Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Silence Love
Blowzy
บทที่2
2
13/12/2554 15:26:44
249
เนื้อเรื่อง
' มองใครต่อใครที่เดินจับมือเกี่ยวกัน... เห็นเขาเหล่านั้นก็นึกอิจฉา ในใจ... ทำไมไม่เป็นไม่มีอย่างเขา คิดแล้วมัน ก็เศร้าใจ... มีเพียงความเหงาให้เดินกอดคอเท่านั้น... ที่นั่งติดกันเวลาดูหนังคือใคร... จะกินจะเดินจะนอนก็เหงา ไม่มีใครเคียงข้างกาย ไม่มีใครเลย...'  
  ฉันกำลังนั่งฟังเพลงผ่านไอพอตเครื่องสีดำอยู่ที่ชิงช้าไม้อันเล็กๆ ตรงระเบียงนอกห้อง พร้อมกับทอดสายตามองทิวทัศน์ของกรุงเทพฯ ในเวลากลางวันไปด้วย
  ฉันมักจะมานั่งฟังเพลงหรืออ่านหนังสือตรงนี้เสมอเวลาที่ไม่มีอะไรทำบางทีฉันก็นั่งแช่อยู่ตรงนี้ทั้งคืนโดยเฉพาะเวลาที่ฉันเหงาและคิดถึงพ่อกับแม่มากๆ
  ฉันตื่นขึ้นมาตอนสิบโมงกว่า ชงโอวัลตินกับปิ้งขนมปังกินเป็นอาหารเช้าเหมือนทุกๆ วันก่อนจะมานั่งแหมะอยู่ที่ชิงช้าจนตอนนี้ก็บ่ายสามโมงแล้ว "เดียว" ฉันถอดหูฟังออกพลางหันไปมองหน้าคนที่เรียกชื่อฉัน
"นายเข้ามาได้ไงเนี่ย ทำไมไม่เคาะประตูก่อน"
"ฉันเคาะจนมือจะหงิกอยู่แล้ว เทอใส่หูฟังๆ เพลงอยู่ก็เลยไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูล่ะมั้ง"
"แล้วนายเข้ามามีอะไรรึเปล่า"
"จะมาบอกให้แต่งตัว จะไปแล้ว"
"อือ"
"เดี๋ยวอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วไปเจอกันข้างล่างเลยนะ"   ฉันพยักหน้าให้พายที่นึงก่อนที่พายจะเดินออกจากห้องฉันไป ฉันเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาอาบน้ำพออาบเสร็จฉันจึงเดินเข้ามาในห้องนอนเพื่อแต่งตัว   
  ฉันหยิบกระโปรงระบายลายดอกเล็กๆ กับเสื้อยืดสีขาวคอวีมาใส่และสวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีชมพูอ่อน เมื่อแน่ใจว่าแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันจึงเดินมาใส่รองเท้าและออกจากห้องไปกดลิฟท์ ฉันนั่งรอพายได้สักพักเขาก็ลงมา "ทำไมวันนี้แต่งตัวเสร็จก่อนฉันล่ะ ฉันนึกว่าต้องมานั่งรอเทอก็เลยลงมาช้าหน่อย"
"แต่งเร็วก็ยังจะบ่นอีกเนอะ ไปเถอะไปเรียกรถกัน"
~หากเทอนั้น ได้รู้อะไรบางอย่าง ว่าคนที่เคยเคียงข้าง บางอย่างได้เปลี่ยนไป อยากจะรู้ว่าเทอรับได้หรือไม่...~   
  พายหันมามองหน้าฉันหน่อยนึงก่อนที่จะกดรับโทรศัพท์ส่วนฉันก็เดินแยกออกมารอเรียกรถที่หน้าคอนโด   
  สองนาทีต่อมาพายที่คุยโทรศัพท์เสร็จแล้วก็วิ่งมาหาฉันที่ตอนนี้เรียกรถได้แล้ว ฉันกับพายเข้าไปนั่งในรถแท็กซี่และนั่งเงียบกันมาได้สักพักฉันก็หันไปพูดกับพาย
"นายยังไม่เปลี่ยนเสียงเรียกเข้าอีกเหรอ ฉันเห็นนายใช้เพลงนี้มานานมากแล้วนะ" "ก็ฉันชอบของฉันแบบนี้ เทอมีปัญหารึไง"
"ฉันก็แค่ถามเฉยๆ เพราะเมื่อก่อนเห็นนายเปลี่ยนเพลงออกบ่อย"   
  ฉันหันกลับไปมองข้างทางเหมือนเดิม ส่วนพายเองก็เอาหัวมาพิงไหล่ฉันเหมือนทุกครั้งที่เรานั่งรถไปไหนมาไหนด้วยกัน

"เดียว เดี๋ยวรอเพื่อนฉันแป๊ปนึงนะ"   
  ฉันกับพายมาถึงห้างได้สักครู่ พายก็บอกกับฉันตอนที่เราสองคนยืนอยู่หน้าจอฉายโปรแกรมหนัง ฉันหันไปมองหน้าพายที่ตอนนี้กำลังหลบตาฉันอยู่
"ทำไมไม่บอกฉันก่อน ว่าจะมีคนอื่นมาด้วย"
"บอกแล้วเทอจะยอมมามั๊ยล่ะ"   
"..."
