Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
ชายลึกลับในคืนเหงา....
2
12/11/2554 13:07:35
471
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 2 ...ชายลึกลับในคืนเหงา...
 
อ๊วกกกกกกกก!!!!!!!
 
           หญิงสาวตะเกียกตะกายพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเธอออกจากห้องน้ำด้วยร่างกายที่ไร้แรงที่จะค้ำจุน เธอพยายามยึดจับทุกอย่างที่มั่นคงใกล้มือให้มั่น และทิ้งตัวเองลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า เธอค่อยๆขดตัวม้วนมือทั้งสองบีบกดไปที่ท้อง สีหน้าเธอซีดขาวแสดงอาการสุดแสนทรมาน
 
[...ฉันไม่ไหวแล้ว...ใครก็ได้พาฉันไปโรงพยาบาลที....ปวดท้องเหลือเกิน....โอ๊ยยยยยยยยย.....เมื่อคืนฉันกลับมาที่หอได้ไงนะ....และข้าวของกระเป๋าของฉันหายไปไหนหมด......ฉันจำอะไรไม่ได้เลย นี่ฉันเมาขนาดนี้เลยเหรอ.....ตอนนี้ฉันไม่ไหวแล้ว.....ทำไงดี..]
 
                การินนอนบิดไปบิดมาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมรกๆ ของเธอตามประสาห้องของเด็กสถาปัตย์ที่ต้องรกเป็นธรรมดา เธอไม่สามารถไปขอความช่วยเหลือจากใครได้เลย ได้เพียงนอนร้องไห้ตั้งแต่เช้าจนเย็น ใครจะไปรู้ว่าภายในห้อง 205ของหอพักในหมู่บ้าน RNG จะมีหญิงสาวนอนปวดท้องอย่างทรมานด้วยโรคแพ้กระเพาะอาหารที่เธอเคยเป็นมาหลายครั้ง ในทุกครั้งที่เธอกินเหล้าเกินขนาดที่ร่างกายรับไหวบวกกับโรคทาลัสซีเมียที่ส่งผลให้เธอตัวซีดกว่าคนทั่วไป
 
[...พี่โจ การินไม่ไหวแล้วอยากให้พี่โจมาอยู่ข้างๆ...หากการินไม่มีลมหายใจอีกแล้ว......พี่โจจะรู้สึกดีกว่าที่เป็นรึป่าว.......หากอยู่บนโลกใบนี้....เจอพี่โจแต่การินไม่สามารถคุยกับพี่ได้เหมือนก่อน.....การินก็ไม่อยากจะหายใจต่อไปเหมือนกัน........แต่การินยังมีคนที่การินรักและพวกเขาก็รักการิน.......การินจึงต้องทนอยู่ต่อไปอย่างทรมานใจที่สุด.....เพราะการินยังรักพี่อยู่นะ.....พี่โจ..]
 
              น้ำใสไหลรินอาบใบหน้าที่ซีดเซียว น้ำตาหยดไหนกันบ้างที่จะแยกออกได้ว่าเป็นน้ำตาของความทรมานกายหรือน้ำตาของการทรมานใจ ลมหายใจเริ่มแผ่วเบาลง การินหลับตาลงอย่างอ่อนล้าเต็มที น้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย
 
แกร็ก!!!!....แอดดดดดดด
 
          เสียงเปิดประตูของใครบางคนทำให้การินสะดุ้งตื่นจากภวังค์มาสู่โลกความจริงที่แสนเจ็บปวดทรมานกาย เธอพยายามลืมตาช้าๆและมองผ่านคราบน้ำตาว่าใครคนนั้นเป็นใคร
 
"การิน! แกเป็นอะไร"
"นิตา.....พาฉันไป...."
"โรงบาลใช่มั้ย"
 
             การินพยักหน้าพร้อมน้ำตาที่พรั่งพรู ไม่มีใครจะรู้ใจเธอได้มากกว่าเพื่อนร่วมห้องของเธอคนนี้อีกแล้ว นิตาเรียก กอ แฟนหนุ่มที่ยืนรอหน้าห้องให้เข้ามาช่วยพยุงร่างอันอ่อนแรงของการินไปโรงพยาบาลในทันที
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
"ไงล่ะแก ขยาดเหล้าไปเลยล่ะสิ"
 
            เสียงแหลมๆที่คุ้นหูของภัท ทำให้การินยิ้มออกมาบ้างจากการลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลในห้องพิเศษเล็กๆ
 
