Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Oops ! รักป่วนๆของยัยหน้าลิง !
หนูอ้วน หนูผอม
ตอนที่ 8 เกิดเรื่องจนได้
9
06/11/2554 13:15:55
481
เนื้อเรื่อง
บทที่ 8
เกิดเรื่องจนได้
                “ทำอะไรกันนั่น” ไกด์ยังพูดไม่ทันจบเสียงใครคนหนึ่งก็แทรกขึ้นมา
                “ติ...ณ ?” ฉันพูดออกมาเมื่อหันไปตามเสียงแล้ว ก็พบว่าคือติณ ไกด์ผละออกจากตัวฉันแล้วเดินไปเผชิญหน้ากับติณ เอ ! ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆระหว่างสองคนนี้กัน บรรยากาศมันดูอึมครึมยังไงชอบกลแฮะ
                “เฮ้ พวกนายจ้องหน้ากันนานขนาดนี้เดี๋ยวก็ท้องหรอก ฮ่าๆๆ” ฉันพูดออกไปหลังจากทนบรรยากาศเงียบๆนี้ไม่ไหว แต่...
                “...” เงียบกริบ ! TuT อะไรกันอะ สองคนนี้ไม่สนใจฉันเลย อ๊าก ๆๆ >O< !
                “แกมาทำไม ” ไกด์พูดพลางจ้องหน้าติณเขม็ง เอิ่ม … -O- ฉันว่าฆ่ากันเลยอีกว่าถ้าจะจ้องหน้ากันขนาดนี้
                “เกี่ยวอะไรกับแก ?” ติณพูดพลางทำหน้าวอนอวัยวะเบื้องล่างของไกด์ซะแล้ว โฮก ! ฉันลืมบอกท่านผู้อ่านไปใช่ไหมค่ะว่า นอกจากผู้ชายสองคนนี้จะหล่อแล้ว ยังเป็นนักเลงด้วย ติณ เห็นเงียบๆ ไม่ค่อยพูด แต่ต่อยทีเอาซะคนที่ถูกต่อยนอนหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาลได้เลย ฉัยเคยเห็นเขาไปตีกับพวกอันตพาลที่มาแซวฉัน เขาไปคนเดียว แต่พวกนั้นมีสามคน T^T พูดไปแล้วจะว่าโม้ ว่าเขามีแผลแค่ปลายคิ้ว ผู้ชายอะไรถึกชะมัด
                ส่วนไกด์น่ะหรอ เห็นขี้เล่น หนุมหนิมๆ จีบหญิงไปวันๆ เหมือนไม่ค่อยจะยุ่งเรื่องตบตีแต่ถ้าใครไม่รู้จักหมอนี่จริงๆ คงไม่มีทางรู้เลยว่าหมอนี่น่ะ โหด เถื่อน ดิบ แค่ไหน เวลาลงสนามรบTtoTT ฉันจำได้ตอนนั้น ม. 4 ไกด์โดนรุ่นพี่ท้าต่อให้ไกด์หนึ่งคนกับรุ่นพี่อีกสองคน แต่ไกด์บอกว่าไม่เอามันจะเดี่ยว คิดดูนะ รุ่นพี่พวกนั้นมีเจ็ดแปดคน หมอนั้นรุมซะเละเป็นโจ๊กเอาซะนอนหยอดข้าวต้มอยู่โรงพยาบาลไปตามๆกัน ส่วนอีตาไกด์ก็มีแผลถลอกตาม แขน ขา ฟกช้ำดำเขียว -*-ลำบากฉันที่ต้องคอยแก้ตัวกับคุณพ่อคุณแม่นายนี่ให้ว่า ตกบันไดบ้าง ตกโถส้วม ลื่นหางแมวแล้วตกต้นไม้ สรรหาเหตุผลมาทั้งหมด แหะๆ ^^;พอดีฉันเป็นคนจิตใจมีเมตตากรุณาตาเพื่อนโลก ก็เลยช่วยๆไป >_<
                กลับเข้าเรื่อง ถ้าสองคนนี้มาดวลกัน TToTT สภาพจะเป็นยังไงกันบ้างเนี๊ย  ฮืออออ ขนมปังลำบากใจ ถ้าเกิดสองคนนี้เกิดต่อยกันขึ้นมาฉันจะริอาจเข้าไปห้ามไหม ถ้าฉันเข้าไปห้ามหน้าฉันจะเป็นเหมือน อึ่งอ่างตอนบวมเต็มที่ไหม ไม่อยากจะจินตนาการ มันหดหู่เกินไป๊ TT___TT
