Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
สาปสกาว
สการินวดี
หมดแรงรั้ง
11
04/11/2554 23:20:31
527
เนื้อเรื่อง
 เช้าวันใหม่อากาศยามเช้าดูหมองหม่นด้วยบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝน  หนุ่มน้อยลืมตาตื่นขึ้นมาพาลนึกถึงสกาว  เขาเปิดโน๊ตบุ๊คเข้า Facebook เขาค่อยๆคลิกเข้าไปด้วยมือที่สั่นเทาเพื่อดู Facebook ของสกาว  แต่เมื่อคลิกเข้าไปปรากฏว่าเขาไม่สามารถดูได้อีกต่อไป  สกาวลบเฟรนเขาออกไปแล้ว

-

“เห้อออ....ลบจริงด้วยอ่ะ”  คณาถอนหายใจยกใหญ่  เขารู้สึกเศร้าใจแต่เขาก็ยังต้องใช้ชีวิตไปตามปกติ  เขาต้องไปหาซื้อของทำโปรเจคกับมะยมและโดนัท

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมารู้สึกได้ดีว่าตาเธอบวมมาก  เมื่อนึกถึงคณาขึ้นมาเมื่อรู้สึกตัว  น้ำตาก็รินไหลออกมาอีกเช่นเดิม  หญิงสาวไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับตัวไปไหน 

-

ตืดดดดดดด  ตืดดดดดดดดดดดด...........

-

            มือถือของเธอสั่นขึ้นมีใครบางคนโทรเข้ามา  เธอยังแอบหวังลึกสุดใจว่าจะเป็นคณา  แต่ก็ไม่ใช่อย่างที่หวัง

“ฮัลโหล  สกาววันนี้กินข้าวเที่ยงกัน  พี่จะเข้าไปแถวคณะสกาวอ่ะ”  ขนุนโทรเข้ามาสายๆของวันด้วยน้ำเสียงเริงรื่น

“อ้อ...จริงๆสกาวไม่มีเรียนอ่ะค่ะวันนี้  แต่เดี๋ยวเข้าไปซื้อกระดาษมาทำงาน  สกาวมีเรื่องจะคุยกับพี่ขนุนด้วย”  น้ำเสียงสกาวแสนเศร้า

“ร้องไห้ปะเนี่ย  เป็นอะไรไปอีกน้องพี่”

“เรื่องคณาค่ะ  ไว้เจอกันจะเล่าให้ฟัง”  สกาวสะอื้นไห้จนขนุนตกใจ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            “วันนี้ซื้อตามนี้นะ” 

             มะยมยื่นกระดาษที่จดรายละเอียดสิ่งของให้คณา  หนุ่มน้อยมองกระดาษด้วยสีหน้านิ่งเฉยไม่ร่าเริงอย่างทุกวัน จนมะยมสังเกตเห็นความผิดปกติ

-

“เป็นอะไรปะวะแก  ไม่สบายรึป่าว”

“ป่าวๆ  ปวดหัวนิดๆอ่ะ” คณาฝืนยิ้มให้เป็นปกติ

“เห็นสิรันบอกจะมากินข้าวเย็นกับเราด้วย”

“รู้แล้วล่ะ”  คณาเดินนำไปบนริมถนนในตลาด

“แก ไอคณาเป็นอะไรของมันดูเศร้าๆ”  มะยมสพกิดบอกโดนัทซึ่งกำลัง Chat คุย BB กับเพื่อนไม่ได้มองทาง

“ไม่เป็นไรมั้ง  ทะเลาะกับสิรันรึป่าวล่ะ”

“ไม่นะ ก็ยังนัดเจอกันเย็นนี้เลย  มันมีไรไม่ค่อยปรึกษาเพื่อนชอบเก็บไว้คนเดียวตลอดอ่ะ”

“ก็ปล่อยมันเหอะแก  จะไปสนใจอะไรมันมากยะ”  โดนัทรีบเดินตามคณาไปทันที

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            ภายในโรงอาหารคณะวิศวะกรรม  ผู้คนบางตา  หญิงสาวสกาวนั่งทานอาหารเที่ยงกับขนุนพี่ที่สนิทด้วยอาการเซื่องซึม

“โทรมมากน้อง  ตาบวมเป็นลูกเลยอ่ะ”  ขนุนวิพากวิจารณ์

“ก็อย่างที่เล่านั่นล่ะพี่ขนุน  สกาวยังทำใจไม่ได้เลย  ตื่นมาก็ร้องไห้อีกแล้ว”  สกาวน้ำตาซึมอีกครั้ง

“ไม่เอาไม่ร้องนะ อดทนหน่อยเดี๋ยวมันก็ผ่านไปแค่ไม่นานหรอก  เชื่อพี่สิ  ว่าแต่คณาก็ยอมเลิกคุยแต่โดยดีใช่มั้ย”

“ใช่ค่ะ  น้องบอกไม่อยากให้สกาวเสียใจ  ไม่รั้งด้วยอ่ะ”  สกาวน้ำตาไหลออกมาทันที  เธอรีบปาดน้ำตา

“งั้นก็ปล่อยไป  จบซะทีนะ  เดี๋ยวก็ดีขึ้นนะ”