"เป็นไงบ้างปวดท้องอยู่อีกมั้ย" นิชายืนอยู่ข้างๆภัทถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย
"นิดหน่อยอ่ะ แต่ปวดหัวมากกว่า"
"ฉันไม่อยากจะด่าแกเลยนะการิน เมื่อคืนแกเมาได้สุดตีนมาก ฉันไม่เคยเห็นแกเมาแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ" ษาที่ยืนอยู่อีกฝั่งเตียงพร่ำบอกอย่างเหนื่อยใจ
"เออๆๆ ใครก็ได้บอกฉันทีว่ากระเป๋าฉันอยู่ไหนอ่ะ  อย่าบอกนะว่าหายไป"
"อยู่ที่ฉันเนี่ย  ฉันเก็บไว้ให้ไม่มีใครเอากลับไปตอนไปส่งแก เอามาให้แล้ว" ภัทชี้ไปทางกระเป๋าสีดำที่มีรอยคราบเลอะวางอยู่บนโซฟา
"แล้วเมื่อคืนฉันกลับหอได้ไงอ่ะไหนเล่าให้ฟังหน่อยดิ"
"มาฉันจะเล่าให้ฟัง ฉันเอือมมากเลยขอบอก แกอ่ะเมามาก ฉันก็บอกให้แกนั่งพัก แกก็นั่ง แต่พอฉันหันมาดูแกอีกที แกก็หายไปแล้ว ฉันก็ไม่รู้แกหายไปไหน ฉันก็เดินหาแกซะทั่วร้านเลย รู้มั้ยไปเจอแกที่ไหน" ษาเล่าอย่างเหลืออด
"อือ.....ที่ไหน!!!"
"แกไปนั่งคุยกับผู้ชายที่ไหนไม่รู้ ฉันก็ไปตามแกให้กลับโต๊ะ แกก็ไม่กลับ ฉันโมโหก็ปล่อยให้แกนั่งไป"
"ฉันเนี่ยนะไปคุยกับใครไม่รู้"
"เอ้อ!!! ตามให้กลับโต๊ะก็ไม่กลับด้วยนะ ฉันล่ะโมโห สักพักเป็นไงรู้มั้ย  มีเด็กร้านมาเรียกนิชาให้ไปดูแก"
"ฉัน!..ทำไม"
"แกก็นอนเมาอยู่หน้าบูทดีเจน่ะสิ" นิชาร่วมด้วย
"ฉันเหรอ ใช่เหรอ" การินยิ้มไม่ออกเอามือลูบหน้าตัวเองอย่างประหลาดใจ
"แล้วฉันก็ให้พวกเพื่อนๆชายเรา แบกแกลงข้างล่าง ไม่มีใครแบกแกไหวสักคน  เพราะมันก็เมากันหมด"
"อ่าวแล้วทำไงอ่ะ" การินลุ้นสุดๆ
"ทำไงล่ะยะ ก็มีพี่ที่ร้านนั้นอ่ะแบกแกลงมาน่ะสิ"
"ใครอ่ะ พี่ไหน พี่ปิมเหรอ"
"ไม่ใช่ ที่ใส่แว่นอ่ะ"
"แว่น!!!!!!!.......................!! o.0"
 
[...อย่าบอกนะว่าเป็น.....  เป็นพี่ปออ่ะ  แย่แล้วสิเรา ไม่น่าแสดงความอ่อนให้เขาเห็นเลย หน้าอายที่สุด..]
 
