Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
รักซ้อน ซ่อนร้าย เจ้านายเย็นชา
สการินวดี
การกลับมาของการิน!!!
1
12/11/2554 01:36:32
570
เนื้อเรื่อง
"การิน!จะไปร้านไหนอ่ะ "  สาวผมสั้นร้องถามเพื่อนสาวผมยาว
"แกอยากไปร้านไหนอ่ะภัท  Hubrisหรือ Sway"
"แล้วพวกเพื่อนๆเราไปไหนกันอ่ะ"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พวกมันขึ้นไปกันก่อนแล้ว"
"แล้วแกอยากไปร้านไหนอ่ะ การิน"
"ไม่น่าถามเลย ฉันก็ต้องอยากไป Hubrisอยู่แล้ว"
 
         สองสาวกอดคอพากันเดินโซซัดโซเซขึ้นตึกโทรมๆที่แทบไม่น่าเชื่อว่าชั้นสามและสี่จะเป็นผับชื่อดังใกล้มหาลัยk  สภาพทางเดินที่เป็นบันไดไม้ที่ไม่รู้ว่าจะรองรับผู้คนที่ทยอยเดินขึ้นลงแทบทุกวี่วันไปได้นานแค่ไหน แม้สภาพจะเก่าแก่ทรุดโทรมมากแค่ไหนก็ยังมีผู้คนหลั่งไหลมาเที่ยวที่นี่ทุกวัน  ทั้งสองร้านแน่นจนกลัวว่าวันไหนสักวันตึกจะถล่มลงมาได้ง่ายๆ
         การินสาวน้อยผมยาวสีน้ำตาลทอง พยุงร่างอันอ่อนปวกเปียกของภัทเพื่อนสาวผมสั้นน่ารัก  ซึ่งมีแอลกอฮอล์แล่นผ่านทั่วร่างกายจากการไปเลี้ยงฉลองการเสร็จโปรเจ็กใหญ่ของนักศึกษาคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ที่ร้านอาหารในละแวกนั้น แต่ด้วยความเมาและรู้สึกอยากจะขยับแข่งขยับขาของเพื่อนบางคนจึงนำพากันมาที่นี่ ชั้นสามคือร้าน Hubrisชั้นสี่คือร้าน Sway
 
 "การิน Hubrisโต๊ะเต็มว่ะ"
-
          นิชา สาวหุ่นเพรียวบางตัวสูงผมยาวสีน้ำตาลเข้มถึงกลางแผ่นหลังเพื่อนสนิทอีกคนของการินและภัท รีบเดินเข้ามาหาการินเมื่อเธอเดินขึ้นมาถึงหน้าร้าน Hubrisโดยนิชามีสีหน้าผิดหวัง

"แล้วร้าน Swayล่ะ"  การินหายใจถี่ด้วยความหอบเหนื่อย
"Sway ก็คนเต็ม แน่นกว่า Hubrisซะอีก  ฉันเดินขึ้นไปดูมาแล้ว" 

           ษา เพื่อนสาวผู้ซึ่งมีเชื้อสายจีนทำให้เธอผิวขาวผ่องสวยใสใช่เล่น  เดินลงมาจากชั้นสี่ด้วยอาการผิดหวังเช่นกัน  การินกวาดสายตามองเพื่อนๆอีกเกือบสิบคนที่มีแววตาผิดหวังมาที่เธอ เพราะเธอเป็นคนออกปากชวนเพื่อนๆมาที่นี่เอง ที่ที่เธอผูกพันและมีความหลัง  แต่กลับไม่มีโต๊ะสำหรับเพื่อนของเธอ การินรีบผลักประตูไม้บานลูกฟักกระจกติดฟิมล์ดำของร้าน Hubrisเข้าไปอย่างมุ่งมั่นว่าเธอสามารถหาโต๊ะได้แน่นอน  ก้าวแรกของการกลับมาที่นี่ การินยืนหยุดนิ่งอยู่ตรงด้านในประตู ผู้คนหนาตา เสียงเพลงอึกทึกกึกก้องไปทั่วร้าน  เธอกวาดสายตามองรอบๆร้าน  มองผู้คนที่ต่างก็โยกย้ายส่ายตัวไปตามจังหวะเพลงจังหวะหนักๆ
 
[...นานแล้วนะเนี่ยที่ฉันไม่ได้มาที่นี่ ร้านถูกตกแต่งใหม่ด้วยแปลกตาจริงๆ คิดถึงที่นี่เหมือนกัน ไม่ว่าฉันจะกลับมาที่นี่กี่ครั้ง ฉันก็จะรู้สึกอบอุ่นเสมอ แต่การกลับมาครั้งนี้ของฉันหลายอย่างคงเปลี่ยนไปแน่ๆ   โดยเฉพาะเจ้าของร้านคนใหม่...]
 