                “นี่แก !!!” ไกด์ทำท่าจะถลาเข้าไปต่อย แต่ดีที่ฉันไปจับแขนไว้ทัน ไม่งั้น T^T ติณ ตายแน่
                “เธอห้ามทำไม ? ! ไหนว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับมันแล้วไง !!” ไกด์ตะคอกใส่ฉัน เขาตะคอกส่ฉันอีกแล้ว ! แง TT^TTไม่สงสารผู้หญิงอย่างฉันบ้างหรออ  เอาไกด์คนเดิมกลับม๊า Y__Y
                “นี่นาย ! ใจเย็นๆก่อนได้ไหม” ฉันพูดอย่างใจเย็น ยังไงฉันก็ไม่อยากให้มีเรื่องการชกต่อยขึ้นกับสองคนนี้เด็ดขาดอะ สาบานจากใจตนว่าขนมปังผู้นี้จะห้ามสุดฤทธิ์ >_<
                “ป๊อดอะหรอ เหอะ! ” ติณพูดพลางยักคิ้ว แก๊ ! อีตาติณ นั่นปากหรืออะไร๊ อ๊ากกกกก ไกด์สะบัดมือฉันออกแล้วทำท่าจะไปซัดหมอนั่น แต่ฉันแปลงร่างเป็นตุ๊กแกทันทีเกาะหนึบแขนไว้อย่างแน่นหนา เรื่องอะไรจะปล่อยไปเล่า T^T
                “อย่า อย๊า ! ใจเย็นนะไกด์น้า ติณนายหยุดพูดได้แล้ว !” ฉันพยามเอาน้ำเย็นเข้าลูบทั้งสองอีกครั้ง แต่ดูเหมือนอีตาติณจะไม่สนใจฉันเล้ยยย!
                “โอ้ะ โอ! ที่แท้ก็ป๊อด” นั่นไง ปากวอนทีนจริงๆ
                “แก !!” ไกด์สะบัดมืออกจากฉันอย่างแรงทำให้ฉันผู้ที่เป็นตุ๊กแกตอนนี้ลอยวิ้วไปอีกทาง แอ๊ก เจ็บนะว้อย อย่าให้ฉันโมโหได้ไหม ! -*-
                ผลัวะ !!! หมัดแรกไกด์ปล่อยไป
                ผลัวะ ผลัวะ ผลัวะ !! อันนี้ติณ สามหมัดรวด
                ไกด์ทำท่าจะลุกขึ้นมาต่อยติณอีก แต่ถ้าฉันไม่ห้ามสองคนนี้ต้องตายแน่ๆแลย โว้ยยยย ลำบากผู้หญิงบอบบางอย่างฉันจริงๆๆ - -*
                “หยุดนะ !!” ฉันลุกขึ้นแล้ววิ่งไปทันตอนที่ไกด์จะต่อยติณพอดี
                “-*- ถอยไปนะ ยัยบ้า”
                “ไม่ ! พวกนายจะต่อยกันทำไม หา !!!พอทั้งคู่เลย” ฉันตะคอกใส่อย่างสุดจะทน แต่สองคนนี้ดูเหมือนจะไม่เย็นลงเลย ฉันเลยพยามแทรกตัวเข้าไปเพื่อกั้นกลางไว้ อย่างน้อยๆ สองคนนี้คงไม่กล้าต่อยฉันทิ้งหรอกนะ TT^TT
                “เธอปกป้องมันหรอ ยัยลิง!! -*-” ไกด์พูดออกมาหลังจากที่ฉันแทรกกลางเสร็จพอดี แหนะ ! - -*งี่เง่าได้อีก ปกป้องบ้าบอไรเนี่ย ฉันแค่ไม่อยากให้พวกนายทะเลาะกันเท่านั้นแหละ!!!
                “นี่นาย! พอ หยุดงี่เง่าได้แล้วนา” ฉันพูดแล้วเอามือดันอกไกด์ไว้ เมื่อหมอนี่เห็นติณทำหน้ากวนบาทาแล้วจะถลาเข้าใส่ โว้ย ! คนอะไรอารมณ์ร้อนทั้งคู่ เดี๋ยวก็ปล่อยให้กัดกันให้ตายตรงนี้ซะเลย
                “แต่มัน !!”
