินอีกครั้ง พร้อมกับดีเจเอียวที่เพิ่งมาถึง  ดีเจเอียวเดินมานั่งข้างดา ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับการิน การินยกมือไหว้ตามมารยาท

 
"มาได้ด้วยเหรอ แฟนไม่ว่าเหรอ" ดาพูดใส่เอียวด้วยสีหน้าน้อยใจ น้ำตาคลอเบ้าจนการินเห็นได้ชัด
"แหม มาถึงก็กัดเลยนะจ๊ะ"
"ไม่ต้องมาก็ได้นะที่จริงอ่ะ เดี๋ยวพี่แนนจะโวยวายใส่ดาอีก" ดาสบัดหน้าหนี แต่รอยยิ้มผสมความลำบากใจของเอียวยังปรากฏ เอียวหัวเราะแห้งๆเพราะทำอะไรไม่ถูก
"เฮ้ย!! พวกแกสองคนนี่ เรื่องส่วนตัวค่อยว่ากันที่บ้านตอนนี้กินก็กินไป พี่รำคาญแกสองคนจังเลย" ปอปรามเสียงเข้ม
 
[....เท่าที่ฉันรู้มาพี่เอียวคบกับพี่ดานี่นา แต่ดูจากสถานการณ์เหมือนกับว่าพี่เอียวมีแฟนอยู่แล้วเลย ทำไมฉันถึงรู้สึกสงสารพี่ดาจับใจ คงเป็นเพราะมันสะท้อนภาพฉันก่อนหน้านี้ที่รักพี่โจทั้งที่พี่โจมีแฟนแล้ว นั่นสิเรื่องพี่โจห่างหายไปจากความรู้สึกนึกคิดของฉันได้ไงกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่...]
 
"คิดถึงใครอยู่ล่ะครับ เหม่อเชียว" ปอถามขึ้น การินกลับสู่โลกความเป็นจริง
"ป่าวค่ะ การินกำลังคิดว่ากลับไปจะทำงานไรก่อนดี"
"รีบกลับเหรอ"
"ก็ไม่ได้รีบอะไรมากหรอกค่ะ"
"เดี๋ยวพี่ต้องพาแม่ไปเวียนเทียนที่วัดด้วย ป่านนี้แม่รอแย่เลย" ปอดูนาฬิกาอย่างเร่งรีบ
 
[...แม่จริงๆหรือแม่ทูนหัวกันแน่ ทำไมไม่ชวนฉันไปด้วยล่ะ ความน่าจะเป็นมันเป็นไปได้นี่ที่จะชวนฉันไปเวียนเทียนกับที่บ้าน นอกเสียจากไม่ได้ไปกับที่บ้านจริงๆ ทำไมการกระทำหลายอย่างของผู้ชายคนนี้ถึงน่าสงสัยไปหมด หรือบางทีฉันระแวงอยากรู้ไปเองนะ....]
 
               การินนั่งสับสนในความคิด และไม่นานนักก็ถึงเวลากลับ เด็กร้านทุกคนอิ่มแปร้อย่างมีความสุข ปอกวักมือเรียกการินที่ยืนเก้ๆกังๆไม่รู้ว่าจะไปกับ ชาย ที่อาสาส่งเด็กร้านทุกคนกลับ หรือกลับพร้อมปอ แต่เมื่อปอกวักมือการินก็รีบเดินตามไป เธอไม่ลืมที่จะหันมองเด็กร้านคนอื่นที่มองการินอย่างแปลกใจไม่เลิก

“ทำไมการินกลับกับพี่ปอ”  แนมพูดขึ้นในวงเด็กร้านขณะเดินตามชายไปขึ้นรถ
“เห็นบัสบอกว่าพี่ปอไปรับการินมาด้วย”  เตมกระซิบกระซาบ
“อย่าบอกนะว่าพี่ปอจีบยัยคนนี้  ฉันละไม่ถูกชะตา  เกลียดเพื่อนมัน ชอบมาอ่อยไอ้มุด” แนมพูดสีหน้าบึ้งตึงตังและเดินนำไป
 
