Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
นักลวงรักมือสมัครเล่น!!
3
12/11/2554 13:17:40
638
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 3 นักลวงรักมือสมัครเล่น
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
          "!!!! ต่อให้ฉันนนนน...จะรักเธอมากเท่าไหร่...แต่ก็รู้ว่าเธอคงจะไม่สนใจก็ยังฝันไปและยังคงหวังเอาไว้ข้างในจิตใจว่าซักวันเธอจะมีฉัน.... แต่ก็รู้เป็นไปไม่ได้เมื่อเธอคิดว่าฉันไม่ใช่!!!..แต่ก็ไม่เป็นไรก็อยากจะขอมีเธอเรื่อยไปในใจไปอีกแสนนาน ..............."
 
          น้ำใสกำลังจะเอ่อล้นจากเบ้าตา แต่การินคงไม่ยอมให้ อัน เจ้านายสุดหล่อเห็นน้ำตาและความอ่อนแอของเธอได้ เธอรีบปาดน้ำตา และรีบเปลี่ยนเพลง  ภายในห้องคาราโอเกะเล็กๆ  มีเพียงหญิงสาวที่ร่ำร้องเพลงต่างๆด้วยความเศร้า  ส่วนหนุ่มหล่อที่นั่งเท้าคางตาสะลึมสะลือกลับง่วงนอนแทบขาดใจ
 
"เป็นไรรึป่าว การิน เล่าให้ฟังได้นะ"
 

อันนอนแผ่บนโซฟาในห้องคาราโอเกะแคบๆสำหรับสองคน ด้วยความที่เขาได้นอนไม่เพียงพอแต่ก็ใจดีมาเป็นเพื่อน การิน ร้องคาราโอเกะ

 
"ไม่มีไรหรอกค่ะ ก็แค่อกหักธรรมดาทั่วไป รักคนที่เขาไม่รัก"
"คนนั้นน่ะเหรอ!!"
"คนไหนเหรอคะ"
 
          การินซึ่งนั่งที่พื้นอยู่หน้าจอโทรทัศน์ เพื่อสะดวกแก่การเลือกเพลง รีบหันหลังไปทาง อัน ซึ่งนอนยิ้มอย่างมีเล่ห์นัยบนโซฟา
 
"ก็คนที่การิน พูดให้พี่ฟังวันที่การินเมามานอนตักพี่อ่ะ ^^"
"-_- !!! แหมพี่ย้ำจัง....ว่าแต่การินพูดอะไรไปบ้างเหรอคะ การินจำไม่ได้จริงอ่ะ"
"ขึ้นมานั่งใกล้ๆพี่สิ แล้วเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง"
 
          อัน ตบเบาะโซฟาประมาณว่าเรียกให้การินขึ้นไปนั่งเคียงข้าง ด้วยรอยยิ้มที่แสนจะกำกวม  หญิงสาวยิ้มแหยๆ
 
[...อะไรของเค้านะพี่อัน ตกลงจะเป็นชายหรือเป็นเกย์กันแน่ เค้าเป็นเกย์นี่นาแต่ทำไมทำตัวอย่างกะพวกผู้ชายเจ้าชู้ นักลวงรัก ทางที่ดีอย่าใกล้มากเลย ยังไงฉันก็ต้องวางตัว ไงเค้าก็เป็นเจ้านายอยู่ดี และเราก็ไม่ได้สนิทกันมาก..]
 
