Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Silence Love
Blowzy
บทที่3
3
13/12/2554 15:35:04
309
เนื้อเรื่อง
  ณ ห้องเรียนชั้นม.5/2
"เดียว คาบบ่ายภาษาไทยกับแนะแนวย้ายไปเรียนที่ห้องสมุดนะ"   
  ฉันเงยหน้าขึ้นมาจากแบบฝึกหัดวิชาเลขที่คุณครูให้ทำในชั่วโมงให้เสร็จมาฟังสิ่งที่ซีนพูด
"ทำไมต้องไปด้วยล่ะ-_-?"
"ก็ครูไม่อยู่ไปอบรมอะไรก็ไม่รู้ข้างนอกแล้วก็ไม่มีครูคนอื่นว่างมาสอน เขาก็เลยให้ไปนั่งอ่านหนังสือแทน"
"อือ เข้าใจแล้ว"  
   ฉันพยักหน้าให้ซีนหนึ่งทีและก้มหน้าลงมาทำแบบฝึกหัดอีกสองข้อให้เสร็จ พอทำเสร็จฉันก็ส่งสมุดไปให้เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างหน้าและให้เพื่อนส่งสมุดต่อไปที่โต๊ะครู จากนั้นฉันก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากระโปรงและเสียบหูฟังเข้ากับโทรศัพท์ก่อนที่จะจับหูฟังทั้งสองข้างมาใส่หูเพื่อฟังเพลง แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เปิดเพลงฟังก็มีข้อความแทรกเข้ามาซะก่อนและมันก็เป็นเบอร์เดียวกันกับที่ส่งมาหาฉันตลอดสี่วันที่ผ่านมา    
  ก่อนหน้านี้ฉันตัดสินใจโทร.กลับไปเมื่อมีข้อความที่สองส่งเข้ามาในเช้าวันอาทิตย์ ฉันกะว่าจะโทรกลับไปบอกว่าเขาส่งข้อความมาผิดเบอร์ แต่พอฉันโทร.กลับไปก็กลายเป็นว่าปิดเครื่องซะงั้น-_-^
  และมันก็มีข้อความจากเบอร์นี้ส่งมาหาฉันทุกวันๆ ละสองสามข้อความ ฉันก็โทร.กลับไปทุกทีที่มีข้อความเข้ามาแต่มันก็ปิดเครื่องตลอด จนฉันเลิกโทรกลับไปเมื่อมีข้อความฉบับที่เจ็ดส่งเข้ามาในเช้าวันอังคาร เพราะฉันคิดว่าโทร.ไปเขาก็คงปิดเครื่องอีกอยู่ดีงั้นก็ให้เขาส่งมาเรื่อยๆ จนกว่าเขาจะรู้ตัวเองแล้วกัน   
  ฉันเปิดข้อความฉบับที่สองของวันนี้ดู ฉันพูดขึ้นเบาๆ เมื่ออ่านข้อความจบ               ' เดี๋ยวเจอกันนะ^^* '             
   ' จาก:08677810xx '
"แล้วจะได้เจอกันมั๊ยล่ะเนี่ย ส่งข้อความมาผิดเบอร์แบบนี้-_-"
"ไปเดียว ไปกินข้าวกัน"   
  ฉันกับซีนดินลงมากินข้าวที่โรงอาหารพร้อมกัน หลังจากที่กินข้าวเสร็จฉันก็เดินไปซื้อหมากฝรั่งมาเคี้ยวเล่นและกลับมาหาซีนที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะก่อนจะเดินเอาจานข้าวไปเก็บ
"ซีนว่าเราขึ้นไปห้องสมุดกันเลยดีกว่านะ"
"ก็ได้"   
   พูดจบเราสองคนก็เดินขึ้นบันไดกลับมาที่ห้องเรียนเพราะซีนต้องกลับมาเอาสมุดไปจดงานต่อให้เสร็จ ส่วนฉันที่เคลียร์งานเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วก็แยกออกมาเข้าห้องน้ำแทนพอออกมาจากห้องน้ำ
   ฉันกับซีนก็เดินข้ามสะพานเชื่อมระหว่างตึกใหม่(นักเรียนสองภาษา) กับตึกเก่า(นักเรียนสามัญที่ฉันกับซีนเรียนอยู่) มาและเดินลงบันไดที่ตึกใหม่มาอีกสองชั้นก็ถึงห้องสมุด   
   ตอนนี้ในห้องสมุดยังมีคนไม่มากนักเพราะมันยังเหลือเวลาพักอีกสิบห้านาที ฉันกับซีนเดินมาถึงมุมในสุดของห้องและนั่งลงที่โต๊ะยาวสีขาวที่มีไว้สำหรับให้นั่งอ่านหนังสือ ซีนหยิบงานที่ค้างไว้ขึ้นมาจดต่อ ส่วนฉันที่ไม่มีอะไรทำก็หยิบโทรศัพท์ที่เสียบหูฟังค้างไว้ขึ้นมาฟังเพลงและมองสายฝนที่ไหลไปตามกระจก   
   ฉันชอบฤดูฝนที่สุดในบรรดาสามฤดูที่บ้านเรามี...   
   ฉันจะรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้นั่งมองสายฝนที่ไหลลงมาเป็นสายรวมถึงเวลาที่ฝนหยุด ฉันก็จะได้กลิ่นดินกลิ่นหญ้าที่เปียกชื้นโชยมาเข้าจมูก แล้วมันก็ทำให้ฉันรู้สึกสดชื่นทุกครั้งที่ได้สูดกลิ่นนั่นเข้าไปจนเต็มปอด
' เคยรู้สึกไหม เวลาไม่มีใครแล้ว จะมองไปทางไหนไม่มีใครให้พูดจา... ไม่มีเลยสักคนจะหันมามองและเข้าใจคนๆ นี้ที่มันไม่มีอะไร นี่คือเหงา นี่แหละเหงา นี่คือความจริงที่ได้เจอ เจ็บปวดทรมานลึกลงข้างในใจ โอ้ความเหงามันช่างหนาวมันช่างยาวนานและทุกข์ทน รอคอยใครบ้างคนมาหยุด... มัน มันจะอีกนานไหม เวลาคงไม่หยุดแล้วเวลาจะพาคนไหน ให้ผ่านให้พ้นเข้ามา ไม่มีเลย สักคน จะหันมามองและเข้าใจ คนๆ นี้ที่มันไม่มี อะไร...'  
   ฉันหันหลังไปมองตามแรงสะกิดที่ไหล่ข้างขวาแล้วก็ต้องงง ที่เห็นพายกับบลูมายืนยิ้มอยู่ข้างหลัง ฉันถอดหูฟังออกพลางถามพายด้วยความสงสัย
"นายมาทำอะไรที่นี่"
"ห้องสมุดที่โรงเรียนฉันมันปิดปรับปรุง ครูเขาก็เลยให้ย้ายมาเข้าที่นี่แทน"   
   ฉันหันไปมองรอบๆ ห้องสมุดที่ตอนนี้มีนักเรียนโรงเรียนของพายเดินกันไปทั่วห้องสมุด
"อือ เข้าใจล่ะ"  
   แล้วฉันก็หยิบหูฟังขึ้นมาฟังเพลงต่อ แต่พายกลับดึงหูฟังข้างหนึ่งออกจากหูฉันเอาไปใส่หูตัวเองแทนและนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ ฉันและบลูที่นั่งลงข้้างๆ ซีน
' รู้ไหม... ในวันนี้ไม่เหมือนเก่า รู้ไหม... ใครแอบเหงาคิดถึงเทอ รู้ไหม... อยากบอกรัก แต่กลัวเก้อทนไม่ไหว... ที่จะห้ามใจ ไม่ให้รักเทอ...'  
   ฉันฟังเพลงได้สักพักเพลงก็หยุดลงเพราะมีข้อความเข้าและก็เป็นข้อความของเบอร์เดิม พายหันมามองฉันที่กำลังเปิดข้อความออกอ่าน             
   ' น่ารัก... '             
   ' จาก:08677810xx '
"ใครอ่ะ? เบอร์คุ้นๆ"
"นายรู้จักด้วยเหรอ"
"ไหนเอามาดูใกล้ๆ ดิ"   
   ฉันยื่นโทรศัพท์ไปให้พายที่แบมือมารับโทรศัพท์ พอพายมองเบอร์โทรศัพท์ที่ส่งเข้ามาได้สักครู่ พายก็เงยหน้าขึ้นและจ้องเขม็งไปที่บลู รวมถึงฉันและซีนที่หันไปมองบลูที่ถือโทรศัพท์อยู่ในมือด้วย
"มึงไปเอาเบอร์เดียวมาจากไหนไอ้บลู-_-?"
