Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 12 [Chapter 12] Danger Maneuver
13
12/11/2554 21:39:02
887
เนื้อเรื่อง


12
 

 
       ตอนนี้ฉันกำลังนั่งเรียนวิชาป้องกันตัวศาสตร์ที่โรงยิม เป็นวิชาเกี่ยวกับการป้องกันตัวทั้งยูโด คาราเต้ หรืออื่นๆ แต่สมองของฉันไม่ว่างพอที่จะมานั่งฟังเสียงร้องโอดโอยของใครหรอกนะ สมองของฉันมีแต่คำว่า แฮคเตอร์ป.ล. ถ้าคุณว่านได้อ่านตอนนี้ พูาขอบอกว่าอยากให้คุณว่านลองอัพลงอีกรอบดูนะค่ แฮคเตอร์แล้วก็แฮคเตอร์!

       เค้ารู้ พระเจ้า…แฮคเตอร์รู้!

       แฮคเตอร์รู้ว่าเด็กหอดาร์กเนสเป็นแวมไพร์…แล้วฉันละ เค้าจะรู้รึเปล่าเนี่ย!?

       “เฮ้! นักเรียนผมแดงที่เอาแต่นั่งกินแรงเพื่อนตรงนั้นนะ ลุกขึ้นยืนเดี๋ยวนี้นะ!”

       ฟังไม่ชัดแฮะ…แต่นักเรียนผมแดงนั้นจะใช่ฉันรึเปล่านะ =__=;

       ฉันลุกขึ้นยืนพร้อมกับหันหน้าไปมองอาจารย์ตัวบึกที่สวมเสื้อกล้ามสีขาวอวดมัดกล้ามที่ใหญ่บิ้กราวกับก้อนหินขนาดเบิ้ม อาจารย์คนนั้นมองมาที่ฉันก่อนจะทำหน้างงๆเล็กน้อย

       “เธอยืนขึ้นทำไมนักเรียนหญิง-__-++”

       “เออ…ก็อาจารย์เรียกนักเรียน…ผมแดงนี่คะ =__=;”

       “ผมเรียกนักเรียนชายผมแดงคนนั้น!”

       “อะ…อ้าว =__=;;”

       ฉันหันไปมองแฮคเตอร์ที่ยังนั่งกดโทรศัพท์ไม่รู้เรื่องอยู่มุมห้อง บ้าที่สุด…ทำไมอาจารย์ไม่พูดให้มันเคลียร์ๆหน่อยละ =__=^ มันทำฉันหน้าแตกนะรู้ไหม!

       “แต่ไหนๆก็ยืนแล้วเอาเป็นว่าอยู่เป็นคู่ซ้อมให้กับนายผมแดงคนนั้นด้วยแล้วกัน -__-”

       “คู่ซ้อม =__=;;”

       ลางสักหรไม่ค่อยจะดีเลยแหะ =__=;;

       อาจารย์บึก (ก็ไม่ยอมบอกชื่อนี่นา) ลากแฮคเตอร์ที่ทำหน้างงให้มายืนอยู่กลางเบาะ แล้วก็กวักมือเรียกฉันให้ไปยืนข้างๆกับเค้า อ้าก! คู่ซ้อมของแฮคเตอร์…ฉันอาจจะโดนหมอนั้นเอาหอกมาหมุดหัวใจฉันตอนซ้อมให้ฉันตายเลยก็ได้นะ T^T

       ฉันกะจะหันไปขอความช่วยเหลือไพรท์ที่นั่งข้างฉัน แต่พอฉันหันไปเท่านั้นความหวังทั้งหมดของฉันก็พังทลายลงไป

       นายมาหลับอะไรตอนนี้ฮะไพรท์ T^T!!

       ไพรท์นอนหลับพิงกำแพงข้างๆบนหน้าของเค้ามีหนังสือการ์ตูนเปิดกางปิดหน้าเอาไว้ บ้าเอ๊ย! ตัวช่วยก็พาตัวเองไปเฝ้าพระอินทร์ไปก่อนซะแล้วฮึ้ย! T^T

       ฉันเดินลากเท้าตัวเองไปยืนข้างๆแฮคเตอร์ที่จะเป็นคู่ซ้อมยูโดให้ อ้ากก! หมอนี่ตัวสูงเป็นบ้า! แค่เหวี่ยงฉันเบาๆตัวฉันก็ลอยไปโลกพระจันทร์แล้ว =__=;

