Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 6 [Chapter 6] I'm Vampire!?
7
12/11/2554 21:23:36
707
เนื้อเรื่อง


6
 

 
          ในหัวของฉันตอนนี้มีแต่คำว่า ‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน’ อยู่เต็มไปหมด นั้นสิ…ฉันก็ไม่เคยสังเกตตัวเองเลยว่าฉันโดนแสงแดดไม่ได้ ไม่ได้นับถือพระเจ้าและ ไม่เคยกินกระเทียม!

        ไอ้ทั้งหมดที่พูดมาเนี่ย มันคือแวมไพร์ในหนังผีชัดๆ!?

        “เอาละ…อย่าเพิ่งทำหน้าเครียดสิ เป็นแวมไพร์ก็ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องไปดีสักหน่อยนี่นา ^^”

        ดอกเตอร์ไทม์ยิ้มบางๆให้ก่อนจะเก็บเครื่องมือทั้งหมดใส่กระเป๋า เอ๊ะ! แต่ว่าทำไมเค้าถึงไม่กลัวฉันละ ฉันเป็นแวมไพร์นี่นา!!?

         “เออ…ดอกเตอร์ไม่กลัวฉันเหรอคะ ฉันเป็นแวมไพร์นะ”

         “ฉันเนี่ยนะ จะต้องกลัวทำไม ^^?”

          ดอกเตอร์ไทม์หันมาทำหน้าตลกๆก่อนจะเอามือมาลูบหัวฉันเบาๆ ก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่างข้างหูที่ทำให้ฉันขนลุกซู่ทันที!

         “ฮะๆ ฉันจะกลัวทำไมละในเมื่อ…เธอไม่ได้เป็นแวมไพร์คนเดียวในนี้สักหน่อย :)”

         “มะ…หมายความว่ายังไงคะดอกเตอร์”

         “รอให้คนข้างนอกมาอธิบายจะดีกว่านะ ^^”

         ดอกเตอร์ไทม์เดินไปเปิดประตูเรียกพวกเค้าเข้ามาในห้อง นี่มันอะไรกันเนี่ยทุกอย่างมันสับสนจนฉันเรียบเรียงไม่ถูกแล้ว

         “ผมตรวจว่ายังไงฮะพี่ -__-?”

         “ก็อย่างที่นายคิด สาวน้อยคนนี้เป็น VP อย่างไม่ต้องสงสัยเพียงแต่…”

         ดอกเตอร์เงียบไปสักพักจนไพรท์ต้องถามซ้ำอีกรอบ

          “เพียงแต่อะไร”

          “เหมือนมีเวทมนตร์บางๆกั้นความรู้สึกกระหายเลือดของเธอเอาไว้แล้วก็กดจิตใต้สำนึกด้านมืดเอาไว้ลึกมาก ทำให้กลิ่นอายของแวมไพร์ไม่ค่อยจะแสดงออกมาจึงดูเหมือนเธอเป็นมนุษย์ แต่ว่าทั้งๆที่ความมืดจากจิตใจของเธอถูกกดเอาไว้มากขนาดนั้นแท้ๆ แต่เลือดของผมที่หยดลงบนผิวเธอกับตอบสนองความต้องการได้อย่างดีเยี่ยม”

         “ทั้งๆที่ปกติถ้าถูกเวทมนตร์ขนาดนี้ครอบคลุมไว้ละก็ไม่น่าจะตอบสนองต่อสิ่งเร้าได้ขนาดนี้ น่าแปลกจริงๆ”

         ดอกเตอร์ไทม์ทำหน้าวิตก แต่นั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับฉัน เรื่องสำคัญสำหรับฉันตอนนี้คือ ฉันเป็นแวมไพร์!!?

         “ดอกเตอร์คะ…ฉันเป็นแวมไพร์จริงๆเหรอคะ บางทีฉันอาจจะเป็นโรคอะไรที่มันแปลกประหลาดเฉยๆก็ได้ จะให้ฉันเชื่อได้ยังไงว่า…แวมไพร์มีจริง”

        สิ้นเสียงของฉันดูเหมือนทุกคนในห้องจะเงียบไปก่อนจะมีเสียงหัวเราะของวินเซนท์ดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

       “ฮ่าๆ เธอคิดเหรอว่าเธอคนเดียวที่เป็นแวมไพร์นะ ^^?”

