Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
นักลวงรักมืออาชีพ..!!!
8
12/11/2554 14:05:17
370
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 8 ...นักลวงรักมืออาชีพ....

  ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------      
 

 " ผมจะไม่จีบเด็กร้านแน่นอนครับ ผมเป็นคนทำงานจริงจัง ไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานแน่นอน"

 
              การินลืมตาขึ้นจากการพักสายตาไปชั่วขณะ คำพูดของปอในวันส่งถ่ายร้านHubrisต่อหน้าเด็กร้านHubrisเก่าและธนู เจ้าของคนเก่า ยังดังก้องในหัวของการินตลอดเวลา เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้เอาเรื่องของปอมาวนเวียนอยู่ในหัวสมองแบบนี้ทั้งที่มันควรเป็นเรื่องงานที่กองอยู่ตรงหน้ามากกว่า
 
[....ถ้าถามตัวเองตรงๆว่าเกลียดอะไรพี่ปอ ฉันก็ไม่สามรถหาคำตอบได้นอกเสียจากว่าไม่ค่อยชอบเวลาเขามาพูดแขวะกัด แต่นอกนั้นมันเป็นอคติที่เขาเคยเป็นคู่แข่ง ตอนนี้เขาก็ไม่ได้เป็นคู่แข่งแต่เป็นเจ้านายของฉันแม้ใจฉันยังภักดีต่อพี่ธนู แต่ฉันก็ต้องเคารพพี่ปอในฐานะเจ้านายคนใหม่ เพราะฉันก็กินเงินค่าแรงจากเขา ฉันควรเปิดใจรับเขามากกว่านี้ ลองคิดเล่นๆว่าคนอย่างพี่ปอมีอะไรดี น้องๆที่เป็นเด็กร้านSway ถึงได้รักและเคารพขนาดนั้น เขาเอาเด็กร้านพวกนั้นอยู่ได้ยังไงกัน และฉันก็อยากรู้ว่าพี่ปอจะเอาเด็กร้านหัวแข็งอย่างฉันอยู่รึป่าว เขาจะใช้วิธีไหนซื้อใจฉันให้ฉันเคารพเขาเหมือนเด็กร้านคนอื่นๆได้ ก็ต้องรอดูกันต่อไป แต่ที่เขาเข้ามาหยอกเล่นกับฉันมันก็แค่การตีสนิทรึป่าว เขาตีสนิทกับเด็กร้านใหม่ๆแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ....]
 
                คำถามมากมายดังกึกก้องอยู่ในใจของการินจนทำให้เธอคิดงานไม่ออกสักที ทั้งที่เธอนั่งแช่อยู่บนโต๊ะดร๊าฟอยู่นานสองนาน ในห้องของษา การินทำงานกลุ่มเดียวกับษาและนิชา เป็นโปรเจ็กสุดท้ายที่จะจบเทอมนี้ และการินก็เครียดมากเพราะเธอคิดงานมาเป็นชั่วโมงเธอก็ยังมีแผ่นกระดาษว่างเปล่าบนโต๊ะ
 
"ไงแก!! คิดไม่ออกอีกเหรอ ฉันเห็นแกนั่งคิดตั้งนานแล้ว" ษาเดินมาถามการินเพิ่มความกดดันให้เธอมากยิ่งขึ้น
"อืม!! หัวมันตื้อไปหมดเลยคิดไม่ออกเลยว่ะ ทำไมฉันถึงคิดไม่ออกก็ไม่รู้"
"แกคิดมากเรื่องอื่นอยู่รึป่าว" คำถามแทงใจการินสุดๆ แต่เธอคงไม่ควรบอกให้ษาที่จริงจังกับงานมากล่วงรู้
"ก็ไม่นะ ไม่เห็นว่าต้องเครียดเรื่องอะไรเลย" การินก้มหน้าก้มตาคิดต่อไปจนเธอเขียนงานไปได้ไม่มากนัก
 
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
 
              เสียงเคาะประตูห้องษาดังขึ้นและถูกเปิดออกเพราะษาไม่ได้ล๊อก
 
"ทุกคนไปHubrisกันเถอะ ฉันเครียดไม่ไหวแล้ว จะเป็นบ้าอยู่แล้วอยากไปเปิดหูเปิดตาบ้าง" คนที่เปิดประตูคือ จุ๊บ นั่นเองจุ๊บอยู่กลุ่มเดียวกับภัทและมน
"ไม่ไปอ่ะฉันกลัวทำงานไม่ทัน" ษาตอบไปอย่างไม่ทันที่การินและนิชาได้ปริปาก การินสบตากับภัทด้วยสายตาวิงวอนว่าให้ชวนเธอไปด้วย
"แล้วการินกับนิชาจะไปมั้ย" ภัทตอบสนองและเข้ามานั่งฟังคำตอบบนเตียงพร้อมมนและจุ๊บ
 
"เออ......." การินมองหน้านิชาอ้ำอึ้งพูดไม่ออกเพราะเกรงใจษา ษาที่นั่งจ้องเขม่งหน้าคอมหันไปมองหน้าการิน การินยิ้มหวานแสดงสีหน้าอยากไป
"ถ้าแกจะไปก็ไปได้นะการิน นิชา แต่พวกแกกลับมาต้องทำงานของวันนี้ให้เสร็จ" สีหน้าจริงจังของษาทำเอาการินไม่กล้าสบตา
 
