Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
กลิ่นอายของเปลวเพลิง...!!
7
12/11/2554 13:55:47
412
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 7 ....กลิ่นอายของเปลวเพลิง...
 
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------
 

การินหันมองหน้าชายหนุ่มสุดหล่อ ที่ดูเหมือนจะเปล่งประกายรังสีออร่ามากที่สุดในร้านตอนนี้ เขามายืนเคียงข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็ไม่ทันสังเกตุ

 
"วันนี้หล่อเป็นพิเศษ เด็กๆมาเหรอ" การินค้อนใส่ด้วยสายตาเกลียดชังและเดินหนีไปจากบริเวณนั้น ปล่อย อัน หุ้นส่วนร้านที่มายืนมองๆลูกค้าไปวันๆมีสีหน้าฉุนๆ
 

การินเดินแหวกลูกค้ามากมายที่เดินเบียดกันไปเบียดกันมาภายในร้านแคบๆมานั่งพักหายใจตรงลำโพงหน้าบาร์

 
[...เหม็นขี้หน้าจริงๆเลยทำไมต้องมาทักด้วย ไม่เห็นอยากจะคุยด้วยเลย เดี๋ยวจะลองดูซิว่าวันนี้จะเป็นเหยื่อคนไหนที่ช่างน่าสงสารโดนซาตานวิปริตลากกลับไป....]
 
"ว่าไง!"

 เสียงใครบางคนเดินเข้ามายืนตรงหน้าและถามบางอย่างที่การินไม่ทันได้พร้อมใจรับฟัง มัวเหม่อลอย

"คะพี่ปอ ว่าไงนะพี่" การินรีบลุกขึ้นยืนเพราะเธอคิดว่า ปอ เดินมาตำหนิที่เธอนั่งพักนานไป
"โห!นี่เหม่อจนไม่ได้ยินเลยเหรอ พี่ถามว่าเป็นอะไรรึป่าว" สีหน้าปอเป็นห่วงเป็นใยและงงๆ
"ป่าวค่ะพี่ การินไม่ได้เป็นอะไร" การินยิ้มและเหลือบไปเห็นลูกค้าสั่งของจึงรีบเดินจาก ปอ ไปทันที ทำให้ปอยืนงงๆอยู่หน้าลำโพงต่อไป และเขาก็นั่งลงที่ลำโพงเล่น BB อย่างสบายใจ
 
[...จะหาว่าฉันนั่งหน้าบึ้งก็บอกมาเถอะ ไม่ได้บ้านะยะที่ต้องนั่งยิ้มตลอดเวลา...]
 
               การินบ่นในใจและทำหน้าที่ของเธอไปอย่างเต็มที่ การินเดินผ่านอันที่ยืนอยู่ข้างๆ ชาย ราวกับกำลังพูดถึงเธออยู่เพราะชายมองการินไม่ละสายตา เมื่อเธอเดินผ่านมาอีกครั้ง ชาย จึงทัก
 
"เฮ้ย!!กลับมาทำงานเหรอ การิน"
"ค่ะพี่ชาย การินเบื่อๆอยู่หอไม่มีไรทำ"
"แล้วทำไมไม่กลับบ้านล่ะ"
"เหลืออีกโปรเจ็กยังไม่เสร็จเลย"
"อ้ออออ"
 
[...เท่าที่ดูเจ้านายทั้งสาม ก็เห็นจะมีพี่ชายนี่แหละที่ดูเป็นผู้เป็นคนที่สุดแล้ว ดูไม่เป็นอันตราย ดูไม่เป็นเพล์บอย แต่ก็ไม่แน่หรอก  ฉันไม่รู้จักพี่ชายดีพอ...]
 
                ตีสองแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงร้านก็ปิดแล้ว ลูกค้ายังแน่นร้านอยู่เลย มีบ้างที่ทยอยกันกลับ ลูกค้ากลับก็ต้องเช็คบิลล์ การนำบิลล์ไปให้ลูกค้าก็เป็นอีกงานที่การินแสนจะเบื่อ ต้องยืนรอจนกว่าคนเมาจะนับเงินเป็นพันๆครบ และเสี่ยงต่อการโดนลูกค้าเมาๆลวนลามด้วย และคนอย่างการินเหรอจะยอมอยู่เฉย ที่ผ่านมาเธอมีประวัติเป็นคนที่โดนลวนลามมากที่สุดในร้านHubrisแม้เธอไม่ได้สวยมาก แต่คงมีบางอย่างดึงดูดพวกกามขึ้นสมอง เธอจึงมีปัญหากับลูกค้ามากที่สุด ไม่ว่าจะเป็น จับก้น โอบเอว หรือแอบดูในห้องน้ำ
 