       อาจารย์บึกตบบ่าฉันกับแฮคเตอร์ก่อนจะทำสัญลักษณ์เตรียมพร้อม ภายในนี้เงียบไปหมดทุกสายตาต่างจ้องมาที่ฉันกับแฮคเตอร์ แต่สายตาที่จ้องมานะสำหรับแฮคเตอร์คือชื่นชมแต่กับฉันนะ…คือการรอชื่นชมผมงานของแฮคเตอร์ท่จะจัดการกับฉันมากกว่า T^T

       ฉันเดินออกไปกลางวงและยืนเผชิญหน้ากับแฮคเตอร์ที่ยืนมองฉันด้วยแววตานิ่งๆโหดๆตามแบบฉบับของเค้าฉันเลยฉีกยิ้มแห้งๆกลับไป การยิ้มสู้ทำให้ใจของเราเข้มแข็งขึ้นนะ =__=;

       “ชิ! ดูหน้ายัยเมล์เบรินนั้นสิ ยิ้มซะปากจะฉีกถึงรูหูแล้วแค่เป็นคู่ซ้อมของแฮคเตอร์เข้าหน่อยทำเป็นได้ใจไป เหอะ!”

       “ฉันขอให้แฮคเตอร์ทุ่มยัยนั้นให้คอหักตายไปเลย -__-^”

       ยัยพวกบ้านี่! ฉันยิ้มให้กำลังใจตัวเองยะแล้วปากถึงรูหูนั้นคืออะไร ฉันแค่ยิ้มนิดๆปากแทบไม่ขยับเลยนะ =__=^

       เราสองคนโค้งให้กัน ก่อนจะเดินเข้ามาหากันในท่าเตรียมพร้อม มือหนึ่งจับที่สาบเสื้อ ส่วนอีกมือต้องจับที่เสื้อตรงประมาณข้อศอกของคู่ต่อสู้…ทำไมฉันรู้นะเหรอ ก็ฉันไม่ใช่ผู้หญิงหวานแหววอ่อนหวานที่จะมานั่งจัดดอกไม้ ร่ายรำนี่นา…ฉันถนัดพวกใช้แรงกายอะไรพวกนี้มากกว่า ดังนั้นป๊ะป๋าสุดที่รักที่ชื่นชอบศิลปะการต่อสู้เลยจับฉันเข้าเรียนอะไรพวกนี้ตั้งแต่เก้าขวบ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็มาได้ผู้หญิงโหด เถื่อนที่คลั่งการต่อสู้นี่นา ฉันทำได้ก็เพียงเตะต่อยไปธรรมดาสำหรับป้องกันตัวเท่านั้น=__=;

       “ฮาจิเมะ!!” (เริ่มได้)

       สิ้นเสียงอาจารย์บึกเราสองคนก็เริ่มดึงกันไปมา แฮคเตอร์พยายามกระชากฉันให้ตัวลอยฉันเลยต้องคอยออกแรงกดเท้าของตัวเองเอาไว้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยที่จะต้ายทานคนตัวใหญ่ๆ อย่างเขา

       แฮคเตอร์ใช้จังหวะที่ฉันเผลอดันตัวฉันให้ใกล้กับตัวองเค้าก่อนที่จะกระซิบอะไรบางอย่างที่หูของฉัน

       “ออกไปให้ห่างจากคนพวกนั้น…”

       แฮคเตอร์จ้องดวงตาของฉัน เข้ากำคอเสื้อของฉันแน่นขึ้นหลังจากที่พูดประโยชน์ต่อไป

       “ที่ฉันยังคุยกับเธอเพราะเธอยังไม่ได้ทำร้ายพวกเพื่อนๆของฉันแต่ถ้าเธอทำร้ายเพื่อนของฉันเมื่อไหร่ละก็…”

       ทันใดนั้นแฮ็กเตอร์ก็ทำตัวเบาปล่อยให้ฉันออกแรงกระชากเขา เข้ามาหาเต็มแรง และด้วความที่ฉันออกแรงมากเกินไปหน่อย พอเค้าปล่อยตัวไปตามแรงฉันก็เลยเผลอเสียหลัก

       ฟึ่บ!

       เป็นจังหวะที่เขาก้าวขาข้างหนึ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้สะโพกยกตัวฉันทุ่มข้ามหลังเขาไป

       ตึง!!