                “พอสักที กัดกันเหมือนหมาไปได้!!!!!!!!” ฉันตะโกนอย่างหมดความอดทนจริงๆ และดันทั้งสองเอาไว้ไม่ให้วิ่งเข้าหากัน  เออ แหะ! ดูเหมือนจะได้ผล สองคนนี้เงียลงไปทันตา จะไม่ให้เงียบได้ไงฉันไม่เคยตะโกนอะไรขนาดนี้นะหว่า
                “เหอะ! จะไปอยู่กับมันก็ไปเลย ถ้าเสียใจมาฉันจะไม่ปงไม่ปลอบมันแล้ว อยากจะกลับไปหามันก็ไป ไป๊ ไปเล้ย!!!!” ไกด์พูดจบก็เดินกระแทกเท้าไปตรงโรงรถทนที เห้ย ! อะไรของหมอนี่ ไม่นะ  กฎเหล็กข้อห้ามของนายไกด์เลยคือ ห้ามหมอนี่ขี่รถตอนอารมณ์โมโหสุดขีดยังงี้เด็ดขาด หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ห้ามขี่เด็ดขาด ทำไมน่ะหรอ ? เพราะหมอนี่จะชน ชน ชน !!! ทุกอย่างที่ขวางหน้า อ๊ากก !!! กล้วยทอดแล้วว ฉันรีบใส่เกียร์หมาวิ่งไปประตูรั้วทันที
                นั่นไงแสงรถหมอนี่กำลังบึ่งมาทางนี่พอดี เอาไงดี เอาไงดี เอาไงเด้!!!!!!!!!!! TOT // ทึ้งหัวตัวเองด้วยความกลัดกลุ้มสุดฤทธิ์ ฉันนึกออกแล้ว !!!!!! -0-* ทันใดนั้นฉันวิ่งเอาตัวไปขวางหน้ารถที่กำลังบึ่งด้วยความเร็วสูงทันที ตายเป็นตายโว้ยยยยยยยยยยยยยย
                เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!! [ ไรเตอร์เว่อได้อีก ]
                ฉันหลับตาปี๋ พอได้ยินเสียงรถเบรกฉันก็ลืมตาขึ้นมาปรากฏว่ามันห่างจากฉันแค่เซนเดียว เซนเดียวจริงๆ!! O[]o !ช็อคในความบ้าบิ่นของตนเองอย่างแรงกล้า
“เธอทำบ้าอะไรของเธอหา!!!!” อีตาไกด์ตะโกนออกมาด้วยความโมโหอย่างแรง T.T ตาบ้า ถามโง่ๆ ฉันรำมวยไทยอยู่มั้ง !
“นายจะไปไหน หา!! นายก็รู้ว่าเวลานี้นายห้ามไปไหนนี่ !” ฉันตะโกนตอบกลับ แต่ก็ยังไม่ถอยออกไปจากหน้ารถ จะบ้าหรอ ถ้าถอยออกไปหมอนี่ก็ต้องไปข้างนอกชนคนนู้นนี่ แน่ๆๆ
“เหอะ! เกี่ยวอะไรกับเธอ ไปอยู่กับแฟนสุดที่รักเธอนู้น!!!”
เปาะ แปะ ! เปาะ แปะ !!
ทันทีที่นายไกด์พูดจบฝนที่ทำท่าจะตกมานานก็ตกลงมาแรงซะด้วย อ๊าก หนาว หนาวชะมัดเลย!
“ไม่ !! ไม่ว่าเหตุผลอะไรฉันก็ไม่ให้นายไป!!!” ฉันตะโกนแข่งกับเสียงฝน ใช่ ถ้าหมอนี่ไปชนคนอื่นฉันขี้เกียจไปสวดศพนะยะ
“เธอท้าฉันหรอ!” ไกด์ตะโกนออกมา แต่ก็ยังไม่ลงจากรถสักที ให้ตายเถอะ ! ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ หนาวจะตายยู่แล้วเนี่ย บ้าเถอะ!
“ใช่! ” ตายเป็นตายเหอะ ! ขนมปังสู้ตายยย
บรึ้นนนนน!!!
ไกด์ถอยหลังรถออกไปแล้วบิดคันเร่งมาตรงหน้าฉัน เอาสิ ฉันก็อยากรู้ว่าหมอนี่จะชนฉันลงจริงหรอ ฉันยังยืนเป็นอีบ้ากางแขนขวางไม่ให้ไกด์ขับรถออกไปไหน
บรื้นนนน
รถขับมาด้วยความเร็วสูง พุ่งมาตรงหน้าฉัน  แต่ฉันก็ยังยืนอยู่ที่เดิม !
เอี๊ยดดดดดด!!!!!!