                 ครั้งหนึ่งนานมาแล้วการินถูกพวกใจทรามแอบดูในห้องน้ำ แต่โชคดีที่เธอเป็นคนที่ระวังตัวหันมองเพดานก่อนที่จะถอดกางเกงจึงได้เห็นหัวใครบางคนกำลังชะโงกผ่านช่องระหว่างห้องน้ำหญิง การินเอาเรื่องลากคอไอ้หนุ่มหื่นหน้าเมาไปให้พวกลูกน้องปอกระทืบเอาเป็นเอาตาย  และพาไปโรงพักโดยปอ เป็นคนพาการินไป หลังจากนั้นมาช่องระหว่างห้องน้ำจึงถูกก่ออิฐปิดไว้อย่างมิดชิดเพื่อป้องกันพวกคนจันไรมาแอบดู
 

การินเดินเอาบิลล์และเงินที่ลูกค้าจ่ายมาให้แคชเชียร์เบนที่หน้าบาร์

 
"ได้ติปมั้ยอ่ะพี่การิน" พีม เด็กร้านHubrisที่เข้ามาทำงานตอนที่การินห่างหายไปถามอย่างเป็นมิตร
" ได้สิบบาทเอง" การินยิ้มแหยๆและแบมือโชว์เหรียญสิบให้ พีมดู
"พีมยังไม่ได้สักบาทเลยพี่" พีมยิ้มกว้างก่อนจะเดินไปเก็บขวดอย่างขยันขันแข็ง
"การิน เก็บโต๊ะ 21 ใช่มั้ยอ่ะ" หญิงหุ่นเจ้าเนื้อตัวเตี้ยเดินเข้ามาสะกิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พร้อมเหงื่อที่ชุ่มหน้า
"อืมใช่!" สีหน้าการินบ่งบอกความสงสัย
"เช็คบิลล์แล้วเก็บป้ายโต๊ะด้วยสิ จะได้รู้ว่าเช็คบิลล์แล้ว ก็นึกว่าโต๊ะชิ่งอุตส่าห์เดินหาซะเหนื่อย"
 
          แนม พูดด้วยความโมโหและเดินจากไป แนมเป็นเด็กร้านSway เป็นคนที่ทำงานประจำรับเงินรายเดือน และเป็นคนที่จริงจังกับงานมาก เธอมักจะมาทำงานพร้อมแฟนหนุ่มหน้าตาหล่อเข้มหุ่นดีชื่อว่า มุด ที่มีลูกค้าสาวๆกรี๊ดกันหลายคน หนึ่งในสาวๆนั้นก็มี นิตา ที่แอบปลื้มมุด และดูเหมือนว่าแนมจะรู้ แนมจึงไม่ค่อยเป็นมิตรกับการินสักเท่าไหร่เพราะรู้ว่านิตาเป็นเพื่อนการินนั่นเอง
 
          การินรีบเดินไปที่โต๊ะ 21 เพื่อไปเก็บป้ายแต่สวนกับแนมที่เดินหน้าบึ้งถือป้ายโต๊ะนั้นกลับมาแล้ว
 
[....ก็ฉันลืมนี่นา กฏใหม่ๆตั้งเยอะใครจะไปจำได้ เอาเป็นว่าฉันสะเพร่าเองก็แล้วกันไม่เห็นต้องเคืองกันขนาดนั้นเลย...]
 
"ขอโทษนะแนม" การินเดินไปขอโทษแนมหน้าบาร์
"อืม" แนมพยักหน้าแบบผ่านๆและเดินจากไปอย่างไม่สนใจ
 
                  การินเดินคอตกอย่างผู้ผิดพลาดมานั่งที่ลำโพงข้าง พี่ ชาย ที่นั่งจิบเบียร์อย่างสบายใจ การินเหลือบไปเห็นผู้หญิงสองคนหน้าบาร์มองมาทางการินด้วยสีหน้าแปลกใจ การินสะดุดตากับผู้หญิงหนึ่งในสองคนนั้นที่เวลาเค้ายิ้มแล้วดูโลกสดใสขึ้นมาทันที ทำให้การินลืมความผิดพลาดที่เพิ่งผ่านพ้นไป และผู้หญิงอีกคนก็เดินเข้ามาคุยกับชายอย่างสนิทสนม
 
[...คงเป็นลูกค้าประจำที่สนิทกับพี่ชายมากๆล่ะมั้ง แต่ทำไมต้องมองฉันแปลกๆด้วยล่ะ ช่างเถอะคงไม่คุ้นหน้าฉันล่ะมั้งก็ต้องมองเป็นธรรมดา...]
 
