Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
เธอ...คนเดียวในหัวใจ
สวัสดีความรัก
4
4
09/11/2554 22:14:46
553
เนื้อเรื่อง
“O_oพี่นิว พี่รู้จักกับพี่เบียร์มาก่อนหรอเนี่ย”
“-.-! ว่าไงนะจ๊ะ” พี่นิวถามฉัน ด้วยสายตา คู่เดิม คู่ที่มันกวนนน….มั๊กๆ
                “แปลก”
                “แปลกยังไง ไอ้เบียร์”
                “ก็ น้องแนน จำแกได้ แต่จำฉันไม่ได้”
                “โฮะๆ แน่น้อน  ก็ฉันมันหล่อกว่าแก”
                ให้ตายเถอะ ไม่ว่าจะตอนนี้ หรือตอนไหน นิสัยพี่คนนี้ไม่เปลี่ยนเลยซักนิดแต่จะว่าไปพี่ฉันก็หล่อจริงๆ ไม่เห็นโทรมเหมือนกับตอนที่อยู่ที่บ้านเลยง่ะ วันนี้พี่นิวใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนสีดำ ดูผ่อนคลายดี ตอนอยู่บ้านพี่ก็ผ่อนคลายนะ แต่มันผ่อนมากไปนิสนึงง่ะ บางวันพี่แกก็ไม่ใส่เสื้อ โชว์ วันแพ็ค อยู่นั่นแหละ บางวันก็เสื้อยืดขาดๆ ไม่ยักรู้แฮะว่าพี่เราก็จะมีช่วงหนุ่มในชีวิต นึกว่าเกิดมาแล้วแก่เลยหุหุ
                “ว่าไงแม่น้องสาว ตั้งแต่ฉันเดินเข้ามา เธอยังไม่ละสายตาจากฉันเลยนะ หรือจะเปลี่ยนใจมาชอบฉันแทนไอ้เบียร์”
                “พอๆ ไม่ต้องไปฟังมันคะน้องแนน”
                “ยี้ ไอ้พี่นิว พี่นี่นะ ไม่เปลี่ยนเลย”  
                “เฮ้ยๆ น้องสาว พี่ฟังผิดไปป่ะเนี่ย ปกติเธอแทบจะก้มหน้าก้มตาไม่คุยกับฉันเลยนะเฮ้ย!เบียร์สงสัยแนน จะหลงรักฉันหว่ะ”
                “พอๆ ไปออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่า ไปๆ”
                “น้องแนนขา พี่เบียร์เผลอ มาเจอพี่น้า”
                โป๊ก!! นั่นไงโดนพี่เบียร์เขกหัวซัก 1 โป๊ก
                -กรรม-  (-.-!) ฉันจะบ้าตาย อยากถามถึงบ้าน อยากไปที่บ้านนะ แต่มันคงไม่สมควร จริงไหม เพราะตอนนี้เราไม่ได้มีสถานะเป็นพี่เป็นน้องกัน เราเป็นลูกบ้านนี้ ไม่ใช่ลูกแม่มณี น้องพี่นิว ถ้าถามมากไปเดี๋ยวคนจะเข้าใจผิดได้ แต่ตอนนี้ เราเป็นลูกของแม่ว่าแต่แม่เราชื่ออะไรอ่ะ ช่างมันก่อนเถอะ ตอนนี้ ฉันหิวแล้วง่ะ
                ต๊อก แต๊ก ต๊อกแต๊ก  ป๊อกๆๆๆๆ  ซ่า ซู่วววว
                 หอม หอมจัง แล้วขาฉันก็พาร่างที่หิวโซ ค่อยๆกระแด็กๆ(เนื่องจากขายังไม่หายเจ็บ)เข้ามาตามกลิ่น
                “อุ้ย แนน ลูก เดินมาได้ไง”
                ง่ะทำไมต้องตกใจด้วยหล่ะ ก้อใช้ขาเดินมาไง
                “ขายังไม่หานเจ็บเลย แล้วพี่เบียร์ไปไหนหล่ะเนี่ย ปล่อยให้ลูกอยู่คนเดียว”
                ไม่เห็นต้องห่วงฉันขนาดนั้นเลยง่ะ มันก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากขนาดนั้นนี่
                “เบียร์ เบียร์”
                “อุ้ย!แม่ ไม่เป็นไร หนูเดินเองได้จริงๆค่ะ ไม่ค่อยเจ็บแล้ว แล้วตอนนี้พี่เบียร์ก็คุยกับพี่นิวอยู่คะ”
                “อ๋อ แล้วนี่ลูกหิวยังจ๊ะ”
                “ก็ พอจะกินเก้าอี้ที่หนูนั่งได้แล้วค่ะ”
                “จริงหรอลูก ปะ เดี๋ยวแม่ให้พี่เบียร์พาไปนั่งที่โต๊ะนะลูก กับข้างเสร็จพอดีเลย”
                “ไม่ๆ หนูไปนั่งเองได้ค่ะ เดินไป แค่นี้เอง”
                “ไม่ลูก เบียร์ เบียร์!!”
