Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
สาปสกาว
สการินวดี
สองจิต..สองใจ
12
04/11/2554 23:23:51
412
เนื้อเรื่อง
 คณามีสีหน้าเครียดเมื่อต้องเสี่ยงจะไปหาสกาวที่หอกับการที่เพื่อนของเขาซึ่งก็เป็นเพื่อนของสิรันด้วยจะล่วงรู้ความลับที่ปิดบังไว้ แต่เขาก็ไม่อยากให้สกาวเสียใจที่เขาบอกไว้ว่าจะไปหาแต่กลับถูกโดนัทขอติดรถออกไปนอกหมู่บ้านด้วย  หากเขาไปหาสกาวก็เสี่ยงที่โดนัทจะสงสัยเป็นแน่

-

สกาว : เห้อออ  ไม่ต้องมาก็ได้งั้น

คณา : ตอนแรกกะจะอยู่ด้วยสักชั่วโมงอ่ะ  ตั้งใจไว้งั้น

สกาว : ไปรับมั้ยล่ะ

คณา : อย่าเลยๆ  ลำบาก+เสี่ยงด้วยอ่ะ

สกาว : ดูเธอจะกลัวเวอร์ ทำไมแรกๆเธอไม่เห็นกลัวเลยอ่ะ  ยังไปไหนมาไหนกับเค้าได้เลย  แต่ละอย่างที่เธอแสดงออกมา  ไม่อยากจะพูดแล้วอ่ะ

คณา : ก็แรกๆไม่ค่อยมีคนรู้เรื่องเธอกับเค้าหรอก  มีคนถามเค้าก็บอกว่าเพื่อนอ่ะ  แต่ตอนไปรับน้องที่เพื่อนเค้ารับสายเธออ่ะ  พวกมันก็เริ่มสงสัยว่าใช่ สกาว เดียวกับในเฟสบุ๊ครึป่าว  เค้าก็เลยต้องระวังอ่ะ

สกาว : ดูลำบากยากเย็นจังเธอว่ามะ

คณา : ก็จริงอย่างเธอว่าอ่ะ

สกาว : งั้นก็ไม่ต้องคุยกัน  จบ  ไม่ต้องมีปัญหา

คณา : ไหงเป็นงั้นอ่ะ T^T

สกาว : ก็ไม่ถูกหรอ

คณา : มันก็จริง  แต่จะไม่คุยกันเลยเนี่ยนะเธอ

สกาว : คุยหรือไม่คุยก็ค่าเท่ากันแหละคณา   เค้าคุยกะเธอก็มีแต่จะทำให้เธอลำบากใจ  เรื่องนั้นเรื่องนี้ก็มีปัญหาตลอด  ต่อไปจะไม่ไปคอมเมนท์เฟสอีก

คณา : มันไม่ใช่งั้น  เธอมาเมนท์มันไม่เป็นไรเลยเธอ

สกาว : สำหรับเค้าอ่ะ เค้าก็อยากเจอเธอบ้าง  แต่ถ้าไม่เจอกันเลยแบบนี้ก็ไม่ต้องคุยต่อหรอก ก็เหมือนคนไม่รู้จักไปซะดีกว่า ไม่วันนี้ก็วันนึงที่สิรันรู้  เธอก็ต้องเลิกคุยกะเค้าอยู่ดีแหละ มันเปนเรื่องที่เดาตอนจบได้ไม่ยาก

-

            สกาวนั่งพิมพ์ไปน้ำตาก็ไหลไป  เธอท้อแท้กับการคบแบบหลบๆซ่อนๆแบบนี้  เจอกันได้เพียงแค่ห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆและในโลกไซเบอร์  แต่ในโลกความเป็นจริงเธอก็ไม่ต่างอะไรกับวิญญาณเร่ร่อนที่ไม่มีตัวตนแต่คณารับรู้ได้ว่ามี

-

คณา : เห้ออออออออ  เธอพูดอีกก็ถูกอีกอ่ะ  ถ้าสิรันจับได้ก็ต้องเลิกอ่ะ T^T

สกาว : งั้นพอเถอะเค้าเสียใจมามากพอแล้วล่ะ  ของไม่ต้องเอาหรอกเดี๋ยวจะเอาไปทิ้งซะ

คณา : อย่าให้เป็นงั้นเลยนะ  เดี๋ยวเค้าจะไปเอา

สกาว : ไม่ต้องหรอก พอเหอะ  ไม่ต้องคุยกัน ไม่ต้องเจอกันอีกแล้ว

คณา : เค้าไม่อยากให้เธอเจ็บอ่ะ

สกาว : ก็นี่ไง  จบๆไปเลยเค้าก็ไม่ต้องเจ็บอีก  ไม่ต้องทักมาอีกนะ เธอไม่น่าเข้ามาในชีวิตเค้าเลยจริงๆ

คณา : สกาว  เค้าขอโทษ เค้าผิดเองที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้

สกาว : ไม่ต้องขอโทษหรอก  เพราะมันก็ไม่ได้ทำอะไรให้มันดีขึ้นมา

คณา : อืม  แล้วเค้าต้องทำไงเธอถึงจะดีขึ้นได้อ่ะ

สกาว : เค้าไม่ได้เสียใจที่เธอมีแฟนมากเท่าการกระทำของเธอหรอกคณา  ทุกอย่างที่เธอแสดงออก มันแสดงเจตนาต่างๆออกมาแทนคำพูดอยู่แล้ว ไม่ต้องพยายามทำไรทั้งนั้น เค้าจะไปเองจะได้ไม่ต้องมีอะไรให้เธอต้องวุ่นวายอีก

