Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
สาปสกาว
สการินวดี
สนอง
21
05/11/2554 15:03:50
603
เนื้อเรื่อง
แม้ว่าในใจของหญิงสาวจะมีความขุ่นเคืองแค้นใจกับสิ่งที่ได้รับจากคณา  ไม่แพ้คณาที่เคืองแค้นสกาว  แต่ด้วยความรู้สึกดีๆที่ยังตกค้างในหัวใจ  หญิงสาวสกาวก็ยังคงเอารหัส Facebook ของคนรู้จักเข้าไปดูความเคลื่อนไหวของคณาด้วยความเป็นห่วง  เมื่อเห็นว่าคณาสบายดีมีความสุขเธอก็พอยิ้มออกได้บ้าง 

              แต่แล้ววันหนึ่งรอยยิ้มที่มีก็สลายหายไป  เมื่อเธอไปเห็นสเตตัส Facebook ของคณาดูแปลกๆ  เธอจึงนั่งอ่าน Comment ของเพื่อนๆคณาที่มาวิพากวิจารณ์ต่อสเตตัสนี้

-

‘ไปตายซะ ' 

มะยม : เป็นไรไป คณาด่าใคร

คณา : เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟังนะมะยม

สิรัน : ด่าใคร?

บัว : พี่คณาโหด! -0-

คณา : บัว  ไม่หรอกๆพี่เป็นคนดีจะตาย

บัว : 55555+ ^^

สิรัน : ฉันถามว่าใคร!!!

คณา : นังนั่นที่ทำให้เค้าแค้นนักแค้นหนาไง รู้ยังสิรัน

สิรัน : ใครน๊า......!

คณา : นังขาวไม่บริสุทธิ์คนนั้นนั่นเอง...

บัว : ท่าจะเกลียดแรง 555+

คณา : ขำๆหน่าน้องบัว คริคริ

            สกาวนั่งอึ้งนิ่งไปครู่  มือเธอสั่นด้วยความโกรธ  ไม่คาดคิดว่าผู้ชายที่เธอเคยรู้สึกดีและมองว่าเป็นคนที่พูดจาดี อ่อนน้อม  แต่กลับกลายมาด่าทอเธอได้ถึงเพียงนี้  เธอรับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตที่คณามีให้อย่างรุนแรง  แต่หญิงสาวก็ไม่เข้าใจว่าคณาจะโกรธเคืองเธอเรื่องอะไรมากมายขนาดนี้  จากความเป็นห่วงที่พอมีหลงเหลือ  ตอนนี้มันหายลับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

------------------------------------------------------------------------------------------

-

“ผู้ชายอะไรด่าผู้หญิง” 

            ฐนิตาเดินบ่นกับสกาวในระหว่างเดินไปร้านทำผม

“นั่นสิ  ไม่คิดเลยและไม่น่าเชื่อว่าคณาจะด่าได้ขนาดนี้”

“เป็นฉันนะ  ไม่ยอมหรอก  ขาวไม่บริสุทธิ์  แล้วมันบริสุทธ์ตายล่ะ  ฝากถามหน่อยทำตัวแบบนี้พ่อไม่อายหรอ”

“ฮ่าๆๆๆๆ  ฉันก็ไม่ได้ยอมหรอก”  สกาวยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่ยอมแล้วแกจะทำไง  โทรไปด่างั้นหรอ  คิดโง่ๆหน่า  อย่าทำนะมันไม่เข้าท่า”

“ฉันก็แค่.....ปริ้นสกรีนข้อความพวกนั้นมาโพสในเฟสบุ๊คฉันให้เพื่อนๆอ่านเล่นเท่านั้นล่ะ”

“อุ๊ย!! แรงนะคะเพื่อน  ป่านนี้คนอ่านก็คงมองว่าคณาปากร้ายมากๆเลย”

“ไม่หรอก  คนอ่านก็ต้องสงสัยว่า เรื่องราวมันเป็นมายังไงต่างหากล่ะ”  รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของสกาวเผยออกมาอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าร้านทำผม

            จากการอกหักเสียใจเรื่องเปรมในครั้งแรก  หญิงสาวอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นอีกคนเพื่อลืมเรื่องราว และความเจ็บปวดในอดีตให้มันผ่านไป สกาวจึงตัดผมสั้น  หลังจากการตัดผมสั้นเธอได้พบกับหนุ่มน้อยหน้าซื่อที่เข้ามาปั่นป่วนหัวใจและจากไปด้วยแรงอาฆาตร  สกาวตัดสินใจมาต่อผมกลับคืนเป็นคนเก่า ที่เคยเข้มแข็งและดุเดือด  ต่อแต่นี้เธอจะลืมคณาไปหมดสิ้นจากหัวใจ

------------------------------------------------------------------------------------------

-

            คณาเข้ามาในชีวิตสกาวทำให้เธอลืมเปรมไปได้ในบางเวลา  แต่เมื่อคณาจากไป เปรมก็ยังคงอยู่ในหัวใจของหญิงสาว  และสกาวต้องการเปรมเพื่อจะลบทิ้งคณาไปจากหัวใจ

            สกาวไปร้าน SODA บ่อยขึ้นแต่เธอก็ไม่ค่อยได้พบกับเปรม  เปรมใช้เวลากับการทำงานและสลับรางสาวๆของเขาทุกวี่วัน  สกาวพยายามทักทายเปรมใน BB  แต่เปรมก็ไม่มีเวลามาตอบหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย  ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นสกาวก็ชินและอยู่กับความรู้สึกนี้ต่อไปด้วยเข้าใจว่าเธอต้องชดใช้เวรกรรมตามคำสาปนี้ต่อไป

            คณาใช้เวลากับสิรันให้มีค่า  เขารู้สึกถึงค่าของการมีอยู่เมื่อผ่านพ้นช่วงเวลาที่เกือบจะสูญเสียสิรันไป คณาลดการพูดคุยกับสาวๆในทุกทางจนทำให้สิรันกลับมาเชื่อใจอีกครั้ง