       ฉันหลับตาแน่น เพราะแรงกระแทกเมื่อกี้อาจจะทำให้ฉันหลังเคล็ดได้ แต่โชคดีที่มีมือข้างหนึ่งของใครบางคนมาพยุงหลังของฉันไว้ได้ทัน ทำให้หลังของฉันไม่กระแทกกับเบาะแต่แฮคเตอร์ก็ชะโงกหน้ามาใกล้ฉันอีกครั้งก่อนจะแสยะยิ้มให้เล็กน้อยแล้วเดินออกจากเบาะไป

       “ผมว่านายจะเล่นแรงเกินไปนะ การทำท่าทุ่มเมื่อกี้…อาจทำให้เบรินคอหักได้เลยนะ -__-”

       เสียงทุ้มๆของไพรท์ดังขึ้นจากด้านหลังของฉันหมอนั้นเป็นคนที่วิ่งเข้ามาพยุงฉันเอาไว้ได้ทัน ฉันไม่สงสัยหรอกนะว่าทำไมไพรท์ถึงวิ่งเข้ามาช่วยฉันไว้ได้ทัน ฉันเคยดูภาพยนตร์ยอดฮิตเรื่อง ‘Twilight’ ฉากที่เอ็ดเวิร์ดวิ่งเข้ามาปกป้องด้วยความเร็วขั้นเทพตอนที่เบลล่ากำลังจะโดนรถชนนั้นนะ ความเร็วแบบนั้นฉันคิดว่าไม่ใช่เรื่องยากสำหรับไพรท์เลยสักนิดและที่ทุกคนไม่สงสัยก็อาจจะเพราะพวกนั้นกำลังตกใจกับเหตุการณ์อันตรายตรงหน้าอยู่นะสิ!

       ความแข็งแรงของแฮคเตอร์ที่ฉันเห็นเมื่อกี้…สมแล้วที่เป็นถึงไนท์ของที่นี่!

       “ฉันนะเหรอ…ยัยนั้นอ่อนแอเองมากกว่า”

       ฉันเห็นตาของไพรท์เปลี่ยนเป็นสีแดงน่ากลัว ฉันรีบกระตุกแขนเสื้อของเค้าเพื่อให้เค้ารู้ตัวว่านี้ไม่ใช่เรื่องดีถ้าเค้าจะตบะแตก

       “หึ…”

       แฮคเตอร์เดินผ่านอาจารย์บึกที่ยืนอึ้งอยู่ แต่ไพรท์กลับตะโกนอะไรบางอย่างที่ทำให้ทั้งห้องถึงกับเงียบ

       “ผมกับนาย…พวกเรามาประลองกัน”

       แฮคเตอร์ชะงักไปก่อนจะหันหน้ามาปะทะกับไพรท์ที่ยืนนิ่งอยู่

       “กติกาคือ…ในเวลาสามนาทีใครที่โดนจับทุ่มมากที่สุดคือคนแพ้”

       ไพรท์พูดก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว บรรยากาศภายในห้องตรึงเครียดไปหมด แฮคเตอร์ทำเพียงกระตุกริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะหันมารับคำท้า

       “ได้…แต่”

       คำว่า ‘แต่’ ของแฮคเตอร์ทำให้ไพรท์ชักสีหน้าแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านิ่งเงียบรอฟังต่อไป

       “ในเมื่อนายตั้งกติกาขึ้นมา ฉันก็ขอเป็นคนตั้งรางวัลสำหรับผู้ชนะแล้วกัน”

       “…”

       “ถ้านายชนะ นายสามารถสั่งให้ผมทำอะไรก็ได้หนึ่งอย่าง แต่ถ้าฉันชนะ…”

       แฮคเตอร์เงียบไปจนทุกคนที่อยู่ในห้องต่างก็รอลุ้นกันไปพร้อมๆกัน ถ้าเค้าชนะ…เค้าจะขออะไร บางที่เค้าอาจจะบอกกับทุกคนก็ได้ว่าฉันกับไพรท์…เป็นแวมไพร์!

       “ฉันจะบอก…ก็ต่อเมื่อฉันชนะเท่านั้น”

       สายตาที่แน่วแน่ของทั้งแฮคเตอร์ทำให้ฉันที่ยืนเกาะไพรท์อยู่ถึงกับกลัว แววตาที่สองคนนี้มองกันมันเหมือนกับ

       …จะฆ่ากันให้ตายไปข้างอย่างนั้นแหละ

       อาจารย์บึกเหมือนะเดินไปห้าม เค้าเดินไปหาแฮคเตอร์ที่อยู่ใกล้แล้วพยายามบอกกับแฮคเตอร์ว่านี่ยังอยู่ในเวลาเรียน แต่พอเค้าสบตาของแฮคเตอร์เท่านั้นเค้าก็รีบก้าวมาหาไพรท์อย่างรวดเร็ว

       “เออ…นายไพรท์ นี่ยังอยู่ในเว…”

       “อะไรเหรอครับ -__-^^!!?”

