Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
สาปสกาว
สการินวดี
คำถามของหัวใจ
13
04/11/2554 23:26:50
641
เนื้อเรื่อง
  วันต่อมาคณาเปิดเข้า Facebook ของเขาในช่วงเวลาค่ำๆก็พบว่าสกาวลบเขาออกจากเฟรนไปแล้ว  คณาถอนหายอย่างอาลัย  แต่ก็ทำอะไรไม่ได้  แต่สกาวก็ยังสามารถเอา Facebook ของฐนิตา  นิชา  และยิปซี เข้าไปดู  Facebook  ของคณาได้

            สกาวพบว่าคณาก็ยังดำเนินชีวิตไปตามทางของเขา  ไม่ได้ทุกข์ร้อนใดๆที่ไม่มีเธออยู่ในชีวิต  พูดคุยกับสาวๆคนอื่นมากขึ้นเหมือนที่เคยคุยกับเธอ เธอจึงรู้สึกปลงและทำใจ  แม้จะคิดถึงคณาอยู่ตลอดเวลาก็ตาม

            สกาวยังคงนั่งทำงานดึกดื่นไปตามปกติ  ว่างก็ไปเที่ยวร้าน SODA ได้พบกับเปรม เธอเริ่มรู้สึกเฉยๆ  เพราะในใจเธอมีคณาเข้ามาคั่นกลางใจ  แม้จะเห็นเปรมอยู่เคียงข้างเด็กในสังกัดของเขา  สกาวก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเหมือนเก่า

            หญิงสาวรวบรวมรูปถ่ายที่เคยถ่ายด้วยกันกับคณา และรูปแจกันดอกไม้ที่เธอให้คณาไป  อัพลง Facebook ตั้งเป็นอลบั้มความทรงจำ  เธอยังระลึกถึงและมีความสุขกับอดีตที่ผ่านไปแล้วเพียงลำพัง

            สกาวเห็นเครื่องหมายเตือนในข้อความของ Facebook ในค่ำคืนที่แสนเหงา  มีใครบางคนส่งข้อความมา เมื่อเปิดดู หญิงสาวถึงกับน้ำตาซึม

-

คณา : T T

-

            แม้ไม่สามารถติดต่อกันได้สักทาง ทั้ง Facebook  MSN และการโทรหา  คณาก็ยังใช้ช่องทางสุดท้ายของการส่งเป็นข้อความเข้ามาทาง Facebook สกาวรับรู้ได้ว่าคณาคงจะยังไม่ชินกับการไม่ได้คุยกับเธออย่างเช่นทุกวัน ซึ่งเธอเองก็เป็นเช่นกัน  หญิงสาวก็ยังเป็นห่วงคณา  ยังเฝ้าเอา Facebook ของเพื่อนๆเข้าไปดูคณาอยู่หลายรอบ  แต่คณากลับไม่สามารถรู้ความเคลื่อนไหวสกาวได้เลย  สกาวสงสารจึงตอบกลับไปในข้อความ

-

สกาว : ^^

-

            คณานั่งทำโปรเจคไปอย่างหงอยเหงา เพราะไม่มีสกาวไว้คุยด้วยเหมือนทุกวัน  เขาจึงแอดเฟรนสาวๆเพิ่มขึ้นเพื่อหาเพื่อนคุยแก้เหงา เมื่อเห็นสัญลักษณ์เตือนข้อความเขารีบเปิดดูโดยหวังจะเป็นข้อความจากสกาว  และเมื่อเป็นเช่นนั้นเขาก็ไม่รีรอที่จะตอบกลับไป

-

คณา : สกาวนี่ ^^

สกาว : ตั้งใจทำงานนะ  เค้ายังเป็นห่วงอยู่

คณา : เค้าก็เป็นห่วงนะขอบอกตรงๆ

สกาว : เค้าสบายดี ^^

คณา : สบายดีก็ดีแล้ว ^^

-

            สกาวน้ำตาไหลเพราะเธอคิดถึงคณามากเหลือเกิน  แต่หากยังคุยโต้ตอบกันไปแบบนี้ก็ไม่ต่างจากการไม่ลบ Facebook เธอจึงหยุดการสนทนา คณาเฝ้ารอสกาวตอบกลับมาแต่ก็ไร้วี่แววเขาจึงไม่ได้ตอบกลับไปเช่นกัน

            คณากลับมาเปิด Facebook ดูอีกครั้งในอีก 2 ชั่วโมงหลัง เขายิ้มดีใจเมื่อเห็นสัญลักษณ์เตือนของข้อความเขามั่นใจว่าเป็นสกาว

-

สกาว : 9yh'.0me'kootg8hk8bf57'gmv

คณา : แปลด้วยค้าบบบบ ^^

สกาว : ^^

-

            คณานั่งพิมพ์ตัวอักษรเหล่านี้และแปลออกมาว่า

-

             “ตั้งใจทำงานนะเค้าคิดถึงเทอ”

-

            คณานั่งยิ้มกับข้อความที่สกาวส่งให้ เขาสัมผัสได้ว่าหญิงสาวคิดถึงเขาจริงๆ เขาจึงส่งข้อความกลับไปโดยที่ไม่รู้ว่าสกาวกำลังตั้งหน้าตั้งตารอการตอบกลับอย่างใจจดใจจ่อ

-

คณา : g8hkdH8bf57'gmv,kdgs,nvodyoot9yh'.0]jt ^^

-

                สกาวแปลข้อความจากคณาอย่างลุ้นระทึกและแปลออกมาได้ว่า

-

            “เค้าก็คิดถึงเทอมากเหมือนกันนะ ตั้งใจล่ะ ^^”

