Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 9 [Chapter 9] Lust For Blood
10
12/11/2554 21:31:37
638
เนื้อเรื่อง


9

 
     หิว…หิวชะมัด

    ไม่รู้มาก่อนว่าแค่ฉันไม่ได้กินยาเม็ดสีแดงนั้นแค่คืนเดียวจะทำให้ฉันเป็นได้ขนาดนี้…ทรมานจัง

     พรึบ!

     ฉันลืมตาโพล่งทันที สิ่งแรกที่เห็นตอนลืมตาคือความมืด และสิ่งแรกที่รู้สึกตอนตื่นมาก็คือ หิว…ฉันหิวแล้วก็กระหายเลือดเหลือเกิน…

     ฉันลุกขึ้นพาตัวเองไปที่ห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองโดยพยายามที่จะไม่หันไปมองราวที่กั้นที่อีกฝั่งมีร่างสูงที่นอนหลับอยู่ไม่อย่างนั้นอารมณ์ของฉันได้กระเจิดออกไปกัดคอหมอนั้นแน่ๆ

     ปึง…

     ฉันปิดประตูห้องน้ำเบาๆเพราะกลัวคนข้างนอกจะตื่น แรงที่ตอนนี้แทบจะไม่มีพยายามทีจะใช้มือคว้านหาสวิตซ์ไฟ ฉันค่อยๆทรุดตัวลงไปนอนกองกับพื้นช้าๆ อา…ทรมานจัง

     พรึบ!

     แสงไฟในห้องน้ำสว่างขึ้น เผยให้เห็นภาพในกระจก…ทั้งๆที่ตรงนั้นมีเธอที่นั่งทรุดลงไปพิงผนังห้องน้ำอยู่แต่ทำไมภาพในกระจกถึงว่างเปล่าไร้ตัวตนอย่างนี้ละ!!?

     “นี่มัน…อะไรกันเนี่ย”

     ฉันมองภาพตัวเองในกระจกอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรอยู่ในกระจกนอกจากความว่างเปล่าหมายความว่า…ตอนนี้ฉันกำลังเป็นแวมไพร์โดยสมบูรณ์สินะ!

     ปึงๆๆ!!

     เสียงเคาะรัวๆที่หน้าต่างห้องน้ำดังขึ้น ทำให้ฉันรีบหันไปมองอย่างตกใจ ไม่ตกใจได้ไงนี่มันชั้นบนสุดของหอ…ชั้นสิบสามเลยน่ะ!

     ปึกๆ!

     บ้าเอ๊ย! ถ้าเป็นผีมาหลอกนะ…แม่จะจับกัดคอให้ตายใหม่อีกรอบเลยคอยดู =__=^

     ฉันค่อยๆเดินไปที่หน้าต่างช้าๆ เงาดำๆที่เกาะหน้าต่างอยู่ทำให้ฉันกลัวเล็กน้อยก่อนจะทำใจเลื่อนบานหน้าต่างออก

     คลืดดด!!!

     “ไง -__-;”    

     “นะ…นาย =__=;”   

     “ขอเข้าไปหน่อยสิ เกาะนานๆมันเมื่อยนะ -__-;”

     “นาย…ปีนขึ้นมาได้ไงนะไพรท์ =__=?”

     “ผมจะตกแล้วนะ U.U”

     “โอเคๆ ปีนเข้ามาสิ”

     ฉันยื่นมือไปดึงไพรท์ให้ขึ้นมาอย่างยากลำบาก บ้าที่สุด…ฉันกำลังจะหมดแรงแล้ว ไพรท์ปีนเข้ามาก่อนจะกระโดดมายืนหน้าฉันแล้วเอื้อมมือมาดึงแขนฉันไว้ไม่ให้ล้มลงไป

     “จริงๆผมมานี่ก็เพื่อจะมาขอโทษเรื่องเมื่อกลางวัน…แต่ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ละ…เธอไม่ได้กินยาตามที่ดอกเตอร์บอกรึไง”

