Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 7 [Chapter 7] New Special Student And...First Kiss!
8
12/11/2554 21:27:51
1114
เนื้อเรื่อง


7
 

 
       การนั่งเรียนและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นเรื่องง่ายที่สุดเท่าที่ฉันเคยทำมา ใช่! ตอนนี้ฉันกำลังนั่งเรียนในห้องเรียนสีขาวสะอาดตา ทั้งๆที่เมื่อวานฉันยังนอนท่ามกลางแวมไพร์หนุ่มหล่ออยู่ในหอมืดสีหม่นนั้น!

      และแน่นอนว่าตอนนี้ในกระเป๋าเป้ของฉันนอกจากจะมีทุกอย่างยกเว้นหนังสือเรียนแล้วยังมีกระปุกขวดใสอยู่ในนั้นด้วย…

       และอีกหนึ่งอย่างที่แน่ยิ่งกว่านอนก็คือ นายหัวสตรอเบอร์รี่ที่ตีหน้าโหดอยู่ข้างฉันเนี่ย เมื่อไหร่จะเลิกจ้องฉันสักที =__=;

       “นายจะจ้องอะไรฉันนักหนา”

       และหลังจากถูกจ้องมาเกือบทั้งคาบทำให้ฉันทนไม่ไหว ต้องหันไปตีหน้านิ่งถามนายแฮคเตอร์ที่นั่งจ้องหน้าฉันอยู่อย่างไม่รู้เบื่อ หน้าฉันมันติดอะไรไว้รึไง =__=;

       “-__-”

       “ถามก็ตอบสิ ไม่ใช่เอาแต่จ้องหน้า =__=^”

       “เปล่า…ก็แค่รู้สึกว่าฟันเธอมันแหลม…แปลกๆ -__-?”

       ฉันรีบหันหน้าไปอีกทางก่อนจะหยิบกระจกพับขนาดจิ้วในกระเป๋ามาส่อง กรี๊ดด! เขี้ยว ฉันมีเขี้ยวยาวโผล่ออกมานิดนึงแล้วอ่า T^T

       “บะ บ้า! คิดไปเองต่างหาก ฟันใครจะยื่นออกมาอย่างนั้นเล่า! แล้ว…นายสังเกตหน้าฉันขนาดนั้นเลยเหรอ =__=?”

       นั้นสิ ถ้าไม่สังเกตจริงๆเขี้ยวเล็กๆนี่ก็ไม่เห็นจะเด่นสะดุดตาอะไรเลย

       “เหอะ…อย่าคิดเข้าข้างตัวเองละ ฉันก็แค่เห็นหน้าตาทุเรศๆของเธอก็แต่พอแล้วยังมีฟันประหลาดโผล่มาเสริมบารมีความขี้เหล่เข้าไปอีก น่าสงสารจริงๆ -__-”

       พูดจบหมอนั้นก็เดินออกจากห้องไป แน่ละนี่มันเวลาพักแล้วนี่ไม่เหลือใครอยู่ในห้องปล่อยให้ฉันนั่งอึ้งกับคำพูดของหมดนั้น โอ๊ยย เจ็บปวด =__=;;

       “นี่ๆ ทำไมเขี้ยวฉันถึงงอกอ่า”

       ฉันหันหน้าไปถามคนที่นั่งอ่านหนังสือข้างๆฉันแต่คนละฝั่งกันแฮคเตอร์ คนหัวสีเงินนั้นเงยหน้าออกมาจากหนังสือ ดวงตาสีเทาดูซึมกระทือหันมามองฉันด้วยสีหน้าเนือยตามแบบฉบับของเค้า

       “เมื่อเช้าเธอได้กินยารึเปล่าละ -__-”

       พูดจบหมอนั้นก็หันกลับไปอ่านการ์ตูนในมือต่อ ใช่แล้ว! นายหัวเงินตาเทาสีหน้าเนือยก็คือไพรท์!! หมอนั้นย้ายมาเรียนทีนี่กลับฉันหลังจากที่พวกเค้าปรึกษากันเมื่อคืนนี้