            สิรันเมื่อได้รับรู้ว่าเธอเคยผิดพลาดที่ปล่อยปะละเลยคนรักอย่างไม่สนใจ  เคยตายใจเสมอว่าคณาจะไม่ไปไหน  แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์ที่เธอจะต้องสูญเสียคณาไป  เธอกลับกลายเป็นแฟนสาวที่เอาใจใส่คณาเป็นที่สุด  เพราะเธอรู้แล้วว่า ความรัก  นอกจากจะเป็นเรื่องของความรู้สึกแล้วนั้นการมีเวลาให้กันและกัน  และการเอาใจใส่ซึ่งกันและกันจะช่วยประคับประคองความรักให้ไปได้ไกลดั่งฝัน

------------------------------------------------------------------------------------------

-

               เรื่องราวดูคลี่คลายในทุกทาง  แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังเป็นปมปัญหาในใจของคณาเสมอมาแต่เขาไม่กล้าจะเอ่ยถามสิรัน นั่นก็คือ เรื่องหนุ่มปริศนาที่ชื่อ หวาน  เพราะในหลายๆครั้งคณามักเห็นคนชื่อหวานโทรหาสิรันบ่อยๆ

-

“สิรัน  ว่างๆชวนพี่หวานมากินข้าวกันมั้ย เค้าไม่เคยได้เจอรุนพี่เธอคนนี้เลยอ่ะ”  คณาเอ่ยขึ้นในระหว่างทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารสุดหรูในห้างสรรพสินค้า

“เอ่อ....ทำไมต้องอยากเจอพี่แกด้วย  พี่หวานไม่ค่อยว่างหรอก  เขางานเยอะอ่ะ”  สิรันก้มหน้าก้มตาหั่นสเต็กในจานไม่กล้าสบตาคณา

“แต่ก็ว่างโทรหาเธอบ่อยๆ”

“นี่คณา  แกจะมาหาเรื่องอะไรฉันล่ะ  พี่หวานเป็นรุ่นพี่ที่คอยให้คำแนะนำ  ถ้าไม่มีพี่หวานฉันก็อาจไม่ผ่านมาถึงปีนี้หรอกหน่า”  สิรันปั้นหน้าอารมณ์เสีย

“ทำไมต้องหงุดหงิดด้วย เค้าถามดีๆนะ”

“ก็มันรำคาญ  เอาเป็นว่าถ้าพี่หวานว่างจะนัดมาเจอแล้วกัน  แกจะได้ไม่ต้องมาหึง ดีปะ”  สิรันยิ้มกว้าง

“ใครหึงเธอยะ  คิดไปเองนะเนี่ยเราอ่ะ  ฮ่าๆๆๆ”  คณาแกล้งหยอกสิรันตามปกติ  คณาก็ลืมๆเรื่องหวานไปจากความสงสัย

-----------------------------------------------------------------------------------------

              หญิงสาวไปร้าน SODA  เพื่อได้พบกับเปรม  แต่ก็ต้องทนเห็นเปรมอยู่เคียงข้างผู้หญิงของเขา ซึ่งเธอเองก็ชินชาจนไม่รู้สึกอะไร  และเธอรู้ดีว่าจะต้องวางตัวเฉย เมื่อเปรมอยู่กับสาวๆ

“ไม่ได้คุยกันเลยหรอสกาวกับพี่เปรม”  ขนุนถามขึ้นพลางจิบเบียร์อย่างสบายใจ

“ค่ะ...พี่เปรมไม่คุยกับสกาว เพราะพี่เปรมไม่พอใจที่สกาวเห็นเขาเป็นของตาย  พอไม่มีใครก็กลับมาหาเขา  จริงๆก็ถูกที่เขาจะต้องไม่พอใจ  สกาวก็ต้องยอมรับสภาพ”

“พี่ว่าก็ดีนะ  ถ้าพี่เปรมยิ่งมาดีกับสกาว ก็จะทำให้สกาวยิ่งทำใจไม่ได้  และเลิกกับเปรมไม่ได้สักที”

“พี่เปรมก็คงหวังอย่างนั้นล่ะค่ะ  ให้สกาวตัดใจจากเขาให้ได้”  สกาวนั่งมองหนุ่มใหญ่กอดคอสาวที่อยู่เคียงข้าง  ซึ่งผู้หญิงคนนั้นก็คือ ดาลี่ นั่นเอง

“พี่ขนุน  สกาวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

            สกาวเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยอาการมึนๆ  และเธอได้พบกับดาลี่ที่ยืนรอต่อคิวหน้าห้องน้ำเช่นกัน  ดาลี่สาวน้อยผู้เดียงสาและจิตใจดี มองสกาวด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร  สกาวจึงยิ้มเจื่อนๆกลับไปให้

            ‘แฟนเก่าเธอทำร้ายฉัน  แฟนเก่าฉันทำร้าย...เธอ’

            สกาวคิดเล่นๆในใจ  และนึกขำไปกับเรื่องราวที่มันชลมุนวุ่นวายที่ผ่านไป  ดาลี่สาวน้อยที่ยืนยิ้มหวานอยู่ตรงหน้ากลับไม่รู้เลยว่าสกาวเคยคบหากับเปรม  และช่างไม่รู้เลยว่าคณาแฟนเก่าของเธอได้มาทำให้สกาวเสียใจมากมาย  และแน่นอนว่าในอนาคตเปรมอาจจะต้องทำให้ดาลี่เสียใจอย่างแน่นอน

“อ้าว! คณา  ไม่เจอกันตั้งนาน” ดาลี่หันไปทักทายกับชายที่เดินผ่านมาหน้าห้องน้ำ ซึ่งมีส่วนอ่างล้างมือรวมหญิงชาย

            สกาวถึงกับหายใจไม่ออกเมื่อได้เห็นหน้าคณาอีกครั้งจากที่ไม่ได้พบกันหลายเดือน  หนุ่มน้อยที่เคยแสนดีเมาตัวแดงเช่นเคยเพ่งสายตาเยิ้มยิ้มมองดาลี่จนไม่ทันได้เห็นสกาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“นั่นสิ  เธอมากับใครหรอ  ดาลี่”  คณายิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ได้พบแฟนเก่า

“มากับเพื่อน แล้วก็.....แฟนน่ะ  เธอเป็นไงบ้าง”