                “ครับ ครับแม่”
                เร็วปานจรวด
                “ทีหลังอย่าให้น้องอยู่คนเดียวอีกนะ น้องยังไม่หายดี!!”
                ทำไมต้องดุ กันด้วยหล่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรซ่ะหน่อย พี่เบียร์น่าสงสารจัง ฉันไม่ใช่คนพิการนะ ทำไมจะต้องมีคนพยุงด้วย
                “แนน จะไปเอง แม่คะ หนูเดินเองได้คะแม่”
                “แต่…”
                “แม่คะ หนูไม่รู้ว่าแนน ก่อนหน้านี้อ่อนแอขนาดไหน แต่ตอนนี้ แนนคนนี้ไม่อ่อนแอแล้วค่ะ ฉะนั้นหนูสามารถเดินเองได้”
แล้วพี่เบียร์ก็พยายามจะมาพยุงฉัน
                “พี่เบียร์ ไม่ต้อง แนนไม่ได้พิการ แค่ขาเจ็บ”
นี่ฉันกำลังทำให้สถานการณ์มันแย่ลงใช่ไหมเนี่ย
                แล้วฉันก็ กะแด๊กๆ มานั่งที่โต๊ะ จะบอกว่าไม่เจ็บมันก็ไม่ใช่ แต่จะต้องให้คนมาพยุงตลอดเวลามันก็ไม่ควร ท่าทางยัยน้องแนนคนนั้น จะทำอะไรเองไม่เป็น ทำอะไรเองไม่ได้แน่เลย เอะอะก็ต้อง พี่เบียร์คะ พี่เบียร์ขา ชัวร์
                 เฮ้อ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเลยเงียบสนิท
                “อู ฮู้ อาหารน่าทานมากเลย แหะๆ” พี่นิวเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
                ฉันรู้ว่าพี่นิวกำลังจะกลบเกลื่อนบรรยากาศที่เงียบสนิท แต่…
                “……” ไม่ได้ผล
                “พี่เบียร์”
                “คะ ว่าไงคะน้องแนน”
                “แม่”
                 “จ๊ะ”
                “อย่าเงียบกันอย่างนี้สิคะ คือ ถ้าเมื่อกี้หนูพูดอะไรแรงไป หนูขอโทษนะคะ”
                “ไม่หลอกลูก แม่ขอโทษนะ แม่อาจจะคิดมากไปเอง”
                “เย้ๆ กินข้าวกันเถอะเวลากินข้าวเค้าไม่ให้ทะเลาะกันเดี๋ยวอาหารไม่ย่อยนะ”
                พี่นิว…เกี่ยวอะไรฟะ
                “หรอ”
                “ใช่แล้วน้องแนน ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ”
                “น่าเชื่อตายแหละ”
                “น้องแนน คุยเก่งขึ้นเยอะเลย นะโดยเฉพาะกับแก ไอ้นิว”
แล้วสายตา ปิ๊งๆ แบบกินเลือดกินเนื้อก็เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหาร
                “แค่นี้ไม่เห็นต้องหวงเลย”
                “อย่าทะเลาะกันสิคะ พี่เบียร์ทานนี้ดีกว่าน้า ก๋วยเตี๋ยวหลอด อร่อยๆ”
ฮู้ววว นี่คงเรียกว่าความหึงใช่ไหมเนี่ย น่ากลัวนะเนี่ย เวลาที่พี่เบียร์หึงเนี่ย
                “พี่นิว!!!”