คณา : ขอโทดดดดดดดดด

สกาว : คำขอโทษไม่ได้ช่วยอะไร  ไม่ต้องพูด  จบนะ  ถือว่าไม่รู้จักกันไปเลยแล้วกัน

คณา : อย่าให้ถึงขนาดนั้นเลย

สกาว : เคยคิดว่าอะไรๆจะดีขึ้น  แต่กลับแย่ลงๆ  เสียความรู้สึก

คณา : กับเค้ามันเสียไปแล้วอ๋อ

สกาว : เค้าไม่เข้าใจเธอเลยอ่ะ

คณา : ไม่เข้าใจอะไรบอกมาเลยๆ

สกาว : คนที่เค้ารู้สึกดีต่อกัน เธอบอกคิดถึงเค้า แต่การกระทำมันไม่ใช่อ่ะ เธอเคยโทรหาเค้าบ่อยๆ แต่ตอนนี้ก็ไม่เคย ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดเลยอ่ะ เธอทำแบบนี้จะทำให้ตัวเธอดูเชื่อถือไม่ได้นะ

คณา : แล้วเค้าควรต้องทำไงง่ะ ถึงจะดูน่าเชื่อถืออ่ะสกาว

สกาว : ถ้าไม่คิดจะทำก็ไม่ต้องพูด  ถ้าคิดจะทำแต่ทำไม่ได้ก็ไม่ต้องคิด

คณา : อ้อ  ที่เค้าบอกจะไปหาใช่มั้ย

สกาว : ที่เถียงกันอยู่นี่มาจากเรื่องอะไรอ่ะเธอ

คณา : อืม เข้าใจแล้วๆ

สกาว : พูดไปหมดแล้วเมื่อคืน แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจ  แล้วเค้าจะพูดไปเพื่ออะไร

คณา : เค้าใส่ใจดิ

สกาว : นี่คือการใส่ใจสินะ

คณา : ดูเป็นงั้นไป เค้าทำให้เธอเข้าใจเค้าผิดอ่ะสกาว

สกาว : ถ้าเค้าเป็นเธอ ฝนตกแค่นี้เค้าก็มาได้  แต่มันกลับเป็นปัญหายิ่งใหญ่สำหรับเธอ

คณา : มันไม่ใช่ปัญหาเลย

สกาว : ถ้ามันไม่ใช่ปัญหา รู้มั้ยมันจะเป็นอะไรทันที  มันเป็น “ข้ออ้าง” อ่ะ

คณา : มันไม่ใช่ข้ออ้างเลยอ่ะ

สกาว : แล้วเพราะอะไรถึงมาหาเค้าไม่ได้ เธอก็บอกฝนตก มันก็คือปัญหา  ถ้าไม่ใช่ปัญหามันก็คือข้ออ้าง

คณา : งั้นอยากให้รู้ว่ามันไม่ใช่ข้ออ้างนะ สกาว

สกาว : สรุปเธอก็ไม่มาอยู่ดี พอเหอะ

คณา : เดี๋ยวไปครับ  รอแป๊บนึงนะ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            คณากังวลใจกับโดนัทที่พร้อมจะออกไปด้วยกัน  แต่เขาต้องไปหาสกาวก่อนเพื่อง้อหญิงสาว คณามาถึงห้องสกาวในบรรยากาศอึมครึม

            สกาวนั่งหน้าบึ้งตึงที่เตียง  มองดูคณาที่มาด้วยสีหน้าสำนึกผิด ในความผิดที่เขาไม่รู้ตัว

-

“ไหนของหรอ” คณาถามเสียงอ่อน

-

            หญิงสาวเดินไปหยิบแจกันเล็กๆน่ารักและยื่นให้คณาด้วยสีหน้าเรียบเฉย  คณามองแจกันด้วยรอยยิ้มจางๆ

“ขอบคุณมากนะครับ  น่ารักดี” คณานั่งคุกเข่ากับพื้นและเอามือเท้าแขนลงบนเข่าของสกาว  เค้าจ้องหน้าสบสายตาหญิงสาวอย่างตั้งใจ

“เค้าขอโทษนะสกาว  อย่าโกรธเค้าเลยนะครับ”  คณาอ้อนสกาวจนสกาวเริ่มใจอ่อน

“เก็บไว้ให้ดีนะ เค้าตั้งใจทำให้” สกาวพูดออกมาด้วยสีหน้านิ่งเช่นเดิม

“แน่นอนเลยอ่ะ เก็บไว้อย่างดีแน่ๆ หายโกรธเค้ายัง” คณายิ้มและเข้าหอมแก้มสกาวเบาๆ

“ไม่” สกาวเขินปัดหน้าคณาออก คณายิ้มและมองหน้าสกาวเช่นเดิม

“รู้มั้ยว่าเค้าทำจากอะไรดอกไม้อ่ะ”  สกาวเขินจึงหาเรื่องคุย  คณาก้มมองแจกันอย่างพินิจวิเคราะห์ก่อนจะเบิกตากว้าง