เสียงรถเบรกดังทั่วหมูบ้านก็ว่าได้มั้ง แฮ่ ! ในที่สุดหมอนี่ก็ไม่ชนฉัน ไม่ออกไปชนชาวบ้านให้เขาตาย เยเย้ ฉันจะไม่ต้องไปสวดศพมันแล้ว - -‘ อ๊ะ ! ทำไมฉันรู้สึกโลกมันวูบๆ ยังไงก็ไม่รู้เนี่ย ไม่น้า อย่าพึ่งตายนะยัยขนมปัง ฉันต้องทำ ทำอะไรสักอย่างแล้ว ( โปรดอ่านเป็นเพลง 55 ) ฉันเห็นไกด์วิ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียดลงมาจากรถคนหรูของหมอนี่ แอ๊ก ! ฉันจะไม่ไหวแล้ว
“ยัยลิง! บ้าเอ้ย อย่าพึ่งเป็นไรน้ะเว้ย” ไกด์วิ่งมารับร่างฉันที่กำลังจะทรุดลงไปกับพื้น นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน และโลกทั้งโลกก็มืดไปในพริบตา
[ บันทึกพิเศษ : ติณ ]
                ทันทีที่ผมตัดสินใจวิ่งตามยัยตัวเล็กนั่นออกไปหลังจากที่ยืนตัดสินใจอยู่นาน พอไปถึงก็เห็นเธอยืนตะโกนปาวๆ เถียงกับไอ้เวรไกด์นั่น กลางฝนที่ตะลงมากระหน่ำ -*- อะไรของยัยนี่ รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองเป็นคนอ่อนแอ เป็นไข้ง่าย ยังจะเสร่อไปยืนอยู่ได้
  “เหอะ! เกี่ยวอะไรกับเธอ ไปอยู่กับแฟนสุดที่รักเธอนู้น!!!”  ผมกำลังจะวิ่งไปดึงยัยตัวเล็กนั่นออกมาแต่ก็ได้ยินเสียงที่ไอ้เวรไกด์มันพูดออกมาทำให้ผมสะดุดลง ‘แฟน’งั้นหรอ  ผมหมดสิทธิ์นั้นตั้งนานแล้ว ตั้งแต่วันที่ผมตัดสินใจปล่อยมือเธอไป เพื่อให้เธอทำตามหัวใจตัวเอง  ผมนี่ก็ดูเป็นคนดีเหมือนกันนะ หะๆ
“ไม่ !! ไม่ว่าเหตุผลอะไรฉันก็ไม่ให้นายไป!!!” ยัยตัวเล็กตะโกนกลับไป นี่สินะ คนที่อยู่ในหัวใจเธอมา หะ ๆ ผมน่าจะรู้ตั้งแต่ขอเธอเป็นแฟนแล้ว เอาเถอะ ผมไม่อยากจะพูดอะไรมาก แต่วินาทีนั้นผมตัดสินใจหยุดดูตรงพุ่มไม้ข้างๆ จะดูว่าไอ้เวรไกด์มันจะทำอะไรต่อ
แล้วทันทีที่ไอ้เวรงี่เง่านั่นตัดสินใจจะขับรถชนยัยนี่เพื่อขับหนีออกไปข้างนอก ผมก็ยังยืนอยู่ที่เดิมทำไมน่ะหรอ ? ไม่ใช่ว่าผมไม่เป็นห่วง แต่ผมรู้น้ำหน้ายังมันไม่กล้าชนยัยตัวเล็กนั่นหรอก
เอี๊ยดดดดดด!!!!!!
เสียงรถคันหรูของมันที่สู้รถผมไม่ได้สักนิด เบรกอย่างแรง เห็นไหมว่ามันไม่กล้าชนหรอก หะ ๆ พอผมหันไปดูก็เห็นยัยตัวเล็กทำท่าจะล้ม
Shit !!!
ผมสถบด่าตัวเองในใจ ไม่น่าเลย  ไม่น่าปล่อยให้ยัยบ้านั่นออกไปเป็นคนบ้ายืนฝ่าฝนอยู่อย่างนั่นเลย ไอ้ติณแกนี่มัน....
“ยัยลิง! บ้าเอ้ย อย่าพึ่งเป็นไรน้ะเว้ย” ทันทีที่ผมได้ยินเสียงไอ้เวรไกด์ตะโกนออกมาผมก็วิ่งออกไปซัดมันทันทีโทษฐานงี่เง่าเกิดเหตุ -*-
ผลัวะ !