             ขากลับมามีคนขอกลับเพิ่มอีกคนสำหรับรถของปอ นั่นคือ ดีเจเอียว เบาะหลังจึงนั่งเบียดกันสี่คน  ตลอดทางการินนั่งฟังดาและเอียวง้องอนกันไปกันมา  เบาะหน้ายังคงเป็นบัสเช่นเดิม และแบนก็ยังคุยโทรศัพท์ไม่เลิก ปอส่งบัสก่อนเพราะบัสจะไปกินเหล้ากับเพื่อน ดูเด็กร้านต่างหากิจกรรมทำในวันที่ร้านปิดอย่างเช่นวันนี้ ที่ปิดเพราะเป็นวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา
 
"แม่พี่จะบ่นมั้ยเนี่ยไปรับช้า" ปอพยายามบ่นงึมงำให้ทุกคนรับรู้ว่าเขารีบ เวลานั้นก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว
 
             หลังจากบัสลงจากรถไป เอียวก็เปลี่ยนที่ไปนั่งเบาะหน้าตามมารยาทที่ปอคงไม่ยอมเป็นคนขับรถแน่ๆ ปอวนรถเข้าซอยเพื่อส่งดาที่นั่งหน้าซึมมาตลอดทาง ก่อนลงจากรถดาส่งรอยยิ้มเศร้าๆให้การินและแบน   ดาลงจากรถไปปอก็ขับออกจากซอยและต้องรีบจอดรถทันทีเมื่อมีหญิงสาวผมยาวยืนดักรถอยู่หน้าร้านขายของชำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
 
"พี่แนนนี่นา โชคดีจังที่ดามันลงไปแล้ว" แบนร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น
"ไปก่อนนะพี่ ท่าทางงานจะเข้า" ดีเจเอียวยังคงยิ้มอย่างลำบากใจและลงจากรถไป แนนยืนมองเข้ามาในรถอย่างระแวงสบตาการินด้วยสายตาไม่คุ้นเคย และปอก็ออกรถโดยไม่มีใครนั่งเบาะหน้า
 
"พี่ก็ไม่รู้จะทำไงว่ะ สงสารไอดามัน ยิ่งมาเจอกันแล้วไอเอียวมันมาให้ความหวังต่อ ไอดาก็ทำใจไม่ได้สักที" ปอบ่นอย่างเหนื่อยใจ และขับตรงสู่ซอยจิดาตามที่การินเข้าใจ
"เดี๋ยวดาก็โทรมาร้องไห้กับแบนเชื่อสิพี่ ดูหน้าก็รู้ว่าจะร้องไห้ มันร้องไห้ด้วยเหอะพี่ปอ มันแอบไปร้องในห้องน้ำที่ร้านออกมาตาแดงเลย"
"เอียวมันก็ไม่น่านึกสนุกจีบดามันเลย ทั้งที่มีแฟนอยู่แล้ว" ปอยังคงบ่นพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
 
[...ดูพี่ปอจะรู้เรื่องราวของเด็กร้านดีจริงๆ อย่างนี้รึป่าวที่เขาเรียกกันว่าความเอาใจใส่....]
 
               ปอขับมาถึงสี่แยกเซเว่นที่ใหญ่ที่สุดในย่านลาดกระบัง และเขายูเทิร์นรถ ทำเอาการินงงไปเลยว่าทำไมไม่ขับเข้าซอย จิดา ไปเลย ปอขับเข้าซอยข้างๆที่เดิมที่ไปรับแบน แบนลงจากรถไปแล้วจึงเหลือการินนั่งเบาะหลังคนเดียว
 
"พี่ปอขอบคุณมากนะพี่ เจอกันที่ร้านพรุ่งนี้นะพี่" แบนไหว้ปอและรับไหว้การิน ก่อนจะเดินเข้าบ้านไป
 
[....นี่ฉันต้องเปลี่ยนไปนั่งข้างหน้ารึป่าว เพราะอีกแค่ 500 เมตร ก็ถึงหอษาแล้ว แต่มารยาทก็ต้องเป็นมารยาท...]
 