                 แสงไฟภายในร้านเริ่มสว่างขึ้นเป็นสัญญาณบอกให้ทุกคนรู้ว่าร้านปิด เด็กร้านทุกคนถึงกับถอนหายใจเพราะวันนี้เหนื่อยมากจริงๆ ลูกค้าต่างนั่งอยู่ที่โต๊ะพูดคุยเสียงจอแจไม่ยอมกลับสักที ดีเจนัทดีเจประจำร้านHubrisที่ยืนเคียงข้างดีเจเอียวดีเจประจำSway เปลี่ยนแนวเพลงเป็นเพลงช้าๆฟังสบาย แต่ลูกค้าก็ยังนั่งคุยต่ออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว และเวลานี้เด็กร้านก็กลับยืนมองกดดันลูกค้าประมาณว่าไล่ด้วยสายตา
 
                 เด็กร้านต่างยกเก้าอี้วางซ้อนกันไว้ริมๆร้าน เก็บโต๊ะที่ลูกค้ากลับไปแล้ว กวาดพื้นร้านที่สกปรกและเปียกไปด้วยน้ำเมาต่างๆที่ลูกค้าเมาแล้วทำหก เศษขวดแก้วแตกกระจายเต็มพื้น ส่วนการินรีบเดินเข้าไปในบาร์เพื่อล้างแก้ว งานล้างแก้วเป็นอีกงานที่เด็กร้านหลายคนแทบไม่อยากจะรับทำเพราะแก้วอันมากมายโดยเฉพาะวันนี้ที่ลูกค้าเยอะมากเหลือเกิน แต่การินก็ชอบที่จะล้างเพราะเธอไม่มั่นใจมือคนอื่นล้างแก้วเธอรู้สึกว่าไม่สะอาดพอที่จะนำมาใช้อีกครั้ง เธอเคยเห็นเด็กร้านล้างแก้วล้างแบบลวกๆให้เสร็จและผ่านไปเร็วๆ แค่เอาสก๊อตไบท์มาแตะขอบแก้วแล้วก็ล้าง เวลาเธอมาเที่ยวเธอแทบอยากเอาแก้วที่คว่ำอยู่บนโต๊ะไปล้างก่อนที่เธอจะรินอะไรลงไป
 

การินบรรจงล้างแก้วอย่างใจเย็น หูเธอก็ฟังคนในร้านที่พูดอะไรจอแจวุ่นวายไปหมด

 
"พี่ปอ วันนี้Hubrisทำยอดสูงมากเลยพี่ 50,000 เลยอ่ะ" แคชเชียร์แบนร้องขึ้นเมื่อเคลียร์ยอดจากคอมพิวเตอร์เสร็จเรียบร้อย
"จริงเหรอ ไม่น่าเชื่อเลยว่ะ" เสียงปอบ่งบอกความดีใจและแปลกใจไปพร้อมๆกัน
"อย่างนี้ต้องเลี้ยงแล้วแหละพี่" เสียงบอลพูดขึ้น
"เฮ้ยเดี๋ยวประชุมร้านนะปิดร้านเสร็จ" ปอตะโกนลั่น ทุกคนรับทราบ
 

การินล้างแก้วอย่างไม่สนใจบรรยากาศของความปลื้มปิติในร้าน

"โหไม่ต้องล้างขนาดนั้นก็ได้ จุ่มๆเอาก็พอ ก็แค่เหล้า" เสียงชายร่างสูงหน้าหล่อเข้มของมุด ยืนมองการินล้างแก้วอย่างขัดใจ การินได้เพียงยิ้มฝืดๆกลับไป
 
[...คิดจะบริการคนอื่นแต่ทำไมเห็นแก่ได้อย่างเดียวล่ะ ลูกค้าที่กินๆก็เพื่อนเรากันทั้งนั้น ทำแล้วทำไมไม่ทำให้ดีๆทำอะไรลวกๆทำไม ถ้าลูกค้ารู้จะเสียชื่อร้านกันพอดี นี่เด็กร้าน Swayทำไมไม่คิดแบบนี้บ้างนะ...]
 
               การินทรุดตัวลงที่ลำโพงตัวโปรดหน้าบาร์อย่างอ่อนล้า หยิบขวดน้ำเปล่าใกล้มือมาดื่มอย่างกระหาย ภาพเบื้องหน้า คือ อันกำลังยื่นขนมให้เด็กร้านใหม่ล่าสุดสองคน ดูออกได้ชัดเจนว่า อัน สนใจ ปิ่น เด็กใหม่ที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูคงไม่ได้สนใจ เดียว เป็นแน่เพราะเธอเป็นทอม แต่ก็น่าสงสัยว่าปิ่นกับเดียวจะเป็นคู่ทอมดี้กันหรือไม่
 
               อันเดินเอาขนมแจกยื่นให้เด็กร้านทุกคนไล่มาเรื่อยๆจนถึงการิน ที่นั่งหน้านิ่งอย่างไม่สนใจ อันหยิบขนมและยื่นให้การิน แต่เขากลับหันไปคุยกับเด็กร้านอีกคนข้างๆราวไม่เต็มใจจะยื่นให้การินสักเท่าไหร่
 
[....ถ้าไม่เต็มใจจะให้ก็ไม่ต้องให้หรอกนะ เพราะฉันก็ไม่ได้อยากจะกินขนมของคุณนักหรอก....]
 