“สบายดีจ่ะ นั่งไหนเดี๋ยวจะไปชนแก้วด้วย”

“หน้าบาร์น่ะ  เดี๋ยวเค้าไปชนที่โต๊ะเธอดีกว่า เดี๋ยวแฟนเค้าว่าเอาน่ะ เธอนั่งมุมไหน”

“หน้าเวทีเลยจ่ะ  ไงเจอกัน  ได้เข้าห้องน้ำยังคนเยอะมากอ่ะวันนี้”  คณาหันไปทางห้องน้ำหญิงและเขาก็เห็นสกาวยืนนิ่งอยู่  หนุ่มน้อยอึ้งไปในทันที สกาวผมยาวจนแปลกตาไป

“ยังไม่ได้เข้าเลย  คนต่อคิวยาวมากๆ  แล้วเธอล่ะ”  ดาลี่ถามกลับไป  แต่ทว่าคณาไม่ได้ยินแม้แต่น้อย

            สกาวมองหน้าคณาอย่างหวั่นใจ  คณาเองปรับสีหน้าไม่ทัน  มันนานเหลือเกินที่คนทั้งคู่ไม่ได้พบกัน  ทั้งที่หอพักอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน  สกาวหลบตาและเดินเข้าห้องน้ำไปทันที

“ว่าไง คณา มองใครหรอ”  ดาลี่เอานิ้วจิ้มไหล่คณาและมองคณาด้วยความแปลกใจ

“อ้อป่าวจ่ะ  เดี๋ยวเค้ากลับโต๊ะก่อนนะคะ” 

            คณาเดินออกจากห้องน้ำด้วยสีหน้าหมองลงไป  เรื่องราวในอดีตตีกลับเข้ามาในความรู้สึก  เรื่องราวร้ายๆที่สกาวทำมันลบเลือนจนจางไป  แต่เรื่องราวดีๆสิ่งของที่สกาวเคยให้ความห่วงใยต่างๆ  มันวนเวียนเข้ามาให้นึกถึง  แต่มันก็เป็นแค่ภาพความทรงจำที่ผ่านพ้นไป

            หญิงสาวยืนน้ำตาไหลในห้องน้ำเพียงลำพัง  ทั้งที่เธอคิดว่าเธอเข้มแข็งพอแล้วหลังจากเรื่องราวผ่านไปหลายเดือน  แต่ความรู้สึกเก่าๆกลับมาอีกครั้งเพียงได้พบหน้า  แต่เธอก็ยอมรับว่าคงไม่มีทางจะได้กลับมาเป็นแม้กระทั่งคนรู้จักที่ดีต่อกันได้

------------------------------------------------------------------------------------------

สกาว : พี่เปรมทำอะไรอยู่คะ

            สกาวยังคงทักทายเปรมใน BB อยู่ทุกวันแม้รู้ดีว่าเปรมจะไม่ตอบเธอ  แต่แล้ววันนี้กลับมีการตอบกลับ  แต่ไม่ใช่เปรมที่สนทนาตอบมา

เปรม : ว่าไงคะ  พี่เปรมไม่ว่างค่ะ

สกาว : นี่ใครหรอคะ

เปรม : ทำไมต้องอยากรู้ด้วยล่ะคะว่าใคร  เพราะถึงไงก็เสมือนเป็นคนคนเดียวกับพี่เปรมอยู่แล้ว

สกาว : คงเป็นแฟนพี่เปรมสินะคะ

เปรม : จะว่าอย่างนั้นก็ได้

            สกาวแอบยิ้มคนเดียวเมื่อหญิงสาวปริศนาตอบมาเช่นนั้น  เธอแทบอยากจะถามกลับไปว่ารู้ตัวหรือไม่ว่าเป็นแฟนลำดับที่เท่าไหร่  แต่เธอคงทำเช่นนั้นไม่ได้เพราะเปรมคงไม่พอใจ

สกาว : แล้วพี่เปรมไปไหนซะล่ะคะ

เปรม : เมาแล้วค่ะ เดี๋ยวก็จะกลับกันแล้ว

สกาว : ฝากดูแลลุงเปรมด้วยนะคะ

เปรม : ไม่รู้สินะ  ปกติพี่เปรมจะดูแลเราอ่ะ

สกาว : ค่ะ งั้นกลับดีๆแล้วกันค่ะ

            นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สกาวทัก BB ไปเจอกับสาวๆของเปรม  แม้โทรไปก็ได้คุยกับสาวๆของเปรม  ซึ่งสกาวเองก็ชินชา  แต่เพียงรู้ว่าเปรมมีความสุขดีที่มีผู้หญิงเหล่านี้อยู่ใกล้ๆ  สกาวก็พอยิ้มออก

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

           และในค่ำคืนหนึ่งหญิงสาวเห็นสเตตัส BB ของเปรมบอกว่าปวดหัว  สกาวจึงโทรเข้าไปหาในเวลาเกือบตี 2  ซึ่งเธอเดาว่าเปรมต้องอยู่ที่ร้าน SODA อย่างเช่นเคย

            เป็นเช่นนั้น  ลูกค้าในร้านคืนนี้มีไม่มากนัก  แต่โต๊ะหุ้นส่วนของเปรมกลับคึกคักมากเป็นพิเศษเพราะน้องๆของเปรมมารวมตัวฉลองกัน  ภายในโต๊ะมีน้องๆเปรมหลายคนดื่มเหล้าสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน  เมื่อสกาวโทรเข้ามาเปรมถอนหายใจ  แม้เปรมจะไม่ได้เมมชื่อของสกาวไว้เพราะป้องกันปัญหากลัวสาวๆของเขาจะถามเมื่อสกาวโทรเข้ามา  แต่เปรมก็จำเบอร์สกาวได้ขึ้นใจเพราะสาวน้อยสกาวโทรมาบ่อยเหลือเกิน

“คุยให้หน่อย บอกว่าพี่ไม่ว่าง พี่ขี้เกียจคุย”  เปรมส่งมือถือให้สาวสวยผมปะบ่าที่อยู่ข้างๆ