        ‘ผมว่าถ้าให้คนไปดูแลเธอใกล้ๆด้วยจะดีกว่า เผื่อเวลาฉุกเฉินอย่างน้อยก็ยังมีคนช่วยเธอได้ -__-’

        ไพรท์โพร่งออกมาก่อนที่ฉันจะถูกจับโยนออกจากหน้าต่างทำให้เคลที่กำลังโยนฉันไปนั้นหยุดชะงักทันที

       ‘อืม…อย่างที่ไพรท์พูดก็ถูก แต่นั้นไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอทำแบบนั้นก็หมายความว่าต้องมีใครสักคนไปเรียนตอนเช้าและนั้นไม่ง่ายเลยที่จะทำแวมไพร์ทีกลัวแดดอย่างพวกเรา’

        ดอกเตอร์ไทม์ทำสีหน้าลำบากใจ แต่อยู่ๆไพรท์ก็หยิบ เออ…ครีมกันแดดออกมา

        ‘ผมไปเอง…อย่างน้อนครีมกันแดดนี่ก็ช่วยให้ผมโดนแดดได้’

        ‘อย่าเข้าใจผิดนะไพรท์ ครีมอันนั้นแม้จะเอฟพีเอชเก้าร้อยห้าสิบ แต่มันก็อยู่ได้เพียงหกชั่วโมงเท่านั้น ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมา…ฉันขอบอกนายเลยว่ามันอันตรายมาก’

          เสียงของดอกเตอร์ไทม์ดูเคร่งเครียดกว่าเดิมมาก แน่สิ น้องชายเค้ากำลังจะต้องไปเรียนที่ไลท์เทมอินท์เชียวนะ

         ‘เชื่อผมสิ…ผมทำได้’

         ‘แต่…’

         ‘เพื่อความปลอดภัยของยัยนี่ ฉันจะไปด้วย!’

         เสี่ยงทรงพลังของดาร์กดังขึ้น แม้เนื้อตัวของเค้าจะเต็มไปด้วยผ้าพันแผลแต่นั้นดูเหมือนไม่เป็นปัญหาสำหรับเค้าเลยสักนิด

         ‘ไม่ได้! ฉันไม่ได้เป็นหมอที่รักษาคนไข้เพื่อให้คนไข้ไปเสี่ยงอันตรายนะ!’

          ดอกเตอร์ไทม์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว ก่อนจะหันหน้าไปมองน้องชายของตัวเอง

          ‘โอเคไพรท์…ฉันให้นายเรียนที่นั้นก็ได้ -__-’

          ‘^^’

          ‘แต่...!’

         ‘-__-^’

         ‘นายต้องกลับมาเรียนที่นี่ด้วยเหมือนกัน นายทำได้รึเปล่าละ -__-’

         สีหน้าของดอกเตอร์ดูเหมือนผู้ชนะ แต่คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้สีหน้าของไพรท์แย่ลงหรือทำสีหน้าลำบากใจเลยแม้แต่น้อย

         ‘พี่พูดแล้วนะ ว่าอนุญาตถ้าผมทำได้ พี่ก็ห้ามมายุ่งวุ่นวายกับผมนะ -__-?’

         ‘ไพรท์นายจะบ้าเหรอ!’

         เสียงตกใจของวินเซนท์ดังขึ้น เวลาเรียนของพวกไวท์จะเรียนตอนเช้า ส่วนดาร์กเนสจะเรียนตอนเย็นนั้นหมายความว่า หมอนั้นจะไม่มีเวลาพักเลยนะ O-o

         ‘ผมตัดสินใจแล้ว -__-’

         ‘เหอะ แล้วฉันจะคอยดูว่าเด็กขี้เซาที่วันๆเอาแต่นอนอย่างนายจะทนไปได้อีกสักกี่น้ำ -__-!’

         ‘ก็น่าจะนานพอสมควร -__-’

         ‘เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ!’