"ไม่เอาอ่ะพี่  การินอยากนั่งตรงนี้มันเลือกเพลงสะดวกดี ว่าแต่การินพูดถึงใครเหรอคะพี่อัน"
"ก็คนที่ชื่อ โจ มั้ง พี่ก็จำไม่ค่อยได้หรอก เสียงเพลงมันดังพี่ก็ไม่รู้เรื่อง"  สีหน้าอันดูผิดหวัง  ที่การินยังคงนั่งที่พื้นหน้าจอโทรทัศน์
"การินพูดไปเยอะมากเลยเหรอพี่อัน"
"ก็ไม่มากไรหรอก ก็ตอนแรกมานั่งคุยแล้วก็ฟุบลงไหล่ พี่ก็ผลักออก การินก็พูดๆๆแล้วก็ฟุบลงตักพี่เลย พี่ชาย เห็นก็มาถ่ายรูปไว้ ตลกนะเราอ่ะ"
"เหอๆๆ -_-!!! ตลกเหรอน่าอายมากกว่าอีก พูดไรไปบ้างก็ไม่รู้ตัว"
"รักเค้ามากเหรอ" อันเปลี่ยนสีหน้าอย่างจริงจัง
"มากค่ะ รักเค้ามาปีนึงแล้ว แต่เค้าไม่เคยรักการินเลย แต่เราก็สนิทกันมาก แต่เมื่อเร็วๆนี้แฟนเค้าคงไม่อยากให้เค้าสนิทกับการินมากเค้าก็มาบอกให้การินเลิกติดต่อพูดคุยกับเค้า....การินก็เลย...เสียใจ"
"อย่าคิดมากเลยไอน้อง" อันเอื้อมมือมาลูบหัวการินอย่างนุ่มนวล การินถึงกับขนลุกทันที
"นี่การินแค่ปีเดียว พี่เคยคบกับแฟนมาเกือบ 8 ปี แล้วก็มาเลิกกัน"
"ทำไมถึงเลิกกันล่ะคะ คบกันตั้งนาน" การินเบิกตากว้างอย่างสนใจ
"เขามีคนอื่น เพราะพี่ไม่ค่อยมีเวลาด้วยแหละ เราห่างกัน"
"เศร้านะคะ เออ.......ว่าแต่แฟนพี่เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงอ่ะคะ"
" ผู้หญิงดิ เฮ้ย!!!...คิดว่าพี่เป็นเกย์จริงเหรอ พี่เหมือนขนาดนั้นเลยเหรอ"
"เอาตรงๆ  ก็ใช่เลยค่ะ บุคลิคการแต่งตัว ตกลงไม่ได้เป็นเหรอคะ"
"ไม่ได้เป็นเว้ย  จะลองมั้ยล่ะ"
 

อันคว้ามือการิน จนหญิงสาวโน้มตัวไปกระแทกโซฟาเบาๆ เธอรีบสบัดมือและขยับมานั่งให้ห่างโซฟามากกว่าเดิม

 
"ไม่ดีกว่าพี่ เกรงใจจังเลย ร้องเพลงต่อดีกว่า พี่อันอยากร้องบ้างมั้ยคะ"
"ไม่ร้องอ่ะ  การินร้องเพลงนึงให้ฟังหน่อยสิ"
"เพลงอะไรคะ"
"เธอคือใคร"
"อ้อ ได้ค่ะ เพราะดีนะคะเพลงนี้ เศร้าด้วย"
 
".......จะมีไหมซักคน มาเปลี่ยนชีวิตของฉัน เธอคือใคร!!! ....ที่จะรักจริง ไม่ทอดทิ้งกัน อยากจะรู้...จะมีไหมซักใจ จะได้เจอเธอ อยากรู้เธอคือใคร....ที่จะเป็นรักสุดท้าย ของฉันจริงๆสักที !!!!"
 

การินร้องเพลงไปด้วยน้ำตาคลอ เพลงแล้วเพลงเล่าเพลงทั้งเสียดแทงใจ ช้าๆชวนหลับ ทำเอาอันผลอยหลับไปหลายรอบ

 
"ทำไมไม่มาร้องคนเดียว เป็นพี่เศร้าๆแบบนี้ก็คงมาคนเดียว"
"ก็แบบว่า.....ช่วงนี้มันเป็นช่วงโปรโมชั่นอ่าค่ะ มาเป็นคู่ฟรี 1 ชั่วโมง" การินยิ้มกว้างอย่างเปิดเผย
"โห!!!! นี่อย่าบอกนะว่าหลอกมาเอาชั่วโมงฟรี"
"ป่าวน้า!!!!ก็ชวนมาร้องด้วยกันนั่นแหละ ก็พี่อันไม่ร้องเลยนี่นา"
"ก็พี่ง่วงนอนนี่"
"เหรอคะถ้างั้นก็กลับไปนอนก่อนก็ได้นะคะพี่ การินยังอยากร้องต่อให้ครบ 2 ชั่วโมงอ่ะ"
"แล้วการินจะกลับหอไงล่ะ"
"ก็หอการินอยู่แถวนี้เองเดินไปนิดหน่อยก็ถึงแล้ว"
"การินอยู่หอแถวRNG เหรอ อยู่กับใครอ่ะ"
"อยู่กับ นิตาไงคะ จำนิตาได้ปะ เด็กร้านเHubrisเก่าเหมือนกันอ่ะ แต่นิตาไม่ได้ทำงานนานแล้วค่ะ"
"ใช่ที่เป็นแฟนเก่าปิมปะ"
"ใช่ๆค่ะ  นิตาที่เคยเป็นแฟนเก่าพี่ปิม  การินอยู่หอกับนิตา 2 คน" การินยิ้มหวานและหันไปร้องเพลงต่ออย่างเด็กซื่อๆคนหนึ่งจะเป็น
 