-

            น้ำตาที่ห้ามไว้ไม่อยู่ไหลออกมาอย่างซึ้งใจ  เธอจะอ่อนแอไม่ได้  สกาวกัดฟันอดทนที่จะไม่ตอบกลับและปิด Facebook ไปทันที เธอ ตั้งใจแน่วแน่แล้วครั้งนี้ที่จะไปจากคณาให้ได้

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            “เอาล่ะเราจะไปประชุมงานกลุ่มเราสามคนที่ไหนดี เมื่อห้องสมุดปิดแล้ว”

-

             นิชาตั้งประเด็น เมื่อทั้งดาต้าและสกาวเดินย่างกรายออกจากห้องสมุดในเย็นของอีกวัน

“ไปไหนก็ได้ ทำงานๆ” สกาวยิ้มกว้างอย่างฮึกเหิม

“กินยาผิดมาปะเนี่ยแกอ่ะ  ทำไมดูคึกจัง  ขยันผิดปกติ” ดาต้ามองสกาวอย่างแปลกใจ

“ก็ทำงานไง  ขยันๆไม่ดีหรอ จะได้ไม่คิดมาก” สกาวปั้นหน้ายิ้ม  แต่ในใจเธออยากร้องไห้ออกมาสุดใจ  แต่เธอจะพยายามไม่ร้องไห้ เธอต้องเข้มแข็ง

“นี่พอเลิกคุยกับน้องคณาทำให้แกขยันแบบนี้นะ  น่าจะเลิกตั้งนานแล้ว” นิชาหัวเราะใหญ่

“อย่าพูดถึงน้องเลย  อยากลืม”  สกาวเปลี่ยนสีหน้าเศร้าทันที

“โอเคเลิกพูดไปโรงอาหารวิศวะกัน  หิวอ่ะ  หาอะไรรองท้องก่อนคิดงานอันน่าปวดหัวนี่กัน”  ดาต้ารีบเดินนำไปนิชารีบเดินตามไปทันที  สกาวถอนหายใจก่อนจะปั้นหน้ายิ้มสู้ และเดินตามเพื่อนๆไป

-

            อยู่ๆระหว่างทางฝนก็เทลงมาอย่างหนักสามสาววิ่งฝ่าฝนเข้ามาในโรงอาหารอย่างทุลักทุเล สกาวยังแอบเหลือบไปมองทางโต๊ะห้องของคณาซึ่งไม่มีใครสักคนเนื่องจากอยู่กลางแจ้งเมื่อฝนเทคนเหล่านั้นจึงหลบเข้ามาในโรงอาหารกันหมด

            “น่ารักว่ะ” 

            หนุ่มน้อยเห็นนิชาวิ่งเข้ามาในโรงอาหารพูดขึ้นทำให้เพื่อนๆที่นั่งใกล้ๆอีก 2- 3 คนหันมองไปทางนิชา  ดาต้าและสกาว  หนึ่งในกลุ่มหนุ่มๆก็คือ คณา

            สกาวได้พบกับคณาโดยบังเอิญในโรงอาหาร คณามองสกาวด้วยความอึ้งเล็กน้อย  สกาวยิ้มกว้างให้คณาก่อนจะเดินผ่านไป คณามองตามจนสกาวเดินหายไปในหมู่ผู้คนที่เข้ามาหลบฝนในโรงอาหาร

-

“นั่งไหนดีอ่ะ” นิชาถามความเห็น  ดาต้าเลือกนั่งใกล้ๆร้านขายอาหารที่เธอจะกิน  สามสาวเดินไปซื้ออาหารร้านประจำ

“น่ารักอ่ะเด็กถาปัตแน่เลย ว่าปะพี่คณา” 

            หนุ่มที่นั่งข้างๆคณาพูดขึ้น คณายิ้มจางๆและลุกขึ้นเดินไปยังร้านขายน้ำซึ่งสวนกับสกาว นิชา และดาต้า สกาวหลบหน้าคณาเพราะไม่รู้จะทำตัวอย่างไร คณาไหว้นิชาและดาต้าตามปกติ ก่อนจะเดินไปที่ร้านน้ำซึ่งอยู่ไม่ไกล

-

“กินอะไรดี”

             สกาวพึมพำกับตัวเองและมองอาหารสำเร็จที่อยู่ในถาดซึ่งวางเรียงรายอย่างน่ารับประทาน แต่หญิงสาวต้องสะดุ้งเมื่อมีใครบางคนมาเกาะบ่าเธอจากด้านหลังและยื่นช๊อคโกแลตคิตแคทให้  เธอหันไปมองด้านหลังปรากฏว่าเป็นหนุ่ม คณา นั่นเอง คณายิ้มแต่สกาวกลับเขินและทำตัวไม่ถูกเอากระดาษงานในมือป้องหน้าป้องตาก่อนจะรับช็อคโกแลตจากคณา

-

“ซื้อมาฝาก”   คณาให้เสร็จก็เดินกลับไปนั่งที่

“พี่คณารู้จักสามสาวนั่นด้วยหรอ” น้องๆในโต๊ะต่างฮือฮา

“ก็รู้จักกัน  เพื่อนน่ะ”  คราตอบน้ำเสียงเศร้าๆมองสกาวอย่างอาลัย

“ร้ายนะพี่ไปรู้จักได้ไง  แนะนำให้ผมรู้จักบ้างสิพี่  ฮ่าๆๆๆ”  น้องๆต่างพากันแซวโดยไม่รู้เลยว่าคณาและสกาวต่างรู้สึกกดดันที่พบกัน  ทั้งที่ทั้งคู่ยังอยากพูดคุยกันเช่นเดิม แต่ความถูกต้องกีดกันไม่ให้เขาทั้งคู่ได้กระทำเช่นนั้น