“สกาวกลัวสกาวจะทำใจไม่ได้อ่ะ  สกาวยังอยากคุยกับคณาต่อ  แต่คงไม่มีทาง”  สกาวยังร่ำไห้อย่างน่าสงสาร

“สกาว  ถ้ายังฝืนเดินต่อไป  อะไรมันจะเกิดสกาวรู้ดี  จบตอนนี้ดีแล้วเจ็บแต่น้อยกว่าการที่คุยต่อไปแน่นอน  แต่ถ้าไม่ไหวก็ทำตามใจเถอะ  แต่ก็ต้องยอมรับผลสุดท้ายด้วยนะว่าจะต้องเสียใจมากกว่าตอนนี้หลายเท่า”  ขนุนถอนหายใจบอกน้องสาวอย่างเห็นใจ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            สกาวนั่งนิ่งภายในห้องนอนของเธอเงียบๆในยามบ่ายหลังจากกลับจากทานอาหารเที่ยงกับขนุน  เสียงฟ้าร้องทำให้เธอสะดุ้งและอดเป็นห่วงคณาไม่ได้  หญิงสาวหยิบมือถือมากำไว้มั่น

-

            ‘ ไม่ได้นะสกาว  ห้ามโทรไปเด็ดขาด  เลิกแล้วก็ต้องขาด  อย่ากลับไป’

-

            ไม่นานนักฝนก็พรำลงมาอย่างหนักหน่วง  สกาวเปิดม่านเฝ้ามองน้ำฝนที่ไหลหรั่งราวฟ้ารั่ว  เธอไม่สบายใจเพราะรู้ว่าคณาไปหาซื้อของทำโปรเจคกับเพื่อนๆ สุดท้ายสาวน้อยไม่อาจห้ามใจได้  เธอกดโทรหาคณา

            หนุ่มคณาเดินหาซื้อของเหงื่อไหลไคลย้อย  รู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนของมือถือ เมื่อเขาเห็นชื่อคนที่โทรมาหนุ่มคณายิ้มออกมาจางๆ  แต่ก็ต้องระแวงกลัวเพื่อนทั้งสองจะได้ยิน

-

“โดนัท  มะยม  เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ  เดินแถวนี้ล่ะเดี๋ยวมา”  คณารีบเดินปลีกตัวออกจากเพื่อนๆ  และรับสายสกาวอย่างเร่งรีบ

“ฮัลโหล ว่าไงสกาว”

“เอ่อ!....ฝนตกอ่ะ  เธออยู่ไหนอ่ะ”  สกาวพูดเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น

“เค้าเข้ามาในห้างเล็กๆแถวนี้อ่ะ  ขายพวกวงจร  ไม่ได้เปียกฝนครับ เธอล่ะเป็นไงบ้าง  ทำอะไร”

“เค้าอยู่หออ่ะ  ไม่ได้ไปเรียน  คณาเค้าลบเฟสเธอไปแล้วนะ”

“อื้ม...เธอใจร้ายอ่ะ” 

“เค้า...เค้าคิดถึงเธอนะ”  สกาวน้ำตาไหลออกมาจนได้

“ครับเค้าก็คิดถึงเธอ  แต่เค้าเข้าใจที่เธอทำ  เค้าไม่เห็นแก่ตัวหรอกนะ  ถ้าเธอทำแล้วสบายใจก็ทำเถอะ  แต่เค้าก็ไม่อยากให้เธอไป”

“เค้าสับสนอ่ะ  เค้าก็ไม่รู้จะทนได้มั้ย  ไม่อยากไปเหมือนกันอ่า”

“ฮ่าๆๆ  ก็ไม่ต้องไปไหน  สิครับ  เค้าอยู่ที่เดิมเสมอ  สบายใจก็ทักทายมาเช่นเดิม”

“เอาเป็นว่าเค้าจะไม่มากมายกับเธอ  จะรักษาระยะให้มันดีกว่านี้  จะได้ไม่มีปัญหา”

“แล้วแต่เธอเลย เค้าไงก็ได้อ่ะสกาว”

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            หญิงสาวตัดสินใจกลับไปอีกครั้งตามที่หัวใจเรียกร้อง  เธอทนไม่ได้หากไม่มีคณาอยู่ในชีวิต  แม้จะผิดแต่เธอก็ต้องฝืนใจทำสิ่งไม่ถูกต้องเพียงเพื่อให้ใจตัวเองอยู่ได้

            คณาเดินกลับมาหาเพื่อนๆที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าแจ่มใสมากกว่าเดิม

“เหลืออีก 2 อย่าง ลุยโลดเพื่อนๆ”  คณายิ้มกว้างเดินนำมะยมและโดนัทไป

“แก  ไอคณามันไปกินอะไรในห้องน้ำมาปะแก  อยู่ๆก็คึก  เมื่อกี้ยังหงอยๆอยู่เลย”  มะยมเกาหัวด้วยความไม่เข้าใจ

“กินขี้มามั้งแก  ลองกินดูมั้ยเผื่อจะคึกบ้าง  ฮ่าๆๆๆ” โดนัทหัวเราะร่า

“กินเองเถอะย่ะ ไอบ้า”