“ใครอ่ะพี่เปรม”  ผู้หญิงคนนี้ชักสีหน้างง

“น้องพี่เอง พี่รำคาญน่ะ  คุยให้หน่อย” เปรมตั้งหน้าตั้งตาคุยกับน้องๆต่อไป

            หญิงสาวผมปะบ่าคนนี้สีหน้างง  แต่ก็รับสายให้แบบงงๆเช่นนั้น

“ฮัลโหล...พี่เปรม  เป็นอะไรไปคะ”  สกาวกรอกเสียงด้วยความเป็นห่วงทันทีที่มีการกดรับสาย

“เอ่อ.....คือว่าพี่เปรมไม่ว่างอ่ะค่ะ”

“อ้อ !...พี่เปรมเมารึป่าวคะ”

“ก็เมานะ  มีธุระอะไรรึป่าวคะ”

“ป่าวค่ะ  แล้วพี่เปรมขับรถมาใช่ปะคะ”

“ก็ใช่อ่ะค่ะ  ทำไมอีกอ่ะคะ”  ปลายสายเริ่มกวนสกาว  แต่สกาวยังใจเย็นอยู่

“ก็เป็นห่วงพี่เปรมอ่ะค่ะ  ถ้าเมาแล้วขับรถกลับกลัวจะไปชนเข้า  ลองให้น้องๆเขาขับกลับให้นะคะ”

“นี่คุณ!!!  เป็นอะไรกับพี่เปรมหรอคะ  ถึงต้องมาห่วงถึงขนาดนี้”  ปลายสายเริ่มเหวี่ยง

“เป็นอะไรงั้นหรอ...ก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ  คนรู้จักธรรมดา  แต่แค่เป็นห่วงพี่แกเฉยๆ”

“คนรู้จักธรรมดาจริงหรอคะ  แต่ดูห่วงเกินไปมั้ง  แล้วโทรมาป่านนี้เนี่ยคนรู้จักมีธุระอะไรไม่ทราบ”  ผู้หญิงที่ร่างกายแผ่ซ่านไปด้วยแอลกอฮอล์เริ่มพูดจาไม่ดีใส่สกาวด้วยอารมณ์หึงเปรม

“พอดีจะถามว่าพี่เปรมเป็นอะไรไปเห็นสเตตัส BB บอกว่าปวดหัว  ก็เป็นห่วงอ่ะค่ะ”  สกาวเริ่มนั่งไม่ติดเมื่อปลายสายเหวี่ยงมาขนาดนี้

“คุย BB กันด้วยหรอ  สนิทกันมากเลยหรอคะ” น้ำเสียงผู้หญิงคนนี้เริ่มไม่ดีนัก

“ก็คงต้องไปถามพี่เปรมดูแล้วกันนะคะ  ว่าฉันสนิทแค่ไหน” สกาวไม่ยอมอยากแกล้งปั่นหัวปลายสายเล่น  จึงตอบกลับไปเช่นนั้น

“ทำไมต้องถามพี่เปรมด้วย  ฉันก็ถามคุณนี่ไงว่าสนิทมากหรอ  เป็นอะไรกัน  ทำไมต้องมาห่วงแฟนคนอื่นแบบนี้”  ปลายสายเกรี้ยวกราดใส่สกาวในทันที

“ความเป็นห่วงนี่มันมีขีดจำกัดสำหรับคนที่เป็นแฟนกันเท่านั้นหรอคะ  ถ้าฉันเป็นห่วงหมาก็ต้องเป็นแฟนกับหมาหรอ” 

“นี่คุณจะหาเรื่องใช่มั้ย  บอกมานะเป็นอะไรกับพี่เปรม”

“ทำไมต้องบอกคุณด้วยไม่ทราบ  แล้วคุณล่ะเป็นใครมิทราบ”  สกาวเริ่มโมโห  เธอเก็บของใส่กระเป๋าและรีบออกจากหอพักไปทันที  เธออยากเห็นหน้าผู้หญิงที่พูดจาไม่ดีใส่เธอคนนี้  เธอมุ่งตรงสู่ SODA

“ฉันเป็นแฟนพี่เปรม  ได้ยินมั้ยว่าฉันเป็นแฟน  ก็มีสิทธิ์ที่จะถามว่าเธอเป็นใคร”

“เป็นแฟน มีเพื่อนเยอะสินะคะ”  สกาวยิ้มเจ้าเล่ห์กับคำพูดที่กำกวมของเธอ เพราะเธอรู้ดีว่าเปรมมีสาวๆหลายคนและบอกทุกคนว่าเป็นแฟน  ดังนั้นคนที่เป็นแฟนเปรมจึงมีเพื่อนที่เป็นแฟนด้วยกันหลายคน  ในขณะที่เธอก้าวขึ้นแท็กซี่

“เพื่อนอะไร  พูดอะไรไม่เข้าใจ  อย่านอกเรื่องเลย  เป็นอะไรกับพี่เปรม  กิ๊กหรอ”

“ไม่ได้เป็นกิ๊กหรอกค่ะ  ไม่อยากมีเพื่อนเยอะ” สกาวยิ้มขำ

“นี่คุณจะมาปั่นหัวฉันไปถึงไหนกัน  ต่อให้คุณเป็นกิ๊กพี่เปรมนะ  ก็จะบอกไว้ว่าไม่มีทางได้เขาไปหรอก  เพราะพี่เปรมเป็นแฟนฉัน”

“คุณเป็นคนที่พี่เปรมจะแต่งงานด้วยรึป่าวล่ะคะ”

“แต่งงานงั้นหรอ...  ฉันยังเรียนอยู่เลย  ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นหรอก  แต่ในอนาคตก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว”  สาวสวยยิ้มอย่างสะใจที่พูดให้สกาวรู้สึกแย่ได้

“อ้าว!  ไหนพี่เปรมบอกว่าจะแต่งงานแล้ว  ก็ไม่ใช่คุณสินะที่เป็นเจ้าสาวถ้าคุณยังเรียนอยู่  เพราะที่รู้มาเขาใกล้แต่งแล้วนะ”  สกาวแกล้งกลับ  ปลายสายหันไปทางเปรมซึ่งชนแก้วกับน้องๆอย่างเฮฮาทันที  และหญิงสาวเดินเข้าไปลากแขนเปรมออกมาจากโต๊ะและลากออกมาหน้าร้านเพื่อหลบเสียงเพลงที่ดังจนคุยไม่รู้เรื่อง