  ฉันหันกลับมาดูโปรแกรมหนังต่อ พลางคิดในใจถึงสิ่งที่พายพูด
  อันที่จริงพายก็พูดถูกนะเพราะถ้าเขาบอกก่อนฉันก็คงจะไม่มาแน่นอน เพราะพายรู้ดีว่าฉันไม่ชอบคนเยอะ(ถึงจะแค่สามคนก็เถอะ) พอดีว่าฉันมันเป็นพวกชอบปิดกั้นมิตรภาพใหม่ๆ ฉันถึงได้มีเพื่อนน้อยอย่างนี้ไง-[]-
"กว่าจะมานะมึง"
"กูรีบสุดๆ แล้วนะ แล้วนี่จะดูเรื่องอะไรกันว่ะ"
"เดียวจะดูเรื่องอะไร ฉันจะได้ไปซื้อตั๋วถูก"   
  ฉันหันกลับไปหาพายที่ตอนนี้มีผู้ชายอีกคนนึงยืนอยู่ข้างๆ ฉันมองหน้าผู้ชายคนนั้นนิดนึงก่อนจะตอบพาย
"แล้วพวกนายจะดูเรื่องไหนล่ะ ฉันเลือกไม่ถูก"
"เอ่อ..." พายไล่มองที่จอฉายโปรแกรมหนังอยู่ครู่หนึ่ง "งั้นดูเรื่องนี้นะ ฉันไปซื้อตั๋วก่อน"   
  พายเดินแยกออกไปซื้อตั๋วทิ้งให้ฉันอยู่กับเพื่อนเขาสองคน มันอึดอัดนะเวลาที่อยู่กับคนที่เราไม่รู้จักเนี่ย ฉันว่าฉันเดินไปซื้อป๊อปคอนก่อนดีกว่า คิดได้ดังนั้นฉันก็หันไปบอกเพื่อนของพายที่ยืนอยู่ข้างๆ
"เดี๋ยวเราไปซื้อน้ำก่อนนะ"   
  ฉันเดินมาที่เคาเตอร์ขายป๊อปคอนและซื้อมาสองชุดเป็นของฉันชุดนึงของพายกับเพื่อนอีกชุดนึง พายที่ซื้อตั๋วเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินมาหาฉันที่เคาเตอร์พร้อมกับเพื่อนของเขา ฉันยื่นป๊อปคอนชุดนึงให้พาย พายรับไปแล้วส่งต่อให้เพื่ิอนอีกทีส่วนเขาก็ถืออีกชุดนึงของฉันไว้
"อีกสิบห้านาทีหนังจะฉาย เราไปนั่งรอตรงนู้นกันเถอะ"   
  พายชี้นิ้วไปที่โซฟาสีแดงหน้าทางเข้าโรงหนังแล้วเดินนำหน้าไปกับเพื่อนของเขาและฉันก็เดินตามมาทีหลัง
"เออ ลืมแนะนำ นี่เดียวดายส่วนนี่ก็บลูเป็นเพื่อนที่โรงเรียนฉัน"
"หวัดดีครับ แฟนมึงเหรอพาย"   
  ฉันกับพายมองหน้ากัน ฉันทำหน้าเฉยๆ แต่พายกลับหน้าแดงเถือกก่อนจะหันหน้ากลับไปหาบลู-_-
"เพื่อนกูก็พอ"
"จริงดิ น่ารักดีนะ... กูชอบว่ะ"   
  ฉันทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่บลูกับพายพูดด้วยการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาฟังเพลงด้วยเสียงเบาๆ ซึ่งต่างจากปกติที่ฉันจะฟังเสียงดังมากๆ    
  เอ่อ... จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากแอบฟังนะ เพียงแต่บทสนทนาของสองคนนี้ดันมีชื่อของฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยเท่านั้นแหละ-^-
"มึงจีบไม่ติดหรอก"
' อยู่กับคำถาม... ไม่รู้ว่าเมื่อไร และจะอีกนานไหม... ก็ไม่เคยมีคำตอบ อยู่กับความฝัน... ที่แต่งเติมเท่าไร ให้ดีสักแค่ไหน... ก็ไม่เคยจะเป็นจริง รอ... อย่างนั้น รอให้ฝันเป็นจริงสักครั้ง รอ... อย่างนั้นก็ไม่รู้สักที...'