" การิน!มาเที่ยวเหรอ อยู่โต๊ะไหนพี่ไม่เห็นเลย"
ชายร่างสูงผิวขาวสะอ้านตาตี่ราวแป๊ะยิ้ม มาตบไหล่การิน ทำเอาเธอสะดุ้งออกจากความนึกคิดของเธอ เขาไม่ใช่ใครที่ไหนเขาเป็นผู้จัดการร้าน Hubrisที่การินรู้จักเป็นอย่างดี เพราะเขาเป็นแฟนเก่าของ รูมเมทของเธอเอง
 
"สวัสดีค่ะพี่ปิม มาเที่ยวอ่ะพี่ แต่ไม่มีโต๊ะ"
           ชายหนุ่มมองนาฬิกาข้อมือและแสดงสีหน้าแบบเสียใจด้วยนะ แต่แอบยิ้มมุมปาก
" การิน ก็น่าจะรู้นี่ว่าถ้ามาเอาป่านนี้ก็ต้องไม่มีโต๊ะเป็นธรรมดา เที่ยงคืนของวันศุกร์"
           ปิม แสยะยิ้มอย่างสะใจและเดินจากไปอย่างไม่ใส่ใจการินแม้แต่น้อย ปล่อยการินยืนหน้าตึงอยู่ ณ ที่เดิม
 
[...ถ้าเป็นสาวๆคนอื่นคงหาโต๊ะให้ทันทีสินะ  สงสัยคงยังโกรธเราอยู่แน่ๆที่เราไม่ช่วยเขาให้คืนดีกับนิตา เรื่องอะไรจะยัดเยียดเพื่อนรักให้กับคนที่ชอบใช้กำลังล่ะ ฝันไปเถอะ ไม่หาโต๊ะให้ก็ไม่เป็นไร ฉันไม่ง้อคนแบบนี้หรอก..]
 
"พี่การิน"
          เสียงทักทายของหนุ่มน้อยแสนคุ้นตาอยู่ตรงหน้าการิน ทำให้เธอหันกลับจากการมองค้อนไล่หลังปิม
"อ่าว!!  บอล"
"มาเที่ยวเหรอพี่ อยู่โต๊ะไหนอ่ะ ไม่เจอพี่นานมากเลยนะเนี่ย"
"เออ!!ฉันไม่ได้มาร้านเลย เรียนหนักอ่ะ วันนี้มาเที่ยวก็ไม่มีโต๊ะ"
"อ่าวเหรอ มากี่คนอ่ะพี่ เดี๋ยวบอลดูให้"
"เกือบสิบคนเลยอ่ะ ไม่มีโต๊ะหรอก"  การินมีสีหน้าผิดหวัง
"ได้ๆพี่ เมื่อกี้มีโต๊ะนึงเช็คบิลล์ ยัดคนได้  อยู่ใกล้ลำโพงได้ๆ รอแป๊บนะเดี๋ยวบอลไปเคลียร์โต๊ะก่อน"
"จ้า ขอบใจมากบอล"
 
          ไม่ทันสิ้นเสียงของการิน บอลก็วิ่งหายลับไปกับผู้คนที่หนาแน่นเบียดเสียดเหลือเกิน การินยังคงยืนหน้าประตูเช่นเดิม เพราะไม่รู้จะไปยืนที่ไหน
 
[...นี่แหละความผูกพันที่คุ้นเคย มันไม่เคยจางหายไปไหน ไม่เหมือนพี่ปิมที่แทบจะหาความรู้สึกเหล่านี้ไม่พบเลย ฉันดีใจจังที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ชักอยากเมาแล้วสิ วันนี้ฉันเสียใจมาก แม้จะเป็นวันเสร็จโปรเจ็กก็ตาม แต่ก็เป็นวันที่คนที่ฉันรักมากที่สุดบอกตัดขาดสัมพันธ์กับฉัน ยังไงวันนี้ฉันต้องเมาให้ถึงที่สุด..]
 