-

            ถึงเวลานัดหมาย  สิรันมาพบกับคณาและเพื่อนๆที่ห้างและไปทานอาหารญี่ปุ่นกันอย่างครื้นเครง

“สิรัน เมื่อไหร่แกจะว่างไปกินเหล้ากับพวกเราที่มหาลัยสักทีหะ”  โดนัทถามขึ้น

“แกฉันเรียนหนักจะแย่  รอว่างๆก่อนสิ  อยากเมาเหมือนกัน ช่วงนี้เซงๆบ่อย” สิรันเหลือบตาไปมองคณาซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ

“เป็นอะไรไปอีกอ่ะ  เซงอะไรครับผม”  คณาหันไปถามสิรันเชิงง้อเย้าหยอก

“ป้าว  พอดีรู้สึกช่วงนี้แฟนฉันฮ๊อตมากเลย  สาวๆเพี๊ยบเลยใน Facebook  ใช่ปะมะยม”

“อ้อ  ก็เห็นๆบ้าง”  มะยมรับมุขสิรันไม่ทัน

“แกก็น่าภูมิใจนะที่มีแฟนหล่อ  ฮ่าๆๆๆ  ว่าแต่ผู้หญิงพวกนั้นจะเอามันหราคณาอ่ะ  ฮ่าๆๆ”  โดนัทพยายามเปลี่ยนสถานการณ์ให้ครึกครื้น  แต่คณากลับหน้าเสียลง

“ไม่มีอะไรสักหน่อย  ก็พี่ๆน้องๆกันทั้งนั้น  ถามมะยมกับโดนัทสิ  เค้าก็อยู่กับพวกมันตลอด  สิรันจะมาคิดอะไรมากล่ะ”  คณาเริ่มพูดใส่อารมณ์

“ทำไมต้องโมโหด้วย  ถ้าไม่มีอะไรอ่ะ  แค่แซวเล่นๆ หรือมันมีอะไรหรอ”  สิรันเริ่มจริงจังจ้องหน้าคณา

“ไม่มีครับสิรันคิดมากอ่ะ”  คณาบีบแขนสิรันเชิงง้อ

“ไม่มีไรหรอกสิรัน  คณามันก็อยู่กะพวกฉันตลอดแหละ  นอกจากตอนนอนอ่ะนะ”โดนัทเหมือนจะพูดได้ดีแต่ตอนท้ายกลับตั้งประเด็น  มะยมหันไปทำหน้ายักษ์ใส่โดนัท

“นั่นสิ  นอนเร็วด้วยบ่อยด้วยช่วงนี้”  สิรันยังกัดไม่ปล่อย

“เค้าพักผ่อนไม่พอนี่สิรัน  เอาสิเค้าไม่นอนก้ได้นะ  ถ้าจะทำให้เธอสบายใจอ่ะ” คณาถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ล้อเล่นหน่า ไออ้วน  แกล้งหยอกเล่นเฉยๆทำเป็นจริงจังไปได้”  สิรันหยิกแก้มคณาเชิงหยอกและหัวเราะร่า

“แกล้งนะสิรัน  อย่าให้แกล้งบ้างนะ” คณายิ้มอย่างโล่งใจ  ในขณะที่สิรันเองก็สบตากับมะยมเป็นอันรู้กันว่าคอยเฝ้าดูอาการคณากันอยู่

-

 

ตืดดดดด  ตืดดดดดดดดดดด...............

-

            มือถือสิรันสั่นขึ้น  สิรันหยิบขึ้นมาดูเป็นเบอร์ หวานอีกตามเคย  คณาแอบมองเห็นเกิดข้อสงสัยในใจ  สิรันรีบลุกจากโต๊ะไปคุยนอกร้าน  คณามองสิรันด้วยความหวั่นใจ  เมื่อสิรันเดินกลับมาคณาไม่ปริปากถามใดๆ เพราะอยากคุยเป็นการส่วนตัว

            มะยมและโดนัทแยกตัวไปเดินซื้อของใช้ส่วนตัว  ปล่อยคณาและสิรันเดินกันตามลำพัง  คณาจึงตัดสินใจถามสิรัน

-

“เธอ  คนที่ชื่อหวานเป็นรุ่นพี่หรอ”

“ใช่ไง  ก็เคยบอกไปแล้วนี่  ทำไมหรอ”  สิรัยเดินดูดน้ำหวานอย่างสบายใจ

“เค้าเคยเห็นหน้าปะ”

“ไม่นะ  เป็นพี่พี่เก่าๆแล้วอ่ะ  คอยให้คำปรึกษางานเรื่องพวกเครื่องมือแพทย์อ่ะ  ทำไม สงสัยอะไรไม่ทราบ  โทรไปคุยกับพี่เค้าเลยมั้ยล่ะ”  สิรันยื่นมือถือให้คณาอย่างมั่นใจ

“ไม่ได้อะไรสักหน่อย  ถามดูก็เท่านั้นล่ะครับ”  คณาจูงมือสิรันเดินไป  สิรันแอบถอนหายใจเบาๆ