     มือของไพรท์เปลี่ยนจากจับแขนมาเป็นพยุงตัวฉันเอาไว้ กลิ่นหอมแปลกๆจากตัวของเค้าทำให้ฉันมึนไปชั่วขณะ ก่อนจะเอาหน้าไปซุกอยู่ที่ลำคอของเค้า

     “ทำอะไรของเธอนะ…ทะลึ่งจังนะ -__-”

     ไพรท์ดันหัวของฉันออกก่อนจะปล่อยฉันให้นั่งลงกับพื้น

     “เธอไม่ควรมารุกฉันแบบนี้นะ-__-;”

     “พะ…ไพรท์ช่วยฉันด้วย”

     ฉันร้องออกไปก่อนจะเอามือไปโอบรอบคอของเค้าไว้ ตัวของไพรท์เกร็งจนน่าขำแต่ฉันก็หัวเราะไม่ออก ฉันโอบคอไพรท์เอาไว้ก่อนจะดึงหน้าของไพรท์ให้โนมต่ำลงมาจนแทบจะติดหน้าของตัวเอง เสียงลมหายใจเบาๆของไพรท์ลดอยู่เหนือริมฝีปากของฉัน

     “ไพรท์…ไม่ไหวแล้วช่วยฉันด้วย”

     ไพรท์เงียบไปพักสักก่อนจะถอนหายใจเบาๆแล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากของฉัน รสหอมหวานจากช็อคโกแลตทำให้ไม่ต้องเดาเลยว่าเค้าไปกินอะไรมา กลิ่นหอมจางๆจากตัวของเค้าทำให้ฉันใช้สันจมูกไล้เบาๆตั้งแต่แก้มไปจนถึง…ลำคอขาว

     ฉันซุกหน้าไปตรงคอของไพรท์ก่อนจะประทับจูบลงไปอย่างเชื่องช้า ก่อนที่ฉันจะอ้าปากเพื่อฝังเขี้ยวแหลมๆลงไป!

     พรึบ!!

     “เธอไม่ควรทำอย่างนี้นะ…”

     แต่ไม่ทันที่ฉันจะฝังเขียวแหลมสองซี่ที่โผล่ออกมา ไพรท์ก็ดันตัวฉันออกอย่างแรงจนตัวของฉันเซแต่ไพรท์ก็มารับไว้ได้ทัน

     “ไพรท์…ได้โปรด”

     ฉันหันไปฉีกยิ้มหวานให้ไพรท์ อืม…ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว ที่ฉันต้องการตอนนี้คือ…เลือด เลือดเท่านั้น ฉันเอามือไปลูบใบหน้าของไพรท์

     “หยุดได้แล้วเบริน…”

     ไพรท์จับมือของฉันที่ลูบใบหน้าของเค้าไว้ก่อนที่เค้าจะกัดมืออีกข้างของตัวเองจนมีเลือดไหลออกมาเต็มไปหมดยื่นมาตรงปากฉัน

     หยดเลือดจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในปากของฉัน เลือดหวานๆที่มีรสชาติเหมือนไวน์ทำให้ฉันเผลอยื่นมือไปจับมันก่อนจะกัดมันซ้ำลงไป

     “อึก!”

     เสียงกัดฟันของไพรท์ไม่ได้ช่วยทำให้ฉันเลิกสนใจรสชาติหวานๆของอาหารชั้นเลิศตรงหน้า อา…มีความสุขจัง

     “ดีขึ้นรึยังเบริน…”

     ฉันเงยหน้าไปมองไพรท์ทั้งๆที่มือของเค้ายังคาอยู่ที่ปากของฉัน บ้าเอ๊ย! นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย

     “ขะ ขอโทษไพรท์…ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ขอโทษจริงๆ”