 “มีอะไรทำไมต้องลากออกมาด้วย”  เสียงเปรมลอดเข้าสายโทรศัพท์  สกาวถึงกับหน้าซีดบนรถเพราะรู้ว่าเปรมต้องโกรธที่เธอปั่นป่วนแบบนี้

“ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร  พี่บอกหนูมานะ  เขาบอกว่าพี่จะแต่งงานอ่ะ” หญิงสาวตะคอกใส่เปรมด้วยอาการเมา  ท่ามกลางสายตาของลูกค้าบางส่วนที่ทยอยกันออกจากร้านเมื่อถึงเวลาร้านปิด

“วางสายไปเหอะหน่า  ไปคุยทำไมตั้งนานเนี่ย”  เปรมคว้ามือถือในมือหญิงสาวผู้นี้และกดตัดสายสกาวทิ้งไป  ก่อนจะลากสาวผู้อารมณ์ร้อนให้กลับเข้าร้านเพราะอายลูกค้าที่ยืนมองตาปิบๆ

“ไม่เข้าไปเสียงมันดัง  คุยให้รู้เรื่องก่อนพี่เปรม  เรื่องแต่งงาน คืออะไร  บอกหนูมาเดี๋ยวนี้นะ  พี่มีคนอื่นใช่มั้ย พี่โกหกหนูหรอ” หญิงสาวสะบัดแขนออกจากมือเปรมอย่างแรง

“ไปคุยข้างในแล้วจะอธิบายให้ฟัง”  เปรมกระชากแขนผู้หญิงคนนี้ให้เดินตามเข้ามาในร้านอีกครั้ง

“พี่เปรม!”

            เสียงเรียกของใครบางคนทำให้เปรมและผู้หญิงที่อารมณ์เกรี้ยวกราดหันไปมองในทันที เปรมถึงกับหน้าเปลี่ยนสีรีบปล่อยมือผู้หญิงข้างๆในทันที

“ไหนพี่บอกดาลี่ว่าไปต่างจังหวัดไงคะ พี่เปรม”

            ดาลี่ยืนมองเปรมด้วยสีหน้าเศร้าและน้ำตาคลอ  เปรมพูดอะไรไม่ออกยืนนิ่ง แต่สาวสวยผมปะบ่าที่ยืนเคียงข้างเปรมกลับตกใจเบิกตากว้างเมื่อเห็นดาลี่

“พี่กลับมาแล้วน่ะ” เปรมเอื้อนเอ่ยอย่างยากลำบาก กลืนน้ำลายเฮือกใหญ่

            ดาลี่มองหน้าสาวสวยผมปะบ่าด้วยความประหลาดใจ

 “ทำไมเธอมาอยู่นี่” ดาลี่ถามผู้หญิงคนนั้นทันที  เปรมถึงกับงงว่าดาลี่รู้จักผู้หญิงของเขาได้อย่างไร

“เอ่อ...แล้วเธอล่ะ  เธอเป็นอะไรกับพี่เปรมหรอ”  หญิงสาวผมปะบ่าถามเสียงสั่น พร้อมใบหน้าที่ซีด

“ถามพี่เปรมดูดีกว่า  ว่าไงคะพี่เปรม  บอกเขาไปสิว่าดาลี่เป็นอะไรกับพี่”  ดาลี่พูดจานิ่งๆด้วยความรู้สึกชินชากับเรื่องราวแบบนี้ที่เธอประสบมาหลายครั้ง  แต่เธอก็ทนเพราะรักเปรมมาก

“เอ่อ....คือ”  เปรมอั้มอึ้งไม่กล้าพูดออกมา  หญิงสาวผมปะบ่าข้างๆหันมองเปรมด้วยสีหน้าโมโห  แม้เปรมไม่บอกเธอก็พอรู้คำตอบ

“พูดสิคะพี่เปรม”  ดาลี่กดดันเปรมอีกครั้ง

“ดาลี่เป็นอะไรกับพี่  บอกหนูมาตรงๆ อย่าโกหก หนูไม่ชอบคนโกหก” หญิงสาวผมปะบ่าจ้องเปรมเขม่ง

“ดาลี่เป็น....ดาลี่เป็นแฟนพี่”  เปรมพูดเพื่อให้จบๆไปเพราะเขาเลือกดาลี่  หญิงสาวข้างๆอึ้งไปในทันที

“เธอจะอยากรู้ไปทำไม  ในเมื่อ...”

“เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับเธอ” หญิงสาวตัดบทดาลี่ทันที  ก่อนจะหันไปเหวี่ยงเปรมที่ยืนกด BB เพื่อเลี่ยงการสบสายตา

“พี่โกหกหนูทำไม  พี่เปรม” หญิงสาวโมโหเมื่อรู้สึกขายหน้าท่ามกลางลูกค้าที่ยืนดู 

            จังหวะนั้นหญิงสาวสกาวมาถึงหน้าร้านได้ทันท่วงทีเห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  สกาวเข่าอ่อนทันทีเมื่อเห็นเหตุการณ์  เธอไม่ได้ตกใจหรือเสียใจที่เห็นเปรมอยู่เคียงข้างสองสาว  แต่เธอต้องตกใจเมื่อเห็นว่าหญิงสาวผมปะบ่าที่ยืนเคียงข้างเปรม  คือ  สิรัน

“นี่มันอะไรกันเนี่ย”  สกาวพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆเหตุการณ์

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

             หนุ่มคณานั่งฟังเพลงร๊อคอย่างสบายใจที่หอพักของเขา  และเสียงโทรศัพท์เพลงร๊อคของเขาก็ดังขึ้นมา  คณาคว้ามือถือมาดูปรากฏว่าเป็นศิลารูมเมทของเขาเอง

“ว่าไงเพื่อน”  คณารับสายอย่างอารมณ์ดี

“แกมา SODA ด่วนเลย”  ศิลาน้ำเสียงตื่นเต้นตกใจ

“อะไรนะ  ไม่ได้ยิน”  คณาเบาเสียงเพลงร๊อคที่เขาเปิดให้เบาลง

“ฉันเจอแฟนแกที่ SODA เหมือนจะมีปัญหาด้วย มาด่วนเลย”