“หมัดนี้ สำหรับความงี่เง่าของแก!” ผมตะคอกใส่หน้ามัน มันจ้องหน้าผมแต่มันไม่ต่อยกลับ ผมรู้ว่าทำไม เพราะตอนนี้ยัยตัวเล็กกำลังอาการหนักน่ะสิ เหอะๆๆ
“ฉันพาไปเอง!!!” ผมตะคอกใส่หน้ามันแล้วอุ้มยัยตัวเล็กแล้วเดินดุ่มๆไปขึ้นรถทันที ไอ้เวรไกด์ยืนด่าผมอยู่แน่ๆ ถ้าให้เดานะ เหอะ แล้วมันก็มุ่งหน้าตามผมมา จุดมุ่งหมายน่ะหรอ โรงพยาบาลนะสิครับ






ฮี่ ๆ ๆ  ! ! >O< ไรเตอร์อัพไห้แล้วน้า เม้น + ติ ชม ตามสบาย ย ย  *0* บทที่ 8
เกิดเรื่องจนได้
                “ทำอะไรกันนั่น” ไกด์ยังพูดไม่ทันจบเสียงใครคนหนึ่งก็แทรกขึ้นมา
                “ติ...ณ ?” ฉันพูดออกมาเมื่อหันไปตามเสียงแล้ว ก็พบว่าคือติณ ไกด์ผละออกจากตัวฉันแล้วเดินไปเผชิญหน้ากับติณ เอ ! ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆระหว่างสองคนนี้กัน บรรยากาศมันดูอึมครึมยังไงชอบกลแฮะ
                “เฮ้ พวกนายจ้องหน้ากันนานขนาดนี้เดี๋ยวก็ท้องหรอก ฮ่าๆๆ” ฉันพูดออกไปหลังจากทนบรรยากาศเงียบๆนี้ไม่ไหว แต่...
                “...” เงียบกริบ ! TuT อะไรกันอะ สองคนนี้ไม่สนใจฉันเลย อ๊าก ๆๆ >O< !
                “แกมาทำไม ” ไกด์พูดพลางจ้องหน้าติณเขม็ง เอิ่ม … -O- ฉันว่าฆ่ากันเลยอีกว่าถ้าจะจ้องหน้ากันขนาดนี้
                “เกี่ยวอะไรกับแก ?” ติณพูดพลางทำหน้าวอนอวัยวะเบื้องล่างของไกด์ซะแล้ว โฮก ! ฉันลืมบอกท่านผู้อ่านไปใช่ไหมค่ะว่า นอกจากผู้ชายสองคนนี้จะหล่อแล้ว ยังเป็นนักเลงด้วย ติณ เห็นเงียบๆ ไม่ค่อยพูด แต่ต่อยทีเอาซะคนที่ถูกต่อยนอนหยอดน้ำเกลือที่โรงพยาบาลได้เลย ฉัยเคยเห็นเขาไปตีกับพวกอันตพาลที่มาแซวฉัน เขาไปคนเดียว แต่พวกนั้นมีสามคน T^T พูดไปแล้วจะว่าโม้ ว่าเขามีแผลแค่ปลายคิ้ว ผู้ชายอะไรถึกชะมัด
                ส่วนไกด์น่ะหรอ เห็นขี้เล่น หนุมหนิมๆ จีบหญิงไปวันๆ เหมือนไม่ค่อยจะยุ่งเรื่องตบตีแต่ถ้าใครไม่รู้จักหมอนี่จริงๆ คงไม่มีทางรู้เลยว่าหมอนี่น่ะ โหด เถื่อน ดิบ แค่ไหน เวลาลงสนามรบTtoTT ฉันจำได้ตอนนั้น ม. 4 ไกด์โดนรุ่นพี่ท้าต่อให้ไกด์หนึ่งคนกับรุ่นพี่อีกสองคน แต่ไกด์บอกว่าไม่เอามันจะเดี่ยว คิดดูนะ รุ่นพี่พวกนั้นมีเจ็ดแปดคน หมอนั้นรุมซะเละเป็นโจ๊กเอาซะนอนหยอดข้าวต้มอยู่โรงพยาบาลไปตามๆกัน ส่วนอีตาไกด์ก็มีแผลถลอกตาม แขน ขา ฟกช้ำดำเขียว -*-ลำบากฉันที่ต้องคอยแก้ตัวกับคุณพ่อคุณแม่นายนี่ให้ว่า ตกบันไดบ้าง ตกโถส้วม ลื่นหางแมวแล้วตกต้นไม้ สรรหาเหตุผลมาทั้งหมด แหะๆ ^^;พอดีฉันเป็นคนจิตใจมีเมตตากรุณาตาเพื่อนโลก ก็เลยช่วยๆไป >_<