     ฉันปล่อยมือของไพรท์ออกก่อนจะเดินไปตรงอ่างล้างหน้าใกล้แล้วเปิดน้ำอย่างแรง

     ซ่าๆๆ

     ฉันเอามือรองน้ำก่อนจะถูมันไปมาที่หน้าเพื่อล้างเลือดที่เลอะใบหน้าของฉันออกให้หมด กลิ่นเลือดคาวๆทำให้ฉันอยากจะอ้วกแต่ในเวลาเดียวกันก็ทำให้ฉันกระหายขึ้นมาอีก ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆออกไปก่อนจะล้างหน้าล้างตาแล้วหันไปเผชิญหน้ากับไพรท์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนหน้าต่าง

     “มือของนาย…”

     ฉันก้มหน้ามองข้อมือของไพรท์ที่มีรอยกัดเป็นจุดสองจุดใหญ่ๆด้วยสีหน้ากระอักกระอวย แต่เหมือนไพรท์จะอ่านสีหน้าของฉันออก เค้าเดินมาลูบหัวฉันไปมาสองสามทีทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปสบตาของเค้า ดวงตาสีเทาที่ส่องประกายอ่อนโยนยิ่งทำให้ฉันอยากร้องไห้…นี่ฉันกลายเป็นปีศาจกระหายเลือดอย่างเต็มตัวไปแล้วสินะ

      …บ้าจริงๆ


    
     [DARK TALK] :

    เบื่อ…เบื่อ…และโคตรเบื่อ -__-^

     เพิ่งรู้ว่าตั้งแต่ไพรท์ย้ายไปเรียนที่ไลท์เทมอินมันจะทำให้กิจวัตรประจำวันของผมน่าเบื่อขึ้นเยอะเลย เพราะอะไรนะเหรอ…เพราะผมต้องน่านั่งฟังเสียงโหยหวนของใครบางคนทั้งวันทั้งคืนนะสิ -__-^

     “ดาร์กผมคิดถึงไพรท์จังเลย T^T”

     เสียงโหยหวนของวินเซนท์ดังเป็นรอบที่ร้อยกว่าตั้งแต่ไพรท์ออกไปเรียนที่ไลท์เทมอิน หมอนี้จะร้องอะไรนักหนาอีกเดี๋ยวไพรท์ก็กลับมาเองแหละนี่ก็เกือบเที่ยงคืนแล้วด้วย

     “วินเซนท์…ถ้านายคิดถึงไพรท์มากมายขนาดนั้น ก็ลงลิฟท์ไปแปดชั้นเดินเลี้ยวซ้ายไปอีกหน่อยนายก็จะเจอไพรท์เออ…ไพรท์ที่มีรอยยิ้มทั้งวันนะ -__-”

     เคลหันไปบอกวินเซนท์ ผมเห็นว่าคนอารมณ์เย็นอย่างหมอนั้นก็คงจะรำคาญอยู่เหมือนกันสินะ อืม…ผมเข้าใจ เรามันหัวอกเดียวกัน -__-

     “ไพรท์ที่มีรอยยิ้มทั้งวัน…ถ้านายหมายถึงดอกเตอร์ไทม์ละก็ รอยยิ้มหวานน่ากลัวอย่างนั้นผมไม่เอาด้วยหรอก T^T”

     “งั้นก็เงียบไปได้แล้ว…นายรู้ไหมว่าหนังสือตรรกะเก้าร้อยกว่าหน้าของผมมันว่างขนาดไหน -__-?”

     “ขนาดไหน > <”

     ปึก!

    “ก็ว่างขนาดที่เอาไปฟาดใส่หัวนายได้สบายๆไงละ -__-^”

     หนังสือตรรกะที่เคลเอามาอ่านเล่นถูกปาใส่หัวของวินเซนท์ที่นั่งร้องไห้งอแงอยู่บนพื้น ให้ตายเหอะ…บอกผมที่ว่าผมไม่ได้เป็นพี่เลี้ยงเด็กนะ =__=;

     “เลิกเล่นกันได้แล้ว…”  
  
     ปึง!