               การินเบ้หน้าและปัดมืออันที่ยื่นขนมมาให้เบนไปข้างๆซึ่งพีมนั่งอยู่ พีมหยิบขนมในมืออันมากินอย่างไม่รู้เรื่องใดๆ อันหันกลับมาเมื่อรู้สึกว่ามีคนปัดมือ อันมองหน้าการินอย่างเสียความรู้สึก การินเลิกคิ้วใส่ด้วยสีหน้าทะเยอทะยานประมาณถามว่า จะทำไม อันถอนหายใจและเดินไปคุยกับ ปิ่นเหมือนอยากให้การินเห็น แต่เปล่าประโยชน์เพราะจังหวะนั้น ปอ เดินมายืนบังภาพเหตุการณ์ตรงหน้าการิน การินเงยมองหน้าปออย่างประหลาดใจ กับท่าทางยืนยิ้มกรุ้มกริ่มเหมือนเขินๆต่อหน้าเธอ แววตาเหมือนคนมีความรัก
 
[....อะไรของเขาอีกล่ะพี่ปอ ทำท่าอย่างกะคนมีความรักล้นปรี่อยากระบายงั้นแหละ ตั้งตัวไม่ถูกว่ะ...]
 

การินยิ้มสู้อย่างหวั่นๆ อยู่ๆปอก็มาจับมือการินไปกุมไว้อย่างกล้าๆเขินๆ

 
"แหม ทำไรอ่ะพี่ปอ " แคชเชียร์แบนพูดแซวปอ ด้วยสีหน้าหยอกเย้า
"พี่ยอมคนเดียวแหละกับ การินอ่ะ" ปอพูดเสียงดังหลายคนหันมามองและยิ้มๆกรุ้มกริ่ม การินยิ้มแก้เขินและชักมือกลับและรีบหยิบขวดน้ำเปล่ามาดื่มเพื่อไม่ให้มือว่าง
 
[...ฉันว่ามันชักจะไม่สนุกแล้วนะถ้าเค้ามาเล่นแบบนี้บ่อยๆ จะเคยตัวและคิดว่าจะเล่นจะหยอกอะไรเด็กร้านอย่างฉันไงก็ได้ เห็นว่าเป็นเด็กร้านแล้วคุณจะมาทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ คิดผิดมาก ฉันจะคิดซะว่าเป็นการหยอกเล่นตามประสาพี่ปอแล้วกัน ถ้าแฟนเค้ามาคงไม่กล้าทำล่ะสิ แต่ว่าเท่าที่ฉันพอรู้มาพี่ปอมีแฟน ชื่อ แบง ที่มักจะทะเลาะกันบ่อยๆแบงเป็นคนสวยคม และเซ็กซี่ไม่น้อย แต่ฉันก็ไม่ค่อยได้เห็นหน้าแบงสักเท่าไหร่เลยช่วงนี้ แต่เห็นมีผู้หญิงอีกคนที่มักมายืนคุยกับปอที่ร้านในวันที่ฉันมาเที่ยว เด็กคนนั้น ชื่อ แอร์ อยู่แถวๆหอฉันเอง และฉันก็เคยเห็นพี่ปอ พาผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนกับแฟนภัทกลับด้วย ผู้หญิงคนนั้น คือ ตอง แล้วตกลงใคร คือ แฟนพี่ปอกันแน่...]
 
                   ใบหน้าการินยังยิ้มร่าแต่ภายในเธอแทบอยากจะตะโกนด่าพวกฉวยโอกาสแบบนี้ และคิดไปถึงวันวานและเรื่องราวเกี่ยวกับปอที่เธอเคยรับรู้ สายตาการินมองไปสะดุดกับอันที่ยืนมองมาที่การินด้วยสายตาผิดหวังเหมือนเขาจะยืนมองมาตั้งนานแล้ว การินหลบตาอันและทำเป็นชวนพีมคุยไปเรื่อย หันไปอีกที อันก็เดินออกจากร้านและวิ่งลงบันไดไปซะแล้ว
 
[....สายตานั่น!!....หมายความว่าอะไรกัน ดูถูกเหรอ หรือเขาสงสัยว่าทำไมฉันถึงยอมให้พี่ปอจับมืองั้นเหรอ ช่างเถอะอยากคิดอะไรก็ตามใจ ฉันก็ไม่อยากจะสนใจอยู่แล้ว...]
 