                   สุดท้ายรถของจุ๊บก็ขับออกจากหอษาโดยมีมน ภัท นิชา และการิน นั่งมา และจะไปสมทบกับพี่ป๋องแฟนของจุ๊บที่ร้านHubrisการินรู้สึกดีที่จะได้ไปเปิดหูเปิดตาคลายเครียด
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
                   ช่วงเวลาเที่ยงคืนช่างเป็นช่วงที่กำลังดีสำหรับการไปเที่ยว คนกำลังได้ที่ เริ่มเมาและเริ่มเต้นกันการินและเพื่อนๆเข้าไปในร้านก็สั่ง Smirnoffดื่มกันคนละขวดและเต้นกันราวกับเมามาก่อน
 
"นี่เก็บกดกันมาเลยปะเนี่ย" ป๋องแฟนหนุ่มที่เคยเป็นรุ่นพี่ของจุ๊บแซวทันทีที่สาวๆเต้นกันลืมอาย
"ใช่พี่ป๋อง พวกเราเครียดโปรเจ็กกันมากเลย ขอปลดปล่อยความเครียดนิดนึง" ภัทรีบตอบคำถามและเต้นไปมาอย่างปลดปล่อย จะมีใครเข้าใจชีวิตเด็กสถาปัตย์บ้างว่าเวลามีโปรเจ็กจะเหนื่อยและเครียดมากแค่ไหน
 

การินหันไปหน้าบาร์เห็นพีม เดียวและปิ่นยืนอยู่ใส่ผ้ากันเปื้อนสีแดง บ่งบอกว่าน้องเหล่านั้นมาทำงานการินจึงเดินเข้าไปทักทาย

 
"ว่าไงได้ติปบ้างยังเนี่ย" การินเอามือแตะบ่าพีมอย่างเอ็นดู
"ไม่ได้เลยพี่ ยังไม่มีโต๊ะเช็คบิลล์เลย แล้วพี่การินมาเที่ยวเหรออยู่โต๊ะไหนอ่ะ"
"โต๊ะตรงกลางร้านอ่ะ ที่เต้นกันยับ"
"พรุ่งนี้พี่การินมาทำงานปะ" ปิ่นหันมาถาม
"อ้อ!!ไม่อ่ะ พี่ทำโปรเจ็กจ้า เครียดจะเป็นบ้าอยู่แล้วก็เลยมาคลายเครียด"
"เมาแล้วกลับไปทำงานไหวเหรอพี่" เดียวหันมาถามเช่นกัน
"พี่ไม่ได้กินอะไร smirnoff ขวดเดียวเอง ไม่กระตุกต่อมเมาเลย" การินยิ้ม
"พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเดี๋ยวกลับมาเมาท์ใหม่"
 

การินเดินปลีกตัวไปเข้าห้องน้ำสายตาเธอกวาดมองไปรอบๆร้าน เพื่อดูว่าใครมาทำงานบ้าง

 
[...วันนี้พี่อันไม่มาแหะ สงสัยมีนัดกับสาวๆ มีก็แต่พี่ชาย และพี่ปอ เด็กร้านรุ่นใหญ่ของSwayก็ลงมาทำ อยากรู้จริงๆว่าวันนี้ยอดจะถึงรึป่าว...]
 
             การินเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างสบายใจและมุ่งตรงไปหน้าบาร์เพื่อจะไปคุยกับน้องๆ แต่ว่ากลับไม่เห็นใครนอกจาก ปอที่นั่งกด BB  อยู่ตรงลำโพงอีกตามเคย การินจึงเดินไปทักฝันที่มาเป็นแคชเชียร์ในวันนี้
 
"เฮ้ย!! ฝันเมื่อวานไปไหนไม่มาทำงานฉันอุตส่าห์มาทำ"
"ฉันไปธุระกับกิ๊ก เมื่อวานแกมาทำด้วยเหรอ เป็นไงบ้างอ่ะ"
"ก็ดีเหนื่อยดี ฮ่าๆๆ ได้ติปสิบบาท ยอดถึงด้วยอ่ะเมื่อวาน เออๆฉันไปเต้นก่อนนะเดี๋ยวมาคุยใหม่"
เพลงที่การินชอบดังขึ้น เธอจึงหุนหันบอกลาฝันทั้งที่คุยกันไม่กี่คำ
"เออ ไปเหอะ" ฝันทำมือปัดไล่หยอกการิน
 
            การินหมุนตัวออกจากบาร์อย่างเร่งรีบและเธอต้องชะงักด้วยความตกใจเมื่อมีคนยืนดักอยู่ตรงหน้า
 
"อุ๊ย!! พี่ปอ การินตกใจหมด" การินเอามือประกบหน้าอกข้างซ้าย หัวใจเธอสั่นรัวเพราะความตกใจ ปอยืนยิ้มร่า ทำเอาการินทำหน้าไม่ถูก
"มาเที่ยวเหรอจ๊ะ" ปอทักและยิ้มอย่างจริงใจ
"อ้อ!! ค่ะพี่" การินฝืนยิ้มให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด
 
[....อะไรกับฉันนักหนาพี่ปอ จริงๆถ้าอยากสานสัมพันธ์หรือตีสนิทก็เข้ามาคุยดีๆก็ได้นี่นา มาแนวนี้ฉันก็ทำตัวไม่ถูกนักหรอก ไม่เข้าใจเขาเลย....]
 
