Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Prince & Princess เธอและฉัน
น้ำแกงพริกเผ็ด ><
เอเบิร์น
4
07/11/2554 20:54:21
409
เนื้อเรื่อง
 "เฮ้อ"
"นี่ อย่าบ่นนักเลย ไหนมาลองดูใหม่สิ เอ้า พูด"
"สวัสดี นายชื่ออะไร ฉัน เฟรนดิ ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ"
"เฮ้ยๆ!! ผู้ชายอกสามสอกเขาไม่พูดจ้ะ เจ้อะ อะไรหรอก แอ่นแด๊ะแอ่นแด๋ตายเลย แล้วสวัสดีนี่จะทางการไปไหน ไงหน่ะ พูดเป็นไหม"
"เฮ้อ" จะไม่ให้เซ็งได้ยังไง ก็เพื่อนจอมแสบตัวต้นเหตุให้เธอต้องมาเป็นแบบนี้ ดันกลายร่างเป็นครูสุดเคี่ยว ถือไม้เรียวมาขู่
"นี่ อย่าบ่นนักเลย ไหนมาลองดูใหม่สิ เอ้า พูด"
"ไง นายชื่ออะไรหรอ ฉันเฟรล... เฟรนดิ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"พอๆ นายชื่ออะไร"
"เฟรนดิ"
"ยินดีที่ไม่รู้จักหน่ะเอาออกไปเลย"
"ถ้าพูดกับผู้หญิงหล่ะ"
"..."
"เจ๋งมาก เราจะไม่พูดกับผู้หญิงก่อน safe สุดแล้ว วิธีนี้ เธออาจจะจับผิดได้ง่ายกว่าผู้ชาย"
"อือ"
"งั้นถ้าผู้หญิงมาทักทายหล่ะ ไง นายชื่ออะไร มาจากไหนหรอ"
"ฉันชื่อเฟรนดิ มาจากฟราริสโต"
"โอเค ดีมาก นายพร้อมแล้ว"
"อย่ามาเรียกนายได้ไหม ขยะแขยง"
"ยัยนี่ - -*"
"แล้วทำไมเราต้องมานั่งซ้อมบทผู้ชายอย่างนี้ด้วย"
"เธอจะต้องไปเอเบิร์น"
"หา เอเบิร์น ทำไมต้องไปด้วยหล่ะ"
"ขอทาน ต่อจากนี้ เธอคือขอทาน"
"ไม่มีอาชีพที่ดีกว่านี้แล้วหรอ"
"เพื่อความแนบเนียนแก่ชีวิต"
"แล้วทำไมต้องไปหล่ะ"
"ท่านตาบังคับให้ฉัน ทำให้เธอกลายเป็นผู้ชายแล้วส่งไปเอเบิร์น
"ตานายบ้าไปแล้ว!!"
"นี่ ฉันว่าตามีเหตุผลอยู่หรอก"
ฝ่ายถูกบังคับกลอกตาสียอดใบไม้ไปมาอย่างเซ็งๆ
"เราไปกันเลยดีกว่า ขืนช้าไปมากกว่านี้โรงเรียนจะเต็มเอา"
"เฮ้อ"

รถเกวียนถูกม้าวัยใกล้ตายลากไปอย่างเชื่องช้า
"นี่เดินไปไม่เร็วกว่าเลยหรอเนี่ย" เสียงบ่นกระปอดกระแปดของเจ้าของดวงตาสียอดใบไม้
"หยุด! นี่คือนิสัยของผู้หญิง"
"เชอะ"
"ชิ"
"..."
"ห้ามเชอะ"
"ชิ"
"เออ"
"นี่ ฉันเป็นเจ้าหญิงนะ เออได้ยังไง!!"
"นายคือขอทาน.."
แล้วเสียงของนักเวทย์ก็หยุดลง ปล่อยให้เจ้าหญิงในคราบของขอทานอารมณ์เสียฟึดฟัดอยู่เพียงผู้เดียว
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 172 ท่าน