“ขนมที่เค้าให้” คณายิ้มกว้าง

“ใช่  เค้าทำตั้งครึ่งวัน”

“น่ารักที่สุดเลย” คณาหยิกแก้มหญิงสาว สกาวแอบอมยิ้มเล็กๆ

“นี่  ยังไม่หายดกรธนะ”  สกาวปั้นหน้านิ่งอีกครั้ง

“ยังไม่ต้องหายโกรธเค้าตอนนี้ก็ได้นะสกาว  แต่เค้าอยากบอกว่าเค้าไม่อยากให้เธอเสียใจเพราะเค้า  เค้าทำอะไรไม่ดีไปก็ขอโทษด้วย”

“เค้ารู้ แต่เค้าแค่น้อยใจอ่ะ ทุกอย่างมันดูหมดหนทางไปซะทุกอย่าง  เค้าเคยคบคนแบบนี้มา ครั้งนี้เค้ากดดันที่สุดเลยเธอ มันดูยากไปซะทุกสิ่งอย่าง  เค้าท้อแล้วอ่ะ”

“เค้าเข้าใจนะ  แต่เค้าก็ไม่รู้จะทำไงเหมือนกันอ่ะเธอ” คณาเอาหน้าผากโน้มไปชนกับหน้าผากของสกาวและหลับตาลงอย่างอ่อนใจ

“ขอโทษที่เธอต้องลำบาก” สกาวน้ำตาไหลออกมาจนได้  คณาเงยหน้ามองเห็นน้ำตาของหญิงสาวที่ไหลริน เขารีบเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ

“อย่าร้องนะสกาว  เค้าจะทำให้ดีที่สุดในทุกๆเรื่อง ไม่ต้องคิดอะไรนะ  อยู่กันไปเรื่อยๆ”

-

ติ๊ดดดดด  ตี่ๆๆๆๆ  ติ๊ดๆๆๆๆๆๆ

-

            คณาสะดุ้งรีบกดรับสายโทรศัพท์ของโดนัททันที คณาลุกขึ้นเดินไปรอบๆห้องอย่างกระวนกระวาย

“แก จะไปรึยังเนี่ย  อยู่ไหนอ่ะ โทรเข้าห้องไม่รับ”

“อ้อฉันลงมาดูของที่มอไซด์นิดหน่อยอ่ะ  เดี๋ยวจะขึ้นไปแล้ว เดี๋ยวถ้าออกจะโทรไปนะ”

“รีบไปเหอะ ฝนหยุดแล้วเดี๋ยวมันตกลงมาอีกรอบนะ” โดนัทอยากไปกินเหล้าอย่างไวจึงหว่านล้อมคณา

“อื้มๆ เดี๋ยวไปละอีก 5 นาทีนะ”

-

            คณาวางสายจากโดนัทเดินมาเกาะบ่าของสกาวและจ้องมองสกาวอย่างสุดซึ้ง

“เค้าต้องไปทำงานแล้ว เพื่อนโทรตามแล้ว  ของนี่เค้าฝากไว้ที่เธอก่อนนะ  เดี๋ยวจะมาเอา เพราะเค้าไม่ได้เอากระเป๋ามาใส่ หายโกรธเค้าได้แล้วนะครับ” คณาหอมแก้มสกาว ก่อนจะโบกมือลาหญิงสาวที่นั่งหน้าบูดเช่นเดิม  คณาเปิดประตูห้องอย่างช้าๆ

“คณา !”

            หญิงสาวรีบเดินเข้าไปโผกอดคณาไว้แน่น  คณาโอบรับไว้อย่างอบอุ่น

“เดินทางดีๆนะ  ระวังอย่าตากฝนเดี๋ยวจะไม่สบาย” สกาวผละคณาออกช้าๆ

“ครับผม  เธอก็ต้องตั้งใจทำงานล่ะ เดี๋ยวเค้าจะมาเอาของวันหลังนะครับ ขอบคุณมากจริงๆ”

-

            คณาเดินออกจากห้องสกาวไปอย่างสบายใจและโล่งใจ  เขารีบกลับไปหอเพื่อรับโดนัทออกไปพร้อมกัน  โดนัทก็ไม่ได้ติดใจสงสัยใดๆนอกจากมะยมที่บังเอิญมองออกไปเห็นคณาเดินมาจากหอของสกาว

-

           “คณามันเดินมาจากไหนนะ  ทำตัวน่าสงสัยชะมัด”

            มะยมนั่งครุ่นคิดเพียงลำพัง

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

“จากที่พี่ฟังเราเล่ามาอ่ะ พี่ว่าคณาก็ดูแคร์สกาวนะ  แต่สกาวดูเรียกร้องมากมาย”

-

            ขนุนดูดน้ำหวานในแก้มจนหมด และมองสีหน้าสกาวที่กำลังครุ่นคิดภายในร้านนมหน้าหมู่บ้านการัน

“คิดๆไปก็จริง สกาวลืมคิดไปว่าเป็นแค่กิ๊ก ไม่ได้เป็นแฟนจะไปเรียกร้องให้น้องมาสนใจอะไรได้มากมายเท่าสิทธิ์ของการเป็นแฟน”

“ถูก ปล่อยคณาได้หายใจหายคอบ้าง  น้องอาจกำลังกดดันที่เราเรียกร้องแต่น้องให้เราไม่ได้”

