Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 8 [Chapter 8] Mr.Roommate ?
9
12/11/2554 21:30:21
727
เนื้อเรื่อง


8



     [PIRE TALK]:

     ความรู้สึกนี่มันคืออะไร ตื่นเต้น ดีใจหรือว่า เขิน…

     ที่ผมรีบออกมาจากห้องไม่ใช่ว่าผมรำคาญเธอ แต่ผมกำลังเขินต่างหากที่เธอบอกกับผมว่า ‘จูบแรก’ ผมรู้สึกเลยว่าถ้าผมไม่รีบออกมาหน้าของผมจะต้องแดงมากแน่ๆ และแน่นอนว่าผมไม่มีทางให้ใครเห็นผมในสภาพน่าสมเพชอย่างงั้นหรอก -__-//

      จริงๆการเก็บเขี้ยวมันง่ายนิดเดียวแค่บอกให้เธอดันเขี้ยวขึ้นไปนิดหน่อยมันก็จบ แต่พอเธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้คนที่พยายามเอาการ์ตูนมาอ่านเพื่อไม่ให้จิตใจฟุ้งซ่านอย่างผมก็เตลิดเลยนะสิ -__-; ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทั้งๆที่ตลอดชีวิตผมก็เจอกับผู้หญิงมามากมาย ทั้งสวยกว่าน่ารักกว่าแล้วก็เซ็กซี่เร้าใจกว่าเธอมาก็มาก แต่ทำไมแค่เห็นตาโตๆ จมูกรั้นๆ แก้มแดงๆป่องๆนั้นก็ทำให้ใจของผมอยู่ไม่เป็นสุขแล้ว -__-//

      วันแรกที่ผมเห็นเธอผมรู้ได้ทันทีเลยว่าเธอไม่ใช่ ‘ไวท์’ กลิ่นของเธอแม้จะหอมกลิ่นเลือดแต่มันก็ไม่ได้แรงหรือหอมหวานเหมือนกับพวกไวท์อย่างที่ผมเคยเจอ กลิ่นของเธอมันทั้งเย็นยะเยือกและ…มืดมน แต่ใครจะรู้ว่าเลือดผสมของแวมไพร์เป็นเหมือนไวท์ชั้นดีที่บ่มมาหลายสิบปีทีเลยทีเดียว

      ตอนที่ผมได้คำตอบชัดเจนว่าเธอเป็น ‘แวมไพร์’ เชื่อไหมว่าผมดีใจจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่ เพราะนั้นหมายความว่าเธอจะไม่ใช่ ‘อาหาร’ ของพวกผม แต่เธออาจเป็น ‘เพื่อน’ หรืออาจจะ…มากกว่านั้น -__-// และแน่นอนว่าผมไม่มีทางปล่อยให้เธอไปเรียนท่ามกลางมนุษย์อันโอชะให้ตบะแตกหรอก เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นพวกไวท์ก็อาจจะรู้ได้ว่าไอดอลของพวกนั้นทั้งหอดาร์กเนสเป็นแวมไพร์ และนั้นจะทำให้เธอโดนทำโทษขั้นรุนแรงแน่ๆ ดังนั้นการจะให้เธอกลับไปใช้ชีวิตปกติละก็ตัดออกไปได้เลย ผมจะต้องดูแลเธอให้ได้…แม้ผมจะขี้เกียจตื่นมาก มาก มาก เลยก็เหอะ =__=^

      ปึก!

      “เฮ้ นาย…ขอบอลคืนด้วย -__-”

      แรงกระแทกเบาๆตรงหัวไหล่ทำให้ผมหันไปมองก่อนจะเห็นลูกบาสที่กลิ้งมาหยุดตรงเท้า

      เฮ้ๆ แต่ก่อนที่มันจะมากองข้างเท้าของผมนะ มันมากระแทกยู่ตรงหัวไหล่ผมก่อนนะ -__-^ ผมก้มลงไปหยิบบอลมาถือเอาไว้ก่อนจะยืนถือมันนิ่งค้างไว้ ให้ตายเหอะ พวกไวท์นี่เป็นพวกไร้มารยาทหรือยังไงคำว่าขอโทษนี่มันยากนักเหรอ -__-?