[...ท่าจะไม่ใช่เกย์แล้วสิ นึกว่าฉันตามไม่ทันรึไงพี่อัน ถามถึงหอเริ่มมีเจตนาไม่ดีล่ะสิ ไม่แน่รอดูอาการต่อไป อย่าคิดว่าจะมาหลอกฉันได้นะ ไม่มีทาง..]

 
"การินจะร้องเพลงจนครบ 2 ชั่วโมงเลยเหรอ นี่มัน ตี 5 แล้วนะ"
"ค่ะ!! การินมาเพื่อร้องเพลง อุตสาห์ได้ฟรีอีกชั่วโมงการินก็ต้องร้องให้คุ้ม พี่อันง่วงนอนกลับก่อนก็ได้นะคะ การินยังอยากร้องต่อจริงๆ ขอบคุณมากนะที่มาเป็นเพื่อน"
"โห!!!!!! ไล่เลยอ่ะ" อันลุกขึ้นนั่งทำหน้างอนๆ
"ป่าวนะ!! การินไม่ได้ไล่   ก็เห็นพี่อันงอแงง่วงนอนก็เกรงใจไง  อยู่ต่อก็ได้เป็นเพื่อนการินจนจบงาน"
"ง่วงอ่ะ บนโซฟานอนไม่สบายเลย ขอนอนตักหน่อยดิ"
 

ว่าแล้วอันก็ลงจากโซฟามานอนตักการิน การินถึงกับหน้าเหวอไปเลยทีเดียว ทำอะไรไม่ได้ จะปฏิเสธก็ไม่ทันแล้วอันแนบหน้าลงกับตักการินไปเรียบร้อยแล้ว

 
[...ไงดีล่ะฉันเขินนะเนี่ย ส่อแววหื่นมากเลย คิดว่าฉันจะยอมง่ายๆเหรอ ฉันจะทำให้รู้ว่าผู้หญิงก็ไม่ได้ง่ายเหมือนกันหมดทั้งโลกหรอกนะ นอนได้นอนไปแต่อย่ามากกว่านี้แล้วกัน...]
 

การินยังคงนิ่งร้องเพลงอย่างไม่สนใจว่าอันจะนอนตัก เพลงแล้วเพลงเล่าการินก็ไม่สนใจอันเลย

 
"ถือว่าหายกันละกันที่การินมานอนตักพี่"
"หายกันเหรอ!!!! เหอๆๆๆ-_-!!ได้ค่ะ"
 
[...หายกันอะไรล่ะ ผู้ชายดีๆที่ไหนจะกล้ามานอนตักผู้หญิงที่ไม่สนิทหน้าด้านๆแบบนี้ นอกจากหวังบางอย่าง อย่าหวัง คุณคิดผิดมาก...]
 
          การินยังคงร้องคาราโอเกะไปอย่างไม่สนใจ อัน ราวกับไม่มีใครมานอนตัก ชายหนุ่มหน้าตาดีขมวดคิ้วอย่างไม่ได้ดั่งใจ
 
"ตักนุ่มจัง" อันเอามือที่แสนซุกซนมาลูบไล้บริเวณขาของการิน การินก็ยังคงนิ่งไม่สนใจ  เสมือนไร้วิญญาณ  ไร้ความรู้สึก
 
[...ไม่ได้ผลหรอกที่จะมาปลุกเร้า ฉันเกลียดมากที่สุดเลยผู้ชายแบบนี้ คิดว่าตัวเองหล่อเลือกได้มากเลยสิท่า มาทำอะไรแบบนี้ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเค้าก็คงหลงงมงายไปนานแล้ว แต่กับฉันมันไม่ได้กระตุ้นต่อมรักฉันได้เลย...]
 