“สกาวงี่เง่ามากเกินไปสินะคะ  เอาล่ะจากวันนี้ไปสกาวจะยอมอยู่ในส่วนของสกาว  ในส่วนที่คณาให้ได้ จะไม่เรียกร้องอะไรที่คณาต้องลำบากใจอีกแล้ว”

“ดีแล้วล่ะ  กลับกันเถอะเดี๋ยวพี่ต้องไปทำธุระต่อ”

            ขนุนและสกาวเดินออกจากร้านนม ในจังหวะเดียวกับที่มะยมและโดนัทเดินเข้ามา  มะยมให้ไปมองสกาวด้วยความคุ้นหน้าคุ้นตา

“มองอะไรอยู่จะนั่งตรงไหนแก” โดนัทกระชากแขนมะยมที่หันมองสกาวไม่ละสายตา

“นั่งๆไปเหอะ  ฉันเห็นผู้หญิงคนนึงเหมือนเคยเห็นที่ไหนนึกไม่ออกมันคุ้นหน้าไงไม่รู้อ่ะ”

“สนใจอะไรล่ะ  ถ้าผู้ชายก็ว่าไปอย่าง  นั่งๆสั่งๆ หิวแล้ว”  โดนัทนั่งลงโต๊ะเดียวกับที่สกาวเพิ่งลุกออกไป

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            สกาวโทรหาคณาบ่อยขึ้นด้วยความคิดถึง  แต่ในขณะเดียวกันคณากลับไม่โทรมาหาสกาวเลย  แต่สกาวก็ทำใจยอมรับให้ได้

“เค้ากำลังไปหาสิรันอ่ะ  เธอทำอะไรอยู่”

“ไม่ได้ทำอะไรหรอก  เธอกลับมาออนเอ็มด้วยนะ”

“คือวันนี้สิรันจะมาค้างด้วยอ่ะ  คงไม่ได้ออนเอ็มนะเธอ”

“อ้อ...อื้มจ่ะไม่เป็นไร”

            สกาวทำใจชินชากับการที่คณาต้องไปหาสิรันเป็นประจำ และต้องทนรับรู้ว่าครากำลังอยู่กับสิรันซึ่งเธออดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปว่าจะเป็นเหมือนที่อยู่กับเธอหรือไม่ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องยอมรับให้ได้เพราะเธอผิดที่มาทีหลังไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            “อ้วน ทำไมเวลาเค้ามา  แกไม่เห็นจะออนเอ็ม  ไม่เล่นเฟสบุ๊คเลยอ่ะ”

            สิรันที่นอนดูโทรทัศน์ในอ้อมแขนของคณา ถามขึ้น คณาถึงกับหน้าเสียทันที

“ก็เค้าอยากใช้เวลาอยู่กับเธอมากๆนี่นา เวลาไม่อยู่กับเธอเค้าก็ออนเอ็มไว้คุยกับเธอนั่นล่ะ  เฟสบุ๊คเธอก็ไม่ค่อยตอบเค้าเลยอ่ะ”

“ก็ฉันไม่ได้ว่างมานั่งเล่นเฟสคุยกับสาวๆเหมือนแกนี่”

“ไม่ได้คุยอะไรหรอก พี่ๆน้องๆกันทั้งนั้นล่ะ  บางทีเค้าก็น้อยใจเธออ่ะ  เธอไม่ค่อยสนใจเค้า”

“ไม่สนใจยังไงอ่ะ เค้าก็เป็นแบบนี้ไม่ชินอีกหรอ  แล้วถ้าจะมาชวนทะเลาะแบบนี้ เค้าไม่มาหาดีกว่า”  สิรันลุกขึ้นนั่งและเดินหนีออกไปนอกระเบียง  คณารีบลุกจากเตียงเดินตามไปสวมกอดสิรันจากด้านหลังเพื่อง้องอนทันที

“เค้าขอโทษนะ  เค้าอยากให้เธอสนใจใส่ใจเค้ามากกว่านี้อ่ะ  เค้ารักเธอมากนะสิรัน”

“รักมาก ก็อย่านอกใจนะ เพราะเค้าไม่ชอบให้ใครโกหกหักหลัง  แล้วถ้ารู้ว่าโดนหักหลังเค้าก็จะไม่มีทางให้อภัย” สิรันพูดเสียงหนักแน่น จนคณากลืนน้ำลายไม่ลงคอเลยทีเดียว

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            สกาวและคณายังคงพูดคุยกันใน MSN และไปมาหาสู่กันอย่างเคยๆ แต่ที่ไม่เหมือนเคย คือ ความรู้สึกผิดในจิตใต้สำนึกของคณาที่พลุ่งพล่านมากมาย

“กว่าจะมาหาเค้าได้  รอจนง่วงแล้วอ่ะเธอ” สกาวนอนกอดคณาไว้แน่น

“เค้าทำโปรเจคอ่ะ  แล้วก็กลับพร้อมเพื่อนๆด้วย ต้องรอให้เพื่อนขึ้นห้องกันเรียบร้อยก่อนถึงมาหาเธอได้”

“ลำบากใจแทน  ต่อไปเค้าจะไม่สร้างปัญหาอะไรให้เธออีกแล้วนะ  เค้ายอมเธอทุกอย่าง  อะไรไม่ได้ก็จะไม่ฝืน  เราจะได้อยู่กันไปนานๆ จนกว่าเค้าจะจบ” สกาวพูดด้วยรอยยิ้มจางๆหลับตาพริ้มซบอกหนุ่มน้อย  แต่คณากลับยิ้มไม่ออก

“อื้ม  อย่าคิดอะไรมากเลยนะ สกาว”

“กลัวอย่างเดียว  ถ้า สิรันจับได้” สกาวลืมตาขึ้นด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

“ถ้าสิรันจับได้ เค้าคงต้องเลิกจริงๆอ่ะสกาว”

“เลิก งั้นหรอ เค้าก็คง.....”