"อ้าว!! เร็วๆมารวมกันเร็วเข้าประชุมเว้ย กินเหล้ากัน" เสียงโหวกเหวกของปอทำให้เด็กร้านทุกคนที่รับเงินรายวัน คือ 200 บาท เสร็จเรียบร้อย กรูกันไปรวมกัน

กลางร้านโต๊ะถูกจัดยาวเด็กร้านนั่งล้อมโต๊ะยาวนั่นอย่างเป็นกันเอง การินไปนั่งข้างๆพีม

 
"วันนี้นะครับผมขอปรบมือให้กับเด็กร้านHubrisทุกคนครับ" ปอนำปรบมือเสียงปรบมือดังเกรียวกราวไปทั่วร้าน
"เลี้ยงข้าวด้วยพี่ปอ" แนมตะโกนขึ้น
"เดี๋ยวสิ แกก็จะเห็นแก่กินดูหุ่นซิ อย่างกะรถถัง"
"แหม พี่ปอ ว่าหนูอีกแล้วอ่ะพี่ แนมไม่ใช่รถถังนะ"
"มันเป็น ช้างพี่" บอลแทรกขึ้นมา
"เงียบปากไปเลยไอ้บอล เดี๋ยวแกจะโดน" แนมชี้หน้าบอลเชิงแกล้ง มุดเอามือมาค้องคอแนมเชิงปลอบใจว่าไม่เป็นไร ดูแล้วมุดจะรักแนมมากจริงๆ เห็นแล้วการินก็อดอิจฉาไม่ได้
 
[...ดูสนิทสนมกันจังเลยเนอะ ทั้งเด็กร้าน Hubrisและเด็กร้านSwayแต่ฉันยังไม่รู้สึกผูกพันแบบนั้นเลย ฉันจะเปิดใจรับพวกเค้าได้แค่ไหนกัน ถ้าเค้าดีมาฉันก็ดีไปอยู่แล้ว แต่วันนี้เท่าที่ดูแทบไม่ไหว แต่ละคนอาจจะไม่สนิทใจกับฉันล่ะมั้ง...]
 
"วันนี้นะครับHubrisทำได้ถึงยอดครับ สูงด้วย เห็นมั้ยล่ะครับที่พี่บอกว่าวันหนึ่งพี่จะทำให้HubrisชนะSway ให้ได้ และวันนี้Hubrisทำได้แล้วครับ" สิ้นเสียงของปอเด็กร้านต่างปรบมือโห่ร้องด้วยความปลาบปลื้มปิติดีใจ
"เลี้ยงข้าวเหอะพี่ปอ หิว" สมร้องขอสีหน้าเว้าวร

                 สมเป็นเด็กร้าน Sway สาวน้อยวัย 18 ที่แต่งตัวสุดเซอร์ในทรงผมบ๊อบเทแนวๆ วันนี้เธอมาในชุดเสื้อยืดและกางเกงเอวสูงสมัยรุ่นแม่ แต่หน้าตาที่น่าเอ็นดูของเธอก็ทำให้ขัดกับการแต่งตัวอย่างยิ่ง
 
[...พี่ปอเขาทำอะไรเหรอ ฉันว่ามันอยู่ที่วันนี้ลูกค้าเยอะสั่งหนักมากกว่า รู้สึกพอยอดถึงเขาก็จะเอาดีเข้าตัวงั้นเหรอไม่เข้าใจพี่ปอเลย แต่อาจเป็นวิธีการควบคุมเด็กร้านของเค้าก็เป็นได้  ต้องรอดูต่อไป...]
 
                 ตั้งแต่ปอลงมาดูแลร้านHubrisเขามักจะพูดเปรียบเทียบร้านHubrisกับSway เสมอ เขามักจะบอกว่าร้านSwayเหนือกว่าHubrisทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการตกแต่ง จำนวนลูกค้า หรือความเก่งกาจของเด็กร้าน การินเคยเข้าใจว่าเป็นวิธีพูดให้เด็กร้านHubrisขยันขึ้นมา แต่บางครั้งมันก็ดูเหมือนเอาอารมณ์มาร่วมมากไปเหมือนดูถูกร้านHubrisมากจริงๆ อย่างว่าเพราะเคยเป็นร้านคู่แข่งกันมาก่อน สิ่งที่ปอทำคือ ตกแต่งร้านHubrisใหม่ และเปลี่ยนระบบการเสิร์ฟ มันก็ถูกที่เขาทำ แต่วันนี้ที่ยอดถึงการินไม่คิดว่าเป็นเพราะปอเลย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปได้เพียงนั่งนิ่งๆมองเหตุการณ์เงียบๆ
 
"ข้าวอ่ะพี่ขอเลี้ยงเป็นวันหลังได้มั้ย แต่วันนี้พี่ขอให้กินเหล้ากันดีกว่า วันนี้ใครจะกินเท่าไหร่กินไปเลยพี่เลี้ยง"
 