"การินต้องไปนั่งหน้าใช่มั้ยคะ" การินถามปอเพื่อความแน่ใจ เผื่อปอจะไม่ต้องการเพราะกลัวเรตติ้งตกหากสาวๆมาเห็น ปอยังคงจอดรถนิ่ง
"ก็ใช่สิครับ" ปอพูดด้วยน้ำเสียงปนขำและคิดว่าการินไม่น่าจะต้องถาม
 

การินเปิดประตูรถและเปลี่ยนไปนั่งเบาะหน้าตามที่ควรจะเป็น เธอรีบควานหามือถือ BBของปอในกระเป๋าออกมา

 
“โห!! นี่เราไม่รู้เลยใช่มั้ยเนี่ยว่าพี่ต้องลงทุนมาส่งแบนก่อนเพื่อให้เรามานั่งข้างหน้ากับพี่เลยนะเนี่ย” ปอออกรถ
"อ้อเหรอคะ ไม่ทราบ" การินแกล้งยิ้มแหยๆ และไม่รู้ว่าต้องทำหน้ายังไงดี ดีใจหรือเฉยๆ
"เดี๋ยวการินทำงานต่อใช่มั้ยครับ"
"ใช่ค่ะ"
"ตั้งใจทำงานละกันนะครับ เดี๋ยวพี่ก็จะไปรับแม่ไปเวียนเทียน"
"เวียนเทียนเสร็จแล้วจะทำอะไรต่อเหรอคะ"
"ก็ทำงานล่ะครับ พี่มีงานหลายอย่างที่จะต้องทำ"
 
            ปอมาจอดที่เดิมที่เขามารับการินคือ หน้าหอษา การินยื่นมือถือคืนให้แก่ปอและยกมือไหว้อำลา
 
"ขอบคุณมากนะคะ"  การินยิ้มจริงใจ
"จ่ะ ตั้งใจทำงานล่ะ" ปอเอามือมาลูบหัวการินอย่างเอ็นดู และการินก็ลงจากรถปอก็ออกตัวจากไปทันทีอย่างเร่งรีบ
 
[....ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลกๆบอกไม่ถูก ใจเต้นระส่ำเวลาอยู่กันตามลำพัง เหมือนถูกปกป้องดูแล พี่ปอดูไม่มีท่าทีจะล่วงเกินใดๆฉันเลยไม่เหมือนพี่อันแม้แต่น้อย เขาดูเป็นผู้ใหญ่เหลือเกิน ไม่นะ!!! การิน ฉันจะหวั่นไหวไม่ได้ต่อให้สิ่งที่พี่ปอเป็นจะตรงกับผู้ชายที่ฉันวาดฝันไว้ แต่อย่าลืมว่าเขาเป็นนักลวงรักมืออาชีพ ย่อมรู้ทางหนีทีไล่ในการจีบสาวเป็นอย่างดี ช่วงแรกก็ต้องเป็นคนดีสุภาพบุรุษให้สาวๆเห็น และสุดท้ายก็เผยคราบปีศาจร้ายออกมา ท่องเอาไว้ว่าเขาคือไฟ อย่าปล่อยใจให้ไหวหวั่นจนโดนไฟครอกได้ ฉันต้องเป็นฉนวนกันความร้อน และรังเกียจขยาดความร้อนอย่างที่ฉันเป็น...]
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
            เสียงโทรศัพท์ของการินดังขึ้นในเย็นวันถัดมา เจ้าของเสียงโทรศัพท์ก็เป็นใครไปไม่ได้นอกจากปอ การินคุยกับปออย่างสนิทสนมมากขึ้น แต่การสนทนาของการินแอบแฝงไปด้วยเรื่องที่เธออยากรู้
 
