Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
นักสืบสาวพราวเสน่ห์...
5
12/11/2554 13:30:02
373
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 5...นักสืบสาวพราวเสน่ห์....
 
 
--------------------------------------------------------
 
"การิน ว่างมั้ยไปดูหนังกัน"
"ไม่ว่างเลยค่ะทำงานอยู่เครียดมาก ค่อยโทรกลับนะ"
 
---------------------------------------------------------
 
"การิน วันนี้จะมาร้านมั้ย คิดถึง"
"คงไม่ไปอ่ะค่ะ ว่าจะไปห้องเพื่อน เพื่อนมีปัญหา"
 
---------------------------------------------------------
 
"การินอยู่หอรึป่าว เดี๋ยวพี่ไปหาได้มั้ย"
"แย่จัง!! การินอยู่สยามอ่ะค่ะพี่ ไว้วันหลังละกันนะ"
 
---------------------------------------------------------
 
                 หลายต่อหลายครั้งที่เบอร์อันโทรเข้าหาการิน เธอต้องเตรียมใจที่จะต้องคิดคำโกหกมากมายปฏิเสธสิ่งต่างๆที่ อัน ชวน อันขอ เพราะเธอไม่อยากเข้าไปวุ่นวายกับอสูรกายหน้าใส หรือเทพบุตรใจมาร คนนี้เลย ในระหว่างนั้นการินก็สืบหาข้อมูลเกี่ยวกับสาวๆของอันเพื่อจะนำไปถามอันตรงๆ แสดงให้อันได้รู้ว่าการินไม่ได้ผู้หญิงที่โง่งี่เง่า
 
"นิตา แกเคยเล่าให้ฉันฟังว่าแกเคยไปบาร์เกย์กับน้องคณะแก แล้วพี่อันไปด้วยใช่มั้ย"
 
                 การินถามขึ้นในร้านกาแฟที่สองสาวไปนั่งกินกันในยามบ่ายว่างๆของทั้งสองสาว นิตาพยายามนึกในขณะที่ดูดกาแฟคาปูชิโนรสกลมกล่อมของโปรดเธอเข้าไปอย่างชื่นใจ
 
"อืม!! ใช่ๆ ทำไมเหรอการิน"
"แล้วพี่อันเป็นเกย์จิงป่าวอ่ะ"
"ฉันไม่รู้ว่ะ แต่เค้าเหมือนมากเลยนะว่ามั้ย แต่ตอนนั้นที่เขาไปน่ะ เพราะว่าเขาจีบเพื่อนน้องฉัน"
"เหรอเค้าจีบใครอ่ะ"
"น้อง จีน อ่ะ แกก็เคยเห็น"
"เหรอเห็นที่ไหนอ่ะ"
"แหมแกจำเด็กที่น่ารักๆ ตัวสูงๆหุ่นดีๆ ที่เป็นเด็กร้านSwayไม่ได้เหรอ"
"สูงๆเหรอ จำไม่ได้" การินคนกาแฟในแก้วและพยายามนึก
"คนที่ชอบเต้นยั่วๆตรงเสาบนร้านSwayอ่ะ ที่เต้นเก่งๆ ที่ชอบมัดเสื้อที่เอวอ่ะ"
"อ้อออออออออออ!!!!!!!" การินลากเสียงยาวอย่างดีใจที่นึกออกสักที
 "จำได้แล้วเด็กคนนี้นี่เอง"
"แกถามทำไม" นิตาเกิดสงสัยเพราะการินไม่เคยพูดถึงอันเลย
 "ก็คือว่า............+/+/+/+*@#$%&*^$#@...............นั่นล่ะ ฉันถึงอยากรู้" การินเล่าแผนการของเธอให้นิตาฟัง
"ไม่น่าเชื่อนะเนี่ยว่าเค้าจะกล้าทำอะไรแบบนั้น แสดงว่าเค้าก็คงไม่ได้เป็นเกย์ เห็นนิ่งๆติ๋มๆ"
"ก็ไอนิ่งๆนี่แหละร้ายลึกไง น้ำนิ่งไหลลึกไงล่ะแก"
"น้ำนิ่ง!!! คุ้นๆเนอะ เอางี้ถ้าแกอยากรู้ก็เอาเบอร์น้องฉันไปโทรถามเลยมันรู้จักกับจีน"
 