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            หญิงสาวสกาวนั่งมองช็อคโกแลตด้วยสีหน้าหม่นหมองในห้องนอนของเธอ เธอนึกตัดพ้อโชคชะตาที่แกล้งให้เธอต้องพบคณาในวันที่เธอไม่ต้องการพบ  เธออยากทำใจให้ได้  แต่เมื่อพบกันและคณามาทำแบบนี้ทำให้เธอตัดใจไม่ได้สักที

            สกาวยังคงเอา Facebook ของเพื่อนเข้าไปดู Facebook ของคณา คณาพร่ำบ่นว่าตากฝนและไม่ค่อยสบายทำให้สกาวรู้สึกเป็นห่วงจับใจ  แต่ไม่กล้าจะโทรหรือทักไปในข้อความ  แต่แล้วคณาก็ทักมาในข้อความอีกตามเคย

-

คณา : กินคิดแคตยัง

สกาว : ไม่ได้กินอ่ะ เก็บไว้อ่ะ  ขอบใจน้า

คณา : คร้าบบ  คิดถึงนะๆ

-

            สกาวตัดใจไม่ตอบคณากลับไป เพราะเธอกลัวใจตัวเองจะอ่อนแอ เธอกลั้นใจปิด Facebook และทำงานไปด้วยความคิดถึงคณาที่มากล้น คณาเองไม่เห็นสกาวตอบกลับก็คิดไปว่าสกาวอาจทำใจได้แล้วและไม่อยากคุยกับเขาอีก  คณาจึงไม่ได้ส่งข้อความมาให้สกาวอีกเลย

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            “เปรย  ฉันสงสัยผู้หญิงที่ชื่อ สกาวมากๆเลยอ่ะ”

            สิรันนั่งจ้องหน้าคอมพิวเตอร์ในห้องปฏิบัติงานในโรงพยาบาลที่เธอฝึกงาน

“ทำไมล่ะ  มีอะไรน่าสงสัยอีกหรอ” เปรยเดินกลับมาจากห้องครัวพร้อมถ้วยกาแฟที่มีควันโพยพุ่ง 2 แก้ว

“ก็วันก่อนฉันเอารหัสเข้าเฟสบุ๊คคณาไปดูเฟสของสกาว  สกาวดูเพ้อๆประมาณว่าอกหัก แบบเหมือนรักคนมีแฟนแล้วอ่ะ”

“แกจะบอกว่าสกาวกับคณาเป็นอะไรมากไปกว่าพี่น้องหรอ” เปรยเดินมานั่งข้างๆสิรันพร้อมถ้วยกาแฟอุ่นๆสำหรับสิรัน

“ใช่  ฉันรู้สึกได้ว่ามันมีอะไรที่ซับซ้อน  แล้วที่แปลกก็คือ วันนี้ฉันเข้าไปดูเฟสของสกาวไม่ได้แล้วอ่ะ ไม่ได้เป็นเฟรนกับคณาแล้ว  เหมือนคณาต้องการปิดกั้นไม่ให้ฉันรู้อะไรบางอย่าง” สิรันหน้านิ่วคิ้วขมวด

“เอางี้เดี๋ยวฉันเอาFacebook น้องชายฉันที่เรียนที่มหาลัยเดียวกับคณาแอดเฟรนยัยสกาวนี่ไปแล้วกัน  จะได้สืบง่ายๆหน่อย”  เปรยจัดการตามที่บอก

            แต่สกาวกลับไม่ได้เช็คดูคนที่แอดเฟรนเข้ามาเลย  สิรันและเปรยจึงได้เพียงรอเก้อ  สกาวยังคงเอาเฟสบุ๊คเพื่อนเข้าไปดูเฟสบุ๊คของคณาทุกวันจนไปเห็นบทสนทนาของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งคุยกับคณามากมาย เธอรู้สึกได้ว่าการคุยเหมือนกับที่คุยกับเธอไม่มีผิด สกาวเริ่มไม่แน่ใจในความรู้สึกของคณาที่มีต่อเธอ  เธออยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครจึงแอดเฟรนไปทันที

            วันต่อมาสกาวเช็คเฟสบุ๊คของคณาเช่นทุกวันปรากฏเห็นบทสนทนาของสาวผู้นี้ในนามว่า แอมมี่

-

แอมมี่ : คณา ผู้หญิงของเธอแอดเฟรนเรามาอ่ะ

คณา : ใครอ่าๆ

แอมมี่ : ชื่อ สกาว

คณา : อ้อ เพื่อนเราเองอ่ะ ^^

-

            หญิงสาวอ่านข้อความแล้วรู้สึกเหมือนที่ผ่านมามันเป็นแค่สิ่งหลอกลวง  ทุกถ้อยคำของบทสนทนาที่คณาคุยกับแอมมี่มันคล้ายคลึงกับที่คุยกับเธอเหลือเกิน  สกาวรู้สึกว่าทุกสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดมันก็แค่คำลวงหลอกของคณา  ซึ่งคงไม่ได้มีเธอคนเดียวที่ได้รับ  สกาวจึงส่งข้อความหาคณาใน Facebook

-

สกาว : คิดแคตฝากใช่ปะ จะมาเอาคืนเมื่อไหร่อ่ะ ^^

คณา : เดี๋ยวไปเอาคืนแล้วโทรบอกนะ ^^

สกาว : ไม่ต้องเอาคืนหรอก และไม่ต้องคิดถึงเค้าหรอกให้เค้าคิดถึงเธอคนเดียวก็พอ แล้วก็เก็บของที่เค้าให้ดีๆล่ะ ของจาก “เพื่อน” คนนึง T^T

-

            คณาเริ่มเอะใจกับการเน้นคำว่าเพื่อนของสกาว เขาพอรู้ว่าสกาวต้องเข้ามาอ่านใน Facebook ของเขาอย่างแน่นอน