"การิน!" ปอเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้นมา
"มีแฟนยังครับ"
"หะ!..เออ...ไม่มีค่ะทำไมอ่ะพี่" การินทำหน้าผากย่นด้วยความสงสัยที่ปอถามแบบนี้เป็นครั้งที่สอง
"ขอเบอร์หน่อยได้มั้ยครับ" ในมือปอ กำมือถือไว้และยื่นให้การิน
 
[...เอาแล้วสิ งานเข้า!! นี่เขาเอาจริงเหรอเนี่ย พี่ปอเขาคิดไรของเขาอยู่นะ เขาก็มีแฟนอยู่แล้ว กิ๊กอีกบาน ทำไมจู่ๆถึงมาขอเบอร์ฉัน หรือเขาแกล้งลองใจว่าฉันจะใจง่ายให้เบอร์รึป่าว หรือว่าเขาจะรู้เรื่องฉันมาจากพี่อันและอยากลองดี...]
 
"จะดีเหรอพี่ พี่จะจีบหนูเหรอ" การินลองเชิงถามดูเพื่อดูเจตนาปอ
"ใช่ครับ ขอเบอร์หน่อยครับ" ปอยื่น BB มาให้การิน ด้วยท่าทางมุ่งมั่นมาก
"คือว่า...มันจะดูไม่ดีรึป่าว การินรู้จักพี่แบงนะคะพี่" ทั้งที่จริงแล้วเธอไม่เคยคุยกับแบงด้วยซ้ำ
"พี่กับแบงไม่ได้คุยกันแล้วคับ ตอนนี้พี่ไม่มีแฟนครับ"
"แต่หนูเป็นเด็กร้านนะคะมันจะเสียพี่ที่พี่เคยพูดไว้นะคะ  ว่าจะไม่จีบเด็กร้านในวันส่งถ่ายร้านอ่ะ  จำได้มั้ย"
"ครับ ถ้าพี่รู้ว่าจะมีวันนี้พี่จะไม่พูดอย่างวันนั้นเลย พี่ลาออกจากการเป็นหุ้นส่วนก็ได้นะ เพื่อการิน" ปอพูดติดตลกแฝงความตั้งใจจริงไม่ว่าการินจะปฏิเสธอย่างไร ปอก็ไม่ลดละความพยายามขอเบอร์
"พี่ก็มีคนคุยตั้งเยอะแล้วนี่คะ จะมาจีบการินทำไม"
" ครับมีคนมาคุยกับพี่ พี่ก็คุยครับก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องไม่คุย แต่ก็ไม่ได้เป็นแฟนอยู่ดี"
 
[...ตอบได้ฉลาดดีนะ ดูท่าทางพี่ปอจะเจ้าชู้ขั้นเทพดูจากคำพูดคำจาคมคาย คงเป็นนักลวงรักมืออาชีพเลยสิท่า คิดมาจีบฉันคิดว่าจะลงเอยง่ายหรือไง ดี!! ฉันก็อยากพิสูจน์เหมือนกันว่าคนอย่างพี่ปอ จะใช้ชีวิตยังไง ถือเป็นการศึกษาชีวิตคนคนนึงแล้วกัน ฉันจะได้เรียนรู้ชีวิตเขามาตอบคำถามที่คาใจฉันอยู่หลายคำถามโดยไม่ต้องฟังจากคำบอกเล่าของคนอื่น อย่างที่พี่อันเคยพูดไว้ว่า 'ไม่รู้อะไรจริงๆ อย่าพูดได้ปะ'คราวนี้ถ้าฉันรู้จริงฉันก็สามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่าจริงๆแล้วเจ้าของร้าน Swayที่ใครๆเคารพยกย่องอย่างพี่ปอเป็นคนยังไงกันแน่...]
 
"ได้ค่ะ" การินบอกเบอร์โทรของเธอให้แก่ปอ ปอกดเมมเบอร์โทรของการิน อย่างดีใจรอยยิ้มมุมปากของปอทำให้การินอยากรู้ว่าปอจะเอาไงกับเธอต่อไป
"เดี๋ยวพี่โทรหาแล้วกันนะครับ"
"อ้อ แล้วแต่พี่ละกันค่ะ" การินตอบก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะ แต่น่าเสียดายที่เพลงโปรดของเธอจบไปแล้ว
 
[....เกมรักเริ่มต้นขึ้นแล้ว แม้พี่ปอจะเปรียบได้กับไฟที่ร้อนระอุ เร่าร้อน และอันตราย แต่มันก็น่าค้นหาไม่น้อยว่าในความร้อนของไฟจะมีอะไรอยู่ในแสงสว่างที่เปล่งออกมา ฉันก็จะขอลองเล่นกับไฟดูละกัน อยากจะรู้ว่าไฟกองของพี่ปอจะเหมือนไฟกองของพี่อันที่ฉันสาดน้ำจนดับมอดเหลือแต่เถ้าถ่านรึป่าว และเราจะได้เรียนรู้กันพี่ปอ...]
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ตี่.....ติด...ติด.......ตี่...ตา.......
 
                    การินลุกขึ้นจากโต๊ะดร๊าฟมาหยิบมือถือที่ส่งเสียงกรีดร้องอยู่บนเตียง เบอร์ที่โชว์เป็นเบอร์ปอ การินมีเบอร์ปอบันทึกไว้ในเครื่องตั้งแต่ช่วงที่ปอ จีบนิตาเพื่อนร่วมหอของเธอ  แต่น่าเสียดายที่นิตารู้ทันเจตนาปอ ซึ่งจีบนิตาตอนช่วงที่นิตาเลิกกับปิมใหม่ๆและนิตาไปเที่ยว Sway เพื่อประชดปิม ปอจึงจีบนิตาไม่ติด  และตอนนั้นการินยังเคยรับโทรศัพท์แทนนิตาที่ไม่อยากคุยกับปอเลย การินยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะรับสาย
 