"ผู้หญิงสองคนที่มากับพี่ชายเขาเป็นใครเหรอคะพี่ปอ" การินยืนมองวิวยามเย็นที่ระเบียงหอษาเช่นเคย
"อ้อ!! ไอปุยกับไอยุ อ่ะนะ ไอยุเป็นกิ๊กไอชาย ส่วนไอปุยเป็นเพื่อนสนิทไอยุ พวกนี้มันมาร้านบ่อย พวกมันสนิทกับเด็กร้านSwayทุกคนแหละ กับแบงพวกมันก็กินเหล้ากันบ่อย"
"แล้วเป็นไงบ้างล่ะคะติดต่อพี่แบงได้รึยัง"
"ไม่อ่ะครับ  พี่ไม่ได้โทรไปเลยก็รู้ว่าโทรไปเขาไม่รับไม่รู้จะโทรไปทำไม"
"แล้วพี่แบงเคยเจอคุณแม่พี่ปอมั้ยคะ"
"อืม เหมือนจะเคยอยู่ครั้งหนึ่งมั้ง แม่พี่เป็นคนค่อนข้างหัวโบราณอ่ะครับ แต่ก่อนนี่พี่เกเรมากเลยเชื่อได้เลยว่าแถวนี้ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับพี่ แม่พี่ก็ดุพี่ตลอดขนาดเจาะหูยังไม่ได้เลย แต่ตอนนี้แม่พี่ก็รับกับโลกปัจจุบันได้มากขึ้น คือ เราต้องอธิบายให้เขาเข้าใจการเปลี่ยนไปของสังคมอ่ะครับ"
"ท่าจะดุมากเลยสินะคะ"
"ก็ไม่หรอกจ่ะ พี่ก็กะว่าคุยกับการินไปสักพักก็จะพาการินไปเจอแม่พี่"
 
[...นี่พี่ปอคิดถึงขั้นพาฉันไปพบกับแม่เขาเลยเหรอเนี่ย นี่เขาจริงจังกับฉันจริงๆหรือแค่พูดให้ดูว่าจริงจัง หรือเขาพาสาวๆทุกคนไปพบแม่หมด....]
 
"แล้วพาไปจะบอกว่าการินเป็นใครล่ะคะ"  คำถามสำคัญถูกไถ่ถาม
"แฟนไงครับ ทำไมเหรอ พี่ก็ไม่เคยปิดบังอะไรแม่อยู่แล้วล่ะครับ แต่ก่อนที่พี่จะพาการินไปพบแม่พี่อ่ะ พี่ขออย่างนึง"
"อะไรเหรอคะ"
"เอาออกเถอะครับจิวจมูก" หญิงสาวคลำตรงจมูกของเธอซึ่งมีจิวสอดใส่อยู่ด้านซ้าย การินเจาะจมูกอยู่นั่นเอง เธอหลงไหลกับการเจาะจมูกมาตั้งแต่เด็กๆเพราะเธอดูหนังอินเดียเห็นนางเอกเจาะจมูกและเธอคิดว่ามันสวยอย่างเหลือร้าย เมื่อได้โอกาสเธอก็เจาะแม้ว่าเธอรู้ดีว่าสังคมไม่ค่อยยอมรับ และที่แน่ๆก็คือ พ่อแม่เธอก็ไม่เป็นปลื้มแน่ๆ
"ทำไมอ่ะคะ การินว่ามันสวยดีออก"
"ครับแต่แม่พี่คงไม่คิดแบบนั้น"
"เอาเป็นว่าถึงเวลานั้น การินค่อยถอดแล้วกันนะคะ"
 
               ปอและการินวกกลับมาพูดถึงเรื่องงานที่ร้าน ปอยังคงสาธยายการทำงานที่เขามั่นใจว่าเขาเป็นหุ้นส่วนที่ทำงานมากที่สุดในร้าน

"พี่กับชายจะได้เงินเดือนครับ และมีอภิสิทธิ์เปิดเหล้ากินฟรีวันละขวด น้องๆพี่มันก็เลยมากินเหล้ากับพี่ทุกคืน และพี่ก็ชอบอยู่ตรงโต๊ะหน้าบาร์ โต๊ะหน้าบาร์จึงเป็นโต๊ะประจำของพี่และน้องๆพี่  วันไหนว่างๆพี่ไม่กินเหล้าพี่ก็จะมานั่งเล่นมือถือตรงลำโพง"
"การินก็ชอบนั่งตรงลำโพงเหมือนกันเวลาทำงาน มันมองลูกค้าได้ทั่วร้านดี"
"มันเป็นลำโพงคนเศร้าครับ น้องพี่เรียก เพราะพี่เศร้าๆชอบไปนั่งเหงาๆคนเดียวที่นั่น"
"ดูพี่สนิทกับน้องๆมากเลยนะคะ"
"ใช่ครับพี่รักน้องพี่ทุกคน เด็กร้านทุกคนก็เป็นน้องพี่ และพี่ก็เชื่อว่าน้องพี่รักพี่ทุกคน"
 