                “อะไร เรียกซะตกใจเลย”
                “ก๋วยเตี๋ยวหลอดมันใส่กุ้งนะ”
                “O_o หะ หรอ อะอืม ช่ายๆ มันใส่กุ้ง เพิ่งเห็น แหะๆ”
                พี่นิวแพ้กุ้ง นั่นไม่สำคัญเท่ากับ….
เพล้ง!ช้อนหล่นจากมือแม่และพี่เบียร์อย่างมิได้นัดหมาย
                “ขอโทดนะ ผมอิ่มแล้ว”
ฉันกำลังทำให้ทุกคนสงสัย บ้าจริง น้องแนน จะไปรู้เรื่องพี่นิวด้ไง
                “ฉันก็อิ่ม ไอ้เบียร์กลับก่อนนะเฮ้ย เฮ้ย ไอ้เบียร์รีบไปไหนวะ  มะ…แม่ ผมกลับก่อนนะ”
แตกกะเจิง พูดได้คำเดียวว่าพลาด ชีวิตฉันเหมือนเดินอยู่บนเส้นด้าย เมื่อมาเจอกับพี่ชายที่ไม่มีใครรู้แม้กระทั่งพี่ของเรา ว่าเราคือน้องสาวของเค้า ฉันเข้าใจความรู้สึกพี่เบียร์นะ แต่ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำไงดี
                “แนน แม่ไม่อยากจะเชื่อว่าลูกจะจำเรื่องของนิวได้ดีกว่าเรื่องของพี่เบียร์”
                “คือ ว่า แม่ ช่วยหนูได้ไหมคะ”
                “ได้”น้ำเสียงห้วน สั้น ง่าย ได้ใจความ ตกลงนี่โกรธฉันทั้งบ้านหรอ แง้ๆๆ
                “เล่าเรื่องทุกๆอย่างระหว่าหนูกับพี่เบียร์ให้ฟังได้ไหมคะ”
มันคงเป็นทางเดียวที่จะทำได้ ในเมื่อฉันเป็นแฟนของเค้า และเผื่อเวลาที่ไปคุยกับพี่เค้าแล้วเค้าจะสบายใจขึ้น
       
หลังจากที่ฟังเรื่องราวสุดหวานซึ้งของหญิงชายสองคนจบ ฉันก็นั่งรอ พี่เบียร์ไม่ออกจากห้องเลยง่ะ ให้ตายเถอะ ข้าวเย็นก็กินไปนิสเดียวเอง เอาไงดี
                “ขึ้นไปปรับความเข้าใจกับพี่เค้า ไปลูก”
                “แต่ว่า นั่นมันห้องพี่เค้า”
                “เราหน่ะจะแต่งงานกันอยู่แล้วนะ”
จริงด้วย ง้า แต่ความจริงฉันเพิ่งจะ 16เองนะ ไม่ใช่ 22 ฉันจะขึ้นห้องผู้ชายแบบนี้หน่ะหรอ ม่ายยยยยย
ก๊อกๆ
แต่ขามันก็กระเด๊กๆพาฉันขึ้นมาหยุดอยู่หน้าห้องพี่เบียร์ พร้อมกับข้าวในมือ พี่เบียร์ชอบกินข้าวกับแกงพะแนงไก่ จำไว้ๆ เมื่อเย็นฉันตัก ก๋วยเตี๋ยวหลอดให้พี่เค้า โดยที่พี่เค้าก็แพ้กุ้งเหมือนพี่นิว มิน่าถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
                “พี่เบียร์คะ เปิดประตูให้น้องแนนหน่อยได้ไหมคะ”
                “…..” เงียบ
                “พี่เบียร์”
                “…..”เงียบ
หรือว่าฉันทำให้พี่เบียร์คิดมาแล้วก็ฆ่าตัวตาย นี่ฉันทำให้นักร้องซุปเปอร์สตาร์ ตายหรอเนี่ย(อีบ้า แกคิดมาได้เนอะ)
เอ๋!! หรือนอนหลับ ห้องก็ไม่ได้ล็อค ขอเข้าไปดูหน่อยแล้วกัน