เวลาล่วงเลยไปอันก็เริ่มหมดความอดทนกับการินที่นั่งร้องเพลงราวกับเป็นก้อนหินไม่มีชีวิต อัน ลุกขึ้นนั่งและหาวซ้ำไปมา เพื่อให้การินถาม

 
"จะกลับแล้วเหรอคะ เดี๋ยวหนูเดินออกไปส่งนะ" การินตัดบทเชิงไล่
"อืม...กลับก็ได้"
 
          อัน ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ส่วนการินรีบเปิดประตูและเดินนำ อันเดินตามมาติดๆและจับเอวการิน การินรีบตวัดตัวออกและทำทีหยอกๆกับอัน
 
"ง่วงนอนแล้วใช่มั้ยคะ ยังไงก็ขอบคุณจริงๆที่มาร้องเกะเป็นเพื่อนนะคะพี่อัน" การินยิ้มแป้น แต่อันกลับจ้องมองการินอย่างเสียดายที่เขาพลาดในวันนี้
"จำไว้เลยนะการิน หลอกมาเอาชั่วโมงฟรีนี่นา"
 
          อัน ชี้หน้าการินแบบหยอกล้อ และเดินออกจากร้านไปเพียงลำพัง
 
"กลับดีๆนะพี่" การินยืนโบกมืออยู่หน้าร้านยืนมองจนอัน ขับรถออกไปในเช้าตรู่
 
[...กลับไปได้ก็ดี รำคาญอยู่ตั้งนานลูบอยู่ได้ขาอ่ะ อยากจะบอกว่าจั๊กจี้จะแย่ ไม่นึกเลยว่าพี่อัน จะเป็นแบบนี้ ตอนแรกก็คิดว่าเป็นเกย์จริงๆนะเนี่ย ที่ไหนได้ ก็ไม่แน่อาจเป็นพวกได้ทั้งสองเพศ กามวิปริตนี่เอง แย่ว่ะคนเราสมัยนี้หมกมุ่นฟุ้งซ่าน น่ารังเกียจจริงๆ...]
 
             การินกลับเข้าไปร้องเพลงในเวลาที่หลงเหลือ เมื่อเหลือเพียงเธอคนเดียวในห้องคาราโอเกะเล็กๆ เธอก็ไม่อายใครที่จะปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้นไว้ได้อีก การินนั่งร้องไห้จนหมดชั่วโมงเธอต้องตัดใจปาดน้ำตาเพื่อออกไปสู่โลกความเป็นจริง การินก้าวออกจากร้าน แสงอาทิตย์ยามเช้าปะทะใบหน้าที่หลงเหลือคราบน้ำตาของเธอ อากาศยามเช้าช่างสดชื่นเหลือเกิน ฝูงนกบินผ่านหน้าไปอย่างเป็นระเบียบ
 
[..บ้าจริงๆเลยการิน ทำไมฉันถึงบ้าขนาดนี้ กับอีแค่ผู้ชายคนเดียวทำไมฉันต้องมาทำตัวเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกดับ การินผู้เข้มแข็งของฉันมันหายไปไหนหมด ฉันยังต้องใช้ชีวิตต่อไปเหมือนพระอาทิตย์ตกแล้วก็ขึ้นซ้ำไปมาทุกวัน นกที่ยังบินผ่านไปมาเหมือนทุกวัน และฉันที่ยังต้องหายใจและเดินต่อไป...]
 
          การินยิ้มรับกับเช้าวันใหม่ ละทิ้งน้ำตาเอาไว้ในร้านคาราโอเกะ และก้าวเดินออกจากร้านอย่างมีความหวังที่จะก้าวเดินในวันต่อๆไปด้วยกำลังใจจากตัวเธอเอง
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
               วันแล้ววันเล่าที่เดินผ่านไป ผู้คนก็ยังคงหลั่งไหลมาเที่ยว Sway & Hubrisในยามค่ำคืน รายได้เข้ามาสู่ร้านเป็นกอบเป็นกำ แม้ในวันหนึ่งๆ ปอ ต้องเจียดเงินบางส่วนให้แก่ตึกข้างเคียง เพราะเสียงที่อึกทึกครึกโครมของเสียงเพลงในร้าน ทำเอาครอบครัวที่อยู่ติดๆนอนไม่ค่อยได้  ในการสร้างสรรค์ความสนุกแก่ผู้คนกลุ่มหนึ่ง ก็กลับสร้างปัญหาให้กับคนอีกกลุ่ม แต่ถึงอย่างนั้น เงินก็เป็นปัจจัยหนึ่งที่ใครก็อ้าแขนรับ เงินก็ยังเป็นพระเจ้าสำหรับใครหลายคน เมื่อมีเงินทางก็สะดวก  ไม่ว่าจะเป็นตึกข้างเคียงที่มีลูกชายตัวน้อยที่ซึมซับเสียงดนตรีที่อึกทึกทุกวี่วัน  หรือเจ้าหน้าที่ตำรวจ
 