       “หมายความว่าไง”

       “ฮ่ะๆ ดูนี่นะกระต่ายน้อย แล้วเธอจะไม่พูดอีกเลยว่าแวมไพร์ไม่มีจริง”

        วินเซนท์ขยิบตาข้างซ้ายให้ฉันก่อนที่เค้าจะหลับตาลงก่อนที่นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของเค้าจะกลายเป็นสีแดง และมีเขี้ยวแหลมๆงอกของมาที่มุมปากทั้งสองข้าง!

         “กรี๊ดดดด!!”

         วินเซนท์เดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆก่อนจะทำท่าแยกเขี้ยวโชว์ฟันซี่ยาวให้ฉันดู แต่ไม่! ฉันไม่ต้องการ T^T

         ป้าบ!

         “โอ๊ย! ตบหัวผมทำไมละดอกเตอร์ > <!”

         “นายไม่ควรเล่นอะไรแบบนี้กับสุภาพสตรีที่จิตใจยังไม่สมประกอบนะวินท์”

         “ผมเปล่าเล่นนะ ก็แค่อยากแสดงให้เธอดูเผื่อเธอไม่เชื่อไง > <”

         “เก็บความหวังดีจอมปลอมนั้นลงถังขยะไปเลยวินท์”

         “จอมปลอมอะไรกัน ผมออกจะจริงใจนะ :)”

          “=__=;”

          นี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย ฉันอยู่ในห้องที่มีแต่แวมไพร์!

          “แล้วจะเอาไงต่อ… -__-?”

           ไพรท์หันมาสบตาฉันแว๊ปหนึ่งก่อนจะหันไปขอความเห็นจากดอกเตอร์ ฉันเนี่ยนะ…หน้าอยากฉัน ยัยเด็กผิวซีดผมแดงอย่างฉันเนี่ยนะจะเป็น…แวมไพร์

           “จะให้เธอมาอยู่หอดาร์กเนสเลยมันก็เสี่ยงเกินไป อีกหกสิบเปอร์เซนร่างกายของเธอยังเป็นมนษย์เพราะฉะนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าถ้าเธอมาอยู่ที่นี่โอกาสเสี่ยงที่จะถูกกิน...มีมากไหน ^^”

            “หมายความว่ายัยหัวแดงก็ต้องกลับไปอยู่หอไวท์เหมือนเดิมสินะ”

            ดาร์กหันมาพูดบ้าง หมอนั้นพูดเรื่องอะไรกันฉันเป็นแวมไพร์พวกนายเป็นแวมไพร์แล้วเกี่ยวอะไรกับหอไวท์กับหอดาร์กเนสด้วยละ

            “อืม…ใช่ แต่นั้นก็เสี่ยงอีกเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ที่เธอยังไม่โดนปลุกจากความมืดมันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ผมเพิ่งหยดเลือดลงไปบนผิวของเธอ เป็นไปได้สูงทีเดียวที่จะทำให้เธอถูกปลุกขึ้นจากพันธนาการเป็นด้านมืด บางทีเธออาจจะกระหายจนไปกัดใครเข้า”

            ทุกคนเงียบ เงียบจนน่ากลัวแต่เสียงเบาๆของเคลที่พูดขึ้นมาก็ทำให้ทุกคนหันไปมองเค้าทันที

           “ยา BS100 ใช้กับเธอได้รึเปล่า -__-?”

           เคลชูยาเม็ดเล็กๆสีแดงให้ทุกคนดู ยาเม็ดเล็กๆสีแดงมีขนาดเท่ายาพาราธรรมดาแต่ผิดตรงที่มันมีสีแดงน่ากลัวแล้วตรงกลางก็เขียนไว้ว่า ‘BS’

           “ใช่แล้ว! ฉันลืมไปเลยนะเนี่ยว่าบนโลกแวมไพร์ยังมียา BS100 อยู่นะ”

           ดอกเตอร์ไทม์ยิ้มร่าก่อนจะเดินไปตบบ่าของเคลสองสามทีแล้วยื่นเม็ดยาสีแดงนั้นมาให้ฉัน

           “นี่คือยา BS100 คือเต็มของมันก็คือ BLOOD SOLID 100 มันก็เป็นคล้ายๆเลือดเข้มข้นพิเศษที่ถูกอัดเป็นเม็ด และสิ่งนี้จำเป็นมากสำหรับเอเธอในตอนนี้”

           ดอกเตอร์ไทม์นำยาบีเอสหนึ่งศูนย์ศูนย์มาให้ฉันก่อนจะยื่นน้ำมาให้ ฉันมองยาในมือของตัวเองอย่างขยะแขยง มันก็เหมือนกับเลืดอัดเม็ดเข้มข้น ถ้าฉันกินเข้าไปก็เท่ากับฉันยอมรับแล้วว่าตัวเองเป็น…แวมไพร์