      “ขอ บอล คืน ด้วย -__-^”

      หมอนั้นพูดย้ำทีละคำ หืม…หมอนี่มันคือมนุษย์หัวแดงที่นั่งข้างเบรินไม่ใช่เหรอแถมยังอยู่ห้องเดียวกันด้วย ผมสังเกตหน้าของหมอนี่เล็กน้อยตาเรียวดูเจ้าเล่ห์สีฟ้าน้ำทะล จมูกโด่งเป็นสัน ปากสีแดงดูเหมือนผู้หญิง โดยเฉพาะใบหน้าขาวเนียนที่มีผมสีแดงยาวปรกหน้านิดหน่อยนั้นนะ รวมๆแล้ว…ก็งั้นๆ ก็งั้นๆเท่านั้นนะ! เหอะ! =__=^

      “เฮ้! ได้ยินที่ฉันพูดไหม -__-^^”

      ปึก!

      ผมโยนบอลไปกระแทกเต็มๆไหล่ของหมอนั้น เหอะ! ผมไม่ได้พาลนะ ไม่ได้พาล =__=;

      “ขอบใจ -__-”

      ทุกคนเป็นพยาน ผมไม่ได้พาล…แล้วผมก็ไม่ได้หึงด้วย

      จริงๆนะ! -__-;


      [END OF PIRE]


      หมอนั้นไปแล้วววว ^ ^

      แต่ก็ต้องเจอกันวันพรุ่งนี้อยู่ดี โอ๊ยย! ฉันยังไม่กล้ามองหน้าของหมอนั้นเลยตั้งแต่เที่ยงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่หันหน้าไปมอง ทั้งนั่งหันหน้าไปคุยกับแฮคเตอร์ (แต่เค้าก็ไม่คิดที่จะคุยตอบฉันมาสักนิด =__=;) ทั้งนอนหลับในห้อง ทั้งสารพัดวิธีแต่ใบหน้าหล่อติดจะขี้เซาก็แวบเข้ามาในสมองฉันตลอดเวลาอยู่ดี T_T

      ตอนนี้สามโมงเย็นเป็นเวลาเลิกเรียนของไวท์ แต่เป็นใกล้จะเป็นเวลาเริ่มเรียนของดาร์กเนส ให้ตาย…หมอนั้นจะไปเรียนได้ยังไงถ้าไม่ได้นอนทั้งวันอย่างนี้นะ

      เอ๊ะ! นี่ไม่ได้หมายความว่าฉันเป็นห่วงนะ แค่สงสัย สงสัยเท่านั้น! -__-;

      “ถ้าเธอจะยืนทำหน้าเอ๋อตรงนี่ฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่ช่วยรบกวนเขยิบไปอีกนิดได้ไหมฉันจะได้เข้าห้องสักที…มันเกะกะ -__-”

      เสียงไม่สบอารมณ์ของใครบางคนดังมาจากข้างหลัง เหอะไม่ต้องหันไปมองสมองน้อยๆขอฉันก็ประมวนผลออกมาได้ว่าใคร

      “แฮคเตอร์ =__=”

      “ก็ฉันนะสิ เธอคิดว่าห้องนี้มีคนอยู่สักกี่คนนะ เถิบไปได้แล้วถ้าไม่เข้าห้องก็ถอยด่วน…มันหนัก -__-^”

      แฮคเตอร์ใช้เท้าสะกิดขาฉันให้เขยิบไปเล็กน้อย อ้ากก! ไร้มารยาทที่สุด นี่ฉันหนีเสือลากมาปะทะจระเข้บ้าเลือดนี่ได้ไงเนี่ย =__=^

      “นายถืออะไรนะ”

      นั้นสิไอ้กล่องใหญ่ทีดูน่าจะหนักมากนั้นมันคืออะไร หวังว่างไม่ใช่ศพเด็กอะไรแบบนี้หรอกนะ ถึงฉันจะเป็นผี แต่ฉันก็ไม่เคยเจอผีมาก่อนและเป็นไปได้ว่าฉันอาจจะช็อคตายถ้าได้เจอมัน =__=;;

      “ศพนะ -__-”

      “O-o”