                กลับเข้าเรื่อง ถ้าสองคนนี้มาดวลกัน TToTT สภาพจะเป็นยังไงกันบ้างเนี๊ย  ฮืออออ ขนมปังลำบากใจ ถ้าเกิดสองคนนี้เกิดต่อยกันขึ้นมาฉันจะริอาจเข้าไปห้ามไหม ถ้าฉันเข้าไปห้ามหน้าฉันจะเป็นเหมือน อึ่งอ่างตอนบวมเต็มที่ไหม ไม่อยากจะจินตนาการ มันหดหู่เกินไป๊ TT___TT
                “นี่แก !!!” ไกด์ทำท่าจะถลาเข้าไปต่อย แต่ดีที่ฉันไปจับแขนไว้ทัน ไม่งั้น T^T ติณ ตายแน่
                “เธอห้ามทำไม ? ! ไหนว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับมันแล้วไง !!” ไกด์ตะคอกใส่ฉัน เขาตะคอกส่ฉันอีกแล้ว ! แง TT^TTไม่สงสารผู้หญิงอย่างฉันบ้างหรออ  เอาไกด์คนเดิมกลับม๊า Y__Y
                “นี่นาย ! ใจเย็นๆก่อนได้ไหม” ฉันพูดอย่างใจเย็น ยังไงฉันก็ไม่อยากให้มีเรื่องการชกต่อยขึ้นกับสองคนนี้เด็ดขาดอะ สาบานจากใจตนว่าขนมปังผู้นี้จะห้ามสุดฤทธิ์ >_<
                “ป๊อดอะหรอ เหอะ! ” ติณพูดพลางยักคิ้ว แก๊ ! อีตาติณ นั่นปากหรืออะไร๊ อ๊ากกกกก ไกด์สะบัดมือฉันออกแล้วทำท่าจะไปซัดหมอนั่น แต่ฉันแปลงร่างเป็นตุ๊กแกทันทีเกาะหนึบแขนไว้อย่างแน่นหนา เรื่องอะไรจะปล่อยไปเล่า T^T
                “อย่า อย๊า ! ใจเย็นนะไกด์น้า ติณนายหยุดพูดได้แล้ว !” ฉันพยามเอาน้ำเย็นเข้าลูบทั้งสองอีกครั้ง แต่ดูเหมือนอีตาติณจะไม่สนใจฉันเล้ยยย!
                “โอ้ะ โอ! ที่แท้ก็ป๊อด” นั่นไง ปากวอนทีนจริงๆ
                “แก !!” ไกด์สะบัดมืออกจากฉันอย่างแรงทำให้ฉันผู้ที่เป็นตุ๊กแกตอนนี้ลอยวิ้วไปอีกทาง แอ๊ก เจ็บนะว้อย อย่าให้ฉันโมโหได้ไหม ! -*-
                ผลัวะ !!! หมัดแรกไกด์ปล่อยไป
                ผลัวะ ผลัวะ ผลัวะ !! อันนี้ติณ สามหมัดรวด
                ไกด์ทำท่าจะลุกขึ้นมาต่อยติณอีก แต่ถ้าฉันไม่ห้ามสองคนนี้ต้องตายแน่ๆแลย โว้ยยยย ลำบากผู้หญิงบอบบางอย่างฉันจริงๆๆ - -*
                “หยุดนะ !!” ฉันลุกขึ้นแล้ววิ่งไปทันตอนที่ไกด์จะต่อยติณพอดี
                “-*- ถอยไปนะ ยัยบ้า”
                “ไม่ ! พวกนายจะต่อยกันทำไม หา !!!พอทั้งคู่เลย” ฉันตะคอกใส่อย่างสุดจะทน แต่สองคนนี้ดูเหมือนจะไม่เย็นลงเลย ฉันเลยพยามแทรกตัวเข้าไปเพื่อกั้นกลางไว้ อย่างน้อยๆ สองคนนี้คงไม่กล้าต่อยฉันทิ้งหรอกนะ TT^TT
                “เธอปกป้องมันหรอ ยัยลิง!! -*-” ไกด์พูดออกมาหลังจากที่ฉันแทรกกลางเสร็จพอดี แหนะ ! - -*งี่เง่าได้อีก ปกป้องบ้าบอไรเนี่ย ฉันแค่ไม่อยากให้พวกนายทะเลาะกันเท่านั้นแหละ!!!
                “นี่นาย! พอ หยุดงี่เง่าได้แล้วนา” ฉันพูดแล้วเอามือดันอกไกด์ไว้ เมื่อหมอนี่เห็นติณทำหน้ากวนบาทาแล้วจะถลาเข้าใส่ โว้ย ! คนอะไรอารมณ์ร้อนทั้งคู่ เดี๋ยวก็ปล่อยให้กัดกันให้ตายตรงนี้ซะเลย
                “แต่มัน !!”