"สวัสดีค่ะพี่ปอ"
"เออ! นี่.....การินรึป่าวครับ"
"ก็ใช่สิคะก็พี่ปอโทรหาการินไม่ใช่เหรอคะ" การินตอบกวนๆ
"อ่าว!!  การินรู้ได้ไงว่าเป็นเบอร์พี่อ่ะครับ"
"การินมีเบอร์พี่ตั้งนานแล้วค่ะช่วงที่พี่จีบนิตาไงคะ จำได้รึป่าว"
"อ้อ! จำได้สิครับ ช่วงนั้นที่พี่จีบนิตา แต่นิตาดูเขาไม่ค่อยอยากคุยกับพี่พี่ก็เลยเลิกจีบ แต่ก่อนนิตาเค้าน่ารักมากนะ แต่ตอนนี้เค้าน่ารักน้อยลง เค้าคงโตแล้ว"
 
[....มาถึงก็นินทาเพื่อนฉันให้ฉันฟังเลยนะ หาว่านิตาแก่เหรอยะ ไม่อยากจะบอกว่าตอนนั้นนิตารำคาญคุณแค่ไหนยังต้องให้ฉันคุยแทนเลยและแกล้งบอกว่านิตาไม่อยู่ ไม่อยากจะพูด....]
 
"ไม่หรอกค่ะนิตามันก็งี้แหละ ถ้าไม่สนิทใจกับใครก็ไม่พูดไรมาก"
"ครับแล้วนี่การินอยู่ไหนครับ"
"อ้อ! การินมาอยู่หอเพื่อนแถวซอย จิดา อ่ะค่ะ"
"อ่าวหรอ!! แล้วหอการินอยู่ไหนล่ะคับ"
"RNG ค่ะ" การินเดินออกไปตรงระเบียงห้องษา ซึ่งอยู่ชั้น 3 มองออกไปเห็นวิวกว้างไกลและเห็นเซเว่นที่ใหญ่ที่สุดในย่านนั้น ด้านล่างผู้คนเริ่มจับจ่ายกับข้าว เพราะเป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้ว
"อ้อ ครับ แล้วทำไมไปอยู่หอเพื่อนล่ะจ๊ะ"
"การินมาเข้าค่ายทำโปรเจ็กสุดท้ายของเทอมนี้อ่ะค่ะพี่ปอ แล้วนี่พี่ปออยู่ไหนเหรอคะ"
"อ้อ! พี่แวะมาร้านอ่ะจ่ะ มาสั่งของ"
"พี่ปอนึกยังไงมาจีบการินคะพี่ การินไม่ได้สวยอะไรเลย"
"พี่ไม่ได้ชอบคนที่สวยมากครับ แต่พี่ชอบคนดี"
 "แล้วพี่รู้ได้ไงล่ะคะว่าการินเป็นคนดี"
"ก็นี่ไงครับก็จะได้เรียนรู้กันไป ไม่มีใครดีพร้อมร้อยเปอร์เซ็นหรอกจ่ะการิน พี่เองก็ไม่ได้ดีมากนัก เพียงเราไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนก็พอแล้ว"
"เราก็เจอกันรู้จักกันมาตั้งนานแล้วทำไมถึงมาจีบการินตอนนี้ล่ะคะ"
"อืมมม! แต่ก่อนพี่ไม่เคยเห็นเราเลยนะ มาเจอก็ตอนที่เรามาเที่ยวกับนิตาช่วงที่พี่คุยกับนิตาน่ะ แต่พอดูนิตาไปเรื่อยๆมันก็ไม่ใช่ก็มาเห็นเราพี่ก็มองเรามาตลอดเลยนะ พี่บอกได้เลยว่าพี่แอบปลื้มเรามาตั้งนานแล้ว"
"ปลื้มเลยเหรอคะ " การินทำเสียงสูง    "การินน่าปลื้มตรงไหน การินมีอะไรดี"
"คนเราทุกคนมีดีกันทุกคนแหละครับ เพียงแต่ใครจะเห็นหรือไม่เห็น พี่ก็อยากคุยกับการินมานานแล้วแต่ว่าที่พี่เคยพูดตอนซื้อร้านใหม่ๆว่าจะไม่จีบเด็กร้าน  ทำให้พี่ไม่กล้า แล้วอยู่ๆการินก็หายไปเลย พี่ไม่เจอการินอยู่สักพักใหญ่ แล้วการินก็โผล่มาอีกตอนนี้ พี่ก็เลยถือโอกาสนี้ขอเบอร์ซะเลย สงสัยพี่ต้องลาออกจากการเป็นหุ้นส่วนจริงๆล่ะมั้ง"
"ตอนนั้นที่การินหายไปการินเรียนหนักอ่ะค่ะ ไม่ค่อยมีเวลา เที่ยวยังไม่ค่อยได้เที่ยวเลย"
"พี่ก็นึกว่าไม่อยากทำงานร่วมกับพี่"
 
[....ก็แอบฉลาดเหมือนกันนี่นะ...]
 