         ‘อ้าว…เหรอ -__-;’

        สีหน้าของไพรท์ทำเอาทั้งห้องหนักใจ เฮ้อ…ไอ้คนไร้อารมณ์อย่างหมอนี่จะไปได้เหรอ =__=??

       ‘ดอกเตอร์…แล้วจะทำยังไงให้เข้าเรียนได้ละ’

       ‘เรื่องนั้นง่ายนิดเดียวฉันจัดการให้เอง อันที่จริงผมอยากให้เคลไปมากกว่า แต่เคลก็ยังเป็นแวมไพร์ที่ยังไม่สมบูรณ์ถ้าเทียบกับทุกคนในนี้ นายควบคุมอารมณ์เวลากระะหายได้แย่ที่สุด’

        ‘เอาเป็นว่าไพรท์ผมให้นายไปแต่อย่าลืมข้อตกลงของเราและ นายต้องมาอยู่หอดาร์กเนสไม่ใช่หอไวท์เข้าใจไหม -__-?’

        ‘อืม -__-’

       
        จบการทัวร์อดีตเพียงเท่านี้ ขอบคุณคะ =__=;

        ก็อย่างที่เห็น หมอนั้นมานั่งเรียนแต่ก็ไม่เห็นว่าเราจะพูดคุยอะไรกัน แต่ที่สำคัญ…ไม่มีใครแปลกใจกับการมาของหมอนี่แถมทุกคนยังเข้าคุยกับเค้าอย่างกับเป็นเพื่อนกันมาแต่สมัยสงคามโลกครั้งที่หนึ่ง! พระเจ้า น่าโมโหจริงๆ ที่กับไพรท์ทุกคนเข้ามาคุยมาเล่นกับเค้าอย่างกับบูชา ที่กับฉันละเดินหนี แถมยังหาว่าเป็นตัวเชื้อโรค! ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย =__=^

         “แล้วทำไมเขี้ยวนายไม่งอกออกมาเหมือนฉันมั่งละ =__=?”

          หมอนั้นละสายตาจากหนังสือการ์ตูนในมือของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะทำสีหน้าที่อ่านง่ายม้ากมากมาให้ฉันเป็นคำพูดว่า ‘เธอโง่รึเปล่า’

          “เธอเพิ่งจะเป็นแวมไพร์ผิดกับผมที่เป็นมานานแล้ว ผมก็ต้องรู้วิธีใช้มันสิ -__-”

          อ้าว…งั้นเหรอ การเป็นแวมไพร์นี่ยุ่งยากวุ่นวายแฮะ งั้นถ้าเป็นผีฉันก็คงต้องมานั้งศึกษาวิธีหายตัวทะลุกำแพง กับการหลอกคนรึเปล่าเนี่ย =__=?

          “นายสอนฉันได้เปล่าอะ =__=?”

          ฉันถามออกไปอย่างซื่อๆ ทำไมมองหน้าฉันอย่างนั้นอา ก็ฉันไม่รู้จริงๆนี่ -__-;;

          “ได้สิ”

          “จริงดิ อ๊ะ…”

         ไพรท์วางการ์ตูนก่อนจะจับหัวฉันให้ไปใกล้หน้าเค้า ก่อนที่ริมฝีปากสีแดงของเค้าจะกดทับลงมาบนริมฝีปากของฉัน!!

          “อื้อ!...”

          เค้าเม้มริมฝีปากของฉันเบาๆก่อนจะคว้านลิ้นเย็นๆเค้าไปในไปปากของฉัน โอ๊ยย! นี่มันมากไปแล้วนะ

          “อื้อๆ!!”

          ฉันทุบไปที่แผ่นหลังกว้างๆของเค้าเต็มแรงจนเหนื่อยไปหมดแต่นั้นกลับไม่ทำให้คนตรงหน้าละจากริมฝีปากของฉันไปได้เลย

          กึก!