"แกรู้มั้ย ว่าพี่เขาแบกแกที่ตัวก็หนักจากบนร้านไปถึงชั้นล่าง แกดันอ๊วกใส่เสื้อเขาด้วยไม่อยากจะบอก"
"จริงดิ!!!....”  การินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ   “ถือว่าซวยไปแล้วกัน" หญิงสาวกลับเบ้ปากอย่างไม่รู้ไม่ชี้
"แล้วเขาเป็นใครกัน ไม่เห็นเขาจะเสิร์ฟเลย" นิชาถามด้วยความสงสัย
"เจ้าของร้าน" การินบอกเสียงอ่อน
"หะ! เจ้าของร้านเหรอ" ษาร้องเสียงหลง
"แกไม่รู้จักพี่ปอ เจ้าของร้าน Swayกันรึไง ทำตกอกตกใจไปได้" ภัทปิดหูกับเสียงสูงขอษา
"แหม!! ก็ฉันไม่ใช่เด็กเที่ยวเหมือนพวกแกนี่"
"อ้อ!! คนที่เคยจีบอุ๋ยปะ ตอนที่Sway เปิดใหม่ๆอ่ะ" นิชาเริ่มรื้อฟื้นความจำเก่าๆ
"เออๆนั่นแหละ ใส่แว่นอ่ะ"  ภัทยิ้มทันทีที่นิชาจำความได้
"ษาแล้วแกตกใจไรอ่ะ" การินหันไปทางษาที่ทำหน้าเหวอๆ
"ก็ฉันกับจุ๊บไปส่งแกที่หอ แต่ฉันใช้ให้พี่ปออะไรนั่น ขับรถให้ จุ๊บมันขับรถไม่ไหวอ่ะ ฉันใช้เขานึกว่าเขาเป็นเด็กร้านทั่วไปอ่าดิ ก็ไม่นึกว่าเขาจะเป็นเจ้าของร้านเลย ใช้ซะหนักเลย ด่าไปด้วยว่าชักช้า" ษายิ้มเจื่อนๆ
"อย่าบอกนะว่าแกก็ใช้ให้เขาแบกฉันขึ้นหอ"
"ก็แน่สิยะ ฉันกับจุ๊บจะแบกแกไหวมั้ยล่ะ"
"แล้ว ภัทกับนิชาอ่ะ พวกแกไม่ได้ไปส่งฉันเหรอ"
"มันก็เมาไม่แพ้แกหรอก" ษายังบ่นไม่หยุด เหลียบไปมองตำหนิภัทและนิชา
"สงสัยฉันต้องงดไปร้านสักระยะ น่าอายว่ะ ไม่น่าเลย" การินก้มหน้าหงอย
"ตลอดทางบนรถแกก็ร้องไห้พูดถึงพี่โจไม่หยุดเลย อ๊วกใส่ข้างรถจุ๊บด้วย เห็นมันโทรมาบ่นว่าไปล้างรถล้างอ๊วกแกมา จะมาเก็บค่าล้างที่แก"
" ค่ารักษายังไม่รู้จะมีจ่ายมั้ยเนี่ย" การินหัวเราะออกบ้าง
 
            หลังจากที่เพื่อนทยอยกลับกันไป ปล่อยการินนอนซุกตัวในผ้าห่ม ใช้มือข้างซ้ายที่มีเข็มน้ำเกลือเจาะเข้าเส้นเลือดอยู่ก่ายหน้าผากอย่างครุ่นคิด
 
[....ทำไมต้องเป็นพี่ปอด้วยนะ นี่ฉันเป็นหนี้บุญคุณเขาซะแล้ว เขาเห็นสภาพแย่ๆของฉันด้วย ดันไปอ๊วกใส่เขาอีก  มีน้ำใจเหมือนกันนะเนี่ย อยากขอโทษเขาจังเลย บางทีเขาก็อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดหรอกมั้ง...]
 
             สิ้นสุดความคิดการินก็ลุกจากเตียงอย่างช้าๆเพราะร่างกายยังไม่แข็งแรงดีพอ และพยุงเสาน้ำเกลือไปตรงโซฟา เธอหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมาควานหาของบางอย่าง นั่นคือ มือถือของเธอนั่นเอง
 
"ฮัลโหล ว่าไง การิน"
ปลายสายรับสายเสียงสดใสราวเสแสร้ง
"พี่ปิมคะ เออ...เมื่อคืนหนูเมามากเลยใช่มั้ยพี่" การินมีเบอร์ของปิมที่ยังหลงเหลือจากเบอร์เด็กร้านเก่าๆหลายคนที่ทยอยออก
"เออสิ ทำไมเหรอ"
"พี่ปอเป็นคนแบกหนูลงจากร้านเหรอคะพี่"
"ใช่!! ตอนแรกพี่จะให้บัสแบกลง แต่พี่ปอแกอาสาเอง การินอ๊วกใส่เขาด้วยนี่เขาขึ้นมาถอดเสื้อล้างเลย"
"ค่ะ พี่ปิมหนูฝากขอโทษพี่ปอหน่อยสิคะ"
"อืม!! พี่ว่าการินไปขอโทษเขาเองดีกว่านะ ทำเองนี่"  ปิมขึ้นเสียงสูง
"ค่ะ ก็ได้ค่ะ แค่นี้นะคะ" การิน กดวางสายด้วยความหงุดหงิดที่ถูกปิมแอบพูดเสียดแทงซึ่งทำเป็นประจำ
 