“เมื่อไหร่แกจะเดินหลังตรงสักที  เสียบุคลิก ไอค่อม”  สิรันตบหลังคณาหยอกเล่นกันไป

“ก็เค้าเป็นแบบนี้อ่าเธอทำไงได้ล่ะคะ คุณผู้หญิง”  คณาและสิรันยังคงรักกันหวานชื่น  ซึ่งทำให้คณาตายใจว่าสิรันไม่ได้ติดใจอะไรในตัวเขา

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            สกาวนั่งกินขนมของฝากของคณาอย่างสบายใจ  และคิดขึ้นมาว่าจะนำซองขนมมาทำเป็นดอกไม้เป็นของที่ระลึกให้คณา

-

                  “เราคุยกับคณามา 1 เดือนแล้วนะเนี่ย  ทำของขวัญครบ 1 เดือนให้คราดีกว่า”

-

            หญิงสาวซื้ออุปกรณ์ทำดอกไม้มานั่งถ่างตาทำของขวัญให้คณาในยามเย็นด้วยรอยยิ้ม คณากลับมาจากไปซื้อของก็ทัก MSN สกาวมาอย่างปกติ

-

คณา : สกาวค๊าบ  ทำไรคับผม

สกาว : นั่งเล่นๆเปื่อยๆไปอ่ะ  ว่าไงล่ะซื้อของได้ครบมั้ย

คณา : ครบเลยล่ะ  คืนนี้ยาวเลยต่อวงจรกับเพื่อนๆ  โปรเจคใกล้ส่งเปเปอร์แล้วหนักเลย

สกาว : สู้ๆนะ  อยากไปดูเธอต่อวงจรจัง

คณา : ก็ไม่มีอะไรหรอก  กินข้าวยัง

-

            คณาพยายามเปลี่ยนเรื่อง  เมื่อสกาวขอไปหาที่ห้องโปรเจค  ซึ่งสกาวรู้สึกไม่เข้าใจว่าทำไมคณาถึงมักไม่ให้เธอไปหาที่ห้องโปรเจค  ไม่ไปกินนมกับเธอที่ร้านนมหน้าหมู่บ้าน  มันทำให้เธอรู้สึกน้อยใจและเก็บกด  เมื่อรู้สึกว่าเธอสามารถเจอคณาได้เพียงแค่ที่ห้องของเธอเท่านั้น  แต่เธอก็พยายามทำความเข้าใจว่าคณาอาจไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเธอและเขามากนัก

-

สกาว : กินไปแล้วล่ะ  เธอล่ะ

คณา : กินกับเพื่อนๆแล้วก็สิรันมาแล้วล่ะ  คืนนี้ลุยงานยาวเลย

สกาว : เค้ามีของให้เธอด้วยนะ  เค้าทำเองเลยนะ  เธอว่างมาเอาเมื่อไหร่หรอ

คณา : จริงอ่ะ  มันเป็นของอะไรอ่ะ

สกาว : ไม่บอกต้องมาเอาเองก็รู้เองหน่า  ว่างๆก็แวะมาเอานะ หรือให้เค้าเอาไปให้ที่หอเธอ

คณา : เอ่อ..เค้าไปเอาที่หอเธอดีกว่านะ  เดี๋ยวเค้าว่างจะบอกอาจเป็นคืนนี้ล่ะ ถ้าทำโปรเจคเสร็จเร็วจะไปเอาละกันนะ

สกาว : ได้ครับผม  คณาถ้าเค้าทำให้เธอลำบากใจเธอบอกได้นะ อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว  มีอะไรก็บอกเค้าได้  เค้าไม่อยากให้เธอต้องทะเลาะกับสิรันนะ

คณา : ไม่เลย  สบายมากครับ  ไม่มีอะไรเลยเธออย่าคิดมากนะ  แล้วก็รับแอดเฟสบุ๊คด้วยนะครับเดี๋ยวเค้าแอดไปใหม่

สกาว : จร้า ^^  ไม่รู้จะลบทำไมเนอะ

คณา : นั่นสิๆ ^_^

-

                        สกาวทำของขวัญครบรอบ 1 เดือนเสร็จสิ้น  เป็นแจกันเล็กๆที่มีดอกกุหลาบสีแดงเล็กๆปักอยู่  เธอหวังว่าคณาจะมาเอาของขวัญ

คณา : เธอทำไรๆ

สกาว : ไม่ได้ทำอะไรว่างๆ  อิจฉาปะ  เดี๋ยวพี่ขนุนจะชวนไปกินเบียร์ร้านใกล้ๆหอเนี่ย

คณา : อย่าเมามากล่ะเธอ เข้าใจมั้ย

สกาว : ไม่เมาหรอกระดับนี้แล้ว  อย่าลืมมาเอาของที่เค้าทำให้นะ

คณา : เอ่อ....เค้าไม่แน่ใจนะ  ถ้าไม่ได้ไปวันนี้จะไปเอาพรุ่งนี้แล้วกัน

สกาว : อ่าว!...อื้มก็ตามแต่เธอสะดวกเหอะ

-

            สกาวนั่งคอตกทันทีเมื่อเห็นท่าทีของคณาไม่ได้สนใจจะมาเอาของที่เธอตั้งใจทำให้อย่างที่เธอคาดหวัง  หญิงสาวจึงไปกินเบียร์กับขนุนด้วยความขุ่นเคืองในใจ