     เสียงเปิดประตูทำให้ผมหันไปมองก่อนที่จะพูดจบ ร่างสูงของคนผมสีเงินทำให้ทุกคนเลิกกิจกรรมของตัวเอง และนั้นหมายถึงผมไม่ต้องฟังเสียงร้องไห้ของใครบางคน

     “ไพรท์ T^T”

     วินเซนท์รีบวิ่งเข้าไปกอดไพรท์ด้วยความรักอย่างเต็มเหนี่ยว แต่แค่กอดได้เพียงไม่กี่วินาทีวินเซนท์ก็กระโดดออกไปอย่างรวดเร็ว

     “อ้ากก! ร้อนๆๆ! T^T”

     “อา…โทษทีนะวินท์ ผมเพิ่งเรียนคาบบ่ายมา…สงสัยแดดคงจะเผาผิวผมนะจะว่าไปก็เริ่มแสบๆเหมือนกันแฮะ =__=;”

     เคลเดินไปหยิบน้ำแข็งมาใส่ในผ้าก่อนจะยื่นมันให้กับไพรท์ เห็นเคลนิ่งๆอย่างนั้นนะมันก็รักไพรท์มากนะ พวกเรานะอยู่ด้วยกันตั้งแต่หัดเดินเตาะแตะ พ่อแม่ของพวกเราสนิทกันมากเลยพาพวกเรามาเล่นด้วยกันบ่อยตอนที่ผมเจอกับไพรท์ครั้งแรกก็ไม่ค่อยถูกชะตากับมันซักเท่าไหร่เพราะมันหน้าตาดี เวลาไปไหนก็มักจะเป็นจุดสนใจ ผิดกับผมที่เดินไปไหนถึงแม้หน้าตาผมจะดูดีขนาดไหนแต่หน้าตาบู้อารมณ์บูดตลอดเวลาอย่างผมก็ทำให้ไม่มีใครเข้าใกล้ผมเลยสักคน แต่ว่าวันนั้น…

     ‘ดาร์กลูกจ้าม่ามี้พาเพื่อนรุ่นเดียวกับลูกมาบ้านด้วยน้า มาทักทายไพรท์เค้าหน่อยสิจ้ะ’

     เสียงของแม่ที่ดูจะอารมณ์ดีมากถึงมากที่สุดทำให้ผมที่กำลังนั่งเล่นตัวต่อถึงกับเซ็ง แม่พาเพื่อนมาบ้านทุกวันเพราะอยากให้ผมออกไปเล่นกับคนอื่นๆ แต่ผมไม่ชอบนี่! อยู่คนเดียวก็พอแล้วเดี๋ยวโตๆก็แยกจากกันไปอยู่ดี เหอะ!

     ‘ดาร์กลูกรัก ออกมาพาเพื่อนเข้าไปเล่นห้องหน่อยสิจ้ะ’

     ผมเดินไปเปิดประตูอย่างเซ็งๆ เด็กผู้ชายอายุน่าจะราวๆหกขวบยืนจมองผมด้วยแววตานิ่งๆ ผมสีเงินของหมอนั้นทำให้ผมสนใจนิดหน่อย แต่ก็คงไม่สนใจเท่าตาสีเทานั้นหรอก

     แล้วก็เด็กผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ดูจะสูงกว่าผมแต่หน้าตาเหมือนกันกับคนข้างๆอย่างกับแกะแตกต่างกันทีสีผมที่เป็นสีดำดูยังไงก็เป็นพี่น้องกัน

     ‘ยังไงหนูไพรท์กับหนูไทม์ก็เข้าไปเล่นกับดาร์กข้างในก่อนนะลูก เดี๋ยวม่ามี้กับม่ามี้ของหนูจะออกไปข้างนอกหน่อยนะจ้ะ’

     ‘ครับ -__- / ครับ ^^’