[...ช่วยแค่นี้ก็ไม่ได้ ใจดำที่สุดเลย ใครจะกล้าไปเจอเขาล่ะทำซะขนาดนั้นอ่ะ เอาเป็นว่าค่อยไปขอโทษอีกสักระยะแล้วกัน ให้เขาลืมๆเรื่องนี้ไปก่อน ฉันไม่กล้าไปเหยียบที่ร้านในช่วงนี้หรอก...]
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
            ผ่านไป 2 อาทิตย์กับการทำโปรเจ็กที่ยังค้างๆคาๆของการิน เสร็จโปรเจ็กย่อยทำให้เธอมีเวลานั่งเขียนไดอารี่ฟุ้งซ่านถึงโจอยู่ที่หอคนเดียว
 
            บนโต๊ะดร๊าฟมีไดอารี่อยู่ 3 เล่มเป็นเรื่องราวที่บันทึกถึงโจ คนที่การินยังคงรักอยู่ในใจ การินหยิบไดอารี่หน้าที่มีรูปภาพวันเวลาเก่าของเธอและโจขึ้นมาดู สักพักน้ำตาก็ไหลลงมาอย่างช้าๆ
 
[...มันต้องจบจริงแล้วสินะ โทรไปก็ไม่รับสายเลย ปิดเครื่องอีกด้วย ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวเลย ฉันเสียใจ  ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว ฉันเหงา เพื่อนๆก็ไม่มีใครว่างเลยสักคน ภัทก็กลับบ้าน นิชาก็ไปหาแฟน นิตาก็ไปหาแฟน ที่เหลือก็ไม่มีใครว่างสักคน ทำไมฉันต้องมานั่งหงอยอยู่คนเดียว ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงชวนพี่โจไปเช่าหนังดูกันสนุกไปแล้ว ฮื่อๆๆๆๆ..................อยากร้องคาราโอเกะ!!!! .........อยากร้องเพลงเศร้าๆจะมีใครไปร้องเป็นเพื่อนได้บ้างนะ....]
 
ติด...ติด....ตี่....ติดๆๆๆๆๆๆ!!!!!!
 
          เสียงมือถือการินดังจนเธอสะดุ้งภายในห้องแสนเงียบเหงา หน้าจอโชว์เบอร์เพื่อนร่วมหอที่ไม่ค่อยจะอยู่หอ
 
"ว่าไงตา อยู่ไหนเนี่ย"
“ฉันมานั่งอยู่ห้องพี่กอ พวกพี่เค้าจะไปกินเบียร์กันที่Swayอ่ะ ฉันก็เลยโทรมาถามแกว่าแกจะไปด้วยมั้ย เห็นบ่นๆเมื่อเย็นว่าเหงา"
"Swayเหรอ.....อืม เดี๋ยวตามไปละกันนะ จริงๆฉันอยากร้องคาราโอเกะมากกว่า"
"เกะเหรอ พวกพี่เขาจะกินเบียร์กันน่ะ ฉันกับพี่กอก็กะไปนั่งแป๊บๆอ่ะ พรุ่งนี้ฉันกับพี่กอต้องไปซื้อของทำงานแต่เช้าเลยน่ะสิ"
"อืม! ช่างเถอะเดี๋ยวฉันหาเพื่อนไปเองไม่เป็นไร"
"แล้วแกจะมาSwayมั้ยล่ะการิน"
"ดูก่อนละกันนะ"
"แกไม่โกรธฉันใช่ปะ"
"อืม!!!......." ปากเธอบอกว่าใช่แต่น้ำตากลับร่วงไหลเป็นทาง
"ไม่โกรธหรอกฉันเข้าใจว่าแกไม่ว่าง....ถ้าไงเดี๋ยวฉันโทรบอกอีกทีแล้วกันนะ"
"เออๆๆโทรมานะเว้ย" การินวางสายจากนิตาและพยายามกดหาเบอร์เพื่อนที่เธอมักคุ้น ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนเก่า กิ๊กเก่า แฟนเก่า เธอกระหน่ำโทรหาอย่างไม่ลดละ
 
 
***********************************************************************************************
 
"ไม่ว่างอ่ะแกฉันอยู่กับแฟน"
 
"ไปไม่ได้ เล่นเกมอยู่แค่นี้นะ"
 
"นอนแล้วนะ ค่อยคุยกัน"
 
"เราเมาแล้ว เราอยากนอน แค่นี้นะเดี๋ยวพรุ่งนี้โทรหา"
 