       แม้ไพรท์จะมีมารยาทที่อุส่าตอบกลับแม้จะพูดแทรกทันทีที่อาจารย์บึกยังพูดไม่จบก็เหอะ อาจารย์บึกเหงื่อตกพอเห็นสายตานิ่งดุดน้ำแข็งแถมยังหนาวยิ้งกว่าขั้วโลกเหนือของไพรท์ เหอะ! อาจารย์นะเพิ่งเดินเข้ามา…แต่หนูนะอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ต้น! T^T

       เมื่ออาจารย์บึกเห็นว่าคงจะหยุดพวกเค้าไว้ไม่ได้ก็เลยจัดเพิ่มเบาะปูเพื่อความปลอดภัย ไพรท์กับแฮคเตอร์เดินเข้าไปในกลางวงก่อนจะโค้งให้กันเล็กน้อย ทั้งคู่เดินเข้ามาหากันในท่าเตรียมพร้อม มือของทั้งสองคนจับที่สาบเสือของฝ่ายตรงข้าม ส่วนอีกมือก็อยู่ตรงเสื้อใกล้ๆกับข้อศอก

       อาจารย์บึกที่ไม่กล้าจะพูดเริ่มการต่อสู้ที่ดูอันตรายนี่เลยได้แน่ยืนเงียบจนได้ยินเสียงของทั้งคู่ตะโกนออกมพร้อมๆกัน

       “จะเริ่มไหม…หรืออยากจะเสนอตัวเป็นคู่ซ้อมให้ก่อนนะ!!”

       “จะเริ่มได้รึยังครับ!!”

       อาจารย์บึกหน้าซีดเล็กน้อยแต่ก็ยังพยายามเก๊กหน้าเก๊กเสียงเต็มที่ ก่อนจะตะโกนเริ่มการแข่งขัน

       “ฮะ...ฮาจิเมะ!” (เริ่มได้)

       ไพรท์กับแฮคเตอร์พยายามที่จะดึงฝ่ายตรงข้ามให้ล้มลง แต่แรงของทั้งคู่กับสูสีกันทำให้ไม่มีใครสามารถทำให้อีกฝ่ายล้มได้เลย แต่ดูเหมือนไพรท์จะได้เปรียบนิดหน่อยตรงที่ตอนนี้เค้าจับตัวของแฮคเตอร์ให้ลอยเหนือพื้นได้แล้ว!

       ปึก!

       เสียงกระทบกันระหว่างหลังของแฮคเตอร์กับเบาะทำให้หลายคนถึงกับร้องอู้ว...ทำไมพวกเค้าถึงรุนแรงอย่างนี้นะ!

       ไพรท์ที่กำลังขึ้นนำอยู่ๆก็ตัวกระตุกไปแล้วก็พยายามมองหาอะไรบางอย่างรอบๆห้องแฮคเตอร์รีบเด้งตังเองขึ้นก่อนจะโค้งหัวอีกรอบแล้วพยายามยกตัวองไพรท์ขึ้นบ้าง ไพรท์ที่มัวแต่เหม่อเพราะอะไรบางอย่างทำให้เค้าเสียสูญล้มลงไป

       ปึก! กร็อบ!

       แขนของไพรท์รับน้ำหนักตัวของเค้าเองจนเกิดเสียงดังกร็อบ เสียงแบบนั้นฉันไม่แน่ใจว่าใช่เสียงกระดูกของเค้ารึเปล่า!?

       ไพรท์ไม่ได้แสดงสีหน้าเจ็บปวดหรือร้องออกมาแม้แต่น้อย เค้าลุกขึ้นยืนก่อนจะหันซ้ายหันขวาเหมือนกับมองหาอะไรบางอย่าง! ตาบ้าเอ๊ย! อยากตายรึไงทำไมไม่มองที่แฮคเตอร์นะ!?

       แฮคเตอร์จับคอเสื้อของไพรท์อีกครั้งก่อนที่จับไพรท์ทุ่ม ไพรท์เหมือนจะเพิ่งรู้สึกตัวว่านี่ไม่ใช่เวลา เค้าพยายามยึดน้ำหนักตัวเองไว้ที่ปลายเท้าเหมือนกับฉันในตอนแรกแต่ไม่ทันเสียแล้ว แฮคเตอร์ผ่อนแรงจนไพรท์เสียสมดุล เค้าจับไพรท์ทุ่มไปด้วนหลังพร้อมๆกับเสียงเป่านกหวีดของอาจารย์บึกที่เตือนเวลาสามนาที

       ปรี๊ดดด!!