     แม่ดันพวกนั้นเข้ามาในห้องก่อนจะปิดประตู ตอนนี้ในห้องของผมมีผู้บุกรุกเพิ่มมาสองคน น่าเบื่อจริงๆให้ตายเหอะ -__-^

     ‘หวัดดี ฉันชื่อไทม์…ดูท่าฉันจะเป็นพี่ใหญ่สุดนะ ^^’

     ไทม์หรือพี่ไทม์พูดพร้อมกับยิ้ม ผมไม่ชอบรอยยิ้มของหมอนี่เลย…รอยยิ้มแสยะน่ากลัวแบบนั้น -__-

     ‘อืม…ไพรท์ -__-’

     อีกคนก็เนือยจนน่าเบื่อ เหอะ…มีแต่พวกน่าเบื่อทั้งนั้น

     เกือบๆเที่ยงคืนที่ผมนั่งเล่นกับไพรท์ส่วนไทม์นะ
เหรอ…หมอนั้นหนีออกไปที่ห้องสมุดตั้งแต่ห้านาทีแรกแล้วละ แต่ก็ดี น้อยๆละดีผมไม่ชอบคนเยอะ…พลุ่งพล่าน

     ‘ดาร์ก…นายแพ้แล้วนะ -__-’

     ผมมองตัวหมากในกระดานที่เป็นตัวของหมอนั้นทั้งหมด บ้าน่า…ผมไม่เคยแพ้ใครนะ!


    ‘นายโกง! -__-^^’

    ‘ผมเปล่า -__-’

    พลั่กกก!

    ผมคว่ำกระดานหมากรุกก่อนจะหันไปยักคิ้วให้หมอนั้น หมอนั้นมองกระดานที่คว่ำก่อนจะยักไหล่น้อยๆ

    ‘เริ่มใหม่แล้วกัน -__-’

     ‘ผมไม่เล่นแล้ว! ออกไป!!’

     ‘…’

     เหอะ! ผมว่าอีกเดี๋ยวหมอนี่ก็ต้องร้องไห้เรียกหี่ชายมาช่วยอีกละสิ…-__-

     ‘ออกไป!’

     หมอนั้นเงยหน้ามองผมดวงตาสีเทานั้นจ้องมาที่ผมอย่างไม่ลดละหรือมีความกลัวอยู่ในนั้นเลย ไม่ได้มีสายตาโมโหหรือไม่พอใจอยู่เลยสักนิดด้วย มีเพียงแววตานิ่งๆที่มองผมอยู่อย่างนั้น

     ‘มองทำไม! -__-^^’

     ‘เลิกทำตัวเรียกร้องความสนใจได้แล้ว -__-’

    ‘นาย!’

     ผมกำมือก่อนจะพุ่งหมัดเข้าไปที่หน้าของหมอนั้น ไม่มีใครกล้าขัดใจผมขนาดนี้เลยนะ!

     หมับ!!

    มือของหมอนั้นรับหมัดของผมได้ก่อนจะหันมาตบบ่าผมเบาๆพร้อมกับคำพูดที่ไม่เคยมีเพื่อนคนไหนที่แม่พามาพูดเลยสักครั้ง

     ‘ไม่ต้องห่วง ไม่ว่านายจะเป็นยังไง…ฉันจะเป็นเพื่อนให้กับนายเอง ^^’

     รอยยิ้มที่ไม่ได้ปั้นแต่งหรือแสยะยิ้มออกมา รอยยิ้มที่มาจากใจล้วนๆทำให้ผมถึงกับอึ้ง

    …ไม่แน่หมอนี่อาจจะเป็นเพื่อนคนแรกของผมก็เป็นได้ -__-//

     ตั้งแต่นั้นมาผมกับหมอนี่แล้วก็ไอ้พี่ไทม์ก็เป็นเพื่อนกันไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด หลายวันผ่านไปแม่ก็พาวินเซนท์กับเคลมาให้พวกผมรู้จัก ตั้งแต่วินาทีแรกที่วินเซนท์เห็นไพรท์หมอนั้นก็รีบวิ่งมาเกาะพร้อมกับเอาหน้ามาถูไถแก้มของไพรท์จนผมต้องกระชากอกมา ส่วนเคลหมอนั้นเด็กกว่าพวกผมหนึ่งปีทำให้ไม่ค่อยสนิทกับใครมก ก็มีแต่ไพรท์ที่หมอนั้นคุยด้วยมากที่สุด

    “โฮกก…ไพรท์ผิวนายแดงหมดเลย มาๆเดี๋ยวผมทาครีมกันแดดให้ > <!”