สีหน้าของเด็กร้านหลายคนบ่งบอกความผิดหวัง แต่ก็ยอมกินเหล้าตามที่ปอขอ ทั้งที่กระเพาะถามหาข้าวแท้ๆ

 
"พี่การิน เอาเหล้าปะ" พีมหันมาถามการิน
"ไม่ค่ะ พี่ไม่อยากกินปวดท้อง" การินส่ายหน้าและอ้างไป เพราะเธอเหนื่อยล้าอยากกลับไปนอนมากกว่า
 
"ใครมีอะไรจะแนะนำหรือสงสัยอะไรมั้ยครับ" ปอพูดขึ้นหลังจากดื่มเหล้าในแก้วประจำตัวของเขา ปอจะมีแก้วประจำตัว คือ เขาไม่ใช้แก้วร่วมกับคนอื่น การินคิดว่าคงเพราะเขารู้นี่เองว่าเด็กร้านล้างแก้วอย่างไร
"พี่ ผมมีข้อเสนอ" ปิมยกมือเสนอความคิดเห็น
"จริงเหรอวะสม แล้วแกทำไงอ่ะ" แคชเชียร์แบนพูดแทรกขึ้นกับสม แสดงเจตนาไม่ต้องการรับฟังที่ปิมพูด เหตุการณ์นี้ทำเอาการินแอบอมยิ้มคนเดียว
 
[...จริงอย่างที่ได้ยินมา ว่าเด็กร้านSwayไม่ค่อยชอบพี่ปิมและไม่เชื่อฟังพี่ปิมกันเลย ครั้งนี้พี่แบนยังกล้าพูดแทรกขณะที่พี่ปิมพูดเรื่องงานอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางพี่ปอจะเห็นดีเห็นงามกับการกระทำของพี่แบนซะด้วยสิ....]
 
"เออฟังๆปิมมันหน่อยเว้ย เอ้าว่าไงปิม" ปอทำเป็นเสียงเข้มแต่สีหน้าเจือไปด้วยรอยยิ้มจางๆ สีหน้าปิมเจื่อนๆก่อนจะรวบรวมแรงพูดขึ้น
"คือ ลูกค้าบ่นว่าร้อนพี่ ผมว่าน่าจะติดแอร์หรือพัดลมเพิ่มนะ"
"โอ๊ย!! ไม่ต้องหรอก ถึงร้อนแค่ไหนมันก็มาเที่ยวกัน ลูกค้าไม่ได้ร้อนอย่างเดียวหรอกพวกฉันก็ร้อนเหมือนกัน ถามว่าถ้าไม่มาที่นี่จะไปที่ไหน ต่อให้ร้อน มันก็มากัน เมาก็ลืมร้อนกันหมดแหละ"
"เหรอพี่ แต่ผมว่าถ้าเพิ่มอีกก็คง....."
"เฮ้ยไอ้บอลแกเติมเหล้าแค่นี้เองเหรอวะอ่อนมากๆ" แนมตะโกนขึ้นกลบเสียงปิมที่กำลังพูดอย่างมีสาระทำเอาปิมเงียบ ไม่พูดอะไรต่อ
 
[...ฉันว่าบางทีมันก็เกินไปนะ ถึงจะไม่ชอบอย่างไรแต่ถ้าพี่ปิมเขาพูดเรื่องงานก็น่าจะฟังเขาบ้าง และครั้งนี้ฉันก็ไม่เห็นด้วยกับพี่ปอเลย ดูพี่ปอจะหัวธุรกิจจนเหมือนเห็นแก่ได้เกินไป น่าจะนึกถึงใจลูกค้าที่มาเที่ยวให้มากกว่านี้ จริงๆเราควรบริการสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกค้าจึงจะเป็นการซื้อใจลูกค้าไว้ได้เหมือนที่พี่ธนูทำ ไม่ใช่เหรอ ต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรายังไงล่ะ...]
 
"อ้าวฟังๆ ถึงไงพี่ก็จะไปคิดดูอีกที"
"พี่ปอพี่ ผมว่าต้องเลี้ยงแล้วแหละ ข้าวอ่ะพี่ วันอื่นก็ได้" ดีเจนัทชูมือโหวกเหวกอยู่ปลายโต๊ะ
"ใช่ๆพี่เลี้ยงอะไรดีพี่" ปิมสนับสนุนดีเจนัท
"อืม!! เลี้ยงครับ แต่คงไม่ใช่วันนี้ จะกินไรกันดี" ปอเริ่มมึนๆเพราะเขากินเหล้ามาตั้งนานแล้ว ปอสอดส่ายสายตามองเด็กร้านหลายคนเพื่อขอความเห็น และหันมาสบตากับการิน การินรีบหลบตาและดื่มน้ำเปล่าในแก้วแก้ขัด
"โออิชิเลยพี่ระดับพี่ปอแล้ว" บอลเสนอขึ้น
"เหรออออออ น้ำอ่ะนะชาเขียวอ่ะนะ" ปอพูดติดตลก ดูได้ไม่ยากว่าสิ่งที่บอลขอมันเกินกว่าที่ปอตั้งใจ
"จิ้มจุ่มเอามั้ยพี่" สม ออกความคิดเห็น
"ไม่เอากินหมูกะทะดีกว่า" มุดออกความเห็นบ้าง
 