          การินยิ้มอย่างพอใจที่เธอสามรถหาช่องทางสืบข้อมูลได้ การินไม่รอช้าโทรหาน้องของนิตาและคุยกันยืดยาวข้อมูลบางส่วนก็คือ
 
"โห!! พี่การินหนูไม่อยากจะเมาท์เลยกับผู้ชายคนนี้ เยอะมากกกกกกกกกกกก คณะโน้นคณะนี้ เพื่อนน้องก็ตั้งหลายคนที่โดนหลอก แบบเค้าเป็นพวกฟันไปเรื่อยอ่ะพี่ ถูกใจก็จีบฟันเสร็จก็ค่อยๆทิ้ง เลวสุดๆไปเลย เดี๋ยวนี้น้องไม่ไหว้แล้วเหอะเวลาไปร้านอ่ะ เห็นได้ยินมาว่าพี่อันเขาก็ได้กับผู้ชายด้วยนะ แบบได้ทั้งสองเพศอ่ะพี่ ไม่ไหวว่ะ "
"แล้วมีใครบ้าง พอบอกชื่อได้มั้ย"
"ได้ๆพี่ ก็มี......*+--**-+-++***++---+*++-+/*--+-*-///.......เนี่ยแหละที่น้องรู้ ที่ไม่รู้ก็มีอีกนะ"
 
             การินวางโทรศัพท์อย่างพึงพอใจข้อมูลที่ได้รับ แต่คนอย่างการินไม่มีทางจะฟังความข้างเดียวแน่นอน ต้องมีหลักฐานมายืนยันให้ดิ้นไม่หลุด
 
             คืนนั้นเองการินยืมมอไซด์เพื่อนแถวหอขับไปจอดด้านล่างร้านSway &  Hubrisเพื่อดักดูอะไรบางอย่าง
 
[...ฉันก็ขำตัวเองเหมือนกันนะที่มาทำอะไรบ้าๆแบบนี้ แต่ฉันตั้งใจจะทำก็ต้องทำให้ถึงที่สุด คนเลวๆแบบนี้ไม่ควรปล่อยให้เป็นสุข นั่นไงรถพี่อันจอดอยู่ เดี๋ยวก็คงลงมาร้าน ใกล้ถึงเวลาปิดแล้ว...]
 
                 การินนั่งกินขนมรออย่างใจเย็น แล้วอยู่ๆอันก็โทรเข้าหา การินทำเอาการินตกใจว่าอันเห็นเธอรึป่าว ทั้งที่เธอใส่หมวกกันน๊อกใส่แว่นตาดำปิดหน้าปิดตา  แต่งตัวมิดชิด
 
"ว่าไงคะพี่อัน!!" การินกรอกเสียงหวานพลางหันซ้ายหันขวามองบริเวณโดยรอบก็ไม่เห็นอัน
"การินอยู่หอป่าว"
"เออ!!ป่าวค่ะ ทำไมเหรอคะ"
"แล้วอยู่ไหนล่ะ"
"อยู่ลาดพร้าวค่ะ มาหาเพื่อนเก่ามาค้างบ้านเพื่อนเก่า  มีไรรึป่าวคะ"
"พี่กะจะซื้อขนมไปฝากน่ะสิ อดกินเลยนะเรา"
"โห!!เสียดายแย่เลย -_-!" การินเบ้ปาก แทบอยากจะอ๊วกเอาขนมที่กินไปออกมาให้หมดท้อง
"ไว้วันหลังแล้วกันนะ นอนยังอ่ะ"
"นี่ก็นอนแล้วล่ะค่ะ นี่พี่อันยังอยู่ร้านอีกเหรอ ได้ยินเสียงเพลงแว่วๆ"
"อืม! ก็ว่าจะกลับแล้วแหละ ฝันดีละกันนะคิดถึงนะการิน"
"-_-!!!  เหอๆๆ ค่ะๆ"
 
[...ยังไงล่ะเนี่ย วันนี้อุตส่าห์มาจะได้ภาพดีๆกลับไปมั้ยเนี่ย หรือวันนี้พี่อันเค้าจะหาเหยื่อไม่ได้ งั้นก็เสียเวลามาดักรอฟรีเลยสิเรา...]
 
