Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Prince & Princess เธอและฉัน
น้ำแกงพริกเผ็ด ><
เพื่อนตัวแสบ
2
07/11/2554 20:53:15
379
เนื้อเรื่อง
ก๊อก ๆๆ  เสียงเคาะประตูอย่างขออนุญาต คาดได้ว่าเป็นของนางสนม 
"ขออนุญาตเพคะ"
"..." ร่างบางในห้องเริ่มลุกลี้ลุกลนมากขึ้น
"เจ้าหญิงเพคะ???" 
"ข้ากำลังยุ่งอยู่" เสียงที่พยายามดัดสุดฤทธิ์ ฟังดูคล้ายสุกรออกลูก
"เอ่อ เพคะ ... เจ้าหญิง ทรงประชวรหรือเปล่าเพคะ เสียงฟังดูแปลกชอบกล" นางสนมเก็บความสงสัยไว้ไม่มิด
"..." ร่างบางภายในห้องไม่กล้าจะเอ่ยสิ่งใดอีก ทำให้นางสนมคิดว่าพายุกำลังจะพัดเข้าหาตัวนางแล้ว 
"ขะ ขออภัยเพคะ" เสียงฝีเท้าเริ่มต้นก้าวขาอีกครั้ง
"เฮ้อ~" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อเสียงฝีเท้าเบาลง ๆ และหายไปในที่สุด แต่เสียงถอนหายใจทุ้มต่ำ แต่ยังคงความนุ่มนวลนั้น ช่างไม่เข้ากับร่างบาง 
รูปหน้าเรียว ริมฝีปากบางกระชับได้รูป จมูกโ่ด่งสวย กับดวงตากลมโตสียอดใบไม้ เอาเสียเลย
"ด้วยเวทย์มนต์ของเจ้าหญิงแห่งซาริสโต จงประสิทธิ์อยู่กับข้า สำฤทธิ์ผลดั่งใจข้า..."
แสงสีเหลืองส้มวนรอบกายของผู้อวดอ้างตำแหน่งเจ้าหญิง เมื่อแสงหายไปทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิม
"ซิลเวอร์ นะ ซิลเวอร์ ไหนบอกจะรีบกลับมา เฮ้อ ฉันจะแย่แล้วเนี่ย" เสียงถอนหายใจ พร้อมเสียงที่เปล่งออกมา ยังคงทุ้มต่ำ แต่นุ่มนวลไม่เปลี่ยนแปลง
ถ้าจะบอกว่าเธอผิดไหม ใช่เธอก็ผิด แต่นายนั่นผิดที่สุด!! 