“จะบ้าหรอ สิรันไปต่างจังหวัดกับที่บ้าน จะมาอยู่ SODA ได้ไง  แกจำผิดคนแล้วมั้ง”  คณายังยิ้มร่าเห็นเป็นเรื่องตลก

“ถ้าแกไม่เชื่อก็เรื่องของแก ฉันจะโกหกทำไมกัน” ศิลาวางสายไปทันที  คณาเริ่มเปลี่ยนสีหน้าเพราะรู้จักศิลาดีว่าเป็นคนจริงจังกับทุกเรื่องไม่เคยโกหกล้อเล่น  คณาโทรหาสิรันทันทีแต่กลับติดต่อไม่ได้  คณาไม่รอช้า รีบขับมอไซด์ออกจากหอไปด้วยใจหวั่น

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            “พี่ไม่ได้โกหกอะไรนี่สิรัน  แค่ไม่ได้บอก” 

             เปรมแก้ตัวไปเรื่อยเปื่อย

“พี่หลอกหนูทำไม  สนุกมากมั้ยพี่”  สิรันต่อว่าเปรมโดยที่ไม่มีน้ำตาสักหยด

“เธอเลิกกับคณาแล้วหรอ”  ดาลี่ถามในทันที  สิรันหันไปมองดาลี่ด้วยสายตาเกรี้ยวกราด

“มันเรื่องของฉัน จะบอกให้นะว่าพี่เปรมมาคุยกับฉันตั้งนานแล้ว  เธอไปอยู่ที่ไหนมาถึงไม่รู้เรื่องหะดาลี่”  สิรันจึงพูดให้ดาลี่และเปรมผิดใจกันทันที

“คุยนานแล้วงั้นหรอ”  สกาวจับหน้าอกตัวเองด้วยความตกใจ

“หยุดนะ สิรัน  เลิกพูด”เปรมตะคอกใส่สิรันทันที

“กลัวอะไรล่ะพี่เปรม  พี่ห้ามหนูไม่ได้หรอก”

            เปรมโมโหเดินเข้าไปในร้านซึ่งเหลือเพียงบรรดาพนักงานเสริฟและน้องๆของเปรมอยู่ในร้าน ซึ่งคนเหล่านี้ชินกับเหตุการณ์แบบนี้  สิรันและดาลี่เดินตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว  สกาวยืนงงกับเหตุการณ์ทั้งหมดก่อนจะมีใครบางคนเดินมาชนเธอจนเซเกือบล้มไป

“ขอโทษครับ”

            ชายตรงหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน  หนุ่มน้อยคณาที่รีบร้อนจะเดินเข้าร้าน SODA จนไม่ได้ดูตาม้าตาเรือชนเข้ากับสาวสกาว

            คณาเห็นว่าเป็นสกาวถึงกับพูดอะไรไม่ออก  สกาวเองก็ตกใจเมื่อเห็นคณามาที่นี่ในเวลานี้  เพราะจะต้องมีเรื่องใหญ่แน่ๆ

“ไม่เป็นไรนะ” คณาถามย้ำอีกครั้ง

“อืม....ไม่เป็นไรหรอก  เอ่อ...อย่าเข้าไปเลยร้านปิดแล้ว”  สกาวเกรงจะมีเรื่องใหญ่จึงปรามคณาไว้ 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            “ที่ผ่านมาหนูเป็นอะไรกับพี่หรอพี่เปรม” 

            สิรันยังคงโวยวายลั่นร้านเพราะอัพอายขายหน้า

“สิรันก็เป็นแฟนพี่ไง” 

            เปรมตะคอกใส่สิรันก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะด้วยอารมณ์หงุดหงิด  ดาลี่ยืนมองอยู่ใกล้กับพนักงานเสริฟที่เดินเข้ามาปลอบใจ  เมื่อได้ยินดังนั้นดาลี่ถึงกับปล่อยโฮออกมาทรุดนั่งลงเก้าอี้  และหนุ่มคณาที่วิ่งเข้ามาหน้าตาตื่นเพราะไม่เชื่อคำห้ามของสกาวก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เปรมลั่นวาจา

“สิรัน !”

            คณาร้องลั่นเรียกแฟนสาวด้วยความไม่เข้าใจในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  คณาเห็นดาลี่นั่งอยู่ไม่ไกล  และหนุ่มใหญ่ที่มองคณาด้วยสายตาไม่พอใจที่มาตะโกนลั่นร้าน

            สกาววิ่งหน้าตื่นเข้ามาติดๆเห็นสถานการณ์ที่กำลังตึงเครียด   เปรมเจ้าของร้านนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะโดยมีสิรันยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ  ส่วนดาลี่นั่งปาดน้ำตาไม่ไกลจากโต๊ะเปรม  และคณาที่ยืนอยู่กลางร้าน สกาวยืนนิ่งมองเหตุการณ์ที่ประตู  เปรมหันมองสกาวอย่างแปลกใจว่าสกาวโผล่มาทำไมในเวลาเช่นนี้

“สิรันมาทำอะไรที่นี่ ไหนว่าไปต่างจังหวัด”  คณาพูดขึ้นในระหว่างที่ทุกคนเงียบกริบ  สิรันหน้าซีดน้ำตาซึมด้วยความกลัวและตกใจ

“คือ.....คือว่า  เอ่อ...”  สิรันน้ำตาไหลทันทียืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก

“แกเป็นใคร”  เปรมถามขึ้นด้วยเสียงไม่พอใจลุกเดินเข้าไปหาคณาที่ยืนกลางร้านเพียงลำพัง  น้องๆชายฉกรรจ์ของเปรมต่างเดินมาล้อมหลังคณาไว้

“ผมเป็นแฟนสิรัน”  คณาพูดออกไปอย่างฉะฉานและเสียงดัง  สิรันยืนหน้าซีดทำอะไรไม่ถูก  ดาลี่หันมองสิรันด้วยความงงว่าสิรันยังไม่ได้เลิกกับคณาหรือ

