Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
สาปสกาว
สการินวดี
ยับ...ยั้ง...ชั่ง...ใจ
10
04/11/2554 23:18:00
599
เนื้อเรื่อง

“นอนแล้วหรอ  ทำไมพักนี้แกนอนเร็วตลอดเลย” 

-

            สิรันถามขึ้นผ่านสายโทรศัพท์  ทำเอาคณาสีหน้ากังวลขึ้นทันทีเพราะความจริงแล้วเขายังไม่ได้นอน  และอยู่กับผู้หญิงอีกคนที่แอบคบอยู่

-

“เค้านอนน้อยสะสมนี่คะ  อยากพักผ่อนบ้างเดี๋ยวจะไม่ไหวเอา”

“นี่อ้วน  อยากรู้ว่าพี่แกที่ชื่อสกาวอ่ะ  เคยโทรหาแกปะ”

“เอ่อ.....ทำไมหรอ”

“ฉันถามว่าเขาเคยโทรหาแกรึป่าว”

“ก็มีโทรมาอ่ะ  พี่เขาโทรมาชวนเที่ยวไรงี้ล่ะไม่มีอะไรหรอก ทำไมอยู่ๆมาถามล่ะ  เธอสงสัยอะไรหรอ”

“ร้อนตัวรึป่าว  ก็มะยมบอกว่าสกาวโทรหาแกตอนไปรับน้อง  ตอนแรกฉันก็ไม่คิดจะถามหรอก  แต่แค่อยากรู้ว่าแกจะพูดความจริงกับฉันมั้ย”

“เธอจับผิดเค้าอ่ะ  เธอกำลังคิดว่าเค้าโกหกเธอหรอสิรัน  เค้าเสียใจว่ะที่เธอคิดแบบนั้น”

“ก็เธอเคยโกหกนี่นา  เค้าไม่ชอบให้เธอโกหก  เค้าแค่อยากวัดใจเธอ  แต่เธอไม่โกหกก็ดีแล้วล่ะ”

“เค้าอยากให้เธอไว้ใจเค้าอ่ะ  เค้ายังไว้ใจเธอเลยนะสิรัน”

“ไว้ใจสิ  แต่แค่อยากรู้อยากวัดบางอย่าง  แต่ก็ไม่มีอะไร  เอาเป็นว่าเค้าไว้ใจเธอนะคณา อย่าทำให้เค้าผิดหวังล่ะอ้วน  นอนเถอะพักเยอะๆนะ  เค้าคิดถึง”

“จ้า  เธอก็รีบนอนล่ะ เดี๋ยวว่างวันไหนบอกนะจะไปหา  คิดถึงมาก”

-

            คณาวางสายสิรันด้วยความกังวลในใจเดินกลับเข้ามาในห้องของสกาว  หญิงสาวยิ้มแก้มปริทำทีเป็นไม่รู้สึกอะไร คณายิ้มรับด้วยความฝืนๆ  ก่อนจะเดินไปนั่งอ่านการ์ตูนออนไลน์ต่อ สกาวไม่ปริปากถามใดๆ  เพราะเธอไม่อยากให้คณาลำบากใจ

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นจนหญิงสาวสะดุ้งตื่น  เธอลนลานหามือถือเพื่อกดปิดเสียงอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่เคียงข้างตื่น

            สกาวหันมองใบหน้าของคณาที่หลับใหลไปอย่างไม่รู้สึกตัวใดๆ  หญิงสาวลูบใบหน้าหนุ่มน้อยอย่างเบามือ

‘เธอจะอยู่กับฉันแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนนะ  ฉันกลัวว่ามันจะไม่นานเหลือเกิน  ฉันกลัวเธอจากไปในเร็ววัน  ขออย่าให้เป็นอย่างที่ฉันกลัวเลยนะ’

-

            น้ำตาหญิงสาวไหลออกมาด้วยความหวั่นใจ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            เย็นของอีกวัน  สกาวนั่งเปิด Facebook ดูความเคลื่อนไหวของคณาอย่างเช่นทุกวัน  เธอสังเกตความผิดปกติ  คณาไม่เข้ามาโพสหรือคอมเมนท์ใดๆใน Facebook ของเธอเลย  มีเพียงกด Like บ้างเล็กน้อย  ต่างจากก่อนหน้าที่แทบจะมีแต่ คอมเมนท์ของคณาในหน้าFacebook ของเธอ ทำเอาสกาวรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอีกครั้ง  เธอจึงไม่เข้าไปโพสอะไรในFacebook ของคณา เธอกลัวว่าสิรันจะสงสัย เพราะดูเหมือนว่าคณาจะทะเลาะกับสิรันจากใน Facebook

-

คณา : ทำไรจ๊ะ

สกาว : กำลังจะไปนั่งร้านนมหน้าหมู่บ้านฉลองวันเกิดนิชาน่ะ

คณา : ฝากแฮบปี้เบิร์ดเดย์พี่นิชาด้วยนะ^^

สกาว : บอกเองสิ = =

คณา : ไม่อาว  เขินอ่ะ ^///^

สกาว : แล้วถ้าวันเกิดเค้าเธอจะเขินมั้ย

คณา : คงไม่เขินๆ 555+  สกาวเค้าเซงๆว่ะ

สกาว : อื้มรู้แล้ว  เรื่อง สิรัน !