-

คณา : เก็บไว้อย่างดีแน่นอน คิดถึงสิมันห้ามไม่อยู่หรอก ^^

-

            สกาวนั่งอ่านข้อความที่คณาส่งมาด้วยความรู้สึกไม่เชื่อมั่นอีกต่อไป เธอเริ่มรู้สึกเหมือนจะถูกหลอกเรื่อยมา ความรู้สึกเริ่มเปลี่ยนไปในวันนี้

-

สกาว : ขอบใจ แต่เก็บไว้คิดถึง “คนอื่นๆ” ก็ได้นะ  เพื่อนคนนี้สบายดีเสมอและไม่ต้องตอบกลับมาแล้วล่ะ เพราะเค้าจะทำใจไม่ได้สักที และระวัง “ผู้หญิงของเธอ”  จะเข้าใจผิดT^T ไปเรียนด้วย  อย่าโดดบ่อย  รักษาสุขภาพด้วย  อย่าตากฝนบ่อยเป็นห่วง

-

            คณานั่งอ่านข้อความอย่างเหนื่อยใจ เขาไม่ได้ตอบกลับใดๆ  ถอดใจที่จะคุยกับสาวสกาวโดยเขาหารู้ไม่ว่าบทสนทนาเมื่อครู่อยู่ในสายตาของสิรัน  เมื่อสิรันแฟนสาวของคณาเข้าดู Facebook ของคณาพอดี จึงเห็นบทสนทนาที่มีสัญลักษณ์ขึ้นอย่างต่อเนื่อง  ซึ่งเมื่ออ่านเสร็จคณาก็ลบบทสนทนาทิ้งทำลายหลักฐานกลัวสิรันเข้ามาเห็น  แต่ไม่ทันแล้ว

-

ติ๊ดดดดด  ตี่ๆๆๆๆตีดดดดดดด................

-

            สิรันไม่รีรอโทรหาคณาทันที

“ว่าไงจ๊ะสิรัน” คณากรอกเสียงใส

“ทำอะไรอยู่อ่ะเธอ” สิรันทำน้ำเสียงให้เป็นปกติ

“ก็ทำโปรเจคนี่ล่ะ  มึนๆมากเลยอ่ะ  คิดถึงสิรันจัง  คิดถึงเค้าป่าว”

“คิดถึงสิ มันห้ามไม่อยู่หรอก” สิรันใช้ประโยคที่คณาตอบสกาวมาพูดทำเอาคณาหน้าเปลี่ยนสีเลยทีเดียว

“เอ่อ.....  จ้า  แล้วสิรันทำไรอ่ะ”

“ไม่ได้ทำอะไรหรอกอ้วน  เบื่อๆเซงๆอ่ะ  ว่าจะไปเที่ยวซะหน่อย  ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ไปเช็คเรตติ้งที่ไหนเลย”

“อะไรเนี่ย  ไม่ต้องไปเลยถ้าไปเช็คเรตติ้งอ่ะ  เดี๋ยวเค้าตีนะเธอยัยปลาทอง”

“ทำไมล่ะ ทีเธอยังคุยเฟสกะสาวๆได้เลย  ฉันก็มีสิทธิ์จะเที่ยวเหมือนกัน แค่นี้นะโทรมาบอกเฉยๆ”

-

            สิรันโทรไปสร้างความหงุดหงิดใจให้คณา  คณากระวนกระวายใจโทรกลับมาหลายรอบแต่เธอก็ไม่รับสาย  สิรันนั่งโมโหอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

-

“เปรย  มันต้องมีอะไรแน่ๆเลย  เห็นที่คณาคุยกับยัยสกาวนั่นจะๆเลยอ่ะ คณามีบอกคิดถึงด้วย”

“แกก็ถามคณาไปเลยสิ  จะได้รู้กันไป”

“ไม่ได้  คนอย่างคณาจับไม่ได้คาหนังคาเขาไม่ยอมรับหรอก  ต้องมีหลักฐานยืนยันถึงจะดิ้นไม่หลุด”

“แล้วถ้ามันแค่คุยเล่นๆขำแล้วไม่มีอะไรล่ะแก”  เปรยพยายามพูดให้สิรันไม่คิดมาก

“ก็ดีไป  แต่ถ้าตรงข้ามฉันเลิกแน่ๆ”  สิรันพูดสายตามุ่งมั่น

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            สกาวนั่งอมทุกข์อยู่ในร้านนมหน้าหมู่บ้านกับบลู  บลูรับรู้ดีว่าสกาวเครียดเรื่องคณา

“สกาว  อย่าคิดมากเลย ถือว่าหมดเวรหมดกรรมไปแล้วกันนะ”  บลูเอามือมาจับมือสกาวไว้มั่น

“บลู  ฉันรู้สึกเหมือนโดนหลอก  โดนหลอกว่าคิดถึง  หลอกว่าห่วงใยต่างๆมากมายไปหมด คณาไม่ได้คุยกับฉันแบบนี้แค่คนเดียว”

“ก็บลูบอกสกาวแต่แรกแล้วนี่ว่าคณาร้าย  สกาวก็ไม่เชื่อบลูเลยอ่ะ  บลูไม่อยากจะบอกสกาวตรงๆกลัวสกาวไม่เชื่อ  ก็สกาวไม่ชอบเชื่อคำใครนอกจากเจอด้วยตัวเอง  แต่พอเจอด้วยตัวเองก็สายไปแล้วอ่ะ  ต้องมาเสียใจแบบนี้”

"บลูเห็นใจสกาวว่ะ  หลายครั้งเหลือเกิน"

“มันเป็นคำสาป  มันดลใจให้ฉันเลือกเดินทางที่มันวางเอาไว้ให้ฉันได้พบกับเรื่องราวแบบนี้”