"กูก็เอามาจากมึงไง" ฉันหันหน้าไปมองพายพลางจ้องเขม็ง แต่พายกลับรีบโบกมือขึ้นมาปฏิเสธทันที
"ฉันไม่ได้ให้มันนะ เทออย่าจ้องฉันแบบนั้นสิ"
"ก็เขาบอกว่าเอามาจากนายหนิ"
"แต่ฉันไม่ได้ให้มันจริงๆ นะ มึงเอามาจากไหนไอ้บลูไม่ใช่กูเด็ดขาด"
"เดียว เดี๋ยวซีนไปหาแฟร์ก่อนนะ"   
   ซีนพูดกับฉันก่อนจะลุกขึ้นวิ่งไปหาแฟร์(แฟนซีนอยู่กลุ่มเดียวกันกับพาย)ที่ยืนดูหนังสืออยู่กับเพื่อนตรงชั้นวางหนังสือหน้าห้องสมุด
"ว่าไงไอ้บลู"
"กูเอามาจากมึงจริงๆ ไอ้พาย ก็เมื่อวันเสาร์ที่กูขอยืมโทรศัพท์มึงไงล่ะ^^"
"นี่มึงขโมยเบอร์เดียวไปจากเครื่องกูเหรอ- -"
"(_._)(-.-)(_._)^_^*"   
   บลูพยักหน้าหงึกๆ แทนการพูดและยิ้มไม่หยุด ฉันกับพายมองหน้ากัน พายทำหน้าโมโหนิดหน่อยฉันมองหน้าพายนิดนึงก่อนจะหันกลับไปพูดกับบลูด้วยน้ำเสียงเย็นๆ
"บลูไม่ต้องส่งข้อความอะไรมาอีกแล้วนะ"
"ทำไมล่ะ เดียวรำคาญเราเหรอ"
"เปล่า แต่เดียวไม่ชอบ"
"ทำไมล่ะ หรือว่าเดียวมีคนที่ชอบแล้ว"
"เทอมีคนที่ชอบแล้วเหรอO_O!"   
   ฉันกับบลูหันไปมองหน้าพายที่ถามคำถามเดียวกันกับบลูขึ้นมาพอดี ต่างกันก็ตรงน้ำเสียงของพายที่ดูจะตกใจมากกว่า
"เปล่า"
"งั้นบลูก็ยังมีหวัง^^"
"แต่เดียวนิสัยไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นหรอกนะ บอกไว้ก่อน ขอตัวก่อนนะ"
  พูดจบฉันก็ลุกจากเก้าอี้และเดินไปหาหนังสืออ่านแทน 
  ฉันเดินหาหนังสืออ่านอยู่สักพักก็ยังไม่เจอหนังสือที่น่าอ่านสักเล่ม ฉันเลยเปลี่ยนใจแอบเดินออกมาจากห้องสมุดและเดินลงบันไดมาอีกหนึ่งชั้นเพื่อที่จะไปนั่งเล่นที่สระว่ายน้ำ ฉันมองซ้ายมองขวาดูว่ามีคุณครูแอบอยู่ตรงไหนหรือเปล่าก่อนจะเดินมานั่งลงตรงเก้าอี้ไม้ใต้กันสาดเพราะตอนนี้ยังคงมีฝนตกอยู่เล็กน้อย
  ฉันเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงและหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาซีน ฉันรอสายไม่นานฝ้ายก็กดรับ
"ฮัลโหลซีน นี่เดียวนะ"
[เดียวอยู่ไหนเนี่ย]
"เดียวอยู่ที่สระว่ายน้ำ ถ้าหมดชั่วโมงแล้วซีนโทรมาบอกเดียวด้วยนะ"
[ได้จ๊ะ]
"ซีนเซ็นชื่อให้เดียวด้วยนะ"
[อือ งั้นแค่นี้นะ บายจ๊ะ]
"บาย"   
   พอวางสายซีนแล้วฉันก็เอนหลังเอาหัวพิงกับกำแพงยกขาขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ พลางเหน็บหูฟังเข้าที่รูหูทั้งสองข้างและหลับตาลง
' ตื่นมาพบความจริง ว่าเทอทิ้งฉันไปนานเท่าไหร่ อยากจะพบเทออีกๆ สักครั้งเทออยู่ที่ไหน... ไกลสุดฟ้า ไม่รู้ว่าเทอนั้นอยู่ไหน ฉันอยากรู้... ว่าฉันจะมีทางพบเทอหรือไม่ ทั้งที่รู้ ว่าเทอคงไม่กลับคืนมา... แต่ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานอีกสักเท่าไหร่... เทอยังเป็นคนดีคนเดียวในใจ ที่ฉันยังมี เทอยังคงงดงาม ฉันยังคงรักเทอ แม้รู้ว่าเทอจะไม่มีทางกลับมา ตื่นมามองดูนาฬิกายังเดินต่อไปเหมือนเก่า... และยังคงจะมีแค่เราที่เดินสวนนาฬิกา เทอยังคงชัดเจนเวลาไม่ช่วยให้ลืมเหมือนใครบอกไว้ ฉันรู้จากนี้มันไม่มีเทอต่อไป แต่ฉันก็ยังรักเทอ... ตื่นจากภาพลวงตาขึ้นมารู้ว่าเรา... ยังเดียวดาย ตื่นมายอมรับความจริง ว่าชีวิตที่ไม่มีเทออยู่ก็เหมือนตาย...  ไร้ความหมายเหมือนฉันไม่มีเทอข้างกาย และสุดท้าย ที่ฉันนั้นจะพอทำ คือเฝ้ารออย่างคนที่ไร้จุดหมาย...'   