คณา : สิรันผิดนัดอีกแล้วอ่ะ  บอกอยากเจอเค้านักหนาแต่ก็กลับบอกไม่ว่างอีกแล้ว T^T

สกาว : อย่าคิดมากนะ  ตั้งใจทำงานไปเถอะจะได้ไม่คิดมาก

คณา : เบื่ออ่ะ  มันเหมือนจะอ๊วกเลย

สกาว : ทำไมอ่ะ

คณา : คิดมากอ่ะมันปวดหัว  แบบไม่มีอารมณ์ทำงานเลย

สกาว : ทำไงดีอ่ะ คณา  เค้าเป็นห่วงนะ

คณา : ไม่รู้อ่ะ  พยายามทำงานอยู่ไม่อยากคิดมาก

สกาว : เค้าคงช่วยอะไรเธอไม่ได้ สู้ๆแล้วกัน....

คณา : ขอบคุณครับ^^ เธอก็ตั้งใจทำงานล่ะ  เค้าก็คงเครียดแป๊บๆ ทำงานไปเดี๋ยวก็ดีขึ้น

สกาว : อื้ม  ซื้อชาไปฝากเอามั้ย

คณา : ไม่เป็นไรๆ  ขอบคุณมากครับ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            จากหญิงสาวที่ร่าเริง  สกาวกลับรู้สึกแย่ที่ต้องมาเป็นที่ระบายอารมณ์เรื่องของสิรัน  ยิ่งสัมผัสได้ว่าคณารักสิรันมากแค่ไหน  เธอรู้สึกตัวเองดูเล็กเป็นมด  ไม่ได้อยู่ในความรู้สึกนึกคิดของคณาแม้แต่น้อย

-

“ฉันล่ะเบื่อสีหน้าของแกแบบนี้จริงๆเลย”

            ดาต้าบ่นพลางดูดนมเข้าไปเฮือกใหญ่  ในบรรยากาศร้านนมที่มีนักศึกษานั่งกันอย่างแน่นขนัด  นิชาหันมองสีหน้าสกาวที่นั่งหน้าบูดบึ้ง

“เป็นอะไรไปอีกล่ะ”  นิชาอดถามไม่ได้

“ฉันรู้สึกว่าคณาไม่ได้ชอบฉันจริงๆว่ะ”

“ก็น้องมีแฟนแล้วอ่ะแก  จะพูดไงให้แกเลิกคิดซะที  พวกเราไม่อยากให้แกต้องมานั่งหน้าบูดแบบนี้นะ”

“ใช่  แล้ววันนี้ก็เป็นวันเกิดนิชา  แต่แกกลับมานั่งทำหน้าแบบนี้อ่ะ  ฉันล่ะดูดนมไม่ลงจริงๆ  อย่าไปยุ่งกับไอเด็กคนนั้น  พอเหอะสกาว  มันไม่ได้ชอบแกจริงๆหรอกเชื่อสิ”  ดาต้าบ่นยาว

“ยังไงวันนึงอ่ะ  น้องเค้าก็ต้องเลือกแฟนเค้าอยู่ดี  แกตัดใจตั้งแต่วันนี้จะได้เจ็บน้อยๆ”  นิชาช่วยพูดอีกคน

“ถ้าไม่ชอบแล้วจะมาให้ความหวังกันทำไมอ่ะ”  สกาวน้ำตาคลออีกรอบ

“แล้วน้องเค้าทำไรแกอ่ะ  แกถึงเป็นแบบนี้” นิชายังสงสัยต่อไป

“น้องเปลี่ยนไปอ่ะ  จากที่มาเมนท์มาโพสใน Facebook ฉันมากมาย  ตอนนี้ไม่เลย  ปกติไปเรียนด้วยกันตอนนี้ไม่เคยเอ่ยปาก  แล้วก็หลายๆอย่าง  อาจเป็นเพราะสิรันเริ่มสงสัย  เมื่อเย็นทะเลาะกับสิรันก็มาบ่นให้ฉันฟัง ไม่คิดบ้างหรอว่าฉันจะเสียใจอ่ะ”  สกาวน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไว้ไม่ไหว