“อาจไม่ใช่นะสกาว  มันอาจเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดของเธอเอง  สามัญสำนึกคนเราถ้ารู้ว่าคนคนนึงมีแฟนอยู่แล้ว ก็คงไม่คิดจะไปยุ่งเกี่ยว  แต่เธอกลับเข้าไปข้องแวะ  สุดท้ายก็เป็นแบบนี้ บลูเป็นห่วงสกาว  อยากให้เลิกกับคณาให้ได้”

“คนที่ทำฉันเสียใจ  ฉันไม่ปล่อยให้มีความสุขหรอก  รู้แก่ใจว่าฉันเจออะไรมาบ้าง  รู้ว่าถ้าทำแบบนี้ฉันก็ต้องเสียใจ  ก็ยังทำแล้วก็บอกว่าไม่อยากให้ฉันเสียใจ  อยากรู้จริงๆว่าถ้าสิรันรู้เรื่องจะเป็นไง”  สกาววางแก้วนมลงกับโต๊ะอย่างรุนแรง

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            วันต่อมาสกาวยังคงเช็ค Facebook ของคณาเช่นเดิม  แน่นอนว่าคณายังคงพูดคุยกับแอมมี่คล้ายคลึงกับที่คุยกับเธอ  เดาได้ไม่ยากว่านอกรอบเขาทั้งสองจะคุยอะไรกัน

            หญิงสาวกดโทรศัพท์หาคณาในเวลาตี 1  คณาเห็นเบอร์ของสกาวก็ลังเลใจว่าจะรับสายดีหรือไม่เนื่องจากรับปากไว้ว่าจะไม่รับสาย  แต่แล้วก็ตัดสินใจรับสาย

-

“ฮัลโหล  คณาทำอะไรอยู่”  สกาวกรอกเสียงอย่างเริงร่า  จนคณาแปลกใจ

“ก็ทำโปรเจคนี่ล่ะ เป็นไงบ้าง”  คณาเดินออกจากห้องโปรเจคมาคุยนอกอาคาร

“สบายดี  วันนี้เค้ามีความสุขมากเลยล่ะ คิดถึงเธอก็เลยโทรมา ฮ่าๆๆ”

“เอ๊ะ! มีเรื่องอะไรน้า...เธอถึงอารมณ์ดีแบบนี้  บอกเค้าได้มั้ย”  คณายิ้มเมื่อรู้สึกว่าสกาวไม่ได้เสียใจเหมือนเก่า

“ไม่มีอะไรหรอกหน่า  เค้าก็หาเพลงฟังแล้วรู้สึกอารมณ์ดี อยากคุยกับเธอเท่านั้น”

“มันต้องอย่างนี้สิ  เค้าอ่ะ อยากให้สกาวอารมณ์ดีแบบนี้ล่ะ  เยี่ยมไปเลย”

“แหมๆ รู้สึกว่าช่วงนี้จะมีแฟนคลับเยอะนะเนี่ยเราอ่ะ  ฮ่าๆๆๆ” สกาวรีบแซว

“แฟนคลับอะไรกันคะสกาว”

“ก็ในเฟสบุ๊คไงล่ะ  เห็นสาวๆตรึมเลยนะ น้องชายเค้า ฮ๊อตจริงๆเลยอ่ะ  ฮ่าๆๆ”

“ไม่ใช่สักหน่อย  ก็เพื่อนๆกันทั้งนั้นล่ะ”

“รวมทั้งเค้าด้วยสินะ  ก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดาสินะเรา”  สกาวตัดพ้อเป็นการใหญ่

“ไม่ช่ายยย.....  เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะสกาว  ไม่มีอะไรสักหน่อยนะ”

“จ้า ! เค้าไม่ได้ว่าอะไรเธอสักหน่อย  เค้าเข้าใจเธอเสมอล่ะ  แล้วเค้าก็จะไม่มากมายกับเธอแล้วล่ะ  เป็นพี่เป็นน้องกันดีกว่าเนอะเราอ่ะ น้องคณา”

“ครับพี่สกาว  อยากรู้จังเลยว่าทำไมเธอถึงอารมณ์ดีแบบนี้อ่ะ  บอกหน่อยสิ” คณารีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“ไม่มีอะไรจริงจิ๊ง  ไม่ดีหรอดีกว่าเค้าเศร้าหรอกนะ  ตลกจริงไม่รู้จะลบเฟสเธอทำไม คาดว่าจะต้องแอดไปใหม่”

“ก็ใช่สิ  ลบทำไมก็ไม่รู้อ่ะ  สกาวใจร้ายกับเค้าสุดๆอ่ะ”

“ฮ่าๆๆๆ  จ้า!! เค้าก็แค่สับสนอ่ะช่วงนั้น  แต่ตอนนี้ไม่สับสนแล้วล่ะ  ต่อไปเค้าจะไม่รบกวนใจเธอมากเหมือนเก่าแล้วนะ”

“ไม่เป็นไรๆ  เค้าอยากเห็นเธอมีความสุขแบบนี้ล่ะ”

-

            สกาวและคณาพูดคุยกันอย่างสนุกสนานร่วมชั่วโมง  ซึ่งเป็นระยะเวลาที่ยาวนานที่สุดเท่าที่เคยคุยโทรศัพท์กันมา    คณารู้สึกโล่งใจที่สกาวไม่ติดใจใดๆอีก  และหนุ่มน้อยจึงแอดเฟรน Facebook สกาวไปอีกรอบ สกาวรับแอดเฟรน  และทั้งคู่ก็คุย MSN กันเป็นปกติ  คณาก็ยังให้กำลังใจสกาวเช่นเดิม  สกาวไม่ได้ชวนคณาทะเลาะ  ไม่ได้น้อยใจคณาเหมือนเก่า เพียงแค่ทั้งคู่ไม่ค่อยมีเวลาได้พบกัน  เพราะเป็นช่วงปลายเทอม  คณามีทั้งสอบที่หนักหน่วงและโปรเจคที่แสนยาก  ส่วนสกาวก็มีวิทยานิพนธ์ที่มีงานส่งมากมายเช่นกัน