ปึง !!!!!!!............
-
"เอ๊ย!!!! ขอโทษครับ"
การินสะดุ้งอีกรอบใจเธอไม่เคยอยู่กับเนื้อกับตัว เจ้าหล่อนมักคิดอะไรๆ ไปเรื่อยตลอด การยืนเหม่อของเธอเป็นการขวางประตูดีๆนี่เอง ใครบางคนเปิดประตูเข้ามาอย่างเร่งรีบเขาคงไม่ทันได้สังเกตุว่ามีหญิงสาวร่างสูงผิวสองสียืนขวางประตูอยู่ทั้งที่รู้ว่าไม่สมควรยืน
"ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษที่......."
การินพูดพลางปัดเป่าแขนตัวเองราวกับว่าความเจ็บปวดจะเลือนหาย เมื่อเงยหน้ามองกลับเป็นคนที่เธอรู้จัก แม้จะไม่อยากรู้จักนัก
"อ่าว! การิน เองเหรอ"
ไม่ทันที่การินจะทักทาย ชายร่างสันทัดออกปากทักการินก่อน สายตามองการินผ่านแว่นสายตาด้วยความประหลาดใจกับการได้พบสาวน้อยในครั้งนี้ เพราะนานเหลือเกินที่เธอไม่ได้โผล่มาที่นี่
 
"สวัสดีค่ะ พี่ปอ"
            การินยิ้มเจื่อนๆ ยกมือไหว้ปอ หนุ่มใหญ่ร่างสันทัด ใส่แว่นตาคู่ใจ เพราะปอมีอายุมากกว่าเธอถึง 12 ปี  แต่ความเคารพคงมีไม่มาก  การินรีบเดินออกจากประตูไปด้านนอกร้านทันทีเพราะเธอไม่ได้อยากสนทนากับปอสักเท่าไหร่ แม้การินจะเดินออกจากร้านไปแล้ว ปอที่ยืนอยู่ด้านในก็ยังคงยืนมองการินและยิ้มกรุ้มกริ่ม
 
[...ลงมาดูแล Hubrisอย่างเต็มตัวแล้วสิท่า คงจะทะนงว่าตัวเองชนะพี่ธนู  ไม่หรอกบางทีคุณอาจจะคิดพลาดก็ได้กับการที่คุณลงมาซื้อร้านนี้...]
 
           การินยังคงครุ่นคิด แอบเก็บความรู้สึกพ่ายแพ้ของธนู  เจ้าของร้านคนเก่าที่เธอร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาเกิดตัดสินใจขายร้าน Hubrisให้กับร้านคู่แข่งอย่าง Swayในการดูแลของ ปอ ซึ่งอยู่ชั้นบนของ Hubris แม้การินจะไม่รู้ว่า ‘ธนู’เจ้าของร้าน Hubrisคนเก่าที่เธอและเด็กร้าน Hubrisเก่าๆรักและเคารพกำลังคิดอะไรที่ตัดสินใจขายร้านให้กับคู่แข่ง แต่ความรู้สึกพ่ายแพ้ก็ก่อเกิดกับเด็กร้านเกือบทุกคน คนที่รับกับการบริหารร้านในมือการบริหารของปอไม่ได้ก็ทยอยลาออก   ส่วนบางคนที่ยังต้องหารายได้เลี้ยงตัวเองจากร้าน Hubrisก็ยังคงทำงานต่อ ส่วนตัวการินเองเธอลาออกมาเพราะเหตุผลทางการเรียนทั้งที่เธอเองก็อยากลองทำงานในการบริหารดูแลของปอเหมือนกัน
 