3 วันก่อน 
"เฮ้ย!! เฟรลลิล จะนอนกินปราสาทกินเมืองกินประชาชนไปไหนเนี่ย?!?!?" เสียงร้องดัง จากหนุ่มหน้าหล่อ ดังก้องไปทั่วห้องบรรทม
"ฮื่อ ขออีก 5 นาที" เสียงร้องแสนงัวเงีย ข้อรองแกมบังคับไม่อนุญาตให้ใครกวน  
"เฮ้! ตื่นๆๆ!!! วันนี้ฉันได้รับมนต์ใหม่จากคุณตาแล้วนะ" 
"มนต์อะไรอีกหล่ะ มนต์เผาปราสาท มนต์กิ้งก่ามหัศจรรย์ มนต์ตื่นเช้า มนต์กินเร็ว มนต์อะไรอีกหล่ะ จำไม่ได้แล้ว" ถึงแม้จะง่วง หรือเสียงจะงัวเงียแค่ไหน
ก็ไม่สามารถหยุดการเหน็บแนมของเธอได้ ใบหน้าหล่อเหลาของผู้ประสงค์ดียับยู่ยี่จนไม่เหลือเค้าความหล่อเดิม
"ทำเหมือนว่าเธอดีกว่าฉัน วันๆเห็นเอาแต่กิน นอน เรียนบ้าง แต่โดดไปเก็บดอกไม้บ่อยกว่า ไม่รู้ว่าทำไมเจ้าหญิงแห่งฟราริสโตถึงเป็นแบบนี้.... เฮ้อ"
"ออกไปได้แล้ว จะนอนต่อแล้ว =_="
"เดี๋ยวสิ ไม่อยากรู้หรอ ว่า้วทย์ครั้งนี้วิเศษแค่ไหน" หนุ่มหน้าหล่อยังไม่หยุดคะยั้นคะยอ
"เอาสิ เริ่มอยากรู้แล้วเหมือนกัน มันจะเลิศเลอมาจากไหน" น้ำเสียงหวานยังคงเหน็บแนมต่อไป
"อย่ามาดูถูกสิ มนต์นี้มาจากหุบเขาลูคิลเชียวนะ ท่านตาของฉันเคยออกเดินทางไปค้นหามัน แล้วก็ บลาๆๆ.... แล้วตาก็พบมัน" น้ำเสียงดูนับถือกันอย่างสุดฤทธิ์
"เอาสิๆ มนต์อะไรหล่ะ"
"มนต์แยกร่าง มนต์นี้นะ สุดยอดไปเลย แบ่งร่างไปไหนก็ได้ ไม่เคยมีใครจับได้" 
"หา!! จริงหรอ" ดวงตางัวเงีย เบิกโพล่งด้วยความสนใจ
"อือ เธอเคยบอกไม่ใช่หรอว่าอยากไปสืบความลับของประเทศเอสร่า ซ่าสุดชีวิตหน่ะ"
"เอสโรเฉยๆย่ะ"
"นั่นแหละๆ"
"เมื่อไหร่จะเลิกสักทีนะ นิสัยเปลี่ยนชื่อไปทั่วหน่ะ สงสารคนรอบข้างหน่อย ว่าแต่นักเวทย์มือสมัครเล่นอย่างนายคงไม่ทำฉันตายใช่ไหมเนี่ย"
"ดูถูกกันมากไปแล้วนะ! งั้นมาลองพิสูจน์กัน ไปหา หางพอเนียล กรงเล็บเหยี่ยวอัคคี หญ้าแห่งแสงสายดล น้ำลายวาตาเร ขี้ตาดรอโล มาสิ"
"มนต์อะไร วัตถุดิบน่าหยะแหยงชะมัด"
"ชิ ถ้าจะพูดแบบนี้ ไปก็ได้ เอสสารี่อะไรนั่นก็ไม่ต้องไปสืบแล้ว" ชายหนุ่มหันหลัง แล้วเริ่มออกเท้าก้าวเดินออกไป
"เฮ้ อะไรเนี่ย ก็ได้ๆ เดี๋ยวไปหามาให้"
ชายหนุ่มที่ยืนหันหลังอยู่ เหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะ ก็แหม นานๆครั้งเธอจะยอมเขาสักที

2 วันต่อมา
"ได้ครบหมดแล้ว โอเคยังหล่ะ" 
"อื้มๆ ไม่เลวเลยนะ" 
"โอ๊ย ปวดขาไปหมดแล้ว" เสียงบ่นอิดออด แต่น้ำเสียงใสน่ารักนั้น จึงไม่ทำให้คนข้างๆบ่นสักเท่าไหร่
"เอาหล่ะนะ" ชายหนุ่มผสมโน่นผสมนี่ บดโน่นสับนี่ จนออกมาเป็นน้ำสีส้มเรืองแสง
"... นี่มันคือน้ำอะไรเนี่ย"
"เงียบหน่อยจะลงมนต์แล้ว" น้ำเสียงใสๆ ส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมานิดหน่อย แต่ก็ยอมเงียบแต่โดยดี
"..."
"โอกาว่า นาวาริสปรากาย่า" น้ำสีส้มนั้นส่องแสงวาบ ฉับพลันแสงนั้นก็หายไป
"เอ้า กินเลย" ว่าพร้อมส่งถ้วยใส่น้ำเวทย์ยื่นให้เจ้าหญิงแสนซน
"อี๋"
"นี่ เธอ - -*" ถึงจะบ่นนิดบ่นหน่อย แต่เจ้าของร่างบางก็ยังอยากลอง ดื่มเข้าไป เสียง อึกๆ จนหมดถ้วย
"แหวะ ไม่อร่อยเลย" ฉับพลันก็มีแสงวาบออกมาจากคอ แสงสีเหลืองบางอย่าง ลอยออกมาจากลำคอของเธอ!!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 205 ท่าน

Line PM