-

คณา : อยู่ไหนๆ

สกาว : กินเบียร์กับพี่ขนุนอ่ะ

คณา : กินแบบมีสาระปะเนี่ย

สกาว : ไร้สาระอ่ะ

คณา : ทำไมงั้นล่ะค๊าบ  อย่าเมามากนะ

สกาว : คิดถึงเค้ามั้ยยย

คณา : คิดถึงนิสสสสส นึง  อิอิ

สกาว : ถ้าคิดถึงนิดนึงก็ไม่ต้องคิดหรอก  มันเปลืองความคิดถึง  รอให้คิดถึงจริงๆแล้วค่อยพูดดีกว่านะ

คณา : อ้าว..

สกาว : แล้วสรุปจะมาหาเค้าปะ

คณา : ไม่แน่ใจอ่ะ  วันนี้งานเยอะด้วยอ่ะ

-

            หนุ่มคณาไม่กล้าจะกลับเร็วเหมือนก่อนๆเพราะรู้สึกได้ว่ามะยมและโดนัทคอยจับตามองอยู่ตลอดเวลา  แม้แต่ตอนเขาไปเข้าห้องน้ำก็ต้องปิดโน๊ตบุ๊คให้ดี  เขาระแวงและกลัวไปเสียทุกอย่าง  และมันทำให้สกาวน้อยใจ

-

สกาว : เธอก็ไม่อยากมาอยู่แล้วนี่นะ

คณา : โอ๊ยยยยย  ไม่ใช่อย่างนั้นนะค๊าบบบบ

สกาว : เค้ารอนะ  มาหาเค้าด้วย

คณา : ถ้าเสร็จเร็วจะไปนะ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            สกาวเสียใจที่เธอแอบคาดหวังไว้ว่าการกลับมาคุยกันของเธอกับคณาครั้งนี้อะไรๆจะดีขึ้น  แต่กลับกลายเป็นว่าคณาตีตัวออกห่างมากขึ้น หญิงสาวกลับรับไม่ไหวทั้งที่พยายามทำใจให้เข้มแข็ง  สกาวดื่มเบียร์ไปมากมายจนเมาและกลับห้องไปเฝ้ารอคณาด้วยใจจดจ่อ  แต่ไร้วี่แวว  คณาไม่ได้ออนเอ็มและ Facebook หญิงสาวจึงโทรไปหาคณาในเวลาตี 4 แต่เป็นช่วงจังหวะที่คณากินอาหารรอบดึกกับมะยมและโดนัท  คณาจึงปิดเสียงเงียบไปไม่รับสายสกาว

-

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เรามาทำต่อดีกว่าเนอะ  ง่วงนอนแล้วอ่ะ”  มะยมบ่นพึมพำในโต๊ะอาหารจากการสังเกตเห็นคณาเก็บมือถือไว้ในกระเป๋าสะพายจากที่ตั้งไว้บนโต๊ะ

“ไม่เห็นง่วงเลย  ไปดูหนังห้องคณาดีกว่า  ดู RUNNING MAN กัน”  โดนัทหันไปชวนคณาซึ่งนั่งสีหน้าไม่ดี

“หา...อ้อ! จะมาก็ได้  ศิลาไม่อยู่ด้วยกลับบ้าน”  คณายิ้มฝืนๆ

-

            ทั้งสามเดินทางกลับไปถึงหน้าหอ  คณาเหลือบมองไปยังห้องสกาวที่ปิดไฟเงียบเขาจึงคิดว่าสกาวคงนอนไปแล้ว 

“เปลี่ยนใจแล้วล่ะไม่อยากดูแล้วอ่ะ  ฉันนอนดีกว่าหน้าจะได้เด้งๆ”  โดนัทเปลี่ยนใจกะทันหัน  คณาขมวดคิ้ว งง กับเพื่อนหนุ่มหัวใจสาวของเขา

“อ่าว ! อะไรของแกเนี่ย  เปลี่ยนใจเร็วจัง”  คณาบ่นและส่ายหน้าไปมา

“เดี๋ยวแกนอนเลยปะอ่ะ” มะยมถามคณาขึ้นเมื่อทั้งสามมาหยุดคุยกลางบันได  เพื่อเตรียมแยกย้าย

“ก็คงนอนเลยล่ะ  พักผ่อนๆ” คณายิ้มร่า และแยกตัวขึ้นชั้น 4 ไป

“เห็นมั้ยยัยมะยม  บอกแล้วว่าคณามันไม่ได้ไปไหนหรอก  แกก็คิดมากไป”  โดนัทกระซิบบ่นเมื่อคณาเดินขึ้นไป

“ก็สิรันมันให้คอยดูนี่หว่า  พักหลังๆชอบเห็นคณามันเดินนอกหอดึกๆ  มันก็น่าสงสัยบ้างล่ะ  ปกติก็ชวนเราไปด้วยตลอดอ่ะ  แต่ไม่มีอะไรก็ดีแล้วล่ะ  สิรันจะได้สบายใจ”  มะยมและโดนัทยืนคุยกันและแยกย้ายเข้าห้องตัวเองโดยที่ไม่รู้เลยว่า คณายืนแอบฟังอยู่จากชั้น 3