"การิน วันนี้แกว่างป่าวอ่ะ"
นิตาเก็บผ้าที่ตากไว้หลังห้องมานั่งพับเก็บอย่างเป็นระเบียบในตู้เสื้อผ้า
"ทำไมเหรอนิตา" การินเงยหน้าขึ้นจาการเขียนงานที่ดูวุ่นวายบนโต๊ะดร๊าฟของเธอ
"คืนนี้น้องๆฉันจะไปกินเหล้าที่ร้าน Hubrisแกไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยดิวะ"
"ได้สิ เนี่ยฉันดร๊าฟงานจะเสร็จแล้ว"
 
                ถึงเวลาของการท่องเที่ยวยามราตรี เวลาที่พอเหมาะก็เห็นจะเป็นสี่ทุ่ม การินและนิตาแต่งตัวสวยออกจากหอ สายตาหนุ่มๆมองกันอย่างเกรียวกราว ก็ไม่แปลกที่จะมีคนมองเพราะนิตาก็เป็นคนหน้าตาดีแต่งนิดแต่งหน่อยก็ยิ่งน่ามองยิ่งขึ้น ความจริงแล้วการไปเที่ยวร้าน  Sway &Hubris เป็นที่ที่การินไปบ่อยมากจนไม่รู้ว่าจะต้องแต่งตัวให้สวยเวอร์ไปเพื่ออะไร แต่วันนี้มีเวลามากหน่อยจึงแต่งไปอย่างเต็มที่
 
              ทุกก้าวที่การินเดินย่างกรายเข้ามาในร้าน เธอรู้สึกถูกจับตามองด้วยสายตาหลายคู่ อาจเป็นเพราะเด็กร้านรู้จักเธอทุกคน
 
"มากี่คนการิน" ปิม ผู้จัดการร้านHubris  ยังทำหน้าที่นี้คือการรับแขกได้ดีไม่มีที่ติ นอกเหนือจากนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรที่เขาอยากจะทำ
"6 คนค่ะพี่ปิม"  การินยิ้มจางๆ
"งั้นนั่งตรงโต๊ะโซฟาแล้วกัน ไปไหนมารึป่าว ทำไมแต่งตัวสวยเชียว"
"ป่าวค่ะ  ก็จะมาที่นี่แหละ นานๆมาทีก็ต้องจัดเต็มหน่อย"
"เออๆๆก็ดี"

               ปิมยิ้มแบบไม่จริงใจสักเท่าไหร่ และหันมองไปทางนิตา อดีตแฟนเก่าที่เดินเชิดผ่านไปเข้าห้องน้ำ ปิมมองนิตาอย่างอาวรณ์ และเดินกลับมาหาการินซึ่งนั่งจัดแจงแก้วบนโต๊ะ
 
"การิน  กลับพร้อมนิตารึป่าว" ปิมเข้ามานั่งข้างๆที่โซฟา
"คงงั้นมั้งคะ หรือไม่แน่พี่กอ แฟนนิตาก็มารับเองแหละพี่ ทำไมเหรอ" การินยิ้มมุมปากแบบสะใจเล็กน้อย
"ป่าว!! ก็ดูเพื่อนด้วยอย่าให้นิตาเมามาก"
"ก็ต้องดูอยู่แล้วแหละค่ะ" การินยิ้มกว้าง แต่อีกฝ่ายยิ้มเจื่อนๆ ตบบ่าการินและจากไปเงียบๆ
 
               สักพักภัทก็มาสมทบในปาร์ตี้คืนนี้ การฉลองของค่ำคืนเริ่มขึ้น ต่างคนต่างเทเหล้าลงแก้วตัวเอง ผสมน้ำ ผสมmixerตามใจชอบของแต่ละคน ช่วงแรกทุกคนจะนิ่งๆนั่งคุยกันพอเป็นพิธี สายตาก็สอดส่ายหาหนุ่มๆที่หน้าตาถูกใจในร้าน และดูดนตรีสดที่เล่นพอฟังได้
 
               การินหันไปสะดุดกับ ปอ ที่ยืนอยู่หน้าบาร์เคียงข้าง อัน ราวกับกำลังพูดถึงเธออยู่ เธอรีบหันกลับไม่กล้ามองหน้าปอ ด้วยวีรกรรมที่เธอทำไว้
 
[...พี่ปอเขาคงลืมไปแล้วมั้ง ยืนคุยอะไรกับพี่อันนะ เหมือนนินทาฉันเลย ผู้ชายร้านเหล้ามีไม่กี่เรื่องหรอกที่จะคุย อย่าไปสนใจเลย เจ้านายจากร้านข้างบนหาดีได้มั้ยเนี่ยแต่ละคน...]
 