                  มีเด็กร้านหลายคนเห็นด้วยกับข้อเสนอของมุด คือการกินหมูกะทะ จนได้ข้อสรุปเป็นกินหมูกะทะ ที่ร้านรสเด็ด เวลา 6 โมงเย็น ในวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ เด็กร้านต่างตื่นเต้นที่จะได้กินหมูกะทะฟรี
 
"มาๆได้ข้อสรุปแล้วเรามากินเหล้าดีกว่า วันนี้มีเด็กใหม่ 2 คนนี่นา มาเล่นเกมทายชื่อเด็กร้านกันดีกว่า เด็กร้านHubrisกับเด็กร้านSway พี่รู้ว่าพวกแกยังรู้จักกันไม่หมดเลย" ปอพูดขึ้นเพียงต้องการให้เด็กร้านกินเหล้ากันทุกคน
 
               กติกาของเกมมีอยู่ว่าให้เด็กร้านทุกคนเรียกชื่อ เด็กร้านที่เหลือในโต๊ะให้ได้ทุกคนหากจำไม่ได้ต้องกินเหล้าในแก้วให้หมดแก้ว เกมดำเนินไปเรื่อยๆทุกคนต่างกินเหล้ากันอย่างสนุกสนานเสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ
 
"อ้าว!! น้องปิ่นคิดว่าจะรู้จักมั้ยครับ ถ้าคิดว่าไม่รู้จักก็กินเลยดีกว่า" ปอท้าทายให้ปิ่นกินเหล้าสร้างความสัมพันธ์ที่ดีเพราะปิ่นเป็นเด็กที่เพิ่งเข้ามาใหม่วันนี้เอง ปิ่นจิบเหล้าในแก้วที่ละลายจนเจือจางแทบจะเป็นน้ำเปล่า
"เหล้าหรือน้ำเปล่าอ่ะน้อง" ปอแซวอย่างสนุกปาก ปิ่นยิ้มและหยิบแก้วเปล่าใกล้มือยกเหล้าเทใส่แก้วครึ่งแก้วและดื่มเข้าไปเพียวๆจนหมดแก้ว และมองหน้าปออย่างผู้มีชัย
"เออให้มันได้อย่างนี้สิ 5555+" ปอคงถูกใจมากที่เห็นน้องกินเหล้าสมใจ
"พี่ปอไม่เห็นกินเลยล่ะคะ" ปิ่นย้อนถามอย่างทะเยอทะยาน การินจับจ้องเหตุการณ์อย่างลุ้นๆ
"โห!! น้อง  พี่กินมาเยอะแล้วครับ" ปอยิ้มร่าแฝงความเมาลึกๆ
"เป็นผู้ชายรึป่าว!!"

         คำท้าทายนี้ทำเอาเด็กร้านคนอื่นโห่ร้องด้วยความคลุมเคลือ ทุกคนจับจ้องไปที่สีหน้าปอที่รอยยิ้มจางลง อย่างเห็นได้ชัด

 "เพื่อนใครดูแลด้วยเว่ย ไอ้ตอมน้องแกดูแลหน่อย" ปอมีท่าทางไม่ค่อยพอใจนักและรีบข้ามให้คนอื่นเล่นเกมไปเรื่อยๆ
 
[....พี่ปอคงรู้สึกโดนเด็กหักหน้า ตลกดีเหมือนกัน แต่น้องปิ่นก็กล้าดีจริงๆแต่ก็น่าจะรู้ว่าอะไรควรไม่ควรพูด และกำลังพูดกับใคร....]
 

จนถึงคิวการินเล่นเกม เธอแอบตื่นเต้นเหมือนกันแต่เธอก็มั่นใจว่าเธอจะเรียกชื่อได้ทุกคนเพราะแอบนั่งซ้อมกับพีมเงียบๆ

 
"ไงจ๊ะการิน ถ้าคิดว่าจะจำไม่ได้ก็กินเลยครับ" ปอยิ้มให้อย่างลึกซึ้ง  จนการินไม่กล้าสบตาปอนัก
"จำได้ค่ะ" การินพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ การินเริ่มไล่ตั้งแต่ปอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงคนสุดท้ายก็ คือ ตอม เด็กร้านที่การินรู้จักมานาน แต่อยู่ๆสมองการินก็ตื้อวูบตึงๆขึ้นมาเฉยๆ
 

การินจำชื่อตอมไม่ได้ขึ้นมากะทันหัน!!!!!!!