“ก็ผู้ชายเลวๆมันไม่ค่อยสนใจความรู้สึกใครหรอก แกก็เลิกสิ  อย่าไปสนใจ  บอกแล้วให้ถีบหัวมันทิ้งซะ”  ดาต้าออกแนวโหด

“ฉันยังไม่อยากเสียคณาไป”  สกาวพร่ำร้องไห้อย่างน่าสงสาร

“อื้มๆๆ  แต่แกก็ต้องยอมรับนะว่าแกไม่ใช่แฟนคณา  แกจะไปเรียกร้องอะไรจากน้องมากมายไม่ได้  หากแกเลือกจะเป็นคนรักคนที่สองแบบนี้  แกต้องทนให้ได้”

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            ทุกคำปลอบโยนของเพื่อนๆทำให้หญิงสาวเก็บมาคิดมากจนนอนไม่หลับ ทั้งที่มีเวลานอนน้อยอยู่แล้วในแต่ละวัน

-

‘ฉันจะทนไหวมั้ย  ฉันจะรับสภาพได้มั้ย  จากทุกครั้งที่ผ่านมาฉันทนได้  แต่ทำไมครั้งนี้ฉันรู้สึกว่าฉันทนไม่ค่อยไหว  รู้สึกอยากให้คณาสนใจฉันมากกว่าที่เป็น  หากเป็นแบบนี้ต่อไปฉันคงต้องเสียใจ  คณาต้องลำบากใจมากแน่ๆ  หรือจะเลิกคุยกับคณา จะได้จบ!’

-

            จาก Facebook ที่เคยมีการตั้งสเตตัสพร่ำบ่นถึงเปรม  แต่ตอนนี้สกาวกลับพร่ำถึงคณาทางอ้อม  โดยที่ไม่มีคณามาคอมเมนท์เหมือนเก่า  ยิ่งทำให้สกาวไม่มั่นใจในความรู้สึกที่คณามีให้เท่าที่ควร  ยิ่งทำให้สกาวมีแนวโน้มจะตัดใจจากคณามากขึ้นทุกที

            คณาเองก็ยังคงเปิดไปดูความเคลื่อนไหวใน Facebook ของสกาวอย่างเช่นเคย  และพบว่าสกาวพร่ำเพ้อพรรณนาด้วยความเศร้า ซึ่งคณารับรู้ได้ว่าคนที่สกาวหมายถึงเป็นตัวเขาเอง  แต่คณาไม่อยากให้สิรันสงสัยไปมากกว่านี้  จึงไม่ได้ไปโพสอะไรใน Facebook ของสกาวมากมายเช่นก่อน

-

คณา : เป็นไงหลับยัง

-

            หนุ่มคณารีบทัก MSN สกาวมาทันทีเมื่อเห็นว่าสกาวตั้งสเตตัสเศร้าๆ  หญิงสาวเห็นคณาทักทายมา  แต่เธอกลับไม่ตอบคณาแม้แต่น้อย  เธออยากรู้ว่าหากเธอหายไปคณาจะสนใจใยดีเธอบ้างหรือไม่

            คณาเห็นสกาวเงียบไปแต่มีการอัพเดตใน Facebook เขาเดาได้ว่าสกาวไม่ได้หลับ  คณาเป็นกังวลว่าสกาวจะโกรธเคืองอะไรเขาบางอย่าง

คณา : ฮาโหลๆๆๆ

            คณายังคงทักเข้ามาอีก จนสกาวเริ่มใจอ่อนตอบคณาไป

สกาว : อื้ม..

คณา : เงียบไปเลยอ่ะเธอ

สกาว : ทำงานอ่ะ

คณา : จร้า  สู้ๆแล้วกัน  เค้ามึนไปหมดแล้วตอนนี้

สกาว : ไมอ่ะ

คณา : จ้องคอมนานเกินจะอ๊วกแระ ปวดตา

สกาว : พักสายตาดิ

คณา : จะแอบงีบละ

สกาว : อื้ม

คณา : สู้ๆนะ สกาว

สกาว : อื้ม..

-

            สกาวคุยกับคณาอย่างไม่ปกติ  โดยที่คณาเองก็รับรู้ได้แต่ก็ไม่กล้าถามใดๆ จากที่ง่วงนอน  กลายเป็นนอนไม่หลับ  ความกังวลใจมาเยือนอีกครั้ง  อีกทั้งต้องระแวงกลัวสิรันจะสงสัย  หญิงสาวแม้จะอยู่ในอารมณ์น้อยอกน้อยใจคณา  แต่ก็ยังอดห่วงคณาไม่ได้ จึงต้องทัก MSN ถามไถ่อาการของคณา

สกาว : ดีขึ้นยัง

-

คณา : ไม่ดีเลย  มันมึนๆหัวง่ะ

สกาว : พักผ่อนๆ กินแบรนด์ดิ

คณา : อื้ม เธอก็ด้วยนะ

สกาว : เค้าไม่เป็นไรหรอก  เค้าสบายดี....