                “พอสักที กัดกันเหมือนหมาไปได้!!!!!!!!” ฉันตะโกนอย่างหมดความอดทนจริงๆ และดันทั้งสองเอาไว้ไม่ให้วิ่งเข้าหากัน  เออ แหะ! ดูเหมือนจะได้ผล สองคนนี้เงียลงไปทันตา จะไม่ให้เงียบได้ไงฉันไม่เคยตะโกนอะไรขนาดนี้นะหว่า
                “เหอะ! จะไปอยู่กับมันก็ไปเลย ถ้าเสียใจมาฉันจะไม่ปงไม่ปลอบมันแล้ว อยากจะกลับไปหามันก็ไป ไป๊ ไปเล้ย!!!!” ไกด์พูดจบก็เดินกระแทกเท้าไปตรงโรงรถทนที เห้ย ! อะไรของหมอนี่ ไม่นะ  กฎเหล็กข้อห้ามของนายไกด์เลยคือ ห้ามหมอนี่ขี่รถตอนอารมณ์โมโหสุดขีดยังงี้เด็ดขาด หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ห้ามขี่เด็ดขาด ทำไมน่ะหรอ ? เพราะหมอนี่จะชน ชน ชน !!! ทุกอย่างที่ขวางหน้า อ๊ากก !!! กล้วยทอดแล้วว ฉันรีบใส่เกียร์หมาวิ่งไปประตูรั้วทันที
                นั่นไงแสงรถหมอนี่กำลังบึ่งมาทางนี่พอดี เอาไงดี เอาไงดี เอาไงเด้!!!!!!!!!!! TOT // ทึ้งหัวตัวเองด้วยความกลัดกลุ้มสุดฤทธิ์ ฉันนึกออกแล้ว !!!!!! -0-* ทันใดนั้นฉันวิ่งเอาตัวไปขวางหน้ารถที่กำลังบึ่งด้วยความเร็วสูงทันที ตายเป็นตายโว้ยยยยยยยยยยยยยย
                เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!! [ ไรเตอร์เว่อได้อีก ]
                ฉันหลับตาปี๋ พอได้ยินเสียงรถเบรกฉันก็ลืมตาขึ้นมาปรากฏว่ามันห่างจากฉันแค่เซนเดียว เซนเดียวจริงๆ!! O[]o !ช็อคในความบ้าบิ่นของตนเองอย่างแรงกล้า
“เธอทำบ้าอะไรของเธอหา!!!!” อีตาไกด์ตะโกนออกมาด้วยความโมโหอย่างแรง T.T ตาบ้า ถามโง่ๆ ฉันรำมวยไทยอยู่มั้ง !
“นายจะไปไหน หา!! นายก็รู้ว่าเวลานี้นายห้ามไปไหนนี่ !” ฉันตะโกนตอบกลับ แต่ก็ยังไม่ถอยออกไปจากหน้ารถ จะบ้าหรอ ถ้าถอยออกไปหมอนี่ก็ต้องไปข้างนอกชนคนนู้นนี่ แน่ๆๆ
“เหอะ! เกี่ยวอะไรกับเธอ ไปอยู่กับแฟนสุดที่รักเธอนู้น!!!”
เปาะ แปะ ! เปาะ แปะ !!
ทันทีที่นายไกด์พูดจบฝนที่ทำท่าจะตกมานานก็ตกลงมาแรงซะด้วย อ๊าก หนาว หนาวชะมัดเลย!
“ไม่ !! ไม่ว่าเหตุผลอะไรฉันก็ไม่ให้นายไป!!!” ฉันตะโกนแข่งกับเสียงฝน ใช่ ถ้าหมอนี่ไปชนคนอื่นฉันขี้เกียจไปสวดศพนะยะ
“เธอท้าฉันหรอ!” ไกด์ตะโกนออกมา แต่ก็ยังไม่ลงจากรถสักที ให้ตายเถอะ ! ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ หนาวจะตายยู่แล้วเนี่ย บ้าเถอะ!
“ใช่! ” ตายเป็นตายเหอะ ! ขนมปังสู้ตายยย
บรึ้นนนนน!!!
ไกด์ถอยหลังรถออกไปแล้วบิดคันเร่งมาตรงหน้าฉัน เอาสิ ฉันก็อยากรู้ว่าหมอนี่จะชนฉันลงจริงหรอ ฉันยังยืนเป็นอีบ้ากางแขนขวางไม่ให้ไกด์ขับรถออกไปไหน
บรื้นนนน
รถขับมาด้วยความเร็วสูง พุ่งมาตรงหน้าฉัน  แต่ฉันก็ยังยืนอยู่ที่เดิม !
เอี๊ยดดดดดด!!!!!!