                 ในขณะที่การินกำลังตำหนิตัวเอง สายตาที่เฉียบคมก็พลันหันไปเห็น อันเดินลงมาจากตึก คนเดียว
 
[...ว้า!!! กลับคนเดียวว่ะวันนี้ อุตส่าห์มารอแท้ๆพลาดว่ะเรา....]
 
"พี่อันรอแพรวด้วย!!" เสียงสาวแสนแสบหูดังลงมาจากตึกและโผล่มาเป็นสาวสวยหุ่นดีผมยาวม้วนเป็นลอนอย่างกับตุ๊กตาบรายด์ วิ่งมาควงแขนอัน และอันก็เอามือขยี้ผมสาวคนนั้นอย่างสนิทสนม
 
[...นี่ไงล่ะที่รอคอย...]
 
          การินไม่รีรอรีบคว้ากล้องถ่ายรูปในกระเป๋าซูมและถ่ายเอาไว้หลายรูปจนทั้งคู่ขึ้นรถ
 
แชะ!! แชะ!! แชะ!!!
 
          การินรีบเก็บกล้องและขับตามรถของอันไปทันที โดยที่อันไม่ทันได้สังเกตว่ามีคนขับตาม และโลกช่างกลมที่อันขับรถสปอตสีน้ำเงินคันหรูไปทางหมู่บ้าน RNG ทางไปหอการินนั่นเอง และมิหนำซ้ำยังไปจอดหน้าหอการินอีกต่างหาก การินจอดมอไซด์ห่างๆและ
 
แชะ!! แชะ!! แชะ!!!
 
           การินถ่ายไว้ก่อนจะมองตามว่าทั้งคู่จะไปหอไหน
 
[...อย่างนี้นี่เองถึงว่าล่ะ โทรหาฉันก่อนเพื่อเช็คว่าฉันอยู่หอรึป่าว เพราะจะมาแถวหอฉัน ว่าแต่จะไปหอไหนกันนะ เฮ้ย!!หอเดียวกับเราเลยนี่หว่า อ้อ!!จำได้แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นน้องข้างห้องฉันนี่เอง ว่าทำไมหน้าคุ้นๆ อย่างนี้ก็สนุกน่ะสิ...]
 
          การินรอให้อันและน้องข้างห้องของการินขึ้นหอไปอย่างเรียบร้อยเธอถึงถอดคราบนักสืบและเดินขึ้นหอไปอย่างเฉิดฉาย การินเดินผ่านห้องน้องคนนั้น ก็อดใจไม่ไหวที่จะแนบหูฟังอะไรสักนิด เสียงที่ได้ยินก็เป็นอย่างที่เธอคิด ไม่ควรจะต้องสงสัยว่าทำอะไร ทำเอาเธอถึงกับขนลุกเลยทีเดียว
 
[...หนักน่าดูเลยนะนั่นน่ะ ไม่น่าเลยน้องข้างห้องที่ฉันไม่เคยคุยด้วย จงตาสว่างสักทีเถอะน่าสงสารจริงๆ...]
 
           การินกลับเข้าห้องถอดเมมเมอรี่กล้องต่อสายเข้าโน๊ตบุ๊ค และปริ้นรูปออกมา และเธอก็นั่งเขียนข้อมูลทุกอย่างที่เธอสืบได้ในกระดาษ ลงชื่อ การิน พับใส่ซองน้ำตาลพร้อมรูปอันกับน้องข้างห้องของการิน และเธอก็เอาไปแปะไว้หน้ากระจกรถสปอตคันหรูของอัน เมื่อแผนการเสร็จสิ้นการินก็เดินยิ้มขึ้นหอเข้าห้องนอนอย่างสะใจ
 
           นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่การินเจอผู้ชายแบบนี้เข้าหา ผู้ชายที่หวังเพียงเรือนร่าง หวังเพียงสิ่งที่มาตอบสนองความต้องการส่วนตัว เห็นแก่ได้ โดยไม่เคยสนใจความรู้สึกรักและหวังดีที่ผู้หญิงดีๆคนหนึ่งจะมอบให้ เธอไม่เคยตำหนิผู้หญิงที่ล่าแต้ม หรือพวกผู้หญิง one nigth stand เธอคิดว่าผู้หญิงควรเอาคืนบ้าง ไม่ใช่ยอมเป็นฝ่ายอ่อนแอรอให้ผู้ชายมาคอยย่ำยีอย่างไร้ค่า แม้จะผิดกับขนบธรรมเนียมที่ดีงาม แต่ในเมื่อผู้ชายเป็นฝ่ายทำลายแล้วผู้หญิงจะต้องเป็นฝ่ายโดนประนาม มันคงไม่แฟร์เลยที่ผู้หญิงจะต้องเสียเปรียบผู้ชายตลอดเวลา แต่ใช่ว่า การินจะเป็นผู้หญิงที่มีอะไรกับใครได้ง่ายๆ เธอจะไม่ยอมให้คนที่เธอไม่ได้รักได้สิ่งที่คาดหวังจากเธอ ความทรงจำในอดีตของเธอมันช่างเลวร้ายนัก ความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำอีกและในรูปแบบเดิมๆ แค่เปลี่ยนคนมาทำให้เจ็บช้ำ ทำให้เธอหมดศรัทธากับความรักที่บริสุทธิ์และสวยงาม อย่างที่เธอเคยวาดฝันมากก่อน
 
               ในกรณีของโจนั้น โจเป็นคนแรกที่คุยกับเธอโดนไม่หวังร่างกาย คุยกันด้วยความจริงใจ ทำให้การินรักผู้ชายคนนี้มาก ช่างน่าสงสารการินที่เธอไม่มีบุญที่จะได้รับความรักจากผู้ชายดีๆ เพราะโจไม่ได้เกิดมาเพื่อรักการิน ความเจ็บปวดจากอดีตทำให้การินไม่ศรัทธากับความรัก และไม่คิดจะเปิดใจให้ใคร ปิดกั้นตัวเอง และปั่นหัวผู้ชายเลวๆไปวันๆ อย่างที่ทำกับ อัน นั่นเอง
 
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ติด....ตี่....ติด...ติด.....ตี่...
 
              เสียงโทรศัพท์มือถือของการินดังขึ้นในบ่ายอ่อนๆของวันนั้น แสงแดดยามบ่ายสาดผ่านม่านสีครีมเข้ามาในห้องของสองสาวที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงนุ่มๆ ทำให้ห้องดูสว่างไสวพอที่การินจะควานหามือถือที่ส่งเสียงดังมารับให้เร็วที่สุด เบอร์โทรเข้าเป็นของ ชายหนุ่มสุดหล่อในนามซาตานวิปริต
 
"สวัสดีค่ะ!!" การินรับสายอย่างงัวเงีย มืออีกข้างขยี้ตาอาการคนเพิ่งตื่นนอน
"เธอทำแบบนี้ทำไมอ่ะ การิน!!" เสียงอันทั้งเข้มและดุดัน ด้วยความโมโห ทำเอาการินตื่นเต็มตาดีดตัวขึ้นนั่งทันที
"งงเรื่องอะไรล่ะคะ"
"ที่เธอเขียนมาให้พี่อ่ะ"
"ก็มันเป็นเรื่องที่คุณทำเองจะงงทำไมล่ะคะ"
"นี่เธอคิดว่าสิ่งที่เธอเขียนมันเป็นความจริงเหรอ"
"หรือว่าไม่จริงล่ะคะ หรือต้องให้ตามตัวสาวๆพวกนั้นมาเป็นพยาน"
"ไม่ต้องหรอก ฟังนะการิน 'ถ้าไม่รู้อะไรจริงๆ อย่าพูดได้ปะ 'บางเรื่องมันก็ไม่เป็นอย่างที่เธอคิดหรอกนะ คนทุกคนมีเหตุผลของตัวเองกันทั้งนั้น เพียงแต่ว่าจะมีใครเข้าใจรึป่าว"
"เหตุผลของคนเห็นแก่ได้ มันก็ไม่ได้เป็นเหตุผลที่สังคมยอมรับนักหรอกค่ะ และการินก็ไม่ได้อยากรู้เหตุผลที่คุณกระทำด้วย ที่การินทำไปก็เพียงอยากให้คุณเลิกสร้างภาพว่าตัวเองเป็นพ่อหนุ่มขี้เหงา เพื่อหลอกซื้อหัวใจสาวๆมาบีบทิ้งเล่นสักที แต่การินคิดว่าถึงไงคุณก็ไม่หยุดทำเรื่องเลวๆแบบนี้หรอก แล้ววันนึงคุณจะเสียใจ รู้สึกดีมากเหรอที่ทำให้คนอื่นหมดศรัทธาในตัวคุณเอง"
"การิน!! อย่ามาทำเป็นสั่งสอนคนอื่นเลย เธออ่ะเด็กเกินไปที่จะรับรู้เรื่องราวที่มันซับซ้อนนัก ให้รู้จริงแล้วค่อยมาพูดแล้วกันนะ"
 