“ไม่หรอก  สิรันจะไม่มีทางรู้เรื่องของเรานะ” คณากอดสกาวไว้มั่นด้วยความหวั่นใจ

-

            หญิงสาวได้ยินคำที่คณาบอกว่า “ถ้าสิรันจับได้ เค้าคงต้องเลิกจริงๆ” อยู่ในหัวของเธอตลอดเวลา เธอรู้สึกเหมือนคณาไม่ได้ใส่ใจเลยว่าเธอจะเป็นอย่างไรหากคณาเลิกไป  คณาสนใจเพียงความรู้สึกของสิรันแฟนสาวของเขาเท่านั้น

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            ยิ่งนานวันสกาวไม่ได้เจอกับคณาบ่อยเหมือนเก่า ทั้งที่หออยู่ใกล้กัน  คณาอ้างว่าทำงานจนเช้าทุกวันจึงมาหาสกาวไม่ได้  แม้ทั้งคู่จะคุย MSN กันเป็นปกติ  แต่มันก็เป็นสาเหตุให้สกาวน้อยอกน้อยใจ

            หญิงสาวพยายามเดินไปโรงอาหารวิศวะกรรมวันละหลายๆรอบเพียงเพื่อได้เจอคณา แต่เธอก็ไม่เคยได้พบ  โทรหาก็ได้คุยไม่นาน คุย MSN กันบ้างแต่ก็น้อยลง  ส่วน Facebook ไม่ต้องพูดถึงแทบจะไม่มีข้อความใดๆจากคณามาโพสหน้าเฟสบุ๊คของสกาวแม้แต่น้อย  สกาวเป็นฝ่ายต้องทัก MSN ไปก่อนเสมอ ทั้งที่แต่ก่อนคณาทักมาก่อนเสมอ

-

สกาว : คณาทำไรๆ

คณา : ทำงานจ้า  ต่อวงจร กำลังจะเริ่ม  หาวงจรในกูเกิ้ลอยู่

สกาว : อื้มสู้ๆนะ

คณา : เธอล่ะวิเคราะห์งานอยู่สินะ

สกาว : ใช่แล้ว  งง มากอ่ะ คิดไม่ออก โง่ๆอยู่ 555+

คณา : ตั้งใจล่ะ เดี๋ยวเค้าไปทำงานต่อแล้วนะ  จุฟฟฟฟ ^^

-

            การพูดคุยยังคงเป็นปกติ  แต่เธอกลับรู้สึกว่าคณาดูห่างๆไปจนเหมือนเป็นแค่คนรู้จักธรรมดา  ไม่ได้มีอะไรพิเศษ  สกาวเริ่มน้อยอกน้อยใจที่เธอเจอคณาได้เพียงห้องสี่เหลี่ยม  อีกทั้งช่วงหลังคณาและเธอต่างไม่ว่างและเวลาไม่ตรงกันทำให้ไม่มีเวลาได้พบกันเลย

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            “คณาไม่สนใจฉันเลยอ่ะปีโป้”

            สกาวบ่นพึมพำในห้องนอนของปีโป้เพื่อนสาวหัวใจแมน โดยสกาวมานั่งทำงานคู่ที่ห้องของปีโป้

“ไม่สนใจไงอ่ะ”

“หายไปเลยอ่ะ  แต่ก่อนมีโทรมาหา  ทักเอ็ม  เมนท์เฟสบุ๊ค  ตอนนี้ไม่มีสักอย่าง กลับการเป็นฉันที่โทรไปหา ทักเอ็มไป  เหมือนฉันวิ่งตามแต่คณาวิ่งหนี  รู้สึกไกลเท่าเดิม” สกาวพูดพร่ำไปน้ำตาคลอ

“แกต้องเข้าดิวะ  ว่าคณามีแฟน  บางทีตอนนี้แฟนคณาอาจจะรู้แล้วก็ได้นะ คณามันก็ต้องเลือกแฟนมันอยู่แล้ว  ดูจากสถานการณ์ก็รู้แล้วอ่ะว่าน้องเค้าเบื่อแกแล้วล่ะ”  ปีโป้พูดตรงๆเพื่อให้สกาวคิดได้

“ใช่คณาเบื่อฉันแล้ว  ฉันท้อแล้วอ่ะปีโป้  เคยคิดว่าจะยื้อไว้ได้นานๆ  แต่ตอนนี้มีคณาก็เหมือนไม่มี  ฉันก็อยู่ได้ไม่ตายนี่นา ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ทะเลาะกันตลอด  ดูเหมือนเราไปกันไม่ได้เลย  มีทั้งปัญหาและอุปสรรคมากมาย  และปัญหาสำคัญคือฉันมาทีหลัง”