            ‘นี่สิรันสงสัยเราอยู่หรอเนี่ย  เห้ออ! ทำไงดีล่ะเนี่ย’

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            สกาวนั่งรอมองนาฬิกาในห้องมืดๆ  รอแล้วรออีกคณาก็ไม่โทรมาหา  ไม่ติดต่อมาเลยสักนิด  จากที่คณาไม่รับโทรศัพท์ทำให้สกาวคิดไปว่าคณาอาจนอนไปแล้ว  แต่เธอก็เสี่ยงโทรไปอีกรอบ คณารับสายอย่างรวดเร็ว

-

“คณา  เธออยู่ไหนหรอ”

“เอ่อ...เค้าอยู่หอแล้วล่ะเธอ”

“แล้วทำไมไม่รับสายเค้าล่ะ  ทำอะไรอยู่หรอ”  สกาวถามน้ำเสียงเรียบจนคณารู้สึกกดดัน

“เค้าก็ไม่ได้ทำอะไรอ่ะ  เดี๋ยวก็จะนอนแล้ว”

“กลับมานานรึยัง”

“เพิ่งกลับมาเลย เหนื่อยมากๆอ่ะ”

“ทำไมเธอไม่โทรมาบอกเค้าสักหน่อยว่าเธอจะมารึป่าว  เธอรู้มั้ยว่าเค้ารอเธอเป็นชั่วโมงเลยอ่ะ เธอไม่เคยใส่ใจในคำพูดของเธอเลย”  สกาวอัดอั้นตันใจทนไม่ไหวจึงระเบิดอารมณ์ออกไป

-

“ก็เค้ากะจะไปเอาพรุ่งนี้อ่ะสกาว  เค้าขอโทษแล้วกัน  เค้าแคร์เธอนะ”

“เธออย่าพูดเลยดีกว่า  เธอแคร์อะไรเค้าตรงไหนหรอคณา  เธอเปลี่ยนไปรู้ตัวมั้ยอ่ะ  หลังจากกลับจากรับน้องเธอเปลี่ยนไปเลย  เค้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ไม่เคยบอกให้เค้าได้รู้  เค้าบอกแล้วว่าเธอมีปัญหาอะไรก็ให้บอกเค้า  แต่นี่เธอไม่บอกแต่ทำตัวแปลกไป”

-

“เค้าเหมือนเดิมนะสกาว  ไม่ได้เปลี่ยนเลย  เธอพูดออกมาให้หมดเลยว่าเธอคิดอะไร  เค้าเปลี่ยนไปยังไงอ่ะ”

“ก่อนหน้านี้เธอยังมารับมาส่งเค้าไปเรียนด้วยกัน  เรายังเดินไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อหน้าหมู่บ้านด้วยกัน  เธอยังมาหาเค้าได้ไม่มีเงื่อนไข  แต่ทำไมตอนนี้มันมีเงื่อนไขไปซะทุกอย่างเลย  เค้าไม่แน่ใจว่าเธอมีเค้าไว้ทำไมอ่ะ  เธอชอบเค้าหรือแค่เห็นเค้ามีค่าในวันที่เธอไม่มีใคร เธอคิดอะไรกับเค้ากันแน่อ่ะคณา”  สกาวพูดออกไปด้วยอาการเมา

-

“สกาว  เค้าจะบอกเธอก็ได้ว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้น  ก่อนอื่นเค้าบอกก่อนว่าเค้าแคร์เธอมากนะ  แต่ที่ทุกอย่างต้องมีเงื่อนไขอย่างที่เธอบอกอ่ะ  เพราะตอนที่ไปรับน้องเธอโทรมาหาเค้าใช่ปะแล้วเพื่อนเค้ารับสาย  และเพื่อนเค้าคนนี้เป็นเพื่อนโรงเรียนของสิรัน  สิรันก็สงสัยเค้าอ่ะ  ตอนแรกเรื่องเค้ากับเธอก็ไม่มีใครรู้  ตอนนี้เขาเริ่มสงสัยกันแล้ว  เค้าก็เริ่มลำบากแล้วล่ะเธอ”

-

“อย่างนี้เองหรอ  มันลำบากมากสินะ  งั้นเค้าไปจริงๆก็ได้นะ  เธอจะได้ไม่ต้องคอยระแวงเพื่อนแบบนี้”

“ไม่หรอกสกาว  เรายังคุยกันได้  แต่คงไม่ได้ไปไหนมาไหนอย่างโจ่งแจ้งเหมือนก่อน  เค้าอยากให้เธอมีความสุขอ่ะ  ไม่อยากเห็นเธอเสียใจร้องไห้แบบนี้เลย  เค้ายังจำคำสัญญาที่ให้กับเธอได้นะ  ว่าจะอยู่กันไปจนกว่าเธอจะจบอ่ะ  เค้าก็อยากจะทำตามสัญญา”

“แต่ถ้าเธอไม่เต็มใจที่จะมีเค้าต่อไป  ก็ไม่เป็นไรนะคณา  เค้าไม่อยากให้เธอมาลำบากเพื่อเค้าหรอก  ไม่มีเธอเค้าไม่ตายหรอกจริงๆ”