          สิ้นเสียงอันก็วางสายไปดื้อๆ ทำเอาการินแทบอยากจะไปตบหน้าผู้ชายคนนี้ซะ
 
[...จับได้แล้วยังไม่สำนึกอีก เลวครบสูตรจริงๆ พูดจาก็งงๆ เรื่องราวซับซ้อนอะไรกันไร้สาระที่สุดมันก็แค่คำแก้ตัวของคนไม่สำนึกผิดเท่านั้นเอง คุณอัน คุณเป็นศัตรูกับฉันนับแต่บัดนี้เป็นต้นไป....]
 
               สายตาอาฆาตรของการินร้อนแรงจนแทบจะเผาห้องรกๆของเธอได้เลยทีเดียว
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
               หลังจากวันนั้นเสียงโทรศัพท์ของอันก็ขาดหายไปอย่างไร้วี่แวว แต่เสียงโทรศัพท์นั่นก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจของการินอยู่แล้ว แต่เธอและอันก็ยังไม่วายเจอกันที่ร้าน SwayหรือHubrisอยู่ดี เพราะการินก็ไปเที่ยวเรื่อยๆ ในวันว่างๆ
 
"วันนี้สวยจนจำไม่ได้เลยนะ"
 
                ชายหนุ่มเดินเข้ามาเฉียดร่างของสาวน้อยการินที่กำลังเต้นอย่างเริงร่า การินหันไปมองหน้า อัน ด้วยสีหน้าหมดอารมณ์สนุก และอันก็เดินผ่านพ้นไปพร้อมสายตาที่เย็นชาอย่างไร้เยื่อใย
 
"หล่อๆแบบนี้ไม่น่าเป็นพวกฟันแล้วทิ้งเลยเนอะ หน้าตาดูเป็นคนดี" ภัทเสนอความเห็น ก่อนจะยกแก้วเหล้าในมือมาดื่ม และเต้นต่ออย่างลืมอาย
"งี้แหละ คนเรามองภายนอกไม่ออกจริงๆ โลกเดี๋ยวนี้มันมีแต่เปลือก เนื้อในยากที่จะเห็น" การินพึมพำ
"เต้นดีกว่าเร็วเข้า การิน" นิชาค้องคอชวนการินเต้น การินจึงสลัดเรื่องร้ายๆออกจากสมองชั่วคราว
 
              ดื่มหนักถึงเวลาปล่อยถ่ายของเหลวออกจากร่างกายบ้าง การินเดินเซๆแหวกผู้คนที่หนาแน่นในร้านHubrisไปรอต่อคิวในห้องน้ำ มีคนรอต่อคิวอยู่หลายคน และหนึ่งในนั้นก็ทักการินขึ้นมา
 
"ไงการินเมาอีกล่ะสิ" ฝันสาวน้อยตัวเล็กแหงนมองหน้าการินที่เริ่มแดงๆระเรื่อ
"อ่าวฝัน ฉันก็นึกว่าใครซะอีก ฉันยังไม่เมาเลย เต้นหนักไปหน่อยโคตรร้อนเลย"
"อืม!! ร้านร้อนมากอ่ะคนแน่น นี่แกมากับภัทแล้วก็นิชาใช่มั้ย"
"เออใช่ๆ เออนี่ฝันฉันอยากกลับมาทำงานว่ะ โปรเจ็กฉันเริ่มน้อยแล้วเริ่มเบื่อๆไม่อยากอยู่หอไปวันๆ"
"ก็มาทำสิ ทำได้อยู่แล้วแหละ"
"แล้วลงเวรไงอ่ะ"
"ก็ไปบอกพี่ปิมอ่ะว่าแกจะกลับมาทำงาน แล้วขอเค้าลงเวร เออๆฉันเข้าห้องน้ำก่อน" ถึงคิวของฝัน ฝันจึงวิ่งเข้าห้องน้ำไปทันทีราวกับกลั้นไว้ไม่ไหวอีกแล้ว
 
              การินเข้าห้องน้ำเรียบร้อย เธอเดินตรงดิ่งไปหาปิม ซึ่งยืนดูแลลูกค้าอยู่หน้าบูทดีเจ
 
[...จะพูดไงดีล่ะ ท่าทางพี่ปิมคงไม่อยากให้ฉันกลับมาทำงานแน่เลย...]
 