[...ทำไมเค้าดูมั่นใจขนาดนั้น เขาคงไม่รู้ว่ายกเว้นฉันหนึ่งคนละกัน...]
 
"แล้ววันนี้พี่ปอเข้าร้านมั้ยคะ"
"เข้าสิครับ มีวันไหนบ้างพี่ไม่เข้าร้าน การินมาหาพี่ที่ร้านสิ"
"อ้อ!!เดี๋ยวดูก่อนละกันนะคะ แต่การินก็อยากไปนะ เพราะการินเครียดมากเลย นั่งทำงานตั้งแต่เที่ยงยังไม่ได้ออกไปพบเจอผู้คนเลย"
"อย่าหักโหมมากนะครับพี่เป็นห่วง ยังไงก็มาหาพี่ละกันนะครับพี่อยู่ร้านแหละจ่ะ"
 

การินรีบลงมือทำงานให้เสร็จสำหรับงานของวันนี้ที่เธอต้องทำ เพราะเธอจะต้องไปพิสูจน์สถานะของตัวเองที่ร้าน

 
[....อยากรู้จริงๆว่า ถ้าฉันไปที่ร้าน พี่ปอจะเอายังไงกับฉัน เขาจะประกาศว่าฉันเป็นแฟนรึป่าว หรือจะเฉยๆ และอยากรู้ว่าเด็กร้านจะมองฉันเหมือนที่มองที่ร้านหมูกะทะรึป่าว แต่ฉันคิดว่าเขาคงไม่กล้าเปิดตัวฉันบนร้านแน่ๆ เพราะสาวๆอยู่กันมากมายทีเดียว น่าสนุกจริงๆ....]
 

การินต้องสะดุ้งโหยงและวางมือจากการเขียนงานวิ่งโล่มารับโทรศัพท์ที่ดังอย่างต่อเนื่อง จนษาหงุดหงิดเสียงแทน

 
"ทำไมมีคนโทรหาแกบ่อยจังเลย งานจะเสร็จทันมั้ยเนี่ยมัวคุยโทรศัพท์" ษาแอบบ่น การินหยิบมือถือมาดูว่าใครกันช่างโทรมาทำให้เธอโดนษาบ่น
 
พี่อัน!!!
 
"ว่าไงคะพี่" การินกรอกเสียงเข้ม
"เป็นไงบ้างล่ะครับ หมูกะทะอร่อยรึป่าว" น้ำเสียงอันเหมือนประชดประชัน
"ก็ดีค่ะอร่อยดี ทำไมพี่ไม่ลองไปกินเองล่ะคะ"
"ไม่ว่างอ่ะครับ"
"อ้อ!! เพราะมีนัดกับสาวๆล่ะสินะคะ"  น้ำเสียงหญิงสาวแขวะกัดอย่างเยือกเย็น
"ป่าวหรอก พี่ก็มีงานของพี่ ไม่ทราบว่าใครไปรับล่ะครับ"
"เอ่อ!!..." การินนิ่งเงียบเพราะงงว่าอันรู้ได้ไงถึงมาแขวะ
"พี่ปอค่ะ มารับ"
"พี่ปอเค้าจีบการินเหรอ"
"ทำไมล่ะคะ การินก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วถ้าพี่ปอจีบการิน แล้วเกี่ยวอะไรกับพี่อันล่ะคะ"
"ก็ไม่เกี่ยวหรอกก็ถามดู ถ้าไปรับและไปส่งขนาดนั้นก็คงจะจีบแหละ" อันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ
"แล้วพี่รู้ได้ไงว่าพี่ปอมารับมาส่งการิน" การินขึ้นเสียงเล็กน้อย
"รู้ก็แล้วกัน ไม่มีเรื่องใดในร้านที่พี่ไม่รู้หรอก"
"รู้ก็ดีค่ะ งั้นการินขอถามหน่อยสิคะ ว่าพี่ชายของพี่คนนี้เป็นคนยังไง"
"พี่ปอเป็นคนดีมากครับ การินโชคดีที่ได้คบกับเค้า ขอให้รักกันนานๆรักกันมากๆแล้วกันนะครับ"น้ำเสียงอันราวประชดประชันก่อนจะวางสายไปดื้อๆ ทำเอาการินทั้งงงและฉุนที่อันพูดราวประชด
 