คณา : ไม่เชื่ออ่ะ

สกาว : ไม่ต้องเชื่อหรอก  เธอไปนอนเหอะ

คณา : เธอเป็นไรอ่า

สกาว : ไม่ได้เป็นไรนี่

คณา : ถ้าเป็นไรบอกเค้ามาเลยนะ  อย่าเก็บไว้คนเดียว

สกาว : ไม่เป็นไรหรอก  เหนื่อยๆงานเฉยๆ

คณา : ถ้าเหนื่อยเรื่องงานก็สู้ๆนะ  แต่ถ้าเหนื่อยเรื่องเค้าก็บอกมา

-

            หญิงสาวนั่งอ่านข้อความแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาเมื่อเธอสัมผัสได้ว่าคณาก็เป็นห่วงเธอ  แต่เธอกลับคิดเล็กคิดน้อยมากเกินไปจนทำให้คณาต้องเป็นห่วง

-

สกาว : ไม่อ่ะ เรื่องงาน

คณา : อื้มงั้นสู้ๆนะ  เค้าขอพักสายตาก่อน  จะตื่นมาทำต่อ  จุฟๆๆนะเธอ

สกาว : อื้ม..

-

            คณาทิ้งทุกอย่างก่อนจะลงไปนอนที่ฟูกหลังห้องโปรเจคด้วยความอ่อนล้า  ในขณะที่เพื่อนบางคนก็ลากลับไปนอนหอกันเหลือเพียงโดนัทและมะยมที่ยังนั่งงมงานกันอยู่

            สกาวพักจากการทำงานมานั่งคิดเรื่องของคณา  ว่าเธอจะเอายังไงต่อไปดี  ใจหนึ่งเธอก็อยากคุยต่อไป  อีกใจก็รู้สึกผิดและอยากจบเรื่องทั้งหมด  ความสับสนวุ่นวายในใจวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ

-

มีนา : ทำงานถึงไหนแล้วแก  ฉันจะเสร็จละนะ  ^^

สกาว : ใกล้แล้วล่ะ  แกฉันกำลังคิดจะเลิกคุยกับคณา  แกว่าดีปะ

มีนา : แกควรจะคิดแบบนี้ได้ตั้งนานแล้วนะสกาว  แกคิดดูสิว่าอนาคตแกจะเป็นไง  วันหนึ่งหากสิรันจับได้  แกก็ต้องเลิกอยู่ดีใช่ปะ  คณาจะเลือกแกหรอ  แต่ถ้าแกเลิกตอนนี้นะ  อย่างน้อยก็เป็นพี่น้องกันได้  ฉันและทุกคนอยากให้แกเลิกกับคณา

สกาว : เลิกทันทีคงไม่ได้มันไม่มีเหตุผลอ่ะ  ฉันจะพยายามตีตัวออกห่างทีละนิดแล้วกันนะ

มีนา : จ้า  พยายามเข้า  เดี๋ยวแกก็ดีเองนะ

สกาว : ต่อจากนี้ฉันจะพยายามคิดว่าคณาเป็นแค่น้องคนนึง ที่ไม่จำเป็นต้องคุยกันทุกวัน  ไม่จำเป็นต้องพบกัน  ไม่จำเป็นต้องรู้สึกใดๆ

มีนา : ทำให้ได้เถอะจ่ะ

-

            สกาวมุ่งมั่นอย่างตั้งใจ  แต่เธอกลับมีน้ำตาไหลเป็นทาง  แม้สิ่งที่เธอจะเลือกทำมันคือความถูกต้อง  แต่มันเป็นการฝืนความรู้สึกที่แท้จริงมากมาย  เพราะไม่ว่าจะอยู่หรือไปเธอก็ต้องช้ำพอกันอยู่ดี

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

           

            ภายในห้องโปรเจคมะยมและโดนัทยังคงนั่งทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง  หนุ่มคราหลบไปฟุบหลับ

“นัท  ผลการทดลองวันก่อนอยู่ในเครื่องแกปะ”  มะยมเดินมาที่โต๊ะของโดนัท

“อยู่เครื่องคณาโน่น  มันหลับอ่ะ  แกไปเปิดดูสิรู้สึกมันจะใส่ไว้หน้าDesktop”  มะยมเดินไปนั่งโต๊ะของคณาพลางหันมองคณาซึ่งหลับใหลไปอย่างอ่อนล้า  เธอเปิดโน๊ตบุ๊คคณาที่เปิดทิ้งเอาไว้และหาข้อมูลอย่างเงียบๆ