"ป่าวหรอกค่ะ การินก็กลับมาทำงานแล้วนี่ไง"
"จริงๆพี่เป็นคนทำงานจริงจังมากครับ การที่พี่ลงมาซื้อHubrisถือว่าเสี่ยงมาก แต่พี่ตั้งใจไว้ว่ายังไงซะพี่ต้องทำให้HubrisชนะSwayให้ได้ พี่ก็ทำได้แล้ว ทุกวันนี้ชีวิตพี่มีแต่งาน งาน งาน พี่เป็นคนบ้างานมากครับ ไม่มีเวลาไปทำอะไรหรอก แถมเสาร์อาทิตย์ยังต้องไปเรียนโทที่รามอีก แทบจะไม่มีเวลาพัก แต่คนมักพูดกันไปเรื่อยว่าพี่ปอเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ มีสาวเยอะ โห! ถ้าพี่มีเยอะจริงก็คงจะดีสิครับ ไม่ต้องมานั่งเหงาอยู่อย่างนี้หรอก แต่คนเราก็มักพูดถึงคนอื่นในทางที่ไม่ดีตลอดแหละ สิ่งดีๆไม่พูดกันหรอก ถ้าพี่เข้าวัดเค้าก็ไม่พูดกันหรอก ต้องพี่เดินข้างผู้หญิงคนนั้นคนนี้ถึงจะเอาไปพูดเสียๆหายๆ"
"แล้วเค้าพูดถึงพี่ว่าไงกันล่ะคะ" การินทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ
"ก็ว่าพี่ปอเจ้าชู้ หญิงเยอะอะไรงี้แหละครับ พูดทั้งที่ก็ไม่จริงก็พูดกันไป การินก็น่าจะเคยได้ยินมาบ้างไม่ใช่เหรอจ๊ะ"
"ไม่อ่ะค่ะ พอดีการินเป็นคนไม่ค่อยสนใจเรื่องคนอื่น ก็เลยไม่ได้ใส่ใจ"
"อ้อ! ดีแล้วล่ะครับ เพราะบางทีคนพูดเค้าไม่ได้มารู้จักพี่จริงๆ"
"อ่าว!!  แล้วพี่ปอไม่มีแฟนจริงเหรอคะ พี่แบงล่ะคะ การินจำได้ว่าพี่ปอคบกับพี่แบงอยู่ช่วงที่ซื้อร้านใหม่ๆ"
"เลิกแล้วครับ แบงเค้าไม่คุยกับพี่  พี่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเค้าไม่คุย พี่ก็โทรไปง้อเค้าแล้ว แต่เค้าก็ไม่รับบ้างล่ะ ให้พี่คุยกับแม่เค้าบ้างล่ะ พี่ก็ไม่รู้จะทำไง ในเมื่อพี่ง้อแล้ว เค้าไม่คุยก็จบแหละครับ คนอย่างพี่ปอไม่เคยง้อใครขนาดนี้ในเมื่อง้อแล้วเค้าไม่สน พี่จะโทรไปให้ได้อะไรขึ้นมา พี่กับแบงไม่ค่อยเข้าใจกันหรอก แบงเค้าเป็นคนสวยเค้าชอบไปคุยกับชายอื่นให้พี่หึง ตอนแรกพี่ก็กระทืบหมดนะพวกที่มายุ่งกับแบง นานวันก็รู้สึกว่าทำไปไม่มีประโยชน์ อาจเพราะพี่แก่แล้วล่ะมั้งครับ ก็เลยคิดได้ อยากทำไรก็ทำ ปล่อยแบงทำไรไปพี่ก็ไม่สนใจ  พี่เหนื่อยแล้วที่ต้องคอยตามเช็คบิลผู้ชายของแบง แบงเค้าก็หาว่าพี่ไม่สนใจเค้า เค้าก็งอนไม่คุยกับพี่เลยจนถึงวันนี้"
 
[....สรุปให้ก็คือ ยังไม่เลิก เพียงแต่ไม่คุยกัน ถ้าพี่แบงกลับมาคุยก็คือดีกัน จะพูดมากให้ปวดหัวทำไมเนี่ย....]
 
"ก็ลองโทรไปเรื่อยๆสิคะ เดี๋ยวพี่แบงก็ใจอ่อนเองแหละค่ะ"
"ไม่อ่ะครับ เสียเวลา เอาเวลามาคุยกับการินดีกว่า พี่ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าจะได้คุยกับการิน ตอนแรกที่พี่เจอการิน การินเป็นคนน่ารัก แต่ว่าหน้าดุ"
"ค่ะก็มีคนว่าอย่างนี้กันทุกคน แต่จริงๆการินไม่ได้ดุอะไรหรอกค่ะ แค่ไม่รู้จักก็ไม่คุยและก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องยิ้มตลอดเวลา ตอนทำงานHubrisก็เคยโดนพี่ธนูบ่นบ่อยๆว่าไม่ยิ้มเลย และพี่ปอคิดว่าการินเป็นคนไงคะเท่าทีดูจากภายนอก"
"อืม การินดูเป็นคนดุนะ แต่พอพี่ได้คุยกับการินตอนทำงานบ้างก็รู้สึกว่าการินดูเอ๋อๆ ไม่รู้เรื่องอะไร"
 
[...-_-!!!!....หนอย!!!!! มาหาว่าฉันเอ๋อ เดี๋ยวก็รู้ว่าเอ๋อไม่เอ๋อ....]
 