“แฟน!”  เปรมย้อนคำพูดคณาก่อนจะเดินเข้าไปกระชากแขนสิรันมาใกล้ๆ

“เธอเป็นแฟนไอ้นี่หรอ”  เปรมเค้นถามสิรันที่สะบัดมือออกจากการฉุดกระชากของเปรม

“เห้ย! พี่ทำไมต้องกระชากแฟนผมแบบนั้นด้วย”  คณาโมโหทันทีทำท่าจะเข้ามาหาเปรม  แต่น้องๆของเปรมต่างกรูเข้ามาล๊อคตัวคณาไว้ราวกับเปรมคือราชาในถ้ำเสือที่เหยื่อพลัดหลงเข้ามา

“ปล่อยผมนะพี่  สิรันแฟนผมพี่จะทำอะไรอ่ะ” คณาโวยวายและดิ้นสุดแรงแต่ก็สู้แรงชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนไม่ได้

“ว่าไงสิรัน  ช่วยตอบให้ฟังหน่อยว่าผู้ชายคนนี้เป็นอะไรกับเธอ” เปรมหันไปเค้นสิรันซึ่งยังยืนตัวสั่น

“คณาเป็นแฟนของสิรัน”  ดาลี่ลุกขึ้นมาตอบแทน   “ดาลี่ถึงไม่เข้าใจว่าทำไมสิรันถึงมาคบพี่เปรมได้  สรุปเธอก็ไม่ได้เลิกกับคณาแล้วมาคบกับพี่เปรมใช่มั้ย”  ดาลี่เดินมายืนข้างๆเปรม

“เธอพูดอะไรอ่ะดาลี่  นี่มันอะไรอ่ะสิรัน  เค้างงไปหมดแล้ว”  คณาโวยวายทันที

“คือว่า...”

“เธออย่าบอกนะว่าเธอแอบคบไอ้แก่นี่อ่ะ”  คณาพูดด้วยความโมโห

-

ตุบบบบบบบบบ!!!!!!!!!!!!!!!........................................

-

            ทันใดนั้นเปรมซัดหมัดอันหนักหน่วงใส่ใบหน้าของคณาเต็มแรงโดยที่คณาไม่สามารถต่อสู้กลับได้เพราะน้องๆเปรมล๊อคตัวไว้แน่น

“เงียบปากไว้เถอะแก ว่าทำไมหน้าคุ้นๆ  เด็กเธอนี่สกาว”  เปรมหันไปทางประตูซึ่งสกาวยืนตัวลีบอยู่  สกาวยืนหน้าซีดอีกคนไม่โต้ตอบใดๆเพราะรู้ว่าเปรมอยู่ในอารมณ์โกรธไม่มีใครหยุดอยู่  ทุกคนจ้องมองไปทางสกาวเป็นตาเดียว

“ว่าไงตอบมาซิว่าไอ้นี่แฟนเธอใช่มั้ย สิรัน”  เปรมหันมาตะคอกสิรัน

“ใช่! แฟนหนูเอง  ก็ทำไมล่ะ  พี่ยังมีดาลี่ได้เลยอ่ะ  ก็แฟร์กันแล้ว”

“แฟร์งั้นหรอ”  เปรมบีบไหล่สิรันอย่างแรงก่อนจะผลักออกแรงไม่แพ้กัน

“  พี่เคยพูดแล้วใช่มั้ยว่าคนที่คบกับพี่ต้องมีพี่คนเดียว  เพราะพี่ไม่ยอมเป็นสองรองใครแน่ๆ  เธอกล้ามากนะที่หลอกคนอย่างฉันได้  ไสหัวออกไปจากร้านฉันเดี๋ยวนี้พร้อมแฟนเธอด้วยก่อนที่มันจะกลับไปพร้อมเลือดโชกหน้า”

-

เพล้งงงง!!!!!!!!!!!....................

-

            เปรมซัดแก้วเหล้าที่อยู่ในมือลงพื้นอย่างรุนแรงก่อนจะกระชากแขนดาลี่เดินออกไปจากร้านผ่านหน้าสกาวที่ยืนอยู่ที่ประตูร้านด้วยความลุ้นระทึก

“โลกกลมไปนะบางที”  เปรมพูดใส่สกาวด้วยสีหน้าโมโหแล้วเดินลากดาลี่ออกไปทันที

            สกาววิ่งตามเปรมออกไปเพื่อจะถามไถ่เรื่องราว แต่กลับไม่ทันเมื่อเปรมพาดาลี่ขึ้นCamry สีขาวคู่ใจไปทันที  สกาวยืนถอนหายใจหน้าร้าน  เธอท้อแท้กับการฉุดรั้งเปรมไว้ราวคนโง่  เธอรู้ตัวแล้วว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่มีทางได้เปรมกลับคืนมา  เสมือนเปรมได้ตายไปแล้วทั้งที่ยังมีตัวตน 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

น้องๆเปรมปล่อยคณาและกลับไปนั่งดื่มเหล้าด้วยสีหน้าหาเรื่อง เมื่อลูกพี่ออกจากร้านไป

“ออกไปดิ  เขาไล่แล้วยังมายืนอยู่อีก รึแกอยากโดนตีนก่อนกลับ”  น้องๆเปรมขับไล่ไสส่งคณา

“เกิดอะไรขึ้นสิรัน บอกมาเดี๋ยวนี้”  คณาตะคอกใส่สิรันด้วยความโกรธ  สิรันเห็นท่าน้องๆเปรมไม่ดีจึงลากแขนคณาเดินออกจากร้านมาเจอสกาวที่ยืนถอนหายใจอยู่หน้าร้านที่เริ่มว่างเปล่าเมื่อลูกค้ากลับกันเกือบหมด

            สิรันมองหน้าสกาวด้วยความคุ้นหน้าเพราสิรันไม่เคยเจอสกาวมาก่อนเห็นเพียงในรูป  เมื่อจำได้ว่าเป็นสกาวเธอจึงกู้สถานการณ์มาเหวี่ยงใส่คณาทันที

“แกมากับสกาวหรอ”  คณาหันไปมองสกาวที่ยืนเอ๋อเป็นแพะรับบาป

“ไม่ใช่  อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ  เธอไปคบกับไอแก่นั่นหรอสิรัน” คณาตะคอกอย่างต่อเนื่อง

“ไม่ได้คบ”  สิรันเถียงเสียงแข็ง

“ไม่ได้คบแล้วเมื่อกี้มันเรื่องอะไร ทำไมเธอทำแบบนี้  เค้าอุตส่าห์เปลี่ยนตัวเองเพื่อเธอ  แต่เธอทำไมมาทำแบบนี้  อ้อ!!!!.....ไอพี่หวานก็คือ เปรมใช่ปะ  เธอเมมชื่อไม่ให้เค้ารู้ใช่ปะ.”