“นั่นล่ะประเด็นของเรื่องนี้  เพราะแกมาทีหลัง  แกต้องถอยออกมา  ป่านนี้สิรันจะรู้สึกไงอ่ะสกาว  แกเคยคิดถึงหัวอกสิรันบ้างมั้ย  อย่าเห็นแต่ความสุขของตัวเอง  คิดถึงใจคนอื่นบ้าง”

-

            คำพูดของปีโป้ทำเอาน้ำตาสกาวนองหน้า  สกาวเอาFacebook เพื่อนชายของเธอแอด Facebook ของสิรัน  เธอพบว่าสิรันเองก็เหมือนระแคะระคายเรื่องเธอกับคณา อยู่เช่นกัน เธอนึกเห็นใจสิรันขึ้นมา รู้สึกผิดกับเด็กสาวเรียนพยาบาลที่ไม่รู้เรื่องใดๆ

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

“คณา ขอรหัส Facebook แกหน่อยสิ”

            สิรันโทรเข้ามาในค่ำคืนที่คณาปั่นงานแสนยุ่ง  คณาเครียดขึ้นมาทันที

“เธอจะเอาไปทำไมอ่ะสิรัน”

“ก็อยากเข้าไปดูว่าแกคุยอะไรกับใครบ้าง  ฉันสงสัยบางอย่าง”

“สงสัยอะไรเค้าอ่ะ  เค้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะเธอ”

“ก็ถ้าบริสุทธิ์ใจก็เอารหัสมาสิ  แลกกันเดี๋ยวเค้าก็ให้รหัสเฟสกับเธอ”

“อื้ม ได้”

            คณาเสี่ยงเอารหัสให้สิรันไปด้วยความหวั่นใจ  แต่โชคดีที่จังหวะที่สิรันเข้าไปดูนั้นสกาวนั่งทำงานห้องปีโป้จึงไม่ได้ออน Facebook แต่สิรันกลับได้รู้ว่าคณาคุยกับผู้หญิงหลายคน  คณาอธิบายให้สิรันเข้าใจว่าเป็นเพียงเพื่อนๆน้องๆไม่มีอะไรมากมาย  แต่สิรันยังคาใจกับการสนทนาของสกาว ซึ่งมันดูมากมายเกินคนรู้จักกันธรรมดาจะคุยกัน  แต่เธอก็ไม่อยากจะโวยวายเพราะเธอไม่มีหลักฐานยืนยันว่ามีอะไรเกินเลย

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            วันต่อมาคณายังคงพูดคุยกับสกาวใน MSN ตามปกติเช่นทุกวัน  แต่สกาวกลับไม่ค่อยปกติอีกแล้ว

คณา : อ๊ะโหยๆๆๆ  เธอเครียดไรอีกง่ะ  เห็นในเฟสเธอเศร้าอีกแล้วอ่ะ

สกาว : งานน่ะ

คณา : ไหวมั้ยๆ

สกาว : ไหวสิๆ ^^

คณา : สู้ๆไปนะครับ  เค้าไปทำงานต่อละ

-

            สกาวพร่ำเพ้อความเสียใจใน Facebook มากมาย  จนทำให้คณาไม่สบายใจอีกครั้ง คณาเหนื่อยใจจนไม่รู้จะทำตัวเช่นไร  ทางฝ่ายสิรันก็ระแวง ทางฝ่ายสกาวก็น้อยใจ

คณา : สกาว เธอเป็นอารายง่า  เป็นห่วงอ่ะ

สกาว : ม่ายต้องห่วงย่ะ  เค้าไม่ได้เป็นอะไร  เค้าเครียดงาน  งอนเพื่อนบ้าง ทะเลาะกับแม่อีก

คณา : สนใจดิ  เป็นห่วงไง

สกาว : เค้าก็เป็นๆหายๆ  ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ

คณา : จร้า  สู้ๆคร๊าบ

สกาว : งานเธอถึงไหนแล้วอ่ะ

คณา : เตรียมของเสร็จแระ  อุปกรณ์เยอะมากอ่ะ

สกาว : เตรียมเสร็จก็นอน 555+

คณา : ไม่ใช่สิเธอ  ก็เดี๋ยวจะเริ่มต่ออีกพรุ่งนี้ เธอก็ตั้งใจล่ะ

สกาว : เค้า งง งานเค้ามากเลยอ่ะ  มึนๆ งงๆๆ

คณา : อย่าให้มันงงนานไปเดี๋ยวจะไม่เสร็จเอานะ  อย่าเครียดๆ  ไม่ไหวก็ไปพักก่อนค่อยตื่นมาทำ  แต่อย่างีบนานล่ะเธออ่ะ

สกาว : เครียดอยู่ดีล่ะเธอ

คณา : เค้าเป็นกำลังใจให้เสมอล่ะนะ ^^

สกาว : คณา  ถามอะไรหน่อยได้มั้ยมันคาใจ

คณา : ว่ามาเลย

สกาว : นอกจากเธอมาหาเค้าที่ห้องแล้ว  เราไม่สามารถไปกินข้าว  ดูหนัง  เดินเล่นที่ไหนได้เลยหรอ