เสียงรถเบรกดังทั่วหมูบ้านก็ว่าได้มั้ง แฮ่ ! ในที่สุดหมอนี่ก็ไม่ชนฉัน ไม่ออกไปชนชาวบ้านให้เขาตาย เยเย้ ฉันจะไม่ต้องไปสวดศพมันแล้ว - -‘ อ๊ะ ! ทำไมฉันรู้สึกโลกมันวูบๆ ยังไงก็ไม่รู้เนี่ย ไม่น้า อย่าพึ่งตายนะยัยขนมปัง ฉันต้องทำ ทำอะไรสักอย่างแล้ว ( โปรดอ่านเป็นเพลง 55 ) ฉันเห็นไกด์วิ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียดลงมาจากรถคนหรูของหมอนี่ แอ๊ก ! ฉันจะไม่ไหวแล้ว
“ยัยลิง! บ้าเอ้ย อย่าพึ่งเป็นไรน้ะเว้ย” ไกด์วิ่งมารับร่างฉันที่กำลังจะทรุดลงไปกับพื้น นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน และโลกทั้งโลกก็มืดไปในพริบตา
[ บันทึกพิเศษ : ติณ ]
                ทันทีที่ผมตัดสินใจวิ่งตามยัยตัวเล็กนั่นออกไปหลังจากที่ยืนตัดสินใจอยู่นาน พอไปถึงก็เห็นเธอยืนตะโกนปาวๆ เถียงกับไอ้เวรไกด์นั่น กลางฝนที่ตะลงมากระหน่ำ -*- อะไรของยัยนี่ รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองเป็นคนอ่อนแอ เป็นไข้ง่าย ยังจะเสร่อไปยืนอยู่ได้
  “เหอะ! เกี่ยวอะไรกับเธอ ไปอยู่กับแฟนสุดที่รักเธอนู้น!!!”  ผมกำลังจะวิ่งไปดึงยัยตัวเล็กนั่นออกมาแต่ก็ได้ยินเสียงที่ไอ้เวรไกด์มันพูดออกมาทำให้ผมสะดุดลง ‘แฟน’งั้นหรอ  ผมหมดสิทธิ์นั้นตั้งนานแล้ว ตั้งแต่วันที่ผมตัดสินใจปล่อยมือเธอไป เพื่อให้เธอทำตามหัวใจตัวเอง  ผมนี่ก็ดูเป็นคนดีเหมือนกันนะ หะๆ
“ไม่ !! ไม่ว่าเหตุผลอะไรฉันก็ไม่ให้นายไป!!!” ยัยตัวเล็กตะโกนกลับไป นี่สินะ คนที่อยู่ในหัวใจเธอมา หะ ๆ ผมน่าจะรู้ตั้งแต่ขอเธอเป็นแฟนแล้ว เอาเถอะ ผมไม่อยากจะพูดอะไรมาก แต่วินาทีนั้นผมตัดสินใจหยุดดูตรงพุ่มไม้ข้างๆ จะดูว่าไอ้เวรไกด์มันจะทำอะไรต่อ
แล้วทันทีที่ไอ้เวรงี่เง่านั่นตัดสินใจจะขับรถชนยัยนี่เพื่อขับหนีออกไปข้างนอก ผมก็ยังยืนอยู่ที่เดิมทำไมน่ะหรอ ? ไม่ใช่ว่าผมไม่เป็นห่วง แต่ผมรู้น้ำหน้ายังมันไม่กล้าชนยัยตัวเล็กนั่นหรอก
เอี๊ยดดดดดด!!!!!!
เสียงรถคันหรูของมันที่สู้รถผมไม่ได้สักนิด เบรกอย่างแรง เห็นไหมว่ามันไม่กล้าชนหรอก หะ ๆ พอผมหันไปดูก็เห็นยัยตัวเล็กทำท่าจะล้ม
Shit !!!
ผมสถบด่าตัวเองในใจ ไม่น่าเลย  ไม่น่าปล่อยให้ยัยบ้านั่นออกไปเป็นคนบ้ายืนฝ่าฝนอยู่อย่างนั่นเลย ไอ้ติณแกนี่มัน....
“ยัยลิง! บ้าเอ้ย อย่าพึ่งเป็นไรน้ะเว้ย” ทันทีที่ผมได้ยินเสียงไอ้เวรไกด์ตะโกนออกมาผมก็วิ่งออกไปซัดมันทันทีโทษฐานงี่เง่าเกิดเหตุ -*-
ผลัวะ !
“หมัดนี้ สำหรับความงี่เง่าของแก!” ผมตะคอกใส่หน้ามัน มันจ้องหน้าผมแต่มันไม่ต่อยกลับ ผมรู้ว่าทำไม เพราะตอนนี้ยัยตัวเล็กกำลังอาการหนักน่ะสิ เหอะๆๆ
“ฉันพาไปเอง!!!” ผมตะคอกใส่หน้ามันแล้วอุ้มยัยตัวเล็กแล้วเดินดุ่มๆไปขึ้นรถทันที ไอ้เวรไกด์ยืนด่าผมอยู่แน่ๆ ถ้าให้เดานะ เหอะ แล้วมันก็มุ่งหน้าตามผมมา จุดมุ่งหมายน่ะหรอ โรงพยาบาลนะสิครับ






ฮี่ ๆ ๆ  ! ! >O< ไรเตอร์อัพไห้แล้วน้า เม้น + ติ ชม ตามสบาย ย ย  *0*
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 260 ท่าน

Line PM