สกาว : เธอตื่นยัง  เค้านอนก่อนนะ ตั้งใจทำงานล่ะ  จะเป็นกำลังใจให้ห่างๆ

            จังหวะนั้นสกาวทักขึ้นมาใน MSN พอดี  มะยมถึงกับเบิกตากว้างด้วยความสนใจ

“โดนัทๆ  มานี่ๆ”  มะยมเรียกโดนัทด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“อะไรของแกยะ  เรียกอย่างกะเห็นผี” โดนัทหนุ่มน้อยหัวใจสาวรีบลุกขึ้นมาที่โต๊ะคณา

“เบาๆสิเดี๋ยวคณามันตื่น”

“มีอะไรหรอแก”  โดนัทมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์

“ผู้หญิงคนนี้อ่ะ ชื่อ สกาว  คนที่สิรันมันสงสัยว่ากิ๊กกับคณามันรึป่าว  เนี่ยทักเอ็มมาด้วยอ่ะ  ดูท่าทางเป็นห่วงเป็นใยคณามันมากเลยนะ  ฉันว่าต้องมีอะไรมากกว่าที่เรารู้แล้วล่ะ”

“อาจไม่มีอะไรก็ได้มั้งแก คิดมากไปรึป่าว”

“งั้นลองเข้าไปดูโพไฟล์ผู้หญิงคนนี้ดีกว่า  ฉันไม่ได้เป็นเฟรนดูไม่ได้  ใช้ของคณามันดูแล้วกัน”

“แกนี่เสือกเรื่องเพื่อนจริงๆเลยนะยัยมะยม  แต่ก็รีบเปิดสิอยากรู้เหมือนกัน”

“ไอ้นี่มาด่าฉันแกก็อยากรู้เหมือนกันนั่นล่ะ”  มะยมไม่รอช้ารีบเข้าเฟสบุ๊คของคณาและเปิดเข้าไปดูเฟสบุ๊คของสกาว

“เรียนคณะอะไรนะ  ดูรูปๆ  รูปเยอะด้วย”  โดนัทคอยเชียร์พลางหันไปมองคณาที่ยังหลับอยู่เช่นเดิม

“หน้าตาโอเคเลยอ่ะ  แต่ฉันว่าสิรันเพื่อนฉันน่ารักกว่า”

“ชีแรงนะเนี่ย  มีแต่รูปเที่ยวผับทั้งนั้นเลยอ่ะ  อุ๊ย!เรียนถาปัตนี่เอง”  โดนัทร้องขึ้น

“อย่าดังสิยะโดนัทเดี๋ยวไอคณามันก็ตื่นมาหรอก” มะยมหันมองคณาที่ยังหลับตาพริ้ม

“คณาเข้ามาคุยกับยัยนี่เยอะเหมือนกันนะเนี่ย  ถึงว่าสิรันมันสงสัย” มะยมบ่นพึมพำ

“แต่ฉันว่านะ  สกาวนี่อ่ะอาจจะแค่คุยเล่นๆกับคณาก็ได้นะแก  ดูจากรูปคู่หนุ่มๆของชีแล้ว  แรงได้โล่ขนาดนี้  คงไม่ได้จริงจังอะไรมากมายหรอก” โดนัทวิเคราะห์

“ ดูในข้อความดีกว่าว่าคุยอะไรกันบ้าง”  มะยมหัวไวรีบคลิกกดไปดู แต่อินเตอร์เน็ทโหลดช้ากว่าปกติ

“เน็ทมาอืดอะไรตอนนี้เนี่ย”  โดนัทบ่นอุป

“ทำอะไรกันเพื่อนๆ”

-

            โดนัทและมะยมหันไปมองต้นเสียงด้วยความตกใจจนโดนัทร้องเสียงหลง  เมื่อต้นเสียงเป็นหนุ่มคณาซึ่งเพิ่งรู้สึกตัวตื่นนั่งหน้ามึนอยู่ที่ฟูก

“อ้อ  พวกเรากำลังๆ  เอ่อ กำลัง แอบ  เอ๊ย! กำลังหาข้อมูลการทดลองในเครื่องแกน่ะ”  โดนัทรีบอธิบายลิ้นรัว  ส่วนมะยมรีบปิด Facebook ของคณาอย่างรวดเร็ว

“ผลการทดลองอ่ะนะ  อยู่ในหน้า Desktop น่ะ หาเจอมั้ย  เดี๋ยวฉันหาให้”

“ได้แล้วๆ  ขอบใจมากนะแก  มาทำงานต่อเถอะ  อีกสักพักจะกลับแล้วนะ”  มะยมเซิฟงานและรีบเดินกลับโต๊ะของตัวเองไปพร้อมโดนัท