*************************************************************************************
 
[...ไม่มีใครว่างสำหรับฉันจริงๆ ฉันต้องการแค่คืนนี้มีใครใจดีไปร้องคาราโอเกะกับฉัน เพราะร้านคาราโอเกะใกล้ๆหอมีโปรโมชั่นใหม่รับช่วงเทศกาลวาเลนไทน์ ถ้าไปเป็นคู่จะได้ฟรีอีกชั่วโมงคุ้มมากๆ ทำไมฉันไม่เหลือใครเลยเหรอ ทุกคนทิ้งฉันกันไปไหนหมด ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวเลยจริงๆ สงสัยต้องไปSwayเผื่อเจอคนรู้จักใจดีไปเป็นเพื่อนฉัน..]
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
             เสียงเพลง ผู้คน และแสงไฟ ภาพที่การินเคยตื่นเต้นดีใจทุกครั้งที่มาพบ แต่วันนี้มันกลับดูอ้างว้าง มืดมน มีคนมากมายในร้านแต่ทำไมเหมือนยืนเคว้งอยู่คนเดียว
 
"ไง! การิน เพิ่งมาเหรอ"
การินหันไปทางต้นเสียงที่ไม่คุ้นหูเอาซะเลย เธอพบกับชายหนุ่มหน้าตาดีขั้นเป็นนายแบบได้ทีเดียวยืนยิ้มกว้างอย่างจริงใจตรงหน้า การินยิ้มตอบ
"สวัสดีค่ะพี่อัน ไม่เจอพี่นานมากเลยนะเนี่ย ตัดผมใหม่เหรอ"
"อืมใช่ตัดผม เป็นไงบ้างดีปะ"
ชายหนุ่มสบัดหัวเชิดๆอย่างมั่นใจ และส่งประกายแววตาลึกซึ้งมาทางการิน ทำเอาการินใจเต้นระส่ำ หุ้นส่วนคนหนึ่งของร้าน Sway-Hubrisที่หล่อจนสาวๆที่มาเที่ยวยอมสยบ แต่ด้วยบุคลิกภายนอกที่เหมือนเกย์ก็ทำเอาสาวๆไม่กล้าเข้ามาคุยด้วย
"ดีค่ะ หล่อขึ้นเยอะเลย"
"เขินนะเนี่ย บ้า!!ชมกันดื้อๆเลย" อัน เอามือตั้งหมัดชกแขนการินเบาๆทั้งคู่ยืนคุยกันหน้าบูทดีเจ
"เออ!!ใครบอกว่าเราไม่ได้เจอกัน ก็เจอกันเมื่อ...." อันพยายามนึกวันเวลา
" 2 อาทิตย์ได้มั้งที่การินเมาแล้วมานอนตักพี่อ่ะ" อันพูดราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดาแต่การินกลับเบิกตากว้างด้วยความตกใจและงุนงงเป็นที่สุด
"เมื่อไหร่กัน หนูเนี่ยเหรอคะนอนตักพี่ ตลกแล้วหน่า  อย่ามาอำให้ยากเลย"
"อ่าวโกหกได้อะไรล่ะครับ ไม่เชื่อใช่มั้ยแป๊บนะเดี๋ยวพาพยานมาให้"
 
          อันเดินหายไปกับหมู่คนที่โยกย้ายตามเสียงเพลง ปล่อยการินยืนงงคิ้วผูกกันอยู่ ณ ที่เดิม
 
[...ที่ษาบอกว่าฉันไปคุยกับใครไม่รู้นี่....หรือว่าจะเป็นพี่อันกันนะ อะไรเนี่ยฉันงงแล้วนะ มันยังไงกันที่ฉันไปนอนตักพี่อัน..]
 
"นี่เลยพี่ชายเป็นพยานได้" อันลากชายร่างผอมผิวคล้ำมาหาการินโดยที่ชายผู้นั้นก็งงๆกับเหตุการณ์
"พยานไรวะเฮ้ย!!ไออัน"
"พยานนี่ไงพี่ ที่วันนั้นการินเมามานอนตักผมอ่ะที่พี่แอบถ่ายรูปไว้อ่ะพี่"
"อ๋ออออออออ!!...เออใช่ทำไมวะ การินไม่เชื่อเหรอ"
"พี่ชายจำคนผิดรึป่าว  หนูเนี่ยนะพี่ ไม่มีทางอ่ะหนูจำไม่ได้เลย"
"จริง ก็ตอนแรกพี่เดินไปเห็นผู้หญิงนั่งคุยกับอันที่โซฟา พอหันไปดูอีกทีอ่าว...ฟุบลงตักอันซะแล้ว พี่อยากรู้ว่าเป็นใครก็เดินไปดู ก็เห็นว่าเป็นการินก็เลยถ่ายรูปไว้ แต่พี่เพิ่งลบไปเมื่อตอนกลางวันนี่เอง"
 