          เสียงบางอย่างที่ดังมาจากภายในปากของฉันทำให้ฉันหยุดดิ้นก่อนที่ไพรท์จะถอนจูบออก แล้วเลียริมฝีปากตัวเอง

          “แค่นี่เขี้ยวก็หายไปแล้ว -__-”

          หมอนั้นพูดก่อนจะชี้ไปทีริมฝีปากของฉัน มะ…หมายความว่าไง!?

          “เมื้อกี้ผมใช้ลิ้นดันเขี้ยวไม่ให้มันโผล่ออกมา -__-”

          หมอนั้นพูดออกมาอย่างสบายๆ ดันเขี้ยว! หมายความว่าที่หมอนั้นจูบฉันเมื่อกี้คือการสอนให้ฉันเก็บเขี้ยว!?

          “ไม่เข้าใจยังไงก็บอกละ”

          “…”

          พูดไม่ออกT_T ฉันต้องเสียเฟิร์สท์คิสไปเพียงเพราะหมอนี่มาสอนเก็บเขี้ยวเนี่ยนะ! บ้าที่สุดนั้นมันจูบแรกของฉันนะ!!

          “นะ นาย! นั้นมันจูบแรกของฉันเลยนะ”

          ไพรท์มองหน้าฉันเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปอ่านหนังสือต่อ นี่! ไม่ได้ยินรึไงว่ามันคือจูบแรกของฉันเลยน่ะ!

          “ไม่ต้องห่วงหรอก…”

          “ไม่ต้องห่วง…ไม่ต้องห่วงงั้นเหรอ นายเอาเปรียบฉันนะ!”

          คลืด!

          หมอนั้นลุกจากเก้าอี้อย่างแรกจนเกิดเสียงดังลั่น แต่ก่อนที่เค้าจะเดินออกจากห้องอยู่เค้าก็ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูก่อนจะหันมามองหน้าฉัน

          “ผมไม่ได้เอาเปรียบเธอหรอก…เพราะนั้นมันก็เป็นก็จูบแรกของผมเหมือนกัน -__-”

           ก่อนที่เค้าจะเดินออกจากห้อง ปล่อยให้ฉันนั่งหน้าแดงอยู่กับที่คำพูดเบาๆจากปากของแวมไพร์หัวเงินเพียงไม่กี่คำกลับทำให้ฉันนั่งบ้าอยู่อย่างนี้แล้วงั้นเหรอ

           “=///=”

           ฮึ้ย  บ้าที่สุด!!

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
กรี๊ดๆน่ารักมากๆเลยอ่ะ เขินแทนนางเอกอ่าา>///<
จากคุณ Chiel/(Chiel) อัพเดตเมื่อ 10/11/2554 19:33:27
ความคิดเห็นที่ 2

โอ้ o-o
 
ขอบคุณทุกคนมากคะ ^^

จากคุณ Tzaku/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 06/11/2554 21:28:01
ความคิดเห็นที่ 3

โอ้วไม่ได้เข้ามาดูตั้งนาน(?)
ตอนอื่นสนุกค่ะ แต่ตอนนี้สนุกมว๊ากกกกก >_<
คุณพู่แต่งเก่งสุดๆเลยค่ะ ^^ (แบบว่า..ทำได้ไงอ่ะ = =;) 

 

จากคุณ ur12M/(ur12M) อัพเดตเมื่อ 06/11/2554 17:42:49
ความคิดเห็นที่ 4
หนุกมั่กมาก
จาคอยติดตามอ่านน๊า
จากคุณ FORGETMENOTLOVE/(FORGETMENOTLOVE) อัพเดตเมื่อ 06/11/2554 08:37:42
ความคิดเห็นที่ 5
ผมไม่ได้เอาเปรียบเธอหรอก  เพราะนั้นมันก็เป็นจูบแลกของผมเหมือนกัน  เขิลอ่ะ  >///< 
จากคุณ 12350/(12350) อัพเดตเมื่อ 06/11/2554 07:43:10
ความคิดเห็นที่ 6

สนุกมาก จร้า

จะคอยติดตามและเป็นกำลังใจให้เสมอ น่ะ ค่ะ

จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 06/11/2554 07:18:06
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 147 ท่าน