“ไม่ใช่  ไม่ได้คบ  ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อสิ”

“เธอคิดว่าฉันโง่หรอสิรัน ทำไมไอแก่มันดีตรงไหนวะหะ  มีเงินให้  มีรถหรูๆขับอย่างนั้นหรอ  ชอบนักหรอวะทำตัวเป็นผู้หญิงหากินอ่ะ”

 เพี๊ยะ!!!!!!!!!..............................

             สิรันตบหน้าคณาเต็มแรง  สกาวซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับสะดุ้งแทนคณา

“ไม่เคยมีใครพูดกับฉันแบบนี้  แกเป็นใครมาพูดแบบนี้ หยาบคายที่สุด  ต่อจากวันนี้ไปแกกับฉันไม่รู้จักกัน  ไปให้พ้นเลย” สิรันน้ำตาเอ่อไหลออกมา

“ได้!!!...  ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีค่าสำหรับฉันอีกแล้ว  ฉันไม่น่าโง่เลย  สมน้ำหน้าเนอะทำกับคนอื่นไว้เยอะ  ผลกรรมก็เลยตามทัน  ขอให้โชคดีนะ สิรัน” 

            คณาตะคอกพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดและเสียใจกับสิ่งที่ได้พบ  ก่อนจะเดินไปที่มอไซด์ซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลและขับออกไปด้วยความรวดเร็ว  คณาซึ้งถึงความเจ็บปวดที่ถูกหักหลัง  จิตสำนึกเตือนสติให้เขาสำนึกในการกระทำที่ผ่านมา  น้ำตาของผู้หญิงหลายคนที่ผ่านเข้ามาในหัว  กับสภาพเขาในวันนี้ไม่ได้แตกต่างกันนัก มันให้บทเรียนที่แสนสาหัสแก่เขาจนไม่กล้าคิดจะทำอะไรแบบนี้อีกเลย

            สิรันร้องไห้ออกมาอย่างฟูมฟายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทัน  สกาวเดินมาหาสิรันและยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ด้วยความหวังดี   สิรันหันมองสกาวด้วยความแปลกใจ

“พี่ไม่ต้องมาสมน้ำหน้าหนูหรอก”  สิรันพูดออกไปด้วยความโมโหและเสียใจปฏิเสธผ้าเช็ดหน้าจากสกาว

“พี่ไม่ได้มาสมน้ำหน้า  แค่อยากจะบอกว่าใจเย็นก่อนแล้วกลับบ้านดีๆ  เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันก็ต้องมีที่มาที่ไป  พี่จำได้  เธอเคยบอกว่า พี่ทำความผิดก็เลยได้รับผลกรรมที่ทำ  แล้วเธอผิดอะไรถึงต้องมาเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น  ในวันนี้เธอได้คำตอบแล้วหรือยัง”

            หญิงสาวสกาวยิ้มจางๆอย่างเวทนาก่อนจะเดินจากไป  ปล่อยทิ้งคำถามให้สิรันแฟนสาวของคณาซึ่งยืนร้องไห้เสียใจ ได้ไตร่ตรองเพียงลำพังหน้าร้าน SODA

----------------------------------------------------------------------------------------

“สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม”

..................................................จบบริบูรณ์.............................................


สการินวดี
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สรุปแร้ว เลวววว ทั้งคู่ ก้อหนุกดีณ๊ค๊ ชอบค่ะ
จากคุณ milk_22/(milk_22) อัพเดตเมื่อ 26/12/2554 22:35:42
ความคิดเห็นที่ 2

ขอบคุณทุกคำติชมนะคะ  ^^ 

จากคุณ สการินวดี/(rewadwee44) อัพเดตเมื่อ 30/11/2554 04:48:49
ความคิดเห็นที่ 3
แต่ที่ปรับปรุงนะค่ะ   เราว่าตัวอักษรที่ใช้มันดูเล็กไปอ่านไม่สบายตาเท่าที่ควร  และ ในส่วนของช่วงเนื้อเรื่อง คณาและสวากแชทกันนะค่ะ   น่าจะเปลี่ยนลูกเล่นของตัวหนังสือไป  มันอ่านยากค่ะ  ให้เปลี่ยนไปใช้เป็นตัวหนาแทนอะไรประมาณนี่ค่ะ


แต่เนื้อเรื่องโอเคนะค่ะหักมุมดีเราชอบ   มีหักมุมตอนจบด้วย  ก็งงมาเจอกันได้เนาะตัวละครที่เกี่ยวข้องกันไปหมด 
และขอบคุณนะค่ะที่แต่เรื่องมาให้อ่าน
จากคุณ น้ำฝน/() อัพเดตเมื่อ 06/11/2554 03:31:24
ความคิดเห็นที่ 4
ขอบคุณมากน่ะค่ะที่ติดตาม ครั้งหน้าจะปรับปรุงให้ดีขึ้นน่ะค่ะ ^_________^
จากคุณ สการินวดี/() อัพเดตเมื่อ 05/11/2554 15:18:25
ความคิดเห็นที่ 5
มีจบถึงตอนนี้หรอคะ??อย่าหาว่าอย่kงงู้นอย่างงี้เลยนะคะ
เรื่องคำพูดในบางตอนยังไม่เหมาะสมพอ ยังไงก็ปรับปรุงหน่อยนะคะ^^
(ถ้าจะแต่งเรื่องต่อไปก็มาแบ่งบ้างน้าาาาาา~~~)
จากคุณ ganzy/(ganzy) อัพเดตเมื่อ 05/11/2554 00:13:01
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 104 ท่าน

Line PM