           ฉันกลั้นใจโยนเม็ดยาเข้าปาก แหยะ! รสชาติมัดก็คือเลือดดีๆนี่เอง แถมกลิ่นคาวๆของมันทำฉันอยากจะอ้วก ฉันรีบหยิบน้ำขึ้นมาดื่มทันทีก่อนจะส่งมันคืนให้กับดอกเตอร์ไทม์ที่ยืนยิ้มอยู่

           “แค่นี้ฉันก็ไม่ต้องกินเลือดคนหรือกระหายเลือดอะไรอีกแล้วใช่ไหม”

            ฉันหันไปถามดอกเตอร์ไทม์แต่พอพูดจบดอกเตอร์ไทม์ก็หัวเราะออกมา ก่อนจะยื่นขวดโผล่อะไรบางอย่างจากมือของเคลมาให้

            “ฮะๆ พูดอะไรนะ ยานี่มันก็เหมือนอาหารเสริมที่จะช่วยให้เธอไม่กระหายแค่ชั่วเวลาเดียวเท่านั้นแหละ อย่างมากที่สุดก็สองสามวัน ^^”

            “ส่วนนี่เป็นกระปุกยาที่เหลือ อ้อ…ขอเตือนไว้ก่อนนะว่าอย่ากินมันเกินวันละเม็ดหรือกินติดต่อกันมากไป มันก็เหมือนยาธรรมดา มีคุณค่าเป็นบางเวลา…แต่ก็มีโทษหนักหนารออยู่เหมือนกัน ^^”

            ฉันมองกระปุกใสที่ใส่ยาเม็ดสีแดงไว้เต็มกระปุกด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก นี่ฉันต้องทนกินมันอีกเหรอเนี่ย โฮกกก T^T

            “ผมว่าเธอควรจะกลับหอไวท์ได้แล้วละ พวกดาร์กเนสกำลังจะไปพักนี่ก็จะสามทุ่มแล้ว -__-”

            “นั้นสินะ ถ้าพวกนั้นได้กลิ่นยัยหัวแดงนี่ขึ้นมา…ได้เกิดเรื่องแน่”

            “เออ…พวกนายหมายถึงอะไร =__=?”

            เยส! ในที่สุดฉันก็มีบทพูดสักที! สงสัยมานานแล้วว่าหอไวท์กับหอดาร์กเนสมันเกี่ยวดองเกี่ยวข้องอะไรกับแวมไพร์

            “ก็หมายความว่าเธออาจโดนกินได้ถ้ายังอยู่ที่นี่นะสิ -__-”

            เคลเป็นคนตอบ แต่…มันก็ไม่ทำให้ฉันเข้าใจอยู่ดีอ่ะ =__=;

           “หมายความว่า ทุกคนที่หอดาร์กเนส…เป็นแวมไพร์ไงละ -__-”

           เมื่อเห็นสีหน้าไม่เข้าใจของฉันไพรท์ก็เลยตอบออกมาด้วยเสียงเนือยๆหมือนคนนอนไม่เต็มอิ่ม อ๋อ!เป็นแวมไพร์ทั้งหมดนี่เองแล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก ^^ เอ้อ…

          ทุกคนในหอเป็นแวมไพร์…

          เฮ้ย! วะ…แวมไพร์เนี่ยนะ

          “แวมไพร์หมดทั้งหอเลยงั้นเหรอ…แง้ T^T”         
 
 
 


ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

หนุกๆๆๆๆ
อัพไวไวน๊า จารออ่านคร่า

จากคุณ FORGETMENOTLOVE/(FORGETMENOTLOVE) อัพเดตเมื่อ 05/11/2554 16:27:41
ความคิดเห็นที่ 2
สนุกมากๆๆจร้า จะคอยติดตามน่ะค่ะเป็นกำลังใจให้ตลอดเวลาน่ะค่ะ
จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 05/11/2554 08:50:22
ความคิดเห็นที่ 3

ฮู้ววว... รู้สึกเหมือนยิ่งแต่งพระเอกเราก็จะยิ่งไม่ค่อยเด่นเลยแหะ =__=;

ต้องขอโทษล่วงหน้าเลยน้า พู่ไม่เคยแต่งแนวนี้มาก่อน

ผิดพลาดยังไง ติ มาได้เลย จะถือว่าเป็นการพัฒนาฝีมือคะ

จากคุณ Tzaku/(Tzaku) อัพเดตเมื่อ 05/11/2554 00:28:24
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 191 ท่าน