"555+ เหรอคะการินก็งี้แหละค่ะเบรอ ติสๆคุยกับคนอื่นไม่ค่อยรู้เรื่อง"
 
                   การินคุยกับปออยู่นานสองนาน เรื่องที่คุยส่วนใหญ่ก็จะเป็นการแนะนำตัวว่าเป็นคนอย่างไร การินกลับไม่รู้ตัวเลยว่าเธอคุยกับปอได้อย่างถูกคอแม้ว่าในใจจะรู้สึกขัดๆกับบางเรื่องที่ปอพูดและไม่ตรงกับที่เธอรู้มา
 
"การินเคยเห็นมีผู้หญิงคนนึงมาคุยกับพี่ปอที่ร้านบ่อยๆ"
"พี่รู้จักคนเยอะครับ คืนนึงจะมีคนมาคุยกับพี่หลายคนมาก เพราะพี่เป็นเจ้าของร้านไงล่ะครับ ทำงานแบบนี้ก็ต้องมีคนมาคุยด้วยเป็นธรรมดาครับ เค้ามาคุย พี่ก็ต้องคุยไปตามมารยาท"
"แต่น้องคนทีการินเห็นอยู่แถวๆหอการินด้วยอ่ะค่ะ เค้าน่ารักดี"
"ไม่รู้สิครับ RNG นะเหรอ อืม แต่ก่อนพี่ไปแถวนั้นบ่อยนะ ในRNG รู้จักพี่หมดแหละ พี่ดังจะตายใน RNGแต่ตอนนี้พี่ไม่เข้าไปแล้วเข้าไปไม่ได้เพราะว่าเรื่องร้านไฉลาย"
"ทำไมล่ะคะ"
"ก็ตอนช่วงนั้นตำรวจไปตรวจแถวนั้นแล้วเจ้าของไฉลายคิดว่าพี่เป็นคนให้ตำรวจไปลงแถวนั้น พอดีพี่มีลุงเป็น ผบ.อยู่สน.หัวตะโกไง ทั้งที่พี่ไม่ได้เกี่ยวอะไรเลยก็มากล่าวหา พี่ก็เลยไม่เข้าไปแถวนั้นอีกเลยไม่อยากมีปัญหา  เดี๋ยวจะหาว่าไปส่องไปหาเรื่องอะไรให้เขาอีก"
 
[....แน่ใจเหรอว่าเป็นเรื่องร้านไฉลาย ไฉลายเป็นร้านเหล้าบรรยากาศชิวๆที่เปิดแถวหอฉันและมีลูกค้าเยอะไม่น้อย แต่ตอนนี้ถูกสั่งปิดเพราะมีปัญหานักศึกษาตีกัน ฉันว่าไม่ใช่เรื่องไฉลายเลย ในเมื่อเค้าไม่ได้ทำจะกลัวอะไรที่จะเข้าไป มีกิ๊กอยู่ในนั้นหลายคนมากกว่าที่ไม่เข้าไปก็คงกลัวรถไฟชนกันล่ะสิ ><!!...]
 
"แล้วจะมากินมั้ยครับ"
"กินไรคะ"
"อ่าว!! ก็กินหมูกะทะกับที่ร้านไง ต้องมานะ"
"การินกะว่าจะไม่ไปอ่ะค่ะ พอดีทำงานอยู่ด้วย แล้วการินก็ไม่รู้ด้วยว่าร้านรสเด็ดอะไรนั่นอยู่ที่ไหนไปไม่ถูก"
"ไปสิครับ เดี๋ยวพี่ไปรับครับ"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ การินเกรงใจ"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ พี่อยากให้การินไป ถ้าการินไม่ไปพี่ก็จะยกเลิกเลี้ยงครั้งนี้ ถ้าพวกเด็กร้านถามพี่ก็จะบอกว่าเพราะการินไม่ไป"
"โห! พี่ปอ เดี๋ยวการินก็โดนเด็กร้านกระทืบพอดี"
"งั้นเดี๋ยว 6 โมงพี่ไปรับนะครับ ที่ซอยจิดาใช่มั้ย อยู่ลึกรึป่าวครับ"
"ต้นซอยเลยอ่ะค่ะ"
 
                ในระหว่างที่คุยปอมักจะพูดกับคนที่เขาพบเจอระหว่างทาง และให้การินรอสาย เป็นสิ่งที่การินไม่ชอบแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร และดูเหมือนปอจะคุยแบบนี้จนติดเป็นนิสัยไปแล้ว
 
"เฮ้ย! บัสของครบมั้ย"
"ครบพี่ แล้วพี่จะไปร้านรสเด็ดเลยปะ" เสียงของใครบางคนตอบปอ เข้าสายจนการินที่เงียบฟังอย่างจดจ่อได้ยิน
"เดี๋ยวไปรับน้องการินก่อน"
"การินไหนอีกอ่ะพี่ เยอะจังเลยนะ"
"เยอะบ้าไร  ฉันก็ไม่เห็นมีใครเล้ย"
 
[...อยากเห็นเหตุการณ์จังเลย เดาได้ว่าพี่ปอคงทำตาขยิบบอกอีกฝ่ายแน่ๆ อีกฝ่ายก็คงเข้าใจความหมายว่าให้เงียบ...]
 
"เอาเป็นว่าอีกครึ่งชั่วโมงเจอกันนะครับเดี๋ยวพี่ไปรับ นะการิน"
"ค่ะ!"
 
[....ก็ดีเหมือนกันได้กินหมูกะทะฟรี แต่ฉันเพิ่งกินข้าวกับษาเมื่อครู่นี่เอง ไม่ค่อยหิวเลยเสียดายรู้งี้ไม่กินข้าวดีกว่า จากที่คุยรู้สึกพี่ปอจะเป็นคนที่พูดเก่ง โน้มน้าวใจให้คนฟังเชื่อว่าเค้าเป็นอย่างที่เค้าพูด ฉันก็เกือบจะเชื่อนะ แต่ไม่อยากเชื่อเลยมันเชื่อไม่ลงจริงๆ ก็ดูกันต่อไป ฉันก็อยากจะดูพฤติกรรมของเด็กร้านว่าเห็นฉันไปกับพี่ปอจะทำหน้ากันยังไง สีหน้าพวกเค้าแหละจะเป็นการบอกอะไรได้เยอะ ชักจะสนุกขึ้นมาอีกขั้นแล้วสิ ^^....]
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
                ถึงเวลานัดหมาย ปอ โทรตามให้การินลงมารอข้างล่าง เธอรีบวิ่งลงมาทันทีเพราะไม่อยากให้ปอมารอ การให้ผู้ใหญ่รอมันดูไม่ดีนักสำหรับการนัดครั้งแรก เธอต้องไม่ทำให้เหยื่อรายนี้ต้องมองเธอแย่ตั้งแต่แรกนัด
 