"ว่าไงแก ได้โต๊ะมั้ย"  ภัทยืนลุ้นอยู่หน้าร้านพร้อมกับเพื่อนคนอื่นๆ
"ได้สิภัท แกอย่าลืมว่าฉันเป็นเด็กร้าน Hubrisเก่านะ" 
"อ้าว! การินแกยังทำงานอยู่นี่อีกหรอ"  ษาถามด้วยความสงสัย
"แหมษา แกก็เห็นว่าฉันอยู่กับพวกแกตลอด ฉันจะเอาเวลาที่ไหนมาทำล่ะ แต่......ฉันก็อยากกลับมาทำเหมือนกันนะ โปรเจ็กก็เหลือน้อยแล้ว  น่าจะมีเวลามาทำบ้าง  หารายได้พิเศษต่อไป"
"ไม่ต้องทำหรอกไม่เห็นคุ้มเลยทำตั้งหลายชั่วโมงได้แค่วันละ 200 เอง"  นิชาเบ้หน้าเบ้ตา
"ฉันไม่ได้ทำเพื่อเงินนี่ นิชา แต่ฉันแค่อยากรู้ว่า.....พี่ปอเค้าจะเปลี่ยนระบบร้านให้ดีกว่าเดิมแค่ไหน"
 
" พี่การินอยู่นี่เอง บอลก็นึกว่าพี่กลับไปแล้ว เข้ามาดิพี่โต๊ะพร้อมแล้ว"
บทสนทนาของการินและเพื่อนๆหน้าร้านหยุดลงเมื่อหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาแต่งตัวแนว ฮิพฮอพสุดเท่  เปิดประตูร้านออกมาเรียก  การินและเพื่อนๆไม่รอช้ารีบเข้าไปภายในร้านจัดแจงสั่งเหล้าเบียร์มากินกันอย่างรวดเร็วสมทบกับแอลกอฮอล์ที่แล่นอยู่แล้วในร่างกายของทุกคนอยู่แล้วจากอาหารมื้อเย็นที่มีการดื่มกันมาก่อน
 
        เหล้า เบียร์ เสียงเพลง และผองเพื่อน ไม่มีอะไรที่จะรู้สึกอิสระได้เท่าเวลาที่มีสิ่งเหล่านี้อีกแล้ว การินและเพื่อนๆต่างเมามายกัน และเต้นโยกย้ายทรวดทรงไปตามจังหวะเสียงเพลงจนโต๊ะรอบด้านงงกันไปเลยทีเดียวว่า โต๊ะการินไปเมาจากไหนกันมาก่อน มาถึงปุ๊บก็เต้นได้เลย ปกติก็ต้องรอให้เมากันก่อนถึงจะวาดลวดลายได้อย่างไม่อายใครเมื่อของในโต๊ะหมด   น้ำแข็ง   โซดา ต่างๆหมดลง   การินก็สวมวิญญาณเด็กร้านเก่าหอบขวดเปล่าในโต๊ะไปสั่งของใหม่ที่บาร์ด้วยอาการเมาแล้วเมาอีก  บางทีเธอยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเดินไปหน้าบาร์ได้อย่างไร  เด็กร้านเก่าๆที่อยู่ทันก่อนที่การินจะออกต่างทักทาย คนที่อ่อนกว่าก็ยกมือไหว้กันเกรียวกราว
 
"ไงการิน ไม่เจอตั้งนานยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ"
การินพยายามรวบรวมสติมองไปในบาร์เห็นร่างผู้หญิงตัวเล็กๆที่เธอคุ้นตา การินยิ้มกว้าง
"เฮ้ย!!ฝัน ไม่เจอตั้งนานจริงด้วย ฉันไม่ว่างอ่ะแก  ฉันก็คิดถึงร้านนะเว้ย แต่ฉันเรียนหนักมากอ่ะฉันก็เลยไม่ได้มาร้านเลยว่ะ"
"เออๆๆๆๆๆๆ  แกเมาแล้วการิน  ฉันไม่อยากคุยกับคนเมาแกรีบๆเอาของกลับโต๊ะไป มาชวนฉันคุยเดี๋ยวฉันคิดเงินผิดพอดี"
" เออๆๆเดี๋ยวฉันมาชนด้วยนะฝัน คิดถึงแกนะ"
"ฉันไม่กิน แกไม่ต้องมาชน กลับไปเมาที่โต๊ะไป แกเมาแล้วชอบเพ้อฉันขี้เกียจฟัง"  ฝันยิ้มส่ายหน้าไปมา
 