คณา : มันก็ต้องดูโอกาสน่ะ  ไม่ใช่ว่าไม่ได้เลย

สกาว : เธอคงลำบากสินะ  มันดูตลกๆอ่ะแบบนี้

คณา : ก็นิดหน่อยอ่ะเธอ T^T

สกาว : เค้าไม่เคยเจอแบบนี้เลยอ่ะคณา

คณา : แง้ๆๆ  แล้วเค้าควรจะทำไงอ่ะ

สกาว : เค้าว่าเธอก็ไม่เห็นต้องทำไรเลย  ไม่ได้พูดชวนทะเลาะนะ  เค้าก็ตรงๆอ่ะคณา

คณา : อ่าคร้าบ

สกาว : ดูแล้วเธอก็ไม่จำเป็นต้องมีเค้าในชีวิตอ่ะเธอ จริงปะ

คณา : อ่า  เข้าใจๆ

สกาว : แล้วคนที่ควรทำไงก็เป็นเค้านี่ล่ะ

คณา : ไม่อยากให้เธอคิดมากอ่ะ อย่าคิดมากดิ

สกาว : เค้าไม่ควรไปยุ่งวุ่นวายกับเธอ คณาลองมาเป็นเค้าดิ ไม่คิดก็แปลกอ่ะ

คณา : อืมๆ  เข้าใจจุดของเธอนะ  คิดได้แต่อย่าคิดมากเกินนะ โอเคมั้ย

สกาว : เค้าอยากไม่คิดไรเลยอ่ะ เค้าบอกตรงๆนะที่เค้าเคยคบแฟนคนอื่นมาอ่ะ ไม่เคยเป็นแบบนี้เลยว่ะ แบบเจอกันแค่ในห้อง เข้าใจมะ ปรับตัวไม่ทันเลยอ่ะ

คณา : คร้าบบ  เข้าใจๆ  ใจเย็นนะ

สกาว : เค้ารู้สึกว่าเธอไม่แคร์หรอกว่าเค้าจะรู้สึกไงปล่อยทิ้งเค้าไว้  เค้ารู้สึกแย่ว่ะบอกตรงๆ

คณา : เฮ้ยย  คิดเองอีกแล้วนะ  แคร์ดิสกาว

สกาว : เห้ออออ  พูดยาก  ก็เข้าใจเธอเหมือนกันว่าทำอะไรไม่ได้  ส่วนเค้าก็เรียกร้องไรมากไปเหนื่อยกะเค้าปะคณา  เค้ายังเหนื่อยเลยอ่ะ

คณา : ก็มีบ้างแหละ  ถ้าบอกไม่มีก็กลายเป็นคนตอแหล  แต่ยังไงก็รู้สึกดีกับเธอตลอดอ่ะ

-

            หญิงสาวน้ำตาไหลซึ้งใจคณาที่ต้องทนเหนื่อยกับเธอ  เธอคิดถึงคำพูดของปีโป้ที่ให้มองความรู้สึกของคนอื่นมากกว่าความสุขของตัวเอง  เธอควรจะเลิกเห็นแก่ความสุขส่วนตัวได้แล้ว

สกาว : เค้าก็ไม่อยากให้เธอต้องมาเหนื่อยกะเค้า  ไหนจะงานเธออีก

คณา : ไม่เป็นไรๆ ^^

สกาว : คือ....เค้าไม่อยากให้เป็นงี้อ่ะ  อยากหยุดทุกอย่างแล้วอ่ะ T^T

คณา : เค้าก็เข้าใจว่าเธอเหนื่อยใจอ่ะ  ยิ่งคุยยิ่งเหนื่อยใช่มั้ย

สกาว : ประมาณนั้น  คือเค้าเป็นผู้หญิงประเภทต้องการการเอาใจใส่อ่ะ แต่เธอให้ไม่ได้  ความรู้สึกเราสวนทางกันอ่ะคณาเข้าใจมั้ย

คณา : ก็ถูกของเธออ่ะสกาว  เค้าก็เข้าใจทุกอย่างนะ

สกาว : หลังจากวันนี้เค้าจะพยายามห่างๆเธอแล้วกัน  เค้าไม่ไหวแล้วอ่ะ T^T

คณา : ถ้ามันจะทำให้เธอดีขึ้นเค้าก็ไม่อยากยื้อเธออ่ะ   เค้าไม่อยากให้เธอต้องมาเสียใจคิดมากเพราะเค้าอีก

-

            หนุ่มคราถึงกับถอนหายใจพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดหนทางจะดึงรั้ง  เขาเองก็เหนื่อยกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นด้วยน้ำมือของเขาเอง ส่วนหญิงสาวก็นั่งร้องไห้เสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้

สกาว : ขอบคุณมากสำหรับทุกอย่างนะ

คณา : แล้วเรายังคุยกันได้มั้ย

สกาว : ไม่ดีกว่าอ่ะ

คณา : อืมม เข้าใจเธออ่ะ

สกาว : เธอเป็นคนดี  เป็นคนน่ารัก ดีใจที่ได้รู้จักเธอ แต่เราไปกันไม่ไหวหรอก  เค้าไม่ไหวอ่ะ

คณา : ครับ  เค้าเข้าใจสกาวนะ  และหวังว่าจากนี้เธอคงไม่ต้องมาทุกข์ใจเพราะเค้าอีก  แต่ขออย่าลบเฟสบุ๊คได้มั้ย

