Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Forbidden Princess ~เจ้าหญิงต้องห้าม~
VP.SunSet
บทนำ
1
19/11/2554 12:14:54
523
เนื้อเรื่อง
  ณ ดินแดนอันแสนสงบสุขแห่งหนึ่ง ถูกแบ่งออกเป็นหกนครอันแสนยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นมิตรต่อกันและช่วยเหลือเกื้อกูลกันมายาวนานนับพันปี
  ห้านครอันแสนยิ่งใหญ่ คือ ทาราเซียร์ (นครแห่งเปลวเพลิง) กาเด็นเนียร์ (นครแห่งแสงสว่าง) ออสเน่ย์ (นครแห่งสายน้ำและน้ำแข็ง) ไซรีน่า (นครแห่งความมืดและกาลเวลา) ชาล็อต (นครแห่งสายลม) และบรูค (นครแห่งสวนพฤกษา)
  ราชาและราชินีผู้ปกครองนครทุกพระองค์ล้วนเป็นที่รักและที่นับถือของปวงชนทุกคน โดยเฉพาะราชาและราชินีที่ทุกคนต่างก็กล่าวว่าอยู่เหนือกว่าผู้ใดทั้งปวง นั่นก็ก็คือ คิงโครนอฟและควีนเฮเลน่า แห่งนครทาราเซียร์ เพราะทั้งสองพระองค์มีความฉลาดหลักแหลมในการที่จะปกครองบ้านเมืองของตน จึงทำให้นครทาราเซียร์นั้นยิ่งใหญ่และเจริญรุ่งเรืองกว่านครใดทั้งปวง
  ทาราเซียร์เป็นนครที่สงบสุข ร่มเย็น ประชาชนอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ไม่เอารัดเอาเปรียบกันและกัน เพราะพวกเขารักและเคารพคิงและควีนของตนรวมถึงรัชทายาทองค์น้อยที่มีอายุเพียงแค่ห้าปีเท่านั้น
  แต่แล้วก็มีโศกนาฏกรรมที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น โศกนาฏกรรมครั้งนั้นได้โค่นล้มราชวงศ์เมอร์รอนตาร์แห่งทาราเซียร์จนหมดสิ้น ทั้งนครล้วนมีแต่ความเศร้าโศก ไม่เว้นแม้แต่สี่นครใกล้เคียงเช่นเดียวกัน

"อีสเตอร์ พาเฮเลนเซียหนีไปซะ ไปให้ใกลที่สุดเท่าที่เจ้าจะทำได้" ควีนเฮเลน่าส่งลูกสาวของตนให้กับสหายคนสนิทและเป็นพ่อทูนหัวของลูกสาวตน พร้อมกับยิ้มให้เจ้าหญิงองค์น้อยที่เอาแต่ร้องไห้

"ไม่เอา! ข้าจะอยู่กับท่านพ่อท่านแม่! ข้าจะไม่ไปไหน! อย่าทิ้งข้าไป! ไม่เอานะ ไม่เอา ฮือๆๆ" เฮเลนเซียพยายามที่จะดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนของพ่อทูนหัวที่เป็นนักฆ่าแห่งทาราเซียร์ของตน แต่ไม่วาจะดิ้น จะตี จะหยิกยังไงก็ไม่อาจหลุดจากอ้อมแขนแข็งแกร่งนั่นได้

"เฮเลนเซียร์ เจ้าจงฟังพ่อให้ดี ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ใดก็ตามพ่อกับแม่ก็จะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ จะอยู่ในใจของเจ้าไม่จากไปไหน" เสียงของผู้เป็นบิดาทำให้เฮเลนเซียหยุดร้องไห้และตั้งใจฟังคำสอนสุดท้ายที่คิดว่าตนเองจะได้รับจากผู้เป็นบิดาแลมารดา

"ใช่แล้วล่ะ พ่อกับแม่จะอยู่กับเจ้าตลอดไป เจ้าจงมีชีวิตอยู่ต่อไป จงทำในส่งที่ตนเชื่อมั่นและสิ่งที่ถูกต้อง พ่อกับแม่เชื่อว่าเจ้าทำได้รัชทายาทแห่งทาราเซียร์ เอาล่ะไปได้แล้วอีสเตอร์ ฝากลูกสาวของข้าด้วย" ควีนเฮเลน่าเอ่ยบอกผู้เป็นสหายและยิ้มให้ อีสเตอร์พยายามฝืนยิ้มตอบทั้งๆที่เสียใจและรู้ว่านี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นรอยยิ้มนี้