               การินก้มหน้าก้มตาชงเหล้าคนแล้วคนอีก และชวนภัทคุยแก้เขิน โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เธอคิดมันถูกต้องแล้ว
 
" การินมันน่ารักดีนะว่ามั้ย อัน" 

ปอ ยกแก้วชนกับอัน สายตาผ่านแว่นเพ่งไปทางการินที่นั่งอยู่อีกมุมของร้าน

"เออ!! .....ก็ดีนะพี่ แต่ไม่ใช่เสป็คผม" อันพยายามวางท่าดูเชิงปอ
"อ่าว!! ผม ก็นึกว่า การิน เป็นเด็กคุณซะอีก"
"เด็ก เดิก อะไรพี่ ไม่ใช่สักหน่อย"
"อ่าวเหรอ ก็วันนั้นผมเห็นขึ้นรถคุณ ไปไหนกัน"
"อ้อ พอดีผมจะไปแถวหอการิน ก็เลยไปส่งเค้าเฉยๆ ไม่มีไรเลยพี่จริงๆ"
"เหรอ เออ..." ปอ ชะงักการคุยเพราะโทรศัพท์เข้ามาพอดี
"ครับ..ครับนี่ผมอยู่ร้านครับเดี๋ยวผมออกไปหาแล้วกันครับ OK ครับๆ"
"พี่ชอบการินเหรอพี่" เมื่อปอวางสายเรียบร้อย อันก็ถามไปตรงๆ แววตาลุ้นกับคำตอบ
"แล้วคิดว่าไง" ปอยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย และเดินเข้าไปเคลียร์ในบาร์ ปล่อยอันให้ผิดหวังกับคำตอบ
"พี่ปอ กลับแล้วเหรอพี่" เตม เด็กร้านคนสนิททักเมื่อเห็นปอ หอบกระเป๋าออกจากบาร์
“เออ!! ดูลูกค้าด้วย ไปก่อน อัน " ปอหันมาโบกมือลาอัน และเดินออกจากร้านไปอย่างเร่งรีบ ปล่อยอันยืนมองตามหลังอย่างครุ่นคิด
 
              ดึกขึ้นคนเข้าร้านจนแน่น และแน่นอนยิ่งดึกยิ่งเมา ลูกค้าแต่ละโต๊ะต่างโยกย้ายไปตามจังหวะที่คึกคักอย่างเช่นทุกวัน รวมทั้งโต๊ะของการิน ที่ดูจะโดดเด่นที่สุดในร้านในค่ำคืนวันนี้
 
"เมารึยังการิน" เสียงที่คุ้นๆมากระซิบข้างหูของหญิงสาว พร้อมมือของชายคนนั้นที่มาโอบเอว
"ยังไม่สุดค่ะพี่ ก็แค่กริ่มๆเอง พี่อันชนกันดีกว่า" การินใช้จังหวะผลักอันออกเบาๆและแกล้งควงแขนอัน ชวนอันชนแก้วในมือแทน อันก็ชนแก้วตามคำร้องขอ แม้ว่าของเหลวที่อยู่ในแก้วอันจะไม่ใช่เหล้าก็ตาม
 
[...ฉวยโอกาส แบบนี้ฉันเจอมาเยอะแล้วจะมาเป็นฝ่ายกระทำ ฉันต้องเป็นฝ่ายกระทำ และปั่นหัวให้คิดว่าฉันเล่นด้วย สุดท้ายก็ค่อยปอกแห้วให้กิน...]
 
"พี่อันแลกแก้วกันดีกว่านะ" การินดึงแก้วจากมืออัน และยื่นแก้วเธอที่ชงเหล้าค่อนข้างเข้มให้อันแทน
"จะดีเหรอ การิน" การินรู้จุดอ่อนของอัน อันเป็นคนคออ่อนมากถึงมากที่สุด กินเหล้าได้แก้วสองแก้วก็เมาราบคาบ ไม่แปลกที่อันจะมีสีหน้าเหวอเมื่อโดนแลกแก้ว
"แค่นี้ทำให้ไม่ได้เหรอคะ พี่อัน" การินเข้าไปกระซิบข้างหูอัน พลางเอามือลูบไล้คอของอัน อันจึงปฏิเสธไม่ได้ ต้องดื่มเหล้าแก้วของการินเข้าไปจนหมด ส่วนการินก็กินเหล้าแก้วอันหมดเช่นกัน และรับรู้ได้ว่าแก้วอันเป็นเพียงน้ำอัดลม ไม่มีเหล้าเลยแม้แต่น้อย
 
[...ดีไอ้คออ่อนจะได้นอนเมากลับบ้านไม่ถูกอยู่นี่แหละ โง่จริงๆ...]
 