       2-1

       ฉันวิ่งไปดูไพรท์ที่ลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตาของเค้ายังไม่เลิกกวาดตามองไปรอบๆห้องเหมือนพยายามหาอะไรบางอย่าง แต่เค้าก็หันหน้ากลับมามองแฮคเตอร์ที่ยืนยิ้มอยู่ข้างหน้าเค้าด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์ ตัวของไพรท์กระตุกอีกครั้งแต่เค้าก็ไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดออกไป

       นี่มันเกิดอะไรขึ้น…ไพรท์เป็นฝ่ายแพ้!






- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

คุยกันสักนิดนะ ^^

สวัสดีนะคะ เพื่อนๆนักอ่าน หรือ แวะอ่าน ทุกคน > <

มีข่าวมาบอกคะ วันที่ 15 เป็นวันเปิดเทอมของพู่แล้วและคิดว่าหลายๆคนก็คงจะเปิดวันนี้เช่นกัน เนื่องจากโรงเรียนเปิด และพู่ต้องกลับหอทำให้ไม่สามารถมาอัพนิยายบ่อยๆได้นะคะ อ่านจะได้อาทิตย์ละตอนอย่างมากก็สามตอนคะ ^^

คุยกันเรื่องนิยายบ้างดีกว่า > <

ตอนนี้เป็นตอนที่พู่ไม่คิดจะแต่งมาก่อน ฮ่าๆ เพราะเนื่องจากแต่งสดทุกตอนทำให้มั่วๆ ไปหมด อันที่จริงตอนนี้กะว่าจะให้ดาร์กของเรามาโผล่แต่แต่งไปแต่งมาหนุ่มหัวสตรอเบอร์รี่ของเราดันมาแย่งซีนหมดเลย > <

เรื่องนี้อาจจะยาววว (มาก) เพราะคนแต่ง แต่งเพลิน =__=; ยังหาจุดจบไม่ได้เลย > <

ตอนนี้ในหัวกำลังจะมีนิยายเรื่องใหม่มาให้เพื่อนๆได้ลองอ่านกัน ^^ เป็นเรื่องที่แหวกแนวกับเรื่องนี้ไปเลย > < ทำให้เกรงว่าตัวเองจะติดลมหมักหมมงาน เลยคิดว่าไม่เอาลงดีกว่า ให้เสร็จที่ละเรื่องๆไป ^^

เปลื้อเนื้อที่มากๆๆ แล้ว เผื่อเพื่อนๆจะเบื่อ ฮ่าๆ

ขอบคุณทุกความคิดเห็นและคะแนนโหวตนะคะ
^^

  
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


 PS. ถ้าคุณว่านได้อ่านบทนี้ พู่อยากให้คุณว่านลองอัพนิยายลงใหม่ดูอีกรอบเผื่อจะได้นะคะ เพราะตอนพู่ลงทุกอย่างปกติดีคะ ^^ พู่ก็ไม่ค่อยเก่งเรื่องพวกนี้ คงช่วยได้แค่นี้ ขอโทษนะคะ T^T

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ไม่เป็นไรค่ะ ^^ เเค่เห็นตัวเลขจำนวนคนเข้าดูเพิ่มขึ้นก้มีความสุขมากแล้วค่ะ ^^
จากคุณ Tzaku/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 11/11/2554 14:23:33
ความคิดเห็นที่ 2
หนุกมากเลยค่ะ ติดตามทุกตอนเลย แต่ว่าอาจจะไม่ได้แสดงความเห็นทุกบทคงไม่ว่ากันน้าา ยังไงก็เป็นกำลังใจให้น้า แย้วอย่าลืม อัพต่อไวๆล่ะ
จากคุณ Chiel/(Chiel) อัพเดตเมื่อ 11/11/2554 12:38:50
ความคิดเห็นที่ 3
อัพต่อเร็วๆนะคะ
สนุกมากค่ะ อยากรู้เร็วๆว่าไพรท์เป็นอะไร ^^
จากคุณ 754432/(754432) อัพเดตเมื่อ 11/11/2554 12:07:47
ความคิดเห็นที่ 4
สนุกมาก ค่ะ สู้ๆๆ น่ะ ค่ะ

อัพไวๆๆ น่ะ ค่ะ จะคอยติดตาม ค่ะ
จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 11/11/2554 07:54:36
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 244 ท่าน