  ฉันนั่งหลับตาฟังเพลงอยู่อย่างนั้นไม่รู้ว่านานเท่าไร จนกระทั่งมารู้สึกตัวอีกทีว่ามีคนกำลังมองอยู่ ฉันเลยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองและได้เจอกับคนที่มารบกวนการฟังเพลงของฉัน... พาย
"มานานรึยัง"
"นานแล้ว"
"ทำไมไม่เรียกฉันล่ะ แล้วนี่ฝนหยุดนานแล้วเหรอ" 
"สักพักนึง ฉันเห็นเทอกำลังหลับฉันก็เลยไม่รบกวน"   
   ฉันสูดหายใจเข้าไปจนเต็มปอด กลิ่นหอมหวานหลังฝนตกนี่ทำให้ฉันสดชื่นชะมัดเลย^_^
  ฉันมองนาฬิกาในโทรศัพท์ ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ
"อ้าว นี่มันเลิกเรียนนานแล้วหนิ"
"อือฮึ^^"
"แล้วทำไมซีนไม่เห็นโทร.มาบอกฉันเลยล่ะ ยัยนี่ต้องลืมแน่ๆ เลย"
"เปล่าหรอก ฉันไปถามซีนว่าเทออยู่ไหนตอนที่ห้องเทอกำลังจะกลับไปเรียนต่อ ซีนบอกว่าเทออยู่นี่ฉันก็เลยอาสามาตาม แต่มาถึงเห็นเทอหลับอยู่ก็เลยไม่ปลุกและก็นั่งอยู่เป็นเพื่อนเทอจนกระทั่งเลิกเรียนนี่แหละ" 
"นายน่าจะปลุกฉันมากกว่ามานั่งอยู่เป็นเพื่อนแบบนี้นะ แต่ก็ช่างเถอะ เรากลับบ้านกันดีกว่า"  
   ฉันลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจเล็กน้อยและดึงแขนเสื้อพายเบาๆ ให้ลุกขึ้นยืน ฉันกับพายตกลงกันว่าจะแยกย้ายไปเอากระเป๋านักเรียนของใครของมันแล้วค่อยมาเจอกันอีกทีที่หน้าโรงเรียน
"เราเดินกลับบ้านกันดีมั๊ย" ฉันถามพายในขณะที่ยืนหลบฝนอยู่ในตู้โทรศัพท์หน้าโรงเรียน
"แต่ฝนตกอยู่นะ"
"นายกลัวเปียกเหรอ"
"เปล่า"
"งั้นไปกันเถอะ^^"   
   ฉันเอื้อมมือไปจับชายเสื้อพายและเดินออกมาจากตู้โทรศัพท์พร้อมกัน ตลอดสองข้างทางที่ฉันกับพายเดินผ่านมาแทบจะไม่มีคนเลยส่วนรถก็มีผ่านมาบ้างนิดหน่อยเพราะมันเย็นมากแล้ว ระหว่างเดินพายก็พยายามจะเอากระเป๋านักเรียนของตัวเองมาบังฝนให้ฉันแต่ฉันก็ดันมันออก พายทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ส่วนฉันก็เดินยิ้มกริ่มมาตลอดทางจนกระทั่งถึงบ้าน
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 288 ท่าน

Line PM