     เข้าสู่ปัจจุบัน ตอนนี้ที่ข้างตัวของไพรท์มีวินเซนท์ที่ยืนเกาะแขนทาครีมกันแดดกันผิวไหม้ ส่วนอีกข้างก็มีเคลที่ยืนทำหน้านิ่งถือหนังสือตรรกะเตรียมฟาดหัววินเซนท์เอาไว้

     “-__-; เออ…ขอบใจนะ”

     สีหน้าของไพรท์ดูกระอักระอวยเล็กน้อย เหอะๆ สมน้ำหน้าเพราะไม่เคยกล้าปฏิเสธใครก็เลยโดนปลิงเกาะอย่างนั้นแลหะ -__-

     “ไพรท์ แล้วเป็นไงมั่งนายดูแลกระต่ายน้อยของผมดีรึเปล่า > <”

    ผมไม่ได้ตาฝาดสินะที่เห็นสายตาเศร้าๆจากแววตาของหมอนั้น…เกิดอะไรขึ้นนะ

     “สงสัยผมคงจะดูแลไม่ดีหรอก”

    “เอ๋ หมายความว่าไงอ่า”

     “ผมคงไปทำเธอโกรธเข้าละมั้ง สงสัยต้องไปขอโทษสักหน่อย ^^”

     หมอนั้นยิ้มนิดๆ เหอะ! ยัยหัวแดงนั้นบังอาจมาทำให้เพื่อนของผมลำบากใจงั้นเหรอ มีคนที่ทำให้หมอนี่ลำบากใจด้วยแฮะ…ไม่สมกับเป็นหมอนี่เลย

     “แล้วจะไปตอนไหนละ”

     “อืม…”

     ไพรท์ยืนนิ่งเล็กน้อยเหมือนยังไม่ได้ตัดสินใจ แต่อยู่ๆหมอนั้นก็ยิ้มแล้วหันไปบอกกับวินเซนท์ด้วยท่าทางเหมือนเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน วันที่หมอนั้นบอกจะเป็นเพื่อนกับผม

     “ตอนนี้เลย ^^”

     นี่สิ…ถึงจะสมกับเป็นหมอนี่หน่อย ^^

 
 
 


ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
หนุกอะ ชอบ>_<///
จากคุณ FORGETMENOTLOVE/(FORGETMENOTLOVE) อัพเดตเมื่อ 10/11/2554 08:57:11
ความคิดเห็นที่ 2
อัพอีกไวๆนะคะ
จากคุณ 754432/(754432) อัพเดตเมื่อ 09/11/2554 15:50:03
ความคิดเห็นที่ 3

สนุกมากมากเลย
อัพอีกนะะ สู้สู้

แต่นางเอกดูหื่นไปหน่อย555555

จากคุณ mtbabys/(mtbabys) อัพเดตเมื่อ 09/11/2554 12:00:10
ความคิดเห็นที่ 4
สนุก คร้า

จะคอยติดตามทุกตอนเลย น่ะค่ะ

อัพไวๆๆ น่ะ
จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 09/11/2554 07:38:30
ความคิดเห็นที่ 5

สนุกมากๆๆๆๆๆ เลย
อัพต่อไว ๆ นะค่ะ
จะรอค่ะ

จากคุณ Narybee/(Narybee) อัพเดตเมื่อ 09/11/2554 06:22:29
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 170 ท่าน