               รถ camry สีขาวแล่นเข้ามาจอดตรงหน้า ภายในรถเบาะหน้ามีหนุ่มเซอร์ประจำSway นั่งหน้าซื่ออยู่ นั่นคือ บัส และเบาะหลังมีแคชเชียร์สาวผิวคล้ำหน้าหวานผมดัดลอนอีกคนที่การินไม่รู้จักนั่งอยู่ การินจึงเปิดประตูรถฝั่งซ้ายเข้าไปนั่งเคียงข้างแคชเชียร์สาวผู้นั้นที่มองการินอย่างแปลกใจแฝงภายใต้รอยยิ้มที่คลุมเคลือ
 
"การินนี่ ดา นะ " การินยกมือไหว้ปอและดาไปพร้อมกัน
 "ดา นี่การิน อนาคตซ้อใหญ่ ฮ่าๆๆๆ"ปอแนะนำให้รู้จักกัน  ดา หันมายิ้มกับการิน การินยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร
"พูดไปไม่รู้ว่าเค้ายอมเป็นรึป่าว ฮ่าๆๆๆๆๆ" เสียงหัวเราะของปอที่ดูไม่เสแสร้งก็ทำเอาการินทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะเขินหรือ ขยาดดี
"นี่ไอบัส การินคงรู้จักแล้วใช่มั้ย"  ปอแนะนำบัสซึ่งนั่งเบาะหน้า
"ค่ะ" การินตอบสั้นๆ
 
               ปอ วนไปรับแคชเชียร์แบนที่อยู่ซอยข้างๆขึ้นมาอีกคนหนึ่ง แบนเห็นการินอยู่บนรถก็มองด้วยสายตางงๆแต่ติดที่เธอคุยโทรศัพท์อยู่จึงไม่ได้พูดอะไรมาก การินยกมือไหว้และยิ้มกว้าง ปอ ออกรถและมุ่งสู่ร้านหมูกะทะรสเด็ด
 
               ระหว่างทางการินนั่งเงียบไม่พูดไม่จากับใครพยายาม อมยิ้มเพราะกลัวหาว่าหน้าบึ้งตึง บนรถมีบทสนทนาของปอ ดา แบน และบัส ที่ดูเป็นกันเองและดูรักใคร่กันมาก จนการินรู้สึกได้ว่าเด็กร้านSway รักกันจริงๆ
 
"แกนะไอ้บัสไม่รู้งานเล๊ย เสือกมานั่งหน้า" ปอพยายามจะสื่อว่าบัสมานั่งเบาะหน้าทั้งที่เขาตั้งใจจะให้การินนั่ง แต่การินไม่คิดแบบนั้น
 
[....ฉันไม่เชื่อหรอก ฉันคิดว่านี่เป็นความตั้งใจต่างหาก พี่ปอคงกลัวสาวๆเห็นว่ามีสาวแปลกหน้านั่งอยู่ในรถคงจะมีปัญหา หรือไม่ก็กลัวเรตติ้งตก เพราะหากเค้าตั้งใจจะให้ฉันนั่งเค้าก็บอกให้บัสไปนั่งหลังตั้งแต่ตอนไปรับบัสก็ได้ มุขแค่นี้ทำไมฉันจะรู้ไม่ทัน อ่อนจริงๆ....]
 
"พี่ปออย่าไปว่ามันนะเดี๋ยวมันงอนไปนอนข้างทางรถไฟอีก โคตรฮาเลยอ่ะวันนั้นที่มันโดนพี่ปอด่า มันงอนพี่ปอแล้วไปนอนข้างทางรถไฟถึงเช้าแล้วมันมาบอกแบนว่างอนพี่ปอ" แบนเล่าผสมผสานกับเสียงหัวเราะของดา
"เมาอ่ะ" บัสพยายามแก้ตัว หนุ่มเซอร์ที่ดูน่าเกรงขามแต่กลับเป็นคนพูดน้อยและซื่อๆ
"พี่ไม่รู้เลยนะเว้ย  ว่ามันจะงอนพี่ ก็วันนั้นมันทำงานมีสาวมาขอเบอร์มันถึงหน้าบาร์ข้ามหน้าข้ามตาพี่มากเลย พี่อยู่ทั้งคนแม่งมาขอเบอร์ไอบัส  ไม่มาขอพี่บ้าง ฮ่าๆๆ สาวยื่น BB มาให้ไอบัส ไอ้นี่ก็กดไม่เป็น ก็กดอยู่นั่นแหละนานสองนาน ลูกค้าก็สั่งโน่นนี่พี่ก็ทำแทนมันไปสิ  มันก็ยังเมมชื่อไม่ได้สักที พี่ก็รำคาญก็เลยบอกสาวคนนั้นว่า มันชื่อ บัสเอาไปเมมเองเลย พี่ก็ด่าบัสมันว่าไอบัส มึงทำงานก่อนดิวะอย่าไปไร้สาระให้มาก พี่ก็ว่าไปเยอะ พอผ่านไป 2 วันไอแบนก็มาบอกว่ามันไปนอนทางรถไฟเพราะงอนพี่ 5555+"
 