เบา ย่องเบาๆ อย่าให้ใครรู้ อย่าให้ใครเห็นแล้วกวาดทุกสิ่งตรงหน้าเอาไปขาย (ว้ายย ฉันเป็นนางเองนะ ไม่ใช่โจร)
                “พี่เบียร์ หลับอยู่หรอคะ”
                เข้าไปดูใกล้ๆดีกว่า  โห หน้าของพี่เบียร์ละเอียดกว่าผู้หญิงบางคนอีกแหนะ ริมฝีบากเรียวบาง แต่ดวงตาที่ปิดลงนั้นกลับมีคราบของน้ำตาไหลเป็นทาง อย่าบอกนะว่าพี่เค้าร้องไห้ พี่เบียร์อ่อนไหวกว่าที่เราคิดไว้แฮะ ฉันค่อยๆเอามือ สัมผัสตรงคราบน้ำตา ตะ….แต่
                “กรี๊ดดดดดด”พี่เบียร์ดึงฉันลงไปอยู่บนเตียงด้วยกัน
                “ชู่วววววว ดึกแล้วอย่าเสียงดังไป”
                “พี่เบียร์ให้แนนนั่งคุยกับพี่หน่อยสิคะ”
                “ทำไมหล่ะแนนก็นอนคุยกับพี่แบบนี้อยู่บ่อยๆ”
                บ้าหรอ ฉันจะคุยได้ไง ตอนนี้ฉันนอนอยู่บนเตียงกันพี่เบียร์ ในลักษณะที่ว่า พี่เบียร์กอดฉันไว้จากด้านหลัง ขยับไม่ได้เลย ฉันเจ็บ เจ็บที่แขนจัง
                “พี่เบียร์ แนนเจ็บแขน”
                พรวด!!ได้ผล พี่บียร์ปล่อยในทันที
                “พี่ขอโทษ น้องแนน เจ็บแขนตรงไหน”
                “พี่เบียร์ เรื่องเมื่อเย็น”
                “ไม่เป็นไร น้องแนนเพิ่งได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุ่นแรงมา น้องแนนไม่ผิดคะ”ถึงไม่รุนแรง ฉันก็จำพี่ไม่ได้อยู่แล้ว
                “ถ้าไม่เป็นไรแล้วทำไมพี่ถึงไม่กินข้าว และไม่ลงมาเจอใครอีกเลยหล่ะ”
                “น้องแนน ไม่เป็นพี่ไม่รู้หรอก”
                “รู้คะ แนนรู้ว่าทำไมพี่โกรธ ถ้าเป็นแนน แนนก็คงโกรธ แนนขอโทษ แนนก็ไม่ทราบว่าทำไมถึงจำพี่นิวได้” โม้ๆๆ ไปก่อน ความจริงพี่นิวหน่ะพี่ชายแท้ๆฉันนะ
                “พี่เบียร์ ยกโทษให้แนนนะ ถึงแนนจำอะไรเกี่ยวกับพี่ไม่ได้ แต่แนน จะพยายาม คะ พยายามทำทุกอย่างให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมคะ”
                “น้องแนน พี่ไม่รู้นะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเรา แต่ตั้งแต่แนนฟื้นขึ้นมาแนนเปลี่ยนไปจนพี่ตกใจ”
                “พี่พร้อมจะให้โอกาสแนนไหมคะ”ทำไมฉันต้องพูดคำนี้ด้วยเนี่ย ทั้งๆที่ฉันกับพี่ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว แต่ฉันเป็นน้องแนนคนที่จะแต่งงานกับพี่นิวนี่หว่า 
                “คะ พี่พร้อม”
                “งั้นพี่ก็ต้องทานเข้า แนนเตรียมของโปรดของพี่มาด้วยนะ”
                “ไม่เชื่อหรอก”
                “จริงๆน้า”