      เห็นไหมฉันว่าแล้ว หน้าตาโหดๆอย่างหมอนี่นะต้องเคยฆ่าคนมาก่อนแน่ๆ > <

      “ตลก…อย่ามาทำหน้าเหมือนเธอเชื่อสนิทใจอะไรประมานนี้ได้ไหมยัยโง่ ใครจะโรคจิตเอาศพเข้าห้องกันละ เธอเห็นฉันเป็คนยังไงกัน -__-^”
 
      คนโรคจิต โหดเหี้ยม ใจร้าย ปากจัด บลาๆๆ และแน่นอนว่า...ฉันไม่คิดจะพูดมันออกไปแน่นอน -__-v

      “นะ…นั้นสินะ =__=”

      “ถ้าเป็นศพจริงๆฉันก็ต้องทำลายหลักฐานอยู่แล้ว อาจจะโยนทิ้งลงไปในแม่น้ำ หรือไม่ก็เผาทิ้ง ไม่มีทางเอามาซ่อนในห้องหรอก -__-”

      “=[]=!”

      “เอาละ ฉันหนักเถิบไปได้แล้วยัยโง่ -__-^”

      ถอยกรูด ถอยไปติดผนังเลยทีเดียว แม่จ้า…หมอนี่มันตัวอันตราย T_T

      แฮคเตอร์ถือเจ้ากล่องปริศนานั้นด้วยมือเดียวส่วนอีกมือก็กำลังไขประตู หมอนั้นดูแข็งแรงชะมัด…โห เท่เป็นบ้าเลย -..-

      “มัวแต่ยืนน้ำลายยืดอยู่นั้นแหละ ไม่เข้าห้องรึไงยัยโง่โรคจิต -__-;;”

      แฮคเตอร์เห็นฉันมัวแต่ยืนมองเค้าด้วยสายตาชื่นชมก็เอามือขึ้นมากอดอกตัวเองทำเหมือนเหมือนสาวน้อยวัยใสที่กำลังกลัวตาเฒ่าโรคจิตอยู่ก็ไม่ปาน ไอ้บ้า…ถ้านายไม่สูงแล้วก็หุ่น…เออ อุบไว้ในฐานทีรู้กัน มันก็ยังพอทนอยู่หรอก แต่หน้าตาหล่อโหดอย่างนายมาทำอย่างนี้นะ… น่ากลัวชะมัด =__=;

      ฉันเดินเข้าไปในห้องสีเหลี่ยมขนาดใหญ่ ในห้องมีเตียงอยู่สองเตียงห่างกันเล็กน้อยและมีโต๊ะวางของเล็กๆกั้นไว้อยู่ ภายในห้องมีของใช้ส่วนตัวขงฉันกับนายแฮคเตอร์วางกองๆเอาไว้ เพราะยังไม่ได้จัดแต่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของทีวางกองๆเป็นตั้งๆนั้นนะมันเป็นของฉันเกือบทั้งหมด =__=;

      ในห้องมีห้องน้ำส่วนตัวเป็นของตัวเองเพราะชั้นบนสุดมีหกห้องและเป็นห้องนี่เป็นห้องที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาหกห้องทั้งหมด ไม่อยากจะคิดเลยว่าตอนที่นายแฮคเตอร์พักอยู่คนเดียวมันจะกว้างขวางมากขนาดไหน แต่พูดก็พูดเหอะ! ห้องของหอดาร์กเนสนะใหญ่กว่าห้องนี้สองห้องรวมกันซะอีก ไม่ยุติธรรมจริงๆ

      แคว้กๆๆ

      ฉันนั่งยองๆดูแฮคเตอร์ที่กำลังแกะลังกล่องกระดาษอย่างตั้งใจ ผมสีแดงของหมอนั้นตกมาปรกใบหน้าเนียนๆของเค้าเล็กน้อย… ไม่รำคาญรึไง ขนาดหน้าม้าของฉันที่ยาวปิดตานิดเดียวฉันยังมัดจุกมันขึ้นไปเลย =__=;

      ฉันเดินไปที่โต๊ะวางของของตัวเองก่อนจะหยิบยางมัดผมที่มีรูปสตรอเบอร์รี่สีแดงขนาดใหญ่ติดอยู่ อา…นายหัวสตรอเบอร์รี่กับเจ้ายางรัดผมสตรอเบอร์รี่ ไม่มีอะไรเข้ากันมากกว่านี้อีกแล้ว >w<

      “เอานี่”

      ฉันยื่นยางรัดผมสีแดงรูปสตรอเบอร์รี่ไปให้แฮคเตอร์ หมอนั้นมองมันอย่างงปนรังเกียจเล็กน้อยก่อนจะดันมันคืนให้กับฉัน

      “เอามาให้ฉันทำไม ลายก็ปัญญาอ่อน…น่าเกลียดชะมัด -__-;”

      ปึด!

      รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเส้นประสาตของตัวเองฉีกขาด -__-^ ไอ้บ้าแฮคเตอร์คนอุส่าหวังดีนะยะ ฉันที่กำลังจะเดินไปเก็บยางรัดผมสีแดงของตัวเองที่ยังไม่เคยใช้ (อันที่จริงไม่กล้าใช้ =__=;) ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ฮุๆ -..-

      ฉันเดินอ้อมไปทางด้านหลังนายแฮคเตอร์ก่อนจะดึงผมที่ปรกตาของหมอนั้นขึ้นมาแล้วจัดการมัดมันเข้ากับยางรัดผมสตรอเบอร์รี่อย่างรวดเร็ว วะฮ่าๆ น่ารักชะมัด > <

      “เฮ้ย!”

      แฮคเตอร์จับกระจุกผมของตัวเองที่มียางรัดผมสตรอเบอร์รี่ติดอยู่ด้วยความตกใจ แต่ว่านะถึงหมอนั้นจะดึงเท่าไหร่มันก็ไม่หลุดง่ายๆหรอกยะ ฉันมัดตั้งหกกระทบถ้าหยุดผมนายก็หลุดออกมาเหมือนกัน =__=v

      “ยัยบ้า เธอมาทำอะไรกับผมฉันเนี่ย -__-^^”

      หมอนั้นส่งสายตาอาคาดแค้นมาให้ เหอะ…นึกว่าฉันจะกลัวรึไง มะ ไม่มีทาง =__=;;

      “แต่ว่ามันก็…เฮ้อ -__-”

      หมอนั้นลูบยางรัดผมไปมาก่อนจะถอนหายใจยาวมาครั้งหนึ่งแล้วหันไปประกอบของบที่อยู่ในกล่องต่อ อ้าว…ไม่ว่ากันต่อเหรอ -__-?

      “นาย…ยอมติดมัดด้วยเหรอ”

     พอฉันถามออกไปหมอนั้นก็สงสายตาโหดมานิดหน่อย ก่อนจะหันไปจัดการธุระของตัวเองต่อ อะไรอ่า…ไม่โกรธเหรอเนี่ย =__= ไม่สนุกเลยแฮะ เหอะ!

      “นี่ๆ นายชอบมันเหรอ”

      “…”

      “นี่…”

     ตุบ!

      “ถ้าเธอไม่หุบปากของเธอฉันจะไม่ประกอบไอ้ผ้ากั้นห้องปัญญาอ่อนนี่แล้วเราจะนอนด้วยกัน -__-^”

      “ผ้ากั้นห้อง -__-?”

      ไอ้กองผ้าสีน้ำเงินกับเหล็กยาวๆห้าหกอันนี้คือที่กั้นผนังงั้นเหรอ ดูยังไงก็ไม่น่าใช่แฮะ แต่…ผ้ากั้นห้องเนี่ยนะ เอามาทำอะไรกัน

      “นายจะกั้นห้องทำไมละ =__=?”

      พอฉันถามออกไปหมอนั้นก็ทำสายตาเซ็งๆกลับมาให้ฉันซะงั้น อ้าว…ฉันทำอะไรผิดอีกละเนี่ย

      “เธออยากจะนอนห้องเดียวกับฉันโดยที่ไม่มีอะไรแบ่งอาณาเขตเลนงั้นเหรอ…เธอมันเป็นผู้หญิงรึเปล่าเนี่ย แม้เธอจะหน้าตาอัปลักษณ์แค่ไหนอย่างน้อยฉันก็เป็นผู้ชาย ผู้หญิงกับผู้ชายจะมาอยู่ห้องเดียวกันได้ไง หัดเข้าใจอะไรซะบ้างสิยัยโง่=__=^”

      “O-o”