            ปอเล่ายืดยาวพร้อมเสียงหัวเราะลั่นรถ ของแบนและดา  หนามบัสยิ้มเขินไปตลอดทาง
 
"แกอย่าทำแบบนี้นะเว้ยบัส พี่รักแกนะเว้ยแกทำแบบนีพี่ก็ไม่สบายใจ ที่พี่ว่าพี่ด่าพี่ไม่เคยโกรธแกเลย พี่ก็เป็นห่วงแก พี่รักแกมากจริงๆว่ะบัส"
 
[....ดูท่าทาง พี่ปอจะรักน้องมาก และน้องๆก็รักพี่ปอเช่นกัน เพราะอะไรกันเพราะเขาเป็นห่วงน้องทุกคนงั้นเหรอหรือยังไง....]
 
"เดี๋ยวนี้บัสมาแรงนะพี่ปอสาวๆนี่เยอะไปหมด" แบนยังคงแซวบัสไม่เลิก คงเพราะเป็นคนซื่อจึงน่าแกล้ง
"เออสาวๆแม่งก็เสือกชอบหนุ่มเซอร์ ไอ้สาวดีๆไออันก็เอาไปกินหมด แก่ๆอย่างพี่ใครจะมามองล่ะเนี่ยโคตรเซงเลย"
 
[...ทำไมเค้าชอบพยายามบอกให้โลกรู้ว่าเค้าโสดเสียเหลือเกิน มันผิดสังเกตตรงที่ ถ้าคนโสดจริงๆเค้าไม่ต้องโภทนาให้ใครรู้ออกหน้าออกตาขนาดนี้ก็ได้ว่าโสด นอกซะจากไม่ได้โสดจริงแต่พูดให้คนเชื่อกลัวคนไม่เชื่อก็เลยพูดบ่อยๆ มุขนี้ก็ไม่ผ่านอีกนะคะพี่ปอ  คิดใหม่ๆ....]
 
"นั่งเงียบเลยนะการิน" ดาหันมาถามการินที่นั่งตรงกลางอย่างเงียบๆมาตลอดทาง การินยิ้มและไม่ตอบอะไร
"น้องเค้ายังไม่คุ้นไง เดี๋ยวต้องใช้เวลาเดี๋ยวก็สนิทกันไปเอง" ปอพูดขึ้น และการินก็พอใจที่มันคือคำตอบในใจที่เธออยากจะพูดแต่ขี้เกียจปริปากเท่านั้นเอง
 
"ไม่รู้จะมีคนไปรึยัง" ดาออกความเห็น
"แบนว่าไม่ว่ะ นัด 6 มาสองทุ่ม ก็รู้กันอยู่ว่าเด็กร้านเราเป็นไง"
"เดี๋ยวแกล้งไปถึงไม่มีคนมานะ พวกเราก็สั่งกินกันให้เสร็จพอพวกนั้นมาเราก็กลับกัน ฮ่าๆๆๆๆ" ปอคิดแผน
"หรือเราไปอีกร้านมั้ยพี่" ดาเสนอแผนการชั่วร้าย
"เออก็ดีเหมือนกันนะ พี่ชอบแกล้ง เดี๋ยวคอยดูนะกินๆกันอยู่ถ้าพี่หายไปแม่งเดี๋ยวสักพักก็โทรตามพี่แล้ว เดี๋ยวพี่จะแกล้งคอยดูพี่ไว้ให้ดีๆนะ"
"ไม่ได้แล้วสงสัยต้องจับตาดูพี่ปอตลอดเวลา" ดาเสนอ
"ใช่ๆเหมือนตอนนั้นที่พี่ปอชิ่งตอนไปบางแสนอ่ะ" แบนระลึกความหลัง
"อ้อที่ไปกินกับไอจอใช่มะ ตลกมากกินๆอยู่ไอจอเข้าห้องน้ำ พี่บอกเด็กร้าน Sway ทั้งหมดขึ้นรถ แล้วพี่ก็ขับรถออกมาเลย แกล้งไอจอ ตอนนั้นกินกันไป สามพันกว่าอ่ะ ไอจอออกมาจากห้องน้ำโต๊ะว่างเปล่า 5555 รีบโทรหาพี่เลย พี่ก็วนรถเที่ยวไปเรื่อยแล้วค่อยกลับมาจ่ายตัง ไอจอนั่งหัวหดเลย ตลกมาก"
 

เรื่องเล่าต่างๆในรถทำเอาการินนั่งขำอมยิ้มไปได้ เสียงหัวเราะดังมาตลอดทาง

 
[...ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าของร้านที่ดูจริงจังกับงาน และเคร่งขรึมในเวลางาน จะกลับขี้เล่นและชอบแกล้งน้องๆแบบนี้ ไม่เคยรู้มุมนี้ของพี่ปอมาก่อนเลย เพราะเขาเป็นกันเองแบบนี้รึป่าวน้องถึงรัก และคงเพราะเขาชอบพาน้องไปเลี้ยงด้วยแหละมั้ง อยากเห็นหน้าเด็กร้านแต่ละคนจริงๆถ้าเห็นฉันนั่งใกล้พี่ปอในร้านวันนี้ เท่าที่ดูบนรถนี้เหมือนเตี๊ยมกันมาอย่างดีไม่มีหลุด แต่คิดว่าเด็กร้านคนอื่นคงไม่ได้เตี๊ยมกันแน่ๆ ลุ้นจริงๆ...]
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 282 ท่าน