          การินหันไปยิ้มแห้งๆให้กับอันที่ยิ้มปนขำอยู่ข้างๆ ส่วน ชาย หุ้นส่วนร้าน Sway คนสำคัญอีกคนกลับหัวเราะชอบใจ
 
"ขอโทษแล้วกันนะพี่อัน หนูเมามากจริงๆพี่ เมาไม่รู้เรื่องเลย"
"โห!!  แบบว่าล้มลงมาทับตรงนั้นเลยอ่ะ เขินเลยอ่ะ ><"
"เหอๆๆๆ ..-_-.. พี่ก็!!  ไม่ต้องเล่าละเอียดก็ได้นะ แบบว่าหนูก็เขินเหมือนกันนะพี่"
"แล้วมานั่งโต๊ะไหนอ่ะการิน ไม่เห็นเลย" ชายถามขึ้นขัดจังหวะการเขินของทั้งคู่
"เออ!!...ก็ว่าจะมากินกับรุ่นพี่อ่ะค่ะ แต่จริงๆอยากมาหาคนไปร้องคาราโอเกะเป็นเพื่อนมากกว่า"
"แล้วเพื่อนไปไหนหมดอ่ะ" อันถามขึ้นมาทันทีที่ชายเดินไปดูลูกค้า
"เพื่อน....ไม่มีใครว่างเลยค่ะพี่  วันนี้" การินพูดเสียงหงอย
"เป็นไรรึป่าว!! ทำไมดูเศร้าๆ"
"ก็นิดหน่อยอ่ะพี่ งี้แหละคนอกหัก"
"อกหักเหมือนกันเลย" อันยิ้มอย่างคนเข้าใจ การินใจชื้นพอที่จะกล้าชวนอัน
"ไปร้องเกะกันมั้ยล่ะพี่" การินยิ้มอย่างมีความหวัง
"อืม!! ร้องที่ไหนเอ่ย"
"แถวๆหมู่บ้าน RNGอ่ะค่ะ"
"จริงๆพี่ง่วงนอนนะ..." รอยยิ้มแห่งความหวังของการินหุบลงทันที   "แต่ในเมื่ออกหักเหมือนกันก็ไปก็ได้"
"จริงเหรอพี่!!!"
"ไปดิไปเลยปะล่ะ"
"ค่ะ!!!" การินยิ้มกว้างและเดินนำอันออกจากร้านไป
 
[...เหมือนเทพบุตรใจดีลงมาโปรด ในวันที่ฉันไม่เหลือใคร ทั้งคนรักและเพื่อน เขาเป็นคนไกลที่ฉันไม่เคยจะนึกถึง กลับเป็นคนที่ยอมสละเวลาอันมีค่าในการนอนไปร้องคาราโอเกะเป็นเพื่อนฉันได้ พ่อเทพบุตรรูปหล่อและใจดี ดีใจจังเลย ในที่สุดฉันก็มีเพื่อนร้องคาราโอเกะแล้ว...]
 
              ในจังหวะที่การินเดินขึ้นรถกระบะของอันซึ่งจริงๆฐานะของเขาสามารถถอยรถเก๋งแพงๆได้เลย  แต่ที่เป็นกระบะเพราะอาชีพที่บ้านของเขาคือ ขายเหล้า เขาต้องมีกระบะไว้ขนเหล้าทุกวัน จังหวะนั้นมีรถ CAMRY สีขาวขับเข้ามาจอดพอดี คนขับจอดรถนิ่งและหยุดมองการินที่เดินขึ้นรถอันซึ่งขับออกไปอย่างรวดเร็ว ชายผู้นั้นถอดแว่นตามาเช็ดกับผ้าที่อยู่ใกล้มือในรถนิ่งๆ
 
[...การินไปไหนกับเจ้าอัน อย่าบอกนะว่าเป็นเด็กอันมัน...]
 
              ปอสวมแว่นดังเดิมก่อนจะเปิดประตูรถออกมาอย่างเฉิดฉายในคราบของหุ้นส่วนใหญ่ของ Sway&Hubrisเขาสลัดภาพที่เห็นและเดินขึ้นร้านไปอย่างไม่สนใจ
...........................................................................................................................................................
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 99 ท่าน