“สกาว  ฟังนะ  เค้าจะทำให้ดีที่สุด  อะไรทำให้ได้เค้าก็จะทำให้เธอ อะไรทำไม่ได้เค้าก็จะบอกโอเคมั้ย  เค้าอยากให้เธอมีความสุขนะสกาว”

“เค้าแย่มากเลยเนอะ  เรียกร้องมากมาย  ไม่เคยรู้เลยว่าเธอต้องลำบากแค่ไหน  ไม่ต้องทำอะไรเพื่อเค้าก็ได้  ขอบใจมาก”

“ไม่เป็นไร  เค้าเต็มใจนะสกาว  เธอสบายใจเถอะ  เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เค้าไปเอาของที่เธอนะ  อย่าน้อยใจเค้าเลยนะค๊าบ  โอเคมั้ย”

-

            บทสนทนาที่ดูตึงเครียดก็จบลงด้วยดี  แม้สกาวจะเข้าใจคณามากขึ้น  แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจต่อความรู้สึกของคณาที่มีต่อเธอ  คณาเองถอนหายใจอย่างลำบากใจ  เรื่องนี้ทำให้เขานอนไม่ค่อยหลับ  ทั้งสิรันแฟนสาวที่เขารักมากเกินกว่าจะให้มารับรู้เรื่องราวที่เขาก่อขึ้น  อีกฝ่ายเป็นสกาวผู้หญิงที่น่าสงสารที่เขาทำร้ายไม่ลง  หากวันหนึ่งความแตกเขาจะทำอย่างไร

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            “ไม่ได้นอนรึไงแก  โทรมเชียว” 

             มะยมถามขึ้นกลางโต๊ะอาหารเย็นเมื่อเห็นสีหน้าคณาดูโทรม

“นอนสิ  สงสัยจะนอนไม่ค่อยพอสะสมอ่ะแหละ”  คณายิ้มกลบเกลื่อนความวิตกต่างๆ

“คืนนี้แกต้องไปทำงานที่สนามบินใช่ปะ”  โดนัทถามขึ้น

“ใช่ๆ  วันนี้คงไม่ได้ไปทำโปรเจคนะ”

“ดีเลยเพราะฉันก็จะไปกินเหล้า  เอาเป็นว่าวันนี้พักผ่อนตามอัธยาศัยดีกว่าเนอะ”  โดนัทยิ้มร่า

“ได้เลย ฉันจะได้พักบ้าง”  มะยมเห็นด้วยทันที

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            หนุ่มคณานั่งออน MSN คุยกับสิรัน  เมื่อเห็นว่าสกาวออนจึงทักสกาวทันที

คณา : อาโหล 1... 2...3...4  อยู่มั้ยๆ

สกาว : อื้มว่าไง

คณา : ทำไรอยู่จร้า

สกาว : ไม่ได้ทำไรอ่ะ  เพิ่งอาบน้ำเสร็จ  เมื่อคืนเค้าเมาอ่ะจำไม่ได้ว่าพูดอะไรไปบ้าง  ถ้าพูดอะไรไม่ดีไปก็ขอโทษด้วยแล้วกันนะคณา

คณา : อย่าคิดมากเลย  พูดออกมาน่ะดีแล้วจะได้รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

สกาว : อืม  ลืมๆไปเหอะ

คณา : วันนี้งานเยอะมั้ยอ่า

สกาว : ไม่อ่ะ  ทำเรื่อยๆส่งวันจันทร์

คณา : อ้อจร้า  อยู่หอตลอดช่ายมะ

สกาว : ช่ายๆ  นั่งฟังเดอะช๊อค  หลอนเลยอ่ะ

คณา : แล้วฟังทำม๊ายย >_

สกาว : ก็เพื่อนมันอัพใน Facebook อ่ะก้เลยฟังไป นั่งหลอน

คณา : หลอนตัวเองก็เป็นด้วยนะ 555+

สกาว : นี่ -_-!! คดียังไม่จบเลยนะ  ยังกล้าเล่นอีกอ๋อ

คณา : อย่าโหดสิคร๊าบบ

สกาว : โหดสม่ำเสมอย่ะ  แล้วไม่ไปทำโปรเจคหรอ

คณา : ไม่อ่ะ เดี๋ยววันนี้เค้าต้องเข้าไปทำงานที่สนามบิน

สกาว : ไปกี่โมงอ่ะ

คณา : ไปประมาณ 5 ทุ่มหรือเที่ยงคืนอ่ะ  งานเริ่มตี 2

สกาว : ฝนตกแล้วอ่า  เธอไปไงอ่ะ

คณา : อ้าว  จิงอ๋อ  อ๊ากกกกไปทำงานไงเนี่ย T^T

สกาว : เธอจะไปทำอะไรอ่ะ

คณา : ไปติดลาเบลสายสัญญาณอ่ะ  ปกติเค้าขับมอไซด์ไป  ประหยัดดีอ่ะ  แต่นี่ฝนตกหนักแบบนี้ไปไงอ่ะ T T