“เกือบไปแล้วแก”  มะยมกระซิบกับโดนัท

“อดดูเลยอ่ะ”โดนัทยิ้มขำขันกับมะยม

-

            คณาเดินมานั่งหน้าคอมพิวเตอร์ และสังเกตเห็นอาการแปลกๆของมะยมและโดนัท  แต่เขาก็ไม่รู้ว่าโดนแอบเปิด Facebook จากเพื่อนๆทั้งสองคน

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            เย็นของอีกวัน  สกาวและเพื่อนๆนั่งกินของว่างที่โรงอาหารคณะวิศวะกันอย่างสนุกสนาน ฉลองกับงานที่ส่งไปเสร็จสิ้นอีกอย่าง

“ไปดูหนังกันเถอะเพื่อนๆ  แก้เครียดสักหน่อย”  มีนาออกความเห็นขึ้นมา

“ไปดิๆ  อยากดูเหมือนกัน”  ยิปซีสนับสนุน

“ไปไม่ได้อ่ะต้องรีบกลับบ้านพาน้องหมาไปหาหมออ่ะ”  ดาต้าหน้าบูดก่อนจะมองนาฬิกาข้อมือบอกเวลาบ่ายสี่โมงเย็น

“กลับแล้วนะ  เดี๋ยวหมารอ”  ดาต้าแยกตัวกลับไปก่อน

“ฉันก็ขอบายนะ  มีนัดแล้วอ่ะ” นิชาแยกตัวไปอีกคน

“แล้วใครจะไปกี่คนเนี่ยทริปนี้”  มีนามองไปทางสกาวและปีโป้

“ไปสิ  สกาวล่ะ” ปีโป้ตอบและหันมองสกาวซึ่งนั่งกด BB ไม่สนใจใคร

“ไปดูหนังกัน สกาว” มีนาย้ำอีกรอบ

“อื้ม  ดูหนังหรอ  ไปดิๆ  หาอะไรทำจะได้ไม่คิดมาก  เวลานี้ต้องอยู่กับเพื่อนๆสินะ”

“ทำไมอ่ะ  เกิดไรขึ้นวันนี้มาซึมอีกแล้ว” ยิปซีนั่งเท้าคางพลางกินขนม

“จะตัดใจจากคณาแล้วนะ  ต้องปล่อยน้องไปตามทางของน้องแล้วล่ะ” สกาวยิ้มปนเศร้า

“ทำได้หรอสกาว” ปีโป้มองสกาวด้วยสีหน้าท้าทาย

“ไม่รู้เลยอ่ะ  แต่จะพยายาม”

“ดีแล้วคิดดี  ทำดี  แล้วก็ต้องได้ดีแน่นอน  ไปดูหนังกันเถอะ”  ยิปซีนำเพื่อนๆลุกจากเก้าอี้  สกาวหันมองไปยังโต๊ะห้องของคณาแต่ก็ไม่เจอคณาแม้แต่น้อย เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามไปในข้อความFacebook

-

สกาว : เข้าคณะรึยังคณา

คณา : เข้ามาแล้วอ่ะ  แต่ออกมาแล้วจะไปหาแฟน

สกาว : อ้อ อื้ม....

คณา : เธอทำไรอยู่จ๊ะ

-

            สกาวหยุดการสนทนาทันทีเมื่อน้ำตาเธอไหลออกมาในระหว่างเดินออกมาหน้าคณะ

“ร้องไห้ทำไมเนี่ย สกาว”  มีนาหันไปเห็นเข้าก็ตกใจ  ยิปซีและปีโป้มองด้วยความเป็นห่วง

“ป่าว! ไม่เป็นไร  แค่รู้สึกตัวว่า......เป็นคนอื่น  เป็นแค่ใครคนหนึ่งที่ไม่ควรไปแทรกกลางคนสองคน  ฉันจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวอีกเลย”

“เห้อ! เพื่อนๆรู้ว่าแกรักใครรักจริงนะ  แต่เก็บรักแท้ของแกไว้ให้คนที่เห็นคุณค่าดีกว่า  เลิกร้อง  เราจะไปเที่ยวกันนะ  จะได้สบายใจขึ้น”  ยิปซีเข้ามาปลอบใจสกาว

“ไปๆอย่าคิดมาก  ผู้ชายเยอะแยะ”  ปีโป้จูงมือสกาวข้ามถนน

“ขอบใจพวกแกทุกคน  จากวันนี้ไปอยู่กับฉันตลอดนะ  ต้องการเพื่อนมากเวลานี้”