      หมอนั้นจะบอกว่าที่ทำมาทั้งหมดคือ…ทำให้ฉันอย่างนั้นเหรอ o-O

      “เหอะ! ทีนี่ก็หัดเงียบแล้วไปจัดการกองขยะสูงๆนั้นสักที ถ้าฉันได้ยินเธอสงเสียงอีกละก็ สาบานเลยว่าคืนนี้เธอได้นอนกับฉันแน่ -__-++”

      ฉันเอามือปิดปากก่อนจะเดินไปเก็บของๆตัวเองเงียบๆ แต่ว่านะอย่างนี้มันรู้สึกแปลก…
    
      “นี่นาย”

      “ไม่ได้ยินที่ฉันบอกรึไง อยากนอนกับฉันรึไงนะฮะ”

      “เปล่ายะ! ฉันแค่…”

      “แค่อะไร? แค่อยากนอนกับฉันเลยจะบอกว่าไม่ต้องทำที่กันผนังรึไง หรือว่า…”

      “ขอบคุณนะ”

     ไม่ทันที่หมอนั้นจะพูดจบประโยคฉันก็รีบโพร่งออกไปทันที นั้นสิมันแปลกๆนะ ถ้ามีคนทำอย่างนี้ให้กับเรแม้จะทำตัวร่ารังเกียจหรือพูดจาร้ายกาจยังไงแต่หมอนี่ก็เป็นคนดีใช้ได้ เพราะงั้นมันก็แปลกๆนะ ถ้าฉันไม่ขอบคุณเค้าสักหน่อย…

      หมอนั้นเงียบไปพักนึงก่อนจะเริ่มลงมือทำต่อ ภายในห้องที่เงียบทำให้ได้ยินเสียงกุกกักจากการทำผ้ากั้นอย่างชัดเจน ท่าทางกระตุกกระตักเหมือนคนทำอะไรไม่เป็นของหมอนั้นทำให้ฉันขำ ฮ่าๆ…อย่าบอกนะว่าหมอนั้นประกอบที่กั้นไม่เป็น ?

     “โธ่โว้ย! ไหนไอ้คนขายบอกว่ามันประกอบง่ายไงว่ะ -__-^^”

     “นายทำไม่เป็นหรือไง”

     ฉันเดินไปนั่งข้างๆแฮคเตอร์ก่อนจะหยิบเหล็กสองอันที่วางกองกันมาประกอบดู ใช่ว่าฉันเคยทำนะ แต่เท่าที่ดูมันก็ไม่เห็นยากเลยนี่ -__-?

     “ยัยโง่อย่างเธอทำเป็นรึไง -__-”
 
     "ไม่ลองก็ไม่รู้"

     ฉันหยิบเหล็กอีกท่อนมาต่อกัน จากหนึ่งเป็นสองจากสองเป็นสี่จากสี่เป็นทั้งหมอก่อนจะนำมันมาตั้งดูว่าสามารถตั้งได้รึเปล่า อืม…เริ่ด ^^

      “แค่นี้ก็เรียบร้อย ที่เหลือนายก็เอาผ้ามาติดก็จบ”

      “-__-”

      “อะ อะไรนายจะมองหน้าฉันทำไมเนี่ย =__=;”

      “เธอประกอบมันได้ -__-”

      “กะ ก็มันไม่ยากสักหน่อย =__=;”

      “แล้วทำไมฉันถึงประกอบมันไม่ได้”

      ก็นายมันไร้ฝีมือ…แน่นอนว่าฉันไม่ได้พูดมันออกไป =__=;;

      “ก็มันแล้วแต่คนนี่ ฉันถนัดงานพวกนี้นะ =__=”

      “แต่ฉันเป็นผู้ชาย งานง่ายๆแบบนี้ฉันยังทำไม่ได้ บ้าชิบ -__-//”

      หมอนั้นบ่นอุบอิบเบาๆก่อนจะทำหน้าแดงเล็กน้อย เหอะ…ก็บอกแล้วไงว่านายมันไร้ฝีมือนะ =__=
 
      “นายไม่เคยทำอะไรพวกนี้มาก่อนเลยรึไง”

      หมอนั้นหันมามองหน้าฉันนิดหน่อย ก่อนจะส่ายหัวไปมาเหมือนเด็กน้อย

      “ต้องเคยทำด้วยเหรอ…ทำไมพ่อบ้านไม่เห็นจะบอกฉันเลยละ (' '  )?”