 
[....แย่แล้วการินจะมาตายตอนจบได้ไง ไอ้น้องคนนี้ฉันยังคุยกับมันอยู่เลยทำไมอยู่ๆถึงจำไม่ได้ซะงั้นล่ะ มันชื่ออะไรแล้วนะติดอยู่ที่ปาก...]
 
"ไม่ได้แล้วล่ะการินกินซะเลยครับ" ปอยืนยิ้มอย่างสะใจ รอยยิ้มที่เป็นกันเองทำให้การินลบอคติในหัวออกไปชั่วคราว ในที่สุดเธอก็ต้องกินเหล้าทั้งที่มั่นใจว่าจะไม่ได้กินแน่นอน
 
"พี่ปอพี่ น้องเล่นหมดแล้วพี่เล่นบ้างดิพี่" ดีเจเอียวพูดขึ้นทันที
"ได้สิทำไมพี่จะจำเด็กร้านของพี่ไม่ได้ล่ะ"
 

    ปอเริ่มเรียกชื่อเด็กร้านวนจากตัวเองไปเรื่อยๆ เขาเรียกชื่อเด็กร้านของตนได้ไม่มีผิดเพี้ยน จนกระทั่งมาถึง การิน

 
"และคนนี้ การิน คนนี้พี่ขอนะเว่ย!! พี่ชอบ" เสียงปอดังไปทั่วร้านทุกคนเงียบกริบไปชั่วขณะ สายตาคลุมเคลือจับจ้องมาที่การิน
 
                   ปอมองไปท้ายโต๊ะที่มีเด็กร้านผู้ชายนั่งเบียดกันอยู่ ไม่ว่าจะเป็น บอล ดีเจนัท  ดีเจเอียว บัส มุด และ หุ้นส่วนชาย ทุกคนเพ่งสายตามาที่การินหลังสิ้นเสียงปอและเสียงหัวเราะของปอ ทำเอาการินขนลุกซู่
 
[....ทำไมรู้สึกตัวชาไปหมด ฉันไม่กล้าจะเงยหน้าสบตาใครเลยทั้งที่ฉันรู้ดีว่าทุกคนจับจ้องฉันอยู่ทำไมต้องเงียบกัน ฉันรู้สึกเหมือนโดนประนามยังไงบอกไม่ถูกเลยจริงๆ พี่ปอเขาคิดจะทำอะไรของเขากันนะ กดดันฉันเหรอ ถ้าเป็นงั้นเขาคงทำสำเร็จเพราะตอนนี้ฉันกดดันมากเหลือเกิน ฉันรู้สึกเหมือนได้กลิ่นอายของเปลวไฟกำลังแผ่ซ่านเข้ามาใกล้ๆจนฉันร้อนวูบวาบไปทั้งตัว....]
 
                   จบเกมการประชุมยุติ เด็กร้านต่างทยอยออกจากร้านกันอย่างมึนๆ การินเดินไปหยิบกระเป๋าจากในบาร์และเดินผ่านปอที่ยืนกดมือถืออย่างไม่สนใจใครอีก
 
"พี่ปอกลับก่อนนะคะ" การินยกมือไหว้แบบหวั่นๆเกรงปอจะแกล้งอะไรเธออีก แต่ผิดคาดปอเงยหน้ามองพยักหน้ารับไหว้และก้มหน้าก้มตาดูมือถืออย่างไม่สนใจใดๆ
 
[...ยังไงของเขากันนะ ฉันงงนะเนี่ยเดี๋ยวเหมือนสนใจมากเดี๋ยวเหมือนไม่สนใจ เขากำลังคิดไรอยู่ หรือแค่จะแกล้งป่วนฉัน แล้วฉันจะมาคิดอะไรวุ่นวายกับเจ้านายใส่แว่นคนนี้เนี่ย....]
 

การินสลัดความคิดและคำถามคาใจมากมายออกไปจากหัวและกลับหอพร้อมกับพีม เดียว และปิ่น ซึ่งอยู่หมู่บ้าน RNG เช่นเธอ

 
[....การทำงานวันแรกของฉันมีแต่เรื่องตื่นเต้นและท้าทายซะเหลือเกิน ชักอยากจะมาทำทุกวันแล้วสิ แต่ฉันคงไม่ว่างเพราะต้องเก็บตัวทำโปรเจ็กสุดท้ายของเทอมนี้ที่หอของษา แต่ฉันจะกลับมาอีกแน่...]
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 107 ท่าน