"เดียวไม่ง่ายเหมือนผู้หญิงคนก่อนๆ ของมึงหรอกนะ"
"คนก่อนๆ ห่าอะไร มีแต่มึงนั้นแหละ ตัวดีเลย^^"
"เงียบไปเลยมึง-_-;"
' เทอไม่เคยลองทำตามหัวใจ จะรู้ได้ไงว่ารักจะไปได้ไกลสักเท่าไร... แค่เท่านั้น แค่เทอได้ลองก้าวไป ถ้าเทอต้องการคำอธิบาย แต่ไม่เคยลองไปค้นให้พบแล้วมันจะดีไหม ก็ไม่รู้ความจริงอยู่ตรงไหน...'
"เดียว ไปเหอะ"   
  พายเรียกฉันที่กำลังนั่งฟังเพลง(และแอบฟังพวกเขาคุยกัน) ให้เดินเข้าโรงหนังฉันเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าก่อนจะเดินนำทั้งคู่เข้ามาในโรงหนังก่อน          

  ฉันนั่งดูหนังอยู่ในโรงประมาณชั่วโมงกว่าๆ เกือบสองชั่วโมงหนังก็จบ พวกเราทั้งสามคนก็เดินออกมาจากโรงหนังพร้อมกับคนอื่นๆ พอออกมาข้างนอกแล้วฉันก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแล้วจึงเดินกลับมาหาพายกับบลูที่ยืนรออยู่
"ทุ่มครึ่งแล้วไปหาอะไรกินกันเถอะ"
"แล้วแต่นายสิ" ฉันบอกกับพาย พลางหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดเสียงและเปิดดูว่ามีใครโทรมาบ้างหรือเปล่าปรากฎว่ามีอยู่สองมิสคอลซึ่งเป็นของแม่ฉันเอง
"งั้นไปกินราเมงนะ"
"อือ"   
  ฉันเดินก้มหน้ากดโทรศัพท์โทรหาแม่และเดินนำหน้ามาก่อน ฉันเดินคุยโทรศัพท์กับแม่มาจนถึงร้านราเมงก็วางสายแม่แล้วเดินเข้าไปหาที่นั่ง ฉันนั่งลงที่โต๊ะที่ติดกับกระจกและมองออกไปข้างนอกร้านเพื่อมองหาพาย   
  อันที่จริงฉันว่าฉันไม่เคยมองพายแบบละเอียดมาก่อนเลยนะ พายเป็นคนตัวสูง ผิวขาวและจัดว่าหน้าตาดีในระดับหนึ่ง ดูรวมๆ แล้วพายกับบลูก็ดูไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ จะต่างก็ตรงสีผมและแววตานี่แหละ พายมีผมสีน้ำตาล ในขณะที่บลูมีผมสีดำและแววตาที่ดูอบอุ่น ส่วนพายก็มีแววตาที่ดูสดใสขี้เล่นต่างจากตอนแรกๆ ที่เจอกัน ฉันมองจนกระทั่งพายเข้ามาในร้านและนั่งลงตรงข้ามฉันและบลูที่นั่งลงข้างๆ พาย   
  หลังจากที่นั่งกินราเมงกันจนอิ่มแล้ว พวกเราก็พากันเดินออกมาจากห้างเพื่อเรียกรถกลับบ้าน
"เฮ้ย ไอ้พายกูขอยืมโทรศัพท์มึงหน่อยดิ"  
   พายยื่นโทรศัพท์มือถือส่งให้บลูและหันกลับมารอแท็กซี่ต่อ สักครู่นึงบลูก็ส่งโทรศัพท์คืนพายก่อนจะมายืนแทรกกลางระหว่างฉันกับพาย ฉันมองหน้าบลูงงๆ "ทำห่าอะไรของมึงเนี่ย"
"กูจะคุยกับเดียว รอแท็กซี่ต่อไปเลยมึงอ่ะ"
"คุยอะไร?"