"ข้าจะดูแลเขาให้เหมือนกับเป็นลูกของข้า ไม่ต้องห่วง"
 ควีนและคิงพยักหน้าและยิ้มให้ลูกสาวและสหายคนสนิทเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่อีสเตอร์จะพาเฮเลนเซียออกมานอกปราสาท เฮเลนเซียมองบิดามารดาของตนอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนที่ดวงตาสีแดงราวโลหิตดวงนั้นจะเบิกกว้างเมื่อเห็นคนชุดดำใส่หน้ากากปีศาจล้อมบิดามารดาของเธอพร้อมกับที่ดาบนับสิบเล่มถูกเงื้อขึ้นและฟันใส่ร่างของคนสำคัญทั้งสองของเธอ เมื่อเห็นดังนั้นความเศร้าความเสียใจมากมายถาโถมเข้าใส่หัวใจดวงน้อยของเธอจนต้องระเบิดน้ำตาที่อัดอั้นมานานออกมา

"ท่านพ่อ! ท่านแม่!"

...ท่านพ่อ ท่านแม่ ทำไมถึงทิ้งข้าไป ทำไมทิ้งข้าไว้คนเดียว...
เด็กหญิงคิดในใจพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด พร้อมกับคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มสดใสประดับไว้เสมอบัดนี้ได้กลายเป็นใบหน้าที่มีแต่ความหม่นหมองความเสียใจ

"เจ้าหญิงเฮเลนเซีย บิดามารดาของท่านฝากท่านไว้กับข้า ข้าจะดูแลท่านให้ดีที่สุด ไม่ต้องห่วง"

"ท่านพ่อ แต่ว่าข้าจะใช้ชีวิตเหมือนคนทัวไปได้อย่างไรในเมื่อดวงตากับผมของข้า..."

"เรื่องนั้นท่านไม่ต้องห่วง จงใส่แหวนนี่ไว้มันจะช่วยปิดบังดวงตาและสีผมที่แท้จริงของท่านได้" อีสเตอร์พูดพร้อมกับยื่นแหวนเงินที่มีคริสตันสีขาวเม็ดเล็กฝังไว้แต่เมื่อเฮเลนเซียสวมมันคริสตันกลับกลายเป็นสีนิล

"ท่านพ่อทำไมคริสตันมันถึงเป็นได้กลายเป็นสีนิล"

"มันจะเปลี่ยนไปตามสีตาของผู้ใส่ แต่เมื่อถอดมันออกมันจะกลายเป็นสีขาว"

"ข้าขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้า"

"มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว และข้าเองก็รักท่านเหมือนลูกของข้าคนหนึ่ง"

"งั้นในเมื่อข้าเป็นลูกของท่าน ข้าขอทำงานเป็นนักฆ่าเหมือนกับท่านได้หรือไม่"

"นั่นก็สุดแล้วแต่เจ้าจะเลือก พ่อจะไม่ขัดขวางเจ้า จงเชื่อมั่นในสิ่งที่ตนคิดว่าถูกต้องและดีที่สุด"


"ข้าตัดสินใจแล้ว ในเมื่อข้าเป็นลูกนักฆ่าข้าก็ต้องเป็นนักฆ่าเหมือนท่านสิ" เด็กหญิงพูดพร้อมกับโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อของตน

"งั้นตั้งแต่นี้ต่อไปชื่อของเจ้าคือ เฮเลน คิลเลอร์ ลูกสาวของอีสเตอร์ คิลเลอร์ นักฆ่าแห่งทาราเซียร์"

"ค่ะ พ่อ"

  เฮเลนเซียรู้ดีว่าการที่จะเป็นนักฆ่านั้นไม่ง่ายเลย แต่ในเมื่อเธอได้ตัดสินใจไปแล้วก็ไม่คิดที่จะเปลี่ยนแปลง แต่กลับเชื่อมั่นว่าตนเองจะต้องทำได้อย่างแน่นอน เหมือนกับคำสอนของบิดามารดาที่พูดให้เธอฟังตั้งแต่จำความได้แลเป็นคำพูดสุดท้ายที่เธอได้ยิน
...จงทำในสิ่งที่ตนเชื่อมั่นและสิ่งที่ถูกต้อง...
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 214 ท่าน