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            สิรันใช้รหัสของคณาเข้าไปตรวจสอบ Facebook ของคณา  และเห็นบทสนทนาของคณาและแอมมี่  เธอจึงเกิดข้อสงสัยอีกรอบจึงโทรหาคณาอย่างรวดเร็ว

“อ้วน  แอมมี่นี่ใครอ่ะ”  สิรันเลื่อนเมาท์ดูเรื่อยๆพลางกรอกเสียงผ่านสาย

“แอมมี่ไหนหรอ”  คณากำลังเดินมุ่งหน้าสู่ห้องโปรเจคในยามเย็น อากาศดีแสงแดดอ่อนๆ

“ในเฟสบุ๊คแกอ่ะ เห็นแกคุยกับเขาแปลกๆนะ จีบเขารึไงห๊ะ”

“ไม่ใช่สักหน่อย  เพื่อนกัน  ขำๆหน่า ไม่เคยเจอกันสักหน่อย  เช็คเรตติ้งนิดหน่อยๆ ฮ่าๆๆๆ”

“แหมๆๆๆเช็คเรตติ้งงั้นหรา  งั้นฉันเช็คบ้างได้ปะ  ได้สินะ ก็เธอทำได้ฉันก็ทำได้  แฟร์ๆกันเนอะ”

“อย่าเลย......สิรันเธอเป็นอะไรไป  เดี๋ยวนี้ดูเธอคอยจับผิดเค้าตลอดเลยอ่ะ”  คณาเปลี่ยนน้ำเสียงมาจริงจังพลางนั่งลงที่ม้านั่งหน้าอาคาร

“ก็เป็นเพราะเธอทำตัวไม่น่าไว้ใจน่ะสิคณา  เธอก็รู้ว่าเค้าไม่เคยสนใจเลยว่าเธอจะเป็นไง  ทำอะไรไม่เคยห้าม  ไม่เคยถาม ไม่เคยโทรจิก  ไม่เคยบังคับ  ปล่อยอิสระเธอทุกอย่าง แต่เธอก็ทำให้เค้ารู้สึกว่าเธอมีบางอย่างปิดบังเค้าจากใน Facebook ซึ่งเค้าก็พยายามหาว่าเธอปิดบังอะไร  แต่คงหาไม่ได้อยู่ดีเพราะเธอก็คงไม่ให้เค้าได้รู้หรอก  เธอก็เลยรู้สึกว่าเค้าจุ้นจ้านเธอมากเกินไป แต่ถ้าเธอรำคาญมากก็บอกได้นะ  เค้าพร้อมจะไปในทันทีที่เธอบอกว่าไม่ต้องการเค้าอีก”

“ไม่เลยสิรัน  เค้าต้องการเธออยู่ตลอด  ชีวิตนี้เค้าไม่เคยคิดจะมีใครอีกนอกจากเธอเลยอ่ะ  อยากให้เธออยู่กับเค้าตลอดเวลา  อยากเห็นหน้าทุกวัน  เคียงข้างกันไป  เค้าไม่ได้มีอะไรปิดบังเธอเลยสักนิด  อย่าสงสัยอะไรเค้าเลยนะ  อย่าทำให้ตัวเธอต้องไม่สบายใจเลย”

“แน่ใจหรอคณา  ว่าเธอไม่มีอะไรปิดบังเค้าอ่ะ”

“แน่สิๆ  เค้าอ่ะมีอะไรก็บอกเธอหมดล่ะ  ไม่อยากให้เธอต้องมาระแวงสงสัยอะไรเลยนะขอร้องล่ะสิรัน  เค้าก็ไม่สบายใจ”

“เอาล่ะคณา  เค้าไม่รู้ว่าอะไรคือยังไง  แต่เค้าให้โอกาสเธอเสมอ  มีอะไรก็บอกมาจะให้อภัยและเริ่มต้นใหม่  อย่าโกหก  โอเคปะ”

“โอ๊ย!! สิรัน  คือไม่มีอะไรเลยอ่ะ  เค้าไม่ได้โกหก  มันไม่มีอะไรเลยจริงๆนะ  ก็ไม่รู้จะบอกเธอว่าอะไรดีอ่ะ”

“อยากบอกเมื่อไหร่ก็บอกละกัน  แต่ถ้ามันสายเกินไปก็อย่ามาหาว่าฉันใจร้าย” สิรันวางสายไปด้วยน้ำเสียงดุดัน  ทำเอาคณาถึงกับเอามือกุมขมับด้วยความเหนื่อยใจ

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            หญิงสาวสกาวนั่งทำงานด้วยความเครียด  งานที่มากล้นบวกกับเรื่องราวของคณาที่เข้ามาปั่นป่วนใจทำให้เธอวอกแวกที่จะต้องเข้าไปสอดส่องดู Facebook ของคณาอย่างทุกวันจนไปเห็นสเตตัส Facebook ของคณาดูแปลกๆ

-

‘ไอ้คณา  ไอ้บ้า  ไอ้เลว’

-

            สกาวนั่งงง กับสเตตัสนี้  เกิดสงสัยจึงทัก MSN คณาไปเพื่อถามไถ่  จากปกติคณาจะเป็นคนทักทายมาก่อนเสมอ  แต่ช่วงนี้กลับกลายเป็นสกาวที่ต้องทักทายไปก่อนอยู่บ่อยครั้ง