[...โทรมาต้องการจะปั่นหัวฉันรึไง พูดเหมือนประชดกันเลย สงสัยจะรู้ไส้รู้พุงกันเป็นอย่างดี ว่าแต่พี่อันรู้ได้ไงว่าพี่ปอมาส่งฉันด้วยนะ พี่ปอกับพี่อันก็ดูไม่ค่อยสนิทกันนัก ถ้าให้เดาคงรู้มาจากพี่ชายแน่ๆเลย เพราะดูท่าทางพี่อันจะสนิทกับพี่ชายมากกว่าพี่ปอ  น่าโมโหจริงๆ...]
 

การินกลับมานั่งเขียนงานด้วยความหงุดหงิด และเมื่อถึงเวลาที่การินจะไปร้าน เธอต้องขอษาและนิชาออกไปเพียงลำพังในเวลาประมาณเที่ยงคืนกว่า

 
[....ฉันจะไม่โทรบอกพี่ปอก่อนว่าฉันกำลังจะไป เพราะจะได้ไปดูว่าเขาทำอะไรบนร้าน ตื่นเต้นจังเลย....]
 

ระหว่างเดินขึ้นบันไดอย่างเงียบๆ เสียงใครบางคนเดินลงมาจากร้าน

"เออ... เดี๋ยวฉันมา  ลงไปซื้อบุหรี่ก่อน" เจ้าของเสียงทำท่าตกใจเล็กน้อยเมื่อเดินลงมาเจอการินซึ่งกำลังเดินขึ้นร้าน
"อ่าว! อาย ไปไหน" การินทักอายซึ่งทำหน้าเหวอๆก่อนจะยิ้มแหยๆให้การิน
"ลงไปซื้อของอ่ะ การินมาเที่ยวเหรอ"
"อ้อ!!ป่าวหรอกแวะมาเล่นๆแป๊บนึงอ่ะ"
"อ๋อออออ เออๆ" อายยิ้มแหยๆอีกครั้งก่อนจะลงบันไดไป
 
[....ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยนะ ฉันมันผิดปกติอะไรรึไง หรือว่าข้างบนมีอะไรนะ...]
 

การินรีบจ้ำขึ้นบันไดไปอย่างเร่งรีบ จนถึงหน้าร้าน Hubrisการินพักเหนื่อยหอบก่อนจะรวบรวมกำลังผลักประตูเข้าร้านไปอย่างมุ่งมั่น

 
              ภายในร้านมีลูกค้าไม่มากนัก แต่ลูกค้าส่วนใหญ่ลุกขึ้นเต้นทำให้ร้านคึกคัก การินรู้ว่าเธอจะเจอปอได้ตรงส่วนไหนของร้าน นั่นคือ หน้าบาร์ การินเดินเลี้ยวไปทางซ้ายแต่เธอก็ต้องหยุดชะงักทันที
 
ภาพเบื้องหน้าทำเอาการินแทบหยุดหายใจ ขนลุกซู่ และใจเต้นแรงขึ้นจนจับจังหวะไม่ได้ แต่ทำไมเธอรู้สึกว่าขาเธอไร้เรี่ยวแรงที่จะพยุงร่างให้เดินต่อไปได้อีก
 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
จะมาอัพต่อนะคะ  ^^  ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
จากคุณ สการินวดี/(rewadwee44) อัพเดตเมื่อ 12/11/2554 14:13:06
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 208 ท่าน