"เดี๋ยวพี่มาชนใหม่นะไปดูลูกค้าก่อน" อันรีบขอตัวทันที การินยิ้มหวานมองอันที่เดินจากไปอย่างโซเซ
"พี่อันนี่เค้าหล่อเนอะ" ภัทมากระซิบการินเมื่ออันจากไปแล้ว
"หล่อแต่เลวอ่ะแก เอาไงอ่ะ  ชอบปะล่ะ"  การินยิ้มกรุ้มกริ่ม
 
               เครื่องดื่มในโต๊ะหมด การินทำหน้าที่ที่คุ้นเคยอีกครั้ง คือเดินไปสั่งของที่หน้าบาร์ เมื่อสั่งเสร็จเธอเดินกลับมาโต๊ะ ระหว่างทางกลับโต๊ะเบียดเสียดกับผู้คน เธอก็เห็นอันกำลังนัวเนียกับสาวๆกลุ่มหนึ่งอยู่บริเวณทางที่เธอเดินผ่าน
 
[...เยอะเหลือเกินนะสาวๆเนี่ย แกล้งสักนิดแล้วกัน..]
 
             ว่าแล้วการินก็เอามือตบไหล่อันที่กำลังโอบเอวสาวคนหนึ่งในโต๊ะนั้น อันหันมามองการิน การินโปรยรอยยิ้มหวานชวนตามและเดินจากมา และแน่นอนอันรีบปลีกตัวจากสาวๆกลุ่มนั้นและเดินตามการินมาที่โต๊ะของการินทันที
 
เพี๊ยะ!!!
 
" หายกันนะ!!" อันเอามือมาตบไหล่การินเบาๆ การินถึงกับงงที่อันเดินตามมา
"อ้อ ค่ะ!" และอันก็เดินจากไป ทำเอา การินงงไปเลยทีเดียว
 
[...พี่อันเค้าเป็นไรมากมั้ยเนี่ย อะไรก็หายกันๆ ท่าอย่างกะโรคจิต...]
 
              ร้านใกล้ถึงเวลาปิดแม้หลายคนไม่อยากให้ถึงเวลานั้น คือ ตี 2 แต่กฏหมายยังต้องคุ้มครองบ้านเมืองให้อยู่ในกรอบ แม้ว่าคนที่กล้าท้าทายกฏหมายอย่างปอ จะพยายามยื้อให้เปิดร้านได้ถึง ตี 2 ครึ่งก็ตาม ด้วยเหตุที่มีหุ้นส่วนบางคนเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจในละแวกนั้นนั่นเอง
 
"การิน พี่ไปถอยรถสปอตมาด้วยแหละ เป็นรถมือสองเดี๋ยวจะเอาไปโม" อันเดินเข้ามาคุยกับการินอีกครั้งที่โต๊ะ
"เหรอคะ สวยมั้ยล่ะ อยากนั่งจัง"
"ยังไม่เคยให้สาวคนไหนนั่งเลยนะเนี่ย"
"จริงเหรอ! อยากเป็นคนแรกจัง" การินยิ้มหวานชวนอันละลายอีกครั้ง
 
[...มาพูดแบบนี้รู้เลยว่าจะไปส่ง คงรอให้ฉันออกปากว่าไปส่งหน่อย ได้อยู่แล้วฉันจัดให้ จะได้ไม่ต้องเปลืองค่าแท็กซี่กลับ แต่อย่าหวังนะว่าจะคิดขึ้นหอฉันอ่ะ..]
 