                “ไหน มาให้พี่ดูหน่อยซิ”
พี่เบียร์มีน้ำเสียงเหมือนเดิมแล้ว ดีใจจัง
                “แท่น แทน แท้นนน”
                “ยี้ ใครบอกว่าพี่ชอบของพวกนี้”
                “ง่ะ”
แม่หลอกเราหรอ ไม่นะ ความผิดพลาดต้องไม่เกิดซ้ำเป็นครั้งที่ 2 สิ แล้วต่อไปนี้พี่เค้าจะเชื่อเราไหมเนี่ย
                “โอ๋ๆๆ พี่ล้อเล่น นี่แหละใช่เลยของโปรดพี่ โดยเฉพาะน้องแนนเอามาให้พี่ด้วยแล้วนะมันต้องวิเศษมากๆเลย”
                “บ้าหรอพี่นิว”
                เขิน เขินนน เขินมากกกกกก อ้ายยยยพี่นิวง่ะ บ้าที่ซู้ดดด
                “ป้อน”
                “O_o อะไรนะ”
                “ป้อนพี่หน่อย”
                “ไม่”
                “น่า น่ะคำนึง”
                “ไม่เอา แนนเขิน”
                “เขินอะไรคะ เมื่อก่อนแนนก็เคยป้อนข้าวพี่น้า”
                ง่ะ ฉันเขิลจะแย่ แต่ฝ่ายตรงข้านกลับทำหน้ายิ้มแย้มงั้นหรอ
                “ก็ได้”
                ฉันป้อนให้ แต่ …
                “อ่ะ อ้อง แอน อ่ะ อำ อัน อัย ไอ”
                “อะไรนะ”
                “คำมันใหญ่ไป โห แกล้งพี่หรอ อย่างนี้ต้องโดน”
                “อย่า ไม่เอา พี่เบียร์ง่ะ”
                พี่เบียร์จักจี๊ฉัน ให้ตายเถอะฉันบ้าจี๊ที่สุด ไอ้ทีมันก็ชอบแกล้งฉันอย่างนี้ แต่พูดถึงก็คิดถึงมันนะ ป่านนี้เป็นไงบ้างก็ไม่รู้ เหมือนก่อนจะมาที่นี่ได้ยินมันบอกว่ารักเรา แต่คนอย่างมัน รักใครเป็นก็บ้าและ ช่างเถอะ
                “คิดอะไรคะน้องแนน”
                “หือ เปล่าคะ น้องแนนยังไม่เห็นห้องตัวเองเลย”
                “นั่นสิ พี่ลืมพาไปเลย น้องแนนคงจะเหนื่อยแล้ว งั้นเดี๋ยวพี่เบียร์พาไปนอนนะคะ.
                “คะ พี่”
                วันนี้คงเป็นอีกวันแห่งความวุ่นวายใจ  ฉันสับสนจนบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะเรียกความรู้สึกแบบนี้ว่ายังไง ฉันเริ่มกลัวว่าทุกคนที่ฉันอยู่ใกล้จะไม่สบายใจเพราะการกระทำของฉัน กังวลว่าคนที่บ้านจะเป็นยังไง แถมยังมาเจอพี่นิวในสภาพนี้อีก บางทีฉันก็รู้สึกว่าฉันได้รับความรักความอบอุ่น ความสุข แบบไม่เคยได้รับที่ไหนมาก่อน ต่อไปนี้ชีวิตคงต้องวุ่นวายอีกมาก ฉันจะต้องทำหน้าที่เป็นน้องแนนไปอีกนานแค่ไหน แล้วฉันจะกลับบ้านได้ยังไง เหตุการณ์ครั้งนี้มันวุ่นวายเกิดที่เด็กอายุ 16 อย่างชั้นจะรับไหวจริงๆ   
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 121 ท่าน