“ได้สิๆ  สู้ๆนะกับภารกิจที่หนักครั้งนี้”  มีนายิ้มให้กำลังใจสกาวเต็มที่

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            หนังเรื่องที่น่ากลัวและสอยงขวัญจนคนในโรงภาพยนตร์ต่างกรีดร้องไปตามๆกัน  แต่หญิงสาวกลับนั่งดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในหัวเธอยังคิดถึงเรื่องคณา  คิดถึงวันเวลาเก่าๆที่เคยมีความสุข  คืนวันที่มีคณาอยู่ใกล้ๆ  ทำเอาเธอน้ำตาไหลทั้งที่เป็นหนังสยองขวัญ

            สกาวอัพเดตสเตตัสว่าเธอกำลังดูหนังใน Facebook อย่างเคยๆ  หนุ่มคณากลับมาจากไปกินข้าวกับสิรันเข้ามาดูความเคลื่อนไหวของสกาวจึงมาคอมเมนท์สเตตัสต่างๆของสกาว  แต่หญิงสาวไม่ได้ตอบคณาเลยสักนิด

-

สกาว : ดูหนังกับเพื่อนๆ

คณา : สนุกมั้ยเธอ

..........................................................................

สกาว : สะพานถล่มน่ากลัวมาก

คณา : ที่ไหนอ่ะเธอ

.....................................................................

สกาว : ห้างคนโล่งมากวันนี้

สกาว : ดูเสดยังๆ

...................................................................

            สกาวไม่ได้ตอบคอมเมนท์ใดๆของคณา เพราะเธอไม่อยากจะคุยอะไรมากมาย  แต่เธอกลับตอบคอมเมนท์ของคนอื่น  ทำเอาคณารู้ว่าสกาวตั้งใจไม่ตอบ  คณานั่งวิตกว่าสกาวเป็นอะไร  ทักMSN สกาวก็ไม่ตอบอีกเช่นกัน

-

“น้องเขาเยอะอีกแล้วว่ะสกาว”  ยิปซีออกความเห็นเมื่อเธอเห็นการอัพเดตใน Facebook ของสกาวใน BB ของเธอในระหว่างนั่งรถกลับ

“นั่นสิ  สงสารเหมือนกันที่ไม่ตอบ”

“ก็ดูแคร์แกนะ  แต่แกห้ามใจอ่อนเด็ดขาด  แต่แกก็ตอบไปบ้างก็ได้  ดูน้องเค้าจะรู้อาการแก”

“เดี๋ยวถึงหอค่อยคุยให้รู้เรื่อง” สกาวนั่งกังวลใจมาตลอดทาง

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            สกาวเดินทางมาถึงหน้าหอ มือถือเธอสั่นขึ้นเป็นเบอร์ของคณา  หนุ่มน้อยไม่เป็นอันทำงานกลัดกลุ้มใจจึงเลือกโทรหาสกาวเพื่อถามไถ่  สกาวไม่รับสายเพราะเธอยังไม่พร้อมจะคุยกับคณาตอนนี้  น้ำตาไหลออกมาในทันทีที่สายดับวูบไป

-

‘คณา  ฉันอยากตัดใจจากเธอ  ฉันอยากไปให้พ้น  เธอจะได้ไม่ต้องคอยโกหกแฟนเธอ  ไม่ต้องลำบากใจ  แต่ยิ่งเธอทำแบบนี้ฉันยิ่งตัดไม่ได้นะ’

-

            หญิงสาวนอนพักใจร้องไห้น้ำตาไหลอยู่บนเตียงเพียงลำพังในห้องของเธอ

คณา : อะโย๊ววว  กลับมายังๆ

สกาว : กลับมาแล้ว  โทรมามีไรป่าว

คณา : ก็อยากคุยเฉยๆอ่ะ

สกาว : ตั้งเสียงเงียบไม่ได้รับอ่ะโทษที

คณา : อื้มๆไม่เป็นไร

สกาว : อืม

คณา : สบายดีป่าวๆ

สกาว : ก็ดีอ่ะ

คณา : เมื่อคืนได้นอนบ้างมั้ย

สกาว : ได้

คณา : อ่าๆ  แล้วคืนนี้ล่ะมีงานปะ

สกาว : ไม่มี

คณา : ก็ได้พักอ่ะจิ

สกาว : อืม

คณา : เธอเป็นอะไรอ่า สกาว T^T

สกาว : ป่าว

คณา : น้อยใจอะไรง่ะ  สเตตัสเฟสเธอตั้งร้องไห้อ่ะ

สกาว : ไม่ต้องห่วงหรอกเค้าชินแล้ว  เอาเวลาไปทำงานของเธอดีกว่า

คณา : เธอไม่ต้องทำงานนี่ใช่มั้ยวันนี้  แล้วจะนอนกี่โมงอ่ะ

สกาว : ไม่รู้สิ

คณา : บอกด้วยนะจะนอนกี่โมงอ่ะ

สกาว : อืม เดี๋ยวก็จะนอนแล้วล่ะ

คณา : อ่าวหรอ  อืมเพลียๆใช่มั้ย  พักผ่อนเยอะๆนะ

สกาว : นอนหลับๆไปจะได้ไม่ต้องคิดมาก

-

            สกาวน้ำตาเอ่อไหลอาบแก้มในระหว่างคุย MSN ในมือถือ  เธอแทบไม่มีแรงจะกดพิมพ์ข้อความ  การทำอะไรที่ตรงข้ามกับจิตใจมันช่างทรมานเหลือเกิน  ถึงเวลาที่เธอจะต้องบอกคณาไปเสียที

-

สกาว : คณา เค้าว่า.....