-

สกาว : ไงคุณน้อง

คณา : ว่าไงจ๊ะ

สกาว : คณาห้ามเศร้านะ  ดูเหมือนเศร้าๆ

คณา : ไม่เศร้าๆ  ชีวิตนี้ไม่ค่อยเศร้า

สกาว : ก็แน่ดินะ  พี่คณา FC  วิ้ววววววว หล่อจริงๆ555+

คณา : = =! อย่าเลยพอเหอะละอายใจโคตรๆอ่ะ 555+

สกาว : ขอเป็นแฟนคลับด้วยได้มั้ยคร้าพี่คณา  กรี๊ดๆๆๆๆๆ 55+

คณา : ฮ่าๆๆๆ  อย่าเล้ยยย ขอร้อง >

สกาว : แหมอย่าเขินสิคะ  ล้อเล่นนะ

คณา : อ่ะจ้า เธอตั้งใจทำงานนะ  เค้าทำงานต่อละ

-

            คณาเริ่มไม่ค่อยมีเวลาจะมานั่งคุย MSN กับสกาวเหมือนเก่า  หญิงสาวได้เพียงรู้สึกแต่ทำอะไรไม่ได้  คำถามเรื่องสเตตัสก็เป็นคำถามในใจเธอต่อไป  และเธอคอยบอกตัวเองว่าคณาไม่ใช่ของเธอ  เธอไม่มีสิทธิ์ไปหวงหรือคิดน้อยใจอะไรมากมายนัก

-

คณา : ทำงานถึงไหนแล้วคะ

-

            คณาทักเข้ามาในเวลาตี 3 ซึ่งสกาวกำลังจะหลับด้วยความง่วงและเพลีย  แต่เมื่อเห็นคณาทักเข้ามาเธอก็ตาสว่างทันที

-

สกาว : ก็เรื่อยๆอ่ะ เค้าเพิ่งเริ่มแผ่นใหม่เองอ่า  เธอล่ะ

คณา : กลับมาหอแล้วล่ะ  งานก็เดินไปเรื่อยๆยังไม่มีจุดติดขัดเลย

สกาว : ทำไมกลับหอเร็วจัง

คณา :  อยู่ห้องโปรเจคคนเดียวกลัวอ่ะ เพื่อนไปกินเหล้ากันหมดอ่า

สกาว : พรุ่งนี้มีนัดล่ะสิ >

คณา : ฮ่าๆๆๆ  นัดตอนเย็นๆโน่น

สกาว : อ้อ!!  แล้วสเตตัสเป็นอารายง่ะ  เมาท์มาเสะ  ด่าตัวเองทำม๊ายยยยย >

คณา : ให้ทายว่าทำไม  อิอิ

สกาว : อืม  ทะเลาะกะสิรันชัวร์  ทายถูกเลี้ยงหนมนะเว้ยยย

คณา : โดนสิรันด่า ต่างหากล่ะ  สิรันเอารหัสเค้าเข้ามาด่า  อดกินหนมเลย ว้า!

สกาว : ว๊ายยย  สิรันแรงอ่ะ  กดไลท์ ฮ่าๆๆๆๆ

คณา : สิรันบอกว่าหมั่นไส้ที่มีผู้หญิงมาเมนท์เฟสเยอะเกินอ่ะ  บอกว่าโกรธ  เลยจัดซะ

สกาว : ธรรมดาเนอะก็พี่คณา FC บอกสิรันนะว่าเค้าเป็นแฟนคลับด้วยคนนึง 555+

-

            สกาวพยายามคุยให้ดูเหมือนว่าเธอไม่คิดอะไรกับเรื่องที่คณามีคนคุยอื่นๆนอกจากเธอ ทั้งที่มันสุดแสนจะทรมานใจที่รู้ว่าไม่ได้มีเธอคนเดียวที่คณาคิดอะไรด้วย  อีกทั้งสิรันที่สงสัยเรื่องของคณาและเธอเข้าทุกวัน  แต่เธอก็พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด

-

คณา : สิรันบอกให้ระวังๆไว้

สกาว : บอกสิรันหักคอคณาเลย เจ้าชู้มากกกกกกกกกกกก

คณา : อาร๊ายยย  ไม่สักหน่อยๆ  รักเดียวใจเดียวเว้ยย ชิชิ

-

            หญิงสาวนั่งอ่านประโยคที่ว่า “รักเดียวใจเดียว” ของคณา แล้วเธอถึงกับกำมือแน่นด้วยความอึดอัดใจ  เธอรู้สึกว่าถ้าคณารักเดียวใจเดียว  แล้วที่มายุ่งเกี่ยวกับเธอมันหมายความว่าอะไร  มันคือการเล่นสนุกๆไปวันๆ  เห็นเธอเป็นแค่ของเล่นเท่านั้นหรือ  แล้วความรู้สึกดีๆ ความคิดถึงที่เคยบอกกล่าวมันไม่จริงเลยงั้นหรือ....  เธอรู้สึกตัวหดลีบลงเท่ามด  ไร้ค่าไร้ความสำคัญลงไปทันทีทันใด

-

สกาว : อื้มจัดปาย เอ้อคณา  น้องชายเค้ากลับมาอยู่ห้องแล้วนะ  เซงมากเลยรู้สึกอึดอัดมากมายอ่ะไม่เป็นส่วนตัว

คณา : น้องอยู่ก็ครึกครื้นดีสิ

สกาว : ก็ไม่หรอก  น้องมันนอนไปแล้วล่ะ

คณา : แล้วมาอยู่ตลอดเลยหรอ

สกาว : ใช่แล้วล่ะ  น้องไม่ได้ทำงานร้านเกมแล้วล่ะร้านปิดไปแล้ว  คราวนี้ก็เห็นหน้ากันเบื่อเลย ทั้งวันทั้งคืน