"อยากนั่งจังเลย การินชอบรถสปอตมากเลยค่ะพี่อัน ไปส่งที่หอหน่อยได้มั้ยคะ"
"อืม ก็ได้นะ ที่หมู่บ้าน RNG ใช่มั้ยล่ะ"
"ใช่ค่ะ อยากลองนั่งดูว่าจะแรงสักแค่ไหน"
"ได้สิ จะกลับก็มาบอกละกันนะ"
 
          อัน รีบเดินจากไป การินยิ้มอย่างสะใจและหันไปทางภัท
 
"ภัท คืนนี้มีคนไปส่งเราแล้วล่ะ"
"ใครอ่า..." ภัทออกอาการเมาแล้ว ส่วนนิตาก็กลับไปกับ กอแฟนหนุ่มที่มารับกลับหอตรงเวลา  ส่วนคนอื่นๆก็แยกย้ายกัน ปล่อยการินอยู่ที่โต๊ะกับภัท 2 คน
"พี่อัน ขับสปอตไปส่ง"
"จะดีเหรอแก เกรงใจเค้ารึป่าว ถ้าฉันอ๊วกใส่รถเค้าล่ะ"
"อ๊วกไปเลย เค้ามีปัญญาไปล้างอยู่แล้วแหละ"  การินยิ้มเจ้าเล่ห์
 
               ถึงเวลาที่การินจะกลับเธอเดินไปตามหาอันที่คงหลบไปเคลียร์ตัวเองกับสาวๆ และเป็นอย่างที่การินคิด อัน อยู่ที่โต๊ะสาวๆกลุ่มเดิม  การินไม่รีรอเดินเข้าไปกระซิบข้างหูอันซึ่งยืนเคียงข้างสาวๆทันที
 
"จะกลับแล้วนะคะ จะไปส่งรึป่าว ถ้าไม่หนูกลับก่อนนะคะ"
 
               การินเดินจากมาอย่างไม่รีรอคำตอบ สาวๆในโต๊ะต่างมองด้วยสายตาไม่พอใจที่การินมาคุยกับอันอย่างสนิทสนม การินพยุงร่างของภัทที่เมาโซเซลงบันไดไม้ด้วยความยากลำบากจนถึงชั้นล่าง
 
"ไหนว่าพี่อันจะไปส่งไงล่ะ การิน อุตส่าห์ดีใจได้นั่งรถฟรี" ภัทเริ่มโวยวายตามประสาคนเมา
"เดี๋ยวสิ รอแป๊บนึง เดี๋ยวเขาก็ต้องลงมา"  การินพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ
 
              สิ้นเสียงของการิน อันก็เดินลงมาจริงๆ อันวางท่านิ่งๆเพราะข้างล่างมีลูกค้าสาวๆอยู่หลายคน เขาคงไม่แสดงชัดเจนว่าจะไปส่งสองสาว ต้องวางมาดเพื่อไม่ให้เสียเรดติ้ง การินรู้ทันจึงไม่ยอมเดินตามอันไปที่รถแกล้งทำเป็นไม่เห็นอัน ทำให้อันต้องเดินเข้ามาหาการินที่ยืนพยุงภัทอยู่
 
"ไปสิ"
          อันพูดสั้นๆและรีบเดินไปที่รถ การินยิ้มอย่างสนุกสนานและเดินตามไป การินเข้านั่งด้านใน ให้ภัทนั่งด้านหน้า อันงงเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าการินจะพาภัทกลับด้วย
"ไปส่งเพื่อนการินสักคนด้วยนะคะ"
"ครับๆรีบขึ้นมาเถอะ"  อันมีท่าทีรีบร้อนราวกับกลัวใครจะมาเห็น
 
               ระหว่างทางการินนั่งเงียบปล่อยให้อัน สนทนากับภัทที่เมาและพูดจาไม่รู้เรื่อง จนอันรู้สึกเซงๆ จนกระทั่งถึงหอภัท ภัทลงจากรถไป การินก็เปลี่ยนมานั่งด้านหน้าแทน
 
"RNG ใช่มั้ยครับ"
"ค่ะ!!!!.....พี่อัน แต่การินไม่อยากกลับเลยอ่ะ"
"อ่าว!!  แล้วการินอยากไปไหนล่ะครับ"
 
                 อันหันมองหน้าการินด้วยสายตาบ่งบอกเจตนารมณ์ ใบหน้าที่แดงระเรื่อของอันเพราะกินไปหลายแก้วเอี่ยวมองการินไม่ลดละ การินยิ้มหวานอย่างมีเล่ห์กล สร้างความตื่นเต้นให้กับ อัน เป็นอย่างยิ่งและอันก็ลุ้นฟังคำตอบว่าจะเป็นอย่างที่เขาต้องการหรือไม่
 
 -------------------------------------------------------------------------------------
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 119 ท่าน