สกาว : คณา เค้าจะขอร้องเธอว่าถ้าเค้าโทรหาก็อย่ารับ  ไม่งั้นเค้าจะตัดเธอไม่ได้

คณา : จะพยายามแล้วกัน แต่ไม่สัญญาได้มั้ย

สกาว : เค้ารู้นิสัยเค้าดีว่ายังไงก็จะโทรหาเธออีก  ยิ่งมีเฟสยิ่งไปกันใหญ่  เค้าขอลบแล้วกัน

คณา : งั้นขอแลกกัน  เค้าจะไม่รับสาย  แต่เทออย่าลบเฟสได้มั้ย  ถ้าไม่ได้ก็บอกมาเลยนะไม่เป็นรัยถ้าเธออยากจะลบจริงๆ  เค้าก็เคารพในการตัดสินใจของเธอ

สกาว : ไม่เห็นมีความจำเป็นที่เธอจะมีเฟสเค้าไว้เลยอ่ะ

คณา : ถึงเราจะไม่ได้คุยกัน  แต่เค้าก็ยังอยากรู้ความเป็นไปของเธออยู่ดีอ่ะ

สกาว : เค้าจะลืมเธอไม่ได้นะ เค้าไม่เป็นไรหรอก ก็ทำงานไปวันๆอย่างที่เห็น

คณา : ถ้าเป็นงั้น  เค้าก็ขอให้เธอเป็นคนตัดสินใจ

สกาว : เค้าก็ใช้ชีวิตเดิมๆ  ไม่มีอะไรแปลกไปหรอก

คณา : เอางี้ได้มั้ยสกาว  ถ้าคิดจะลบหรือไม่ลบค่อยๆตัดสินใจนะ  เค้าจะไม่เข้าเฟสทั้งวัน  จะเปิดอีกทีตอนคืนนี้เป็นงั้นได้มั้ย   อย่าเพิ่งทำให้เค้าหายไปตอนนี้เลย

สกาว : ทำไมอ่ะ

คณา : มันพูดยากอ่ะสกาว  เค้าก็ทำใจลำบากนะ  อยากโดนแบบตัดเค้าไปโดยที่เค้าไม่รู้ตัวดีกว่า

สกาว : เค้าไม่ทำใจยากกว่าเธอหรอคณา เค้าเป็นคนลบแต่เค้าเสียใจกว่าเธออีกนะ T^T

คณา : เค้ารู้ว่ามันยากนะ  งั้นทำตามความรู้สึกเธอเลย  ความรู้สึกเค้าตอนนี้ไม่อยากเห็นเธอเจ็บไปมากกว่านี้อีกแล้ว

-

            ชายหนุ่มถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาเล็กน้อย  แต่ก็ต้องเช็ดออกโดยเร็วเพื่อไม่ให้เพื่อนๆสังเกตเห็น

สกาว : ขอบใจนะ เค้าไม่ได้โกรธเกลียดเธอนะ เค้าแค่อยากตัดใจอ่ะ คงไม่นานหรอก เดี๋ยวเค้าก็ทำใจได้ ไงเราก็เป็นคนรู้จักธรรมดาได้ในอนาคต สบายใจทั้งเธอและเค้า  เค้าคิดดีแล้ว

คณา ; สกาว  เจอหน้ากันจะทักเค้ามั้ยอ่ะ

สกาว : คงไม่ค่อยเจอหรอก  เค้าก็เรียนหนัก  เจอก็ทักทายตามปกติแหละ  ไม่ต้องกลัวนะ  โชคดีจ่ะ

คณา : ไม่กลัวอยู่แล้ว  ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งนะ ตั้งใจทำงาน  อย่าหลับเพลินล่ะ  เข้าเรียนอย่าให้ขาด จบแล้วบอกกล่าวกันมั่งนะ แล้วก็ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เค้าทำให้เธอร้องไห้แล้วก็เสียใจ  จะมีเธออยู่ในใจเสมอนะสกาว

สกาว : ขอถามอะไรอย่างดิ  เอาตรงๆนะตอบตามความจริง

คณา : อื้มมม

สกาว : ถ้าเธอไม่มีแฟนตอนนี้  เธอจะรักเค้ารึป่าว.....

-

            คณาเงียบไปพักหนึ่ง  ชายหนุ่มครุ่นคิดว่าจะตอบหญิงสาวไปว่าอย่างไรดี  สกาวปาดน้ำตาที่จะทำให้เธอมองคำตอบในหน้าจอคอมพิวเตอร์ได้ไม่ชัด

-

คณา : ไอคำว่ารักของเค้ามันต้องใช้เวลา  ถ้าไห้รักเลยคงไม่ได้  แต่ถ้าเค้าไม่มีแฟน  คงจะคบเธอแล้วก็ศึกษากันไป

-

            สกาวอ่านคำตอบแล้วก็มืออ่อนระทวย  ไม่มีเรี่ยวแรงจะพิมพ์อะไรต่อไป น้ำตาไหลเอ่อ  เธอคิดโทษโชคชะตาที่กลั่นแกล้งให้เธอมาเจอกับคณาเมื่อสายไป  โทษคำสาปที่ทำให้เธอต้องทนทรมานอยู่แบบนี้  และโทษตัวเองที่เผลอใจไปรักคณาหมดใจ

-

 สกาว : ค่ะ โอเค  โชคดี

คณา : ครับบ..เช่นกันนะสกาว

------------------------------------------------------------------------------------------

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 372 ท่าน

Line PM