"พี่ปิม การินอยากกลับมาทำงานที่ร้านอ่ะพี่" การินเสี่ยงพูดไป ผู้ฟังฟังแล้วยิ้มเจื่อนๆอย่างลำบากใจ
"การิน คือพี่ปอบอกให้พี่รับเด็กที่ทำงานจริงจังอ่ะ คือแบบว่าต้องทำอย่างน้อยอาทิตย์ละ 3 วัน การินจะว่างเหรอ"
"เอ่อ!! .....ก็ถ้าเป็นอาทิตย์นี้ก็ยังไม่ว่างอ่ะ แต่ว่าอาทิตย์หน้าการินเสร็จโปรเจ็กทำได้ทุกวันเลย"
"งั้นพี่ว่าการินไปเคลียร์งานให้เรียบร้อยดีกว่านะแล้วค่อยมาทำทีเดียว"
"แต่การินอยากทำจริงๆนะ เริ่มอาทิตย์นี้ไม่ได้เหรอพี่"
"คนเต็มว่ะ การิน  เด็กร้านเราเยอะแล้วอ่ะ" ปิมยิ้ม และเดินจากไปเพราะมีลูกค้าสั่งน้ำแข็ง
 
[...คิดไม่มีผิดจริงๆเลย ทำไมต้องไม่อยากให้ฉันมาทำด้วยนะ ฉันก็เป็นคนทำงานนะยะไม่ได้เล่นๆสักหน่อย...]
 
                การินเดินหน้าตาบึ้งตึงอย่างไม่สบอารมณ์กลับโต๊ะไปบังเอิญเดินสวนกับน้องบอลเด็กร้านที่เธอสนิท
 
"บอล พี่อยากกลับมาทำงานว่ะ" การินมีสีหน้าลำบากใจ
"ก็มาทำสิพี่"  บอลยิ้มกว้าง
"แต่พี่ปิมบอกว่าคนเต็ม"
"เต็มอะไรอ่ะพี่ ไม่เต็มสักหน่อย มาทำเลยเชื่อบอล"
"จริงเหรอ ต้องทำอาทิตย์ละ 3 วันด้วยนี่"
"ไม่จำเป็นหรอก พี่ยิกเด็กร้านเก่า ยังมาทำได้เลย ทำไมพี่จะกลับมาทำไม่ได้"
"งั้นบอลลงเวรให้พี่หน่อยได้มั้ยอ่ะ"
"ได้สิพี่ พี่จะทำวันไหนอ่ะ"
"วันศุกร์นี้ ลงให้พี่ด้วยนะ"
"ได้ๆพี่" และบอลก็เดินออกไปสูบบุหรี่หน้าร้าน การินเดินยิ้มกลับโต๊ะอย่างสบายใจ เพราะเธอได้ข่าวมาว่า ตอนนี้อำนาจของปิมถูกลดลงมาก เด็กร้านไม่ค่อยศรัทธาและเชื่อฟังปิมดังเก่าก่อน ด้วยนิสัยของเขาเองทำลายตัวเอง
 
          การินไปกินเหล้ากับภัท และนิชาต่ออย่างอารมณ์ดี และเธอก็เหลือบไปเห็นปอกำลังนั่ง chat BB ของเขาอย่างไม่สนใจโลกอยู่บนลำโพงเพียงลำพัง
 
[...ฉันจะกลับมาทำงาน ยังไงซะฉันก็ต้องยอมรับกับเจ้านายคนใหม่ บางทีฉันต้องลบอคติออกไปก่อนและเรียนรู้อะไรใหม่ๆบ้าง เขาอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้ ขั้นแรกต้องไปขอโทษเรื่องที่เมาและอ๊วกใส่เสื้อเขา หรือเขาอาจจะลืมไปแล้วมั้ง ไม่เป็นไรหรอก ทำผิดก็ต้องขอโทษ...]
 