           การินยังคงยิ้ม  ไม่เคืองโกรธกับคำพูดตรงๆของฝัน เพื่อนร่วมงานที่ไม่เจอกันนาน ฝันเป็นเด็กร้าน Hubrisเก่าที่ยังคงทำงานต่อหลังจากร้านถูกขาย ฝันรู้จักการินดีว่าเมาแล้วเป็นเช่นไร ส่วนคนที่ไม่รู้ก็ยืนอยู่หน้าบาร์สายตาผ่านเลนส์แว่นมองมาที่การินอย่างไม่ลดละ
"เมาแล้วเหรอครับ"
การินหันไปทางซ้ายมือและเพ่งสายตาดูว่าคนที่ทักเธอเป็นใครกัน
"อ้อ!!... ก็คงจะอย่างนั้นแหละค่ะพี่ปอ"
"หายไปเลยนะ พี่ไม่เห็นเรานานมากเลยนะเนี่ย จำได้ว่าการินหายไปหลังจากที่พี่ลงมาดูแลร้านนี้ประมาณสองอาทิตย์ได้มั้ง"
"ความจำดีจังเลยนะคะ หนูไม่เห็นอยากจะจำเลย"
"พี่ก็จำเรื่องราวเด็กร้านที่พี่ดูแลได้หมดแหละครับ"
"ค่ะ หนูอาจจะเคยเป็นเด็กร้านแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว"
"นั่นสินะทำไมการินถึงหายไปเลยล่ะ"
"เพราะการินรู้สึกว่าร้านไม่เหมือนเดิมก็เลยไม่อยากจะทำ"  สายตาเมาๆของการินจ้องเขม่งไปที่ปอแฝงความเคืองแค้นเล็กน้อย
"การิน  ฉันบอกให้แกกลับโต๊ะไปก่อน" 
           ฝันเดาออกว่าการินจะเป็นอย่างไรจึงรีบตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ฝัน หญิงสาวตัวเล็กเข้าขั้นเตี้ยหวั่นใจกลัวเจ้านายผู้ทรงอิทธิพลคนนี้จะโกรธกริ้ว  เพราะหากหนุ่มใหญ่โกรธขึ้นมาไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้แม้เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่ แต่ถูกปอ ยกมือปรามสื่อว่าไม่ต้องห้าม ปอต้องการจะฟังบางอย่างจากปากการิน
 
"ที่บอกว่าไม่เหมือนเดิมยังไงเหรอครับ พี่อยากรู้"
"ไม่เหมือนเดิมไง  ก็พี่เข้ามา ทุกอย่างจะเหมือนเดิมได้ไงล่ะคะมันก็ต้องเปลี่ยนไปอยู่แล้วเป็นธรรมดา ไม่น่าถามเลย"
"เอาแล้วสินังการิน เดี๋ยวก็งานเข้าหรอก"  ฝันบ่นพึมพำในมือก็ยังเขียนบิลล์ต่อไปด้วยใจหวั่นๆ
"แล้วที่ว่าเหมือนเดิมคือยังไงล่ะครับ"
"เหมือนเดิมก็คือ เด็กร้านผูกพันเหมือนพี่น้องไม่ใช่เจ้านายลูกน้อง เด็กร้านสามารถกินเหล้าได้เวลาทำงาน เด็กร้านสามารถพูดคุยปัญหาปรึกษาปัญหาชีวิตกับเจ้านายได้เสมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่มีการตอแหลใส่กัน  จริงใจต่อกัน พี่ทำได้ปะล่ะ"  สายตาท้าทายของการินยังจับจ้องที่ใบหน้าของปอที่ค่อยๆผลิรอยยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย
"พี่ทำงานเป็นระบบครับการิน เด็กร้านSwayรักพี่และคิดว่าพี่เป็นทั้งเจ้านายและเป็นพี่! ในเวลาเดียวกัน พี่ไม่เคยห้ามไม่ให้เด็กร้านกินเหล้าขณะทำงาน  กินได้แต่ต้องทำงานให้ไหว  เด็กร้านพี่มีความรับผิดชอบทุกคน และพี่ก็เป็นที่ปรึกษาของน้องพี่ทุกคนอยู่แล้ว ขึ้นอยู่กับว่าน้องๆจะไว้ใจพี่แค่ไหนที่จะมาปรึกษาพี่   พี่ไม่เปลี่ยน Hubrisหรอกครับ ถ้าจะเปลี่ยนพี่ก็เปลี่ยนชื่อร้านไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ พี่ก็อยากให้ Hubrisเป็นแบบเดิมอย่างที่เคยเป็น"
"มันไม่เหมือนเดิมก็คือไม่เหมือนเดิมค่ะ  มันคือความรู้สึก ไม่ใช่ชื่อร้าน"
การินพูดจบก็รีบสะบัดหน้าจากไปทันที เพราะเธอคงไม่อยากเสียเวลาเมา ไปกับการสนทนากับคนที่เธอไม่สู้ชอบหน้านัก แต่สายตาของปอก็ยังคงจับจ้องที่การินจนลับตา
"พี่ปอ อย่าไปถือสาการินมันเลยนะ การินมันก็เป็นแบบนี้แหละเมาแล้วเพ้อเจ้อ จริงๆ  พูดไปเรื่อย  ไม่มีไรหรอก"  ฝันออกตัวแทนเพื่อนสาวที่เมาเดินโซเซหายไป
"ไม่เป็นไร ดีซะอีกพี่ได้รู้อะไรเยอะขึ้น"  ปอขยับแว่นเล็กน้อย  และมองบรรยากาศร้านที่คึกคักอย่างเช่นที่เคยทำ
 