สกาว : จะขับไปไงอ่ะ  เดี๋ยวไม่สบายนะ โบกแท็กซี่ไปละกัน

คณา : อยากประหยัดเงินอ่ะ 55+ รอดูว่าจะหยุดรึป่าว

สกาว : เดี๋ยวก็หยุดแล้วล่ะม้าง  แต่ถ้าขาดเค้าจะว่าอะป่าวอ่ะ

คณา : มันได้ 2500 เลยนะ  ไม่อยากขาดอ่ะ  ฮ่าๆๆ

สกาว : เดี๋ยวก็หยุดแล้วล่ะ  เธอๆว่างมั้ยอยากเจออ่ะคณา ไปนั่งร้านนมใต้หอเธอกับเค้าหน่อยดิ  อยากกินอ๊ะ >

คณา : เดี๋ยวเค้าไปหาเธอที่หอแล้วกัน

สกาว : อยากกินนมอ๊ะ >^

คณา : คือเอาจริงๆนะ  ในหมู่บ้านนี้อ่ะมีเพื่อนแฟนเค้าเยอะอ่ะเธอ

สกาว : อ้อ  อย่างนี้นี่เอง  ถึงว่าชวนกินข้าวกินนมแถวหอไม่ไปกับเค้าเลย

คณา : แหะๆๆ  เข้าใจแจ่มเลยใช่มะล่ะ

สกาว : แล้วทำไมถึงมาอยู่แถวนี้ล่ะเพื่อนสิรันอ่ะ

คณา : ก็เป็นเพื่อนภาคเค้านี่ล่ะ  เป็นเพื่อนโรงเรียนสิรันไง  ที่รู้จักสิรันก็เพื่อนพวกนี้ล่ะ  หลายคนด้วยง่ะ

สกาว : อืม  ไม่เป็นไรงั้นแวะมาเอาของก่อนไปทำงานแล้วกันนะ

คณา : จร้า  เดี๋ยวจะไปอาบน้ำล่ะ

สกาว : ไม่ได้เจอเธอมาเกือบอาทิตย์ละ ^^

คณา : เดี๋ยวไปชัวร์ ^___^

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            หญิงสาวได้ไขข้อข้องใจเรื่องที่คณาไม่สามารถไปไหนมาไหนกับเธอได้เหมือนก่อน  เธอจึงรู้สึกซึ้งใจคณาที่ค่อนข้างลำบากในการคบกับเธอแบบนี้  แต่ก็ยังคบด้วย  สกาวรู้สึกว่าเธอทำตัวงี่เง่าใส่คณาไปมาก  สกาวหยิบของขวัญที่เป็นแจกันดอกไม้มานั่งจับๆถูๆอย่างภูมิใจ  และหวังว่าคณาจะชื่นชอบของที่เธอมอบให้จากใจ

-

            ‘หวังว่าเธอคงจะชอบนะ  อยากให้เก็บเอาไว้นานๆ  แล้วฉันจะทำของขวัญให้เธอทุกๆเดือน เดือนหน้าเอาเป็นภาพวาดนักร้องในดวงใจของคราดีกว่า’

-

กริ๊งๆๆๆ  กริ๊งๆๆๆ

-

            คณารีบเดินออกจากห้องน้ำเพื่อมารับโทรศัพท์ของหอที่เชื่อมต่อกันติดต่อระหว่างห้องภายในหอฟรี

“คณา  แกจะออกไปสนามบินกี่โมง  ฉันว่าจะติดรถแกออกไปร้าน SODA ด้วยอ่ะ”  โดนัทโทรเข้ามาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“อ้อ.....เอ่อ.....ก็คงสักพัก  ฝนหยุดยังอ่ะ”

“ก็ซาแล้วล่ะ  แกจะไปก็โทรมาบอกด้วยนะ  ขอติดไปด้วย”

“อื้ม  ได้ๆ”

            คณาเอามือกุมขมับอีกครั้งเมื่อเกิดเหตุให้ไปหาสกาวไม่ได้  เขาเดินไปเดินมาในห้องอย่างเคร่งเครียด

สกาว : เธอฝนซาแล้วใกล้หยุดแล้ว  เธอไปทำงานได้แล้วนะ

            คณาเดินไปนั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์  สกาวทัก MSN มาทำเอาเขาไม่รู้จะบอกสกาวอย่างไร

คณา : เธอ ฝนตกงี้จะไปไงอ่ะ

สกาว : มาหาเค้าอ่ะนะ  ไม่มีร่มหรอ

คณา : ไม่มีอ่ะ  รวมไปถึงไปทำงานด้วย

-

            สกาวเปลี่ยนสีหน้าไปในทันที  เธอจำได้ดีว่าครั้งหนึ่งเธอเคยชวนคณาไปซื้อของร้านสะดวกซื้อหน้าหมู่บ้านในวันฝนพรำแบบนี้  และเธอก็ได้ถามคำถามเดียวกันว่า “มีร่มหรอ” ในวันนั้นคณาตอบว่ามี  แต่วันนี้กลับไม่มีซึ่งเธอคิดว่าเป็นข้ออ้างเพื่อจะไม่ต้องมาหาเธอ

------------------------------------------------------------------------------------------

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 379 ท่าน