           การินเดินแหวกคนเมาที่เต้นแร้งเต้นกาอยู่แถวหน้าเวที และลัดเลาะไปยืนตรงหน้าปอ ปอเงยหน้ามองการินด้วยสีหน้าประหลาดใจ เลิกคิ้วขึ้นประมาณถามว่ามีอะไร
 
"พี่ปอวันนั้นหนูขอโทษนะพี่" การินยิ้มเขินๆ
"วันไหนครับ" สีหน้าปอเรียบเฉย
"วันที่การินเมาอ๊วกใส่เสื้อพี่อ่ะ" พูดจบ ปอทำท่าคิดเล็กน้อย ราวกับเรื่องวันนั้นถูก Delete ทิ้งไปจากความทรงจำเรียบร้อยแล้ว
"อ้อ!!วันนั้น ไม่เป็นไร พี่ก็ทิ้งเสื้อตัวนั้นไปแล้วล่ะครับ ซักไม่ออก"  หนุ่มใหญ่ยิ้มจางๆ
 
[...เหมือนโดนด่าอ้อมๆเลยว่ะ นี่เป็นอีกเรื่องที่ฉันไม่ค่อยชอบพี่ปอ เขาชอบพูดกัดๆฉันตลอด ตอนช่วงที่เขาซื้อร้านใหม่ๆฉันยังทำงานอยู่ เขาก็ชอบมาพูดกับฉันว่า ' ตั้งใจทำงานเหอะน้อง' เหมือนด่าว่าฉันขี้เกียจ...]
 
"เออ!! วันศุกร์นี้หนูกลับมาทำงานที่Hubrisนะพี่"
"อ้อเหรอ ทำได้เหรออาทิตย์ละ 3 วันอ่ะครับ" สีหน้าของปอคล้ายกับปิมไม่มีผิด ออกแนวไม่ต้อนรับ
"ก็ได้แหละค่ะ" การินฝืนยิ้มหวานและรีบเดินกลับมาก่อนที่เธอจะเสียความรู้สึกมากกว่านี้
 
[...ก็ทำไมล่ะฉันจะกลับมาทำ ไม่ต้อนรับฉันก็จะทำ พี่ปอเป็นคนพูดตอนมาซื้อร้านเองว่าจะไม่ไล่เด็กร้านเก่าออก ฉันก็เป็นเด็กร้านเก่า ไงก็จะทำ ให้รู้กันไปสิระบบใหม่ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ก็อยากรู้เหมือนกันที่พี่ปอพร่ำบอกว่าเด็กร้านSwayเก่งกว่าเด็กร้าน Hubrisจะสักแค่ไหน...]
 
                สายตาการินมุ่งมั่น ก่อนจะกรอกเหล้าเข้าปากจนหมดแก้วด้วยความฉุน
 
                อีก 2 วันการินจะกลับมาร้านนี้อีกครั้งในคราบของเด็กร้านHubris แต่ที่ไม่เหมือนเดิม คือ เจ้านายใหม่ที่แสบๆไม่ว่าจะเป็น อัน ที่ตั้งให้เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งไปแล้ว กับ ปอ เจ้านายที่คอยกัดแทะตลอดเวลากดดันเธอเรื่อยมา อีกคนที่เห็นจะไม่มีพิษมีภัย คือ ชาย ที่ดูใจดีและเป็นกันเองที่สุด และระบบทำงานแบบใหม่ที่เข้มงวดขึ้นและเป็นระบบมากขึ้น เหนื่อยมากขึ้นด้วย ที่ทำให้การินต้องปรับตัวอีกหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเด็กร้านใหม่ๆที่การินไม่รู้จัก และเด็กร้านSway ที่การินรู้จักคร่าหน้าตาดีแต่ไม่เคยสนทนาด้วยเลย การกลับมาอีกครั้งของการินในการเป็นเด็กร้านเป็นเรื่องท้าทายมากสำหรับ หญิงสาวที่หัวใจอ่อนไหวและอ่อนแอ แต่พยายามทำใจให้เข้มแข็งเพื่อลืมเรื่องราวที่เสียใจและความเหงาเดียวดายที่เข้ามาในใจทุกวินาที เป็นที่สุด อย่างเธอ
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 139 ท่าน