คณา : ดีแล้วจะได้มีคนคอยกระตุ้นไม่ให้หลับ

สกาว : ไม่เลยอ่ะ  เธอยังกระตุ้นดีกว่าอีก

คณา : งั้นยาวไป  ห้ามนอนนะเธอเดี๋ยวงานไม่เสร็จ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            หลังจากที่โชคชะตาได้นำพาให้หญิงสาวสกาวได้พบกับหนุ่มคณา  ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน  แต่แล้วโชคชะตากลับกลั่นแกล้งให้สกาวไม่ได้พบกับคณา  ด้วยเหตุที่งานของคนทั้งคู่มากมายจนไม่มีเวลาได้พบกัน  สกาวหวังว่าคณาจะมาหาเธอที่ห้องบ้าง  แต่แล้วน้องชายของสกาวต้องกลับมาอยู่ห้อง  ทำให้ไม่มีโอกาสอีกเลยที่คณาจะมาหาสกาวได้  ความหวังสุดท้ายของสกาวก็คือ การได้พบคณาที่โต๊ะห้องของเขา  แต่ก็มีเหตุให้ทางมหาลัยมีการปรับปรุงพื้นที่รอบๆโรงอาหาร  ทำให้โต๊ะห้องของคณาต้องย้ายที่ไปอีกมุมหนึ่งของคณะวิศวะกรรมศาสตร์  สกาวจึงหมดหนทางที่จะได้พบกับคณา  นอกจากจะนัดพบกัน  แต่คณาก็อ้างว่างานเยอะมากเหลือเกิน ทั้งสองจึงได้เพียงคุยกันผ่านอินเตอร์เน็ท

-

สกาว :  คณากลับจากไปหาสิรันแล้วหรอ

คณา : อื้ม

สกาว : อยู่ห้องโปรเจคสินะ

คณา : อื้มช่ายๆ

สกาว : เป็นอะไรไปรึป่าว  เหมือนเธอดูไม่รื่นเริง

คณา : นอยเรื่องสิรันอ่ะ  ทะเลาะกันนิดหน่อย

สกาว : เรื่องอะไรอีกล่ะ

คณา : ก็แบบสิรันไม่ยอมมาหาเลยอ่ะ ประชดนั่นนี่อีก  หลายอย่างๆ  เค้าก็เลยนอย

สกาว : อย่าคิดมากแล้วกันนะ

-

            สกาวสังเกตความผิดปกติในการสนทนากับคณา พักหลังๆคณาดูพูดคุยกับเธอน้อยมาก  แต่เธอก็พยายามคุยให้เป็นปกติ  แม้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป พูดถึงสิรันให้สกาวฟังบ่อยขึ้นโดยไม่สนใจว่าสกาวจะรู้สึกอย่างไร  สกาวอยากรู้ว่าคณาสนใจใส่ใจเธอเช่นเก่าหรือไม่  จึงกุเรื่องเปรมขึ้นมาเรียกร้องความสนใจ

-

สกาว : คณา เค้านอยๆว่ะเธอ

คณา : เธอนอยไรง่ะ

สกาว : เรื่องพี่เปรมอ่ะ พี่เขาไปฮ่องกง  บอกว่าถ้ากลับมาจะเอาของฝากมาให้ ก็ไม่เห็นเอามาให้อ่ะ  หายเงียบไปเลย T^T

คณา : อ่าวไหงเป็นงั้นอ่ะ

สกาว : เขาคงพูดไปงั้นล่ะ พูดแล้วไม่ทำไม่รู้พูดทำไม  นอยเลยอ่ะเธอ

คณา : ที่อารมณ์ดีๆเพราะเรื่องนี้เองหรอ  ไมพี่เปรมทำงี้ล่ะ

สกาว : ที่อารมณ์ดีก็ไม่ใช่เรื่องนี้หรอก  พี่เปรมเขาก็แบบนี้ล่ะ  เค้าชินแล้วอ่ะ

คณา : เหนื่อยใจแทนอ่ะ  เธอโดนอีกแล้วอ่ะ

สกาว : ไม่หรอก  กับพี่เปรมเค้าชินแล้วจริงๆ  เค้าก็ไม่น่าไปเชื่อที่พี่เปรมบอกเองแหละ

คณา : เธอก็ยังคิดถึงพี่เปรมอยู่อ่ะดิ

สกาว : ก็มีบ้างเวลาไปในที่เคยพบกับเขาอ่ะ  เธอจะนอนกี่โมงอ่ะคณา

คณา : ก็สักพักอ่ะ  พรุ่งนี้สิรันมาหา

สกาว : อ้าวว  ก็ดีเลยสิ เห็นนอยเรื่องสิรัน  ก็หายแล้วสิ

คณา : ก็ดีขึ้นอ่ะ  แต่ก็ยังนอยอยู่ ประมาณว่าถ้าไม่พูดไม่รัยก็ไม่มาหรอกไรงี้อ่ะ

-

            ผลจากการกุเรื่องเปรมขึ้นก็ไม่เป็นผลให้คณาหึงหรือรู้สึกใดๆ  สกาวท้อแท้ใจนั่งน้ำตาไหลหน้าจอคอมพิวเตอร์  เธอรู้สึกอ่อนแอและอยากพบกับคณา  เพราะเธอไม่ได้เจอกับคณามาเป็นอาทิตย์แล้ว

-

สกาว : คณารบกวนอะไรหน่อยดิ

คณา : อ่าฮะ ว่าๆ

สกาว : ตี 4 แบบนี้ เพื่อนสิรันคงนอนไปแล้ว ลงมาคุยกับเค้าหน่อยได้มั้ย แป๊บนึง  อยากเจอเธออ่ะ

คณา : ได้ๆ  เดี๋ยวไปคุยกันใต้หอเธอแล้วกัน มีม้านั่งด้วย  ลงไปรอเลย

สกาว : ค่ะ  ขอบใจนะ

           

------------------------------------------------------------------------------------------

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 365 ท่าน