          การินสลัดเรื่องการสนทนากับปอไปหมดสิ้นและมากินเหล้าต่อกับเพื่อนๆแบบไม่คิดชีวิต
"ภัท นิชา วันนี้ฉันโคตรเสียใจเลยว่ะ ฉันเสียใจที่สุดเลย พี่โจจะไม่คุยกับฉันอีกต่อไปแล้ว"
การินยังคงเมาเพ้อเจ้อต่อไป น้ำตาหญิงสาวไหลลงอย่างไม่อายใคร น้ำตาของการสูญเสียคนที่รักที่สุด แม้จะไม่ใช่แฟนแต่โจก็เป็นพี่ชายที่การินรักหมดใจ แม้จะเป็นได้แค่น้องสาวที่แสนดีมาตลอด 1 ปี แต่เธอก็ยังหวังอยู่ทุกวี่วันว่าโจจะหันมาเปลี่ยนสถานะ แต่ความจริงคือ โจไม่เคยคิดจะรักการินเลย และยิ่งนับวันโจก็ต้องมาทะเลาะกับแฟนของเขากับการหึงหวงโจกับการิน เพราะทั้งคู่สนิทกันมากเหลือเกิน ทางออกที่ดีที่สุดของโจคือ  การยุติความสัมพันธ์พี่น้องระหว่างเขากับการินซะ ทำเอาการินเสียใจจนเกือบสติแตกและมาเมามายไร้สติ
"ช่างเหอะแก ปล่อยเขาไปดีเหอะ" คำปลอบของภัทก็แอบกัดเพื่อนรักได้ตลอด
"หาใหม่ไง เนี่ยคืนนี้ผู้ชายหล่อตั้งหลายคน" นิชาช่วยเสริม
"ถ้าฉันชอบใครง่ายๆก็ดีสิ นิชา ฉันไม่อยากรักใครอีกแล้ว ฉันเจ็บปวด ฉันกลัวความเสียใจ ฉันรักพี่โจคนเดียว ได้ยินปะ ว่าฉันรักพี่โจคนเดียว......พี่โจ...คน....เดียว......"
 
ความทรงจำสุดท้ายที่การินจำได้คือการฟุบลงเก้าอี้พร้อมคำพูดประโยคเดียว
"ฉันรักพี่โจคนเดียว".....................
 
[...ฉันรักพี่โจแค่ไหน ทำดีแค่ไหน เขาก็ไม่เคยจะสนใจ ไม่เคยมองเห็นความดี ยังไงคนที่เขารักก็ดีที่สุดกับเขาอยู่แล้ว ทำไมต้องเป็นแบบนี้ ฉันรักเขาทำไมเขาไม่รักฉันเลยสักนิด ทำไม... ทำไม....]
 
....................................... ........................... ......................................................
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 165 ท่าน