      “=[]= พ่อบ้าน”

      “อืม…ก็พ่อบ้านประจำตระกูลไม่เห็นให้ฉันทำอะไรแบบนี้เลย อันนี้พ่อบ้านก็บอกว่ามันทำง่ายที่สุดแล้ว (' '  )”

      อยากจะแด้ดิ้นลงไปกับพื้น นายอย่ามาทำหน้าซื่อเวลาพูดประโยคน่าหมันไส้ปนอิจฉาบวกริศยาแบบนั้นได้ไหม ฮึ้ย! โอเค…เข้าใจแจ่มแจ้งเลยละว่าทำไมหมอนี่ถึงดูเหมือนคนไม่เคยทำงานอะไรแบบนี้มาก่อน มาอยากจะเชื่อว่านิสัยโหดๆของหมอนี่จะเป็นคุณชาย บ้าบออะไรนี่ได้

      Amazing จริงๆ =__=;;
 
 
  
 
  
  
 
 
 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

คุยกันสักนิดนะ ^^

 โอ้...สวัสดีคะทุกคน บางคนหรืออาจจะหลายๆคนคงจะยังไม่รู้จักชื่อของพู่ เอาเป็นว่า 'พู่กัน' เป็นชื่อที่พู่ชอบเรียกตัวเองที่สุดคะ ฮ่าๆ
^^
 
อยากจะกระซิบว่า ใครก็ได้ช่วยพู่ที พู่หาฉากหวานๆ เลิฟซีนไม่ได้เลย
T^T แต่งไม่ออกแม้แต่นิด อยากจะลงไปนอนแด้ดิ้นกับพื้น > <!
 
ต้องขอโทษนะที่ตอนที่
8 จะอัพช้าไปนิด =__=; เหตุเนื่องจากทะเราะอยู่กับโน้ตบุคของตัวเอง เพราะหลังจากที่พิมเสร็จเตรียมเซฟเพื่อจะได้อัพมาเป็นตอนๆให้ทุกคนได้อ่าน บังเอิ้น บังเอิญว่าเครื่องดับ -[]- ดับอนาถทั้งนิยายและคนแต่ง กว่าจะพิมมาใหม่ ก็ใช้เวลานานอยู่มากโข ไม่หลับไม่นอนกันทีเดียว -__-;
 
จริงๆ นี่ไม่ใช่นิยายเรื่องแรกที่พู่แต่ง แต่เป็นนิยายเรื่องแรกที่พู่ต่อสู้กับจอมขี้เกียจมาได้ถึงขนาดนี้ น่าดีใจจริงๆ
=__=;; 
 
เอาเป็นว่าเปลืองเนื้อที่ ขอจบแบบสั้นๆ แต่แฮ๊ปปี๊เลยก็แล้วกันนะ
 

ขอบคุณทุกคนที่เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^

 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
แต่งต่อเร็วๆนะค้า~~รออ่านจากคนแต่งที่ชื่อ"พู่กัน"อยู่นะค้า สู้ๆ^-^\/
จากคุณ Chiel/(Chiel) อัพเดตเมื่อ 10/11/2554 19:56:57
ความคิดเห็นที่ 2

ชอบชอบชอบชอบ
อัพเร็วๆน้า อยากอ่าน
เป็นเรื่องที่ชอบมากอะ แวมไพร์อิอิ
อยากให้เฮคเตอร์เป็นเหมือนนางเอกอะ
เป็นลูกครึ่ง แวมไพร์-มนุษย์

จากคุณ mtbabys/(mtbabys) อัพเดตเมื่อ 08/11/2554 16:44:35
ความคิดเห็นที่ 3
พยายามเข้านะคะ แค่นี้ก็สนุกมากแล้วล่ะค่ะ
มาอัพเร็วๆนะคะ
จากคุณ 754432/(754432) อัพเดตเมื่อ 08/11/2554 13:44:21
ความคิดเห็นที่ 4
ไม่เป็นไร จร้า พี่พู่กัน

สู้ๆ อัพต่อไป น่ะค่ะ

เป็นกำลังใจให้เสมอ ค่ะ
จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 08/11/2554 07:13:45
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 220 ท่าน