"เรื่องของกู" บลูผลักพายเบาๆ แล้วหันหน้ามาพูดกับฉัน แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรฉันก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน
"แต่เดียวไม่มีอะไรจะพูดกับบลูหรอกนะ"
"ฮ่าๆ สมน้ำหน้า กูบอกมึงแล้วว่ามันไม่ง่าย"
"หุบปากไปเลยมึงอ่ะ" บลูพูดกับพายที่ตอนนี้เอาแต่หัวเราะและหันกลับมาพูดกับฉันต่อ "บลูขอเฟสบุ๊คของเดียวหน่อยได้มั๊ย?"
"เดียวไม่ได้เล่น"
"แล้วเดียวมีพินบีบีมั๊ย?"
"เดียวใช้ไอโฟน เดียวไม่เล่นวอทแอปฯและเดียวก็ไม่มีทวิสเตอร์ด้วยนะ"
"ฮ่า ฮ่า"     
  ฉันพูดตัดบทพลางยกโทรศัพท์มือถือให้บลูดู ก็อย่างที่บอกไงว่าฉันไม่ชอบวุ่นวายกับใคร เพราะฉะนั้นไอ้พวกSocial Networkเนี่ยฉันไม่สนหรอก 
  ฉันไม่ได้หยิ่งนะ สาบานได้ U_U
"แล้วบลูจะคุยกับเดียวยังไงล่ะ"
"แล้วบลูจะคุยอะไรกับเดียวล่ะ-_-?"
"ก็..."
"ไปเถอะเดียวรถมาแล้ว กูไปก่อนนะไอ้บลู วันจันทร์เจอกัน^^"   
  หลังจากที่รอรถอยู่นานฉันก็จะได้กลับบ้านสักที ฉันเดินเข้ามานั่งในรถและตามด้วยพายที่ยิ้มหน้าบานไม่หุบ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งถึงบ้าน
"ง่วงนอนรึยังเดียว"
"นิดหน่อย ฉันเข้าห้องก่อนนะ"   
  พายถามฉันในขณะที่ฉันกำลังไขกุญแจเพื่อเข้าห้อง ฉันเปิดประตูห้องถอดรองเท้าออกและเอารองเท้าเก็บเข้าตู้ก่อนจะหันมาหาพายที่ยืนรออยู่หน้าห้องฉัน "แล้วนายไม่เข้าห้องเหรอ"
"เดี๋ยวเข้า"
"ฉันจะปิดประตูแล้ว..."
"ฝันดีนะ"
"อือ"   
  หลังจากที่ปิดล็อกประตูเรียบร้อย ฉันก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและมานั่งอ่านหนังสือบนเตียง พออ่านไปได้สักพักฉันก็ปิดหนังสือและล้มตัวลงนอน แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะหลับตาเสียงเมสเสจโทรศัพท์ก็ดังขึ้นซะก่อน ฉันหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดูว่าเป็นข้อความอะไรและใครส่งมา           
  ' ฝันดีนะครับ:) '           
  ' จาก:08677810xx '   
  ฉันลบข้อความทิ้งเพราะมันเป็นเบอร์ที่ฉันไม่รู้จักและฉันคิดว่าเขาน่าจะส่งผิดด้วย ฉันวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมและหลับตาลง...
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
มันแก้ไม่ได้อีกแล้วอ่ะ เวรกรรม!!
จากคุณ Jutarat_blow/(Jutarat_blow) อัพเดตเมื่อ 09/11/2554 20:13:45
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 131 ท่าน