คณา : ว่าอาไรๆ

สกาว : เค้าว่าเค้าเหมือนชอบเธอมากเลยว่ะ และเค้าว่าเธอเลิกคุยกะเค้าดีกว่า เค้าไม่อยากให้มันเยอะไปกว่านี้  เค้าคิดจะบอกหลายวันแระเพราะเธอเองก็ไม่ได้คิดไรกะเค้ามากมายหรอก  ห่างๆไปเค้าทำใจได้ค่อยคุยกัน

คณา : ทำมัยเปนงั้นไปอ่ะ ใจเค้าก็ไม่อยากให้เธอเจ็บนะ เค้าสงสารในสิ่งที่เธอเป็นมากอ่ะ

สกาว : เค้ารู้เค้าเข้าใจ   เธอก็แค่แคร์ เพราะเธอเป็นคนแคร์คนอื่นอยู่แล้ว เค้าไม่เป็นไรหรอกคณา เดี๋ยวเค้าก็ดีขึ้น

คณา : เห้ออออ  เรายังคุยกันอยู่งี้ไม่ได้แล้วอ๋อ

สกาว : ขอเค้าทำใจก่อนได้มั้ย  ทำใจให้เป็นแค่พี่ก่อน  จะได้สบายใจกันทั้งเค้าและเธอจะได้ไม่ต้องลำบากใจ

คณา : อ่า ก็แสดงว่า ยิ่งคุยกันอยู่เธอก็จะยิ่งคิดมาก

สกาว : เชื่อเค้า  เค้าผ่านเรื่องแบบนี้มาเยอะ  เค้ารู้ว่าอนาคตมันจะเป็นไงเค้าไม่อยากเป็นแบบเก่า

คณา : ก็อยากให้เธอดีขึ้นนะ  แคร์เธอนะเว้ย  บอกตรงๆ

สกาว : เธอก็แคร์คนรอบข้างเป็นนิสัยอยู่แล้วคณา  คนที่เค้าเคยคบมา ที่เค้าเล่าให้เธอฟัง  ที่เค้ายอมทนเพราะเค้ารู้อยู่ว่าคนเหล่านั้นก็รู้สึกดีรักเค้าบ้าง  แต่เธอ.....เค้าก็ไม่รู้ว่าเธอรู้สึกแค่ไหน  เห็นที่เค้าถามเธอหลายครั้งว่าชอบเค้าจริงหรอ  เพราะเค้าว่าเธอแค่เหงาเลยมาคุยกับเค้าเท่านั้นเอง

คณา : อืม

สกาว : เธอลองถามตัวเธอเองด้วย  หากแค่เหงาก็อย่าเลย  ปัญหามันเยอะ เค้าคิดมาหลายวันแล้วเพิ่งกล้าบอก  อย่าให้เค้ารู้สึกดีกับเธอมากไปกว่านี้เลย

คณา : เค้าเข้าใจเธอ  แต่อยากให้รู้ว่า เค้ารู้สึกดีและชอบเธอจริงๆ  แต่เค้าก็รู้เหมือนกันว่าตอนจบมันจะเป็นไง  เค้าไม่อยากให้เธอเสียใจ แล้วรู้สึกแย่ไปกว่านี้

-

            คณานั่งกุมขมับ เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ส่วนหญิงสาวนอนร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด  เธอรู้สึกได้ในสิ่งที่คณาพิมพ์มาว่ามาจากใจ  แต่เมื่อเธอตั้งใจแล้วว่าจะไปเธอคงจะเดินถอยกลับไปไม่ได้

-

สกาว : อืม  โชคดีแล้วกันขอให้โปรเจคผ่านไปได้ด้วยดีนะ

คณา : เอางี้นะ  เธอพักเยอะๆ  ถ้าอยากคุยก็ทักมานะ  เค้าอยู่ตรงนี้เสมอ

สกาว : คณา เค้าขอลบเฟสบุ๊คเธอออกจากเฟรนนะ  เพราะถ้าเค้ายังมีอยู่เค้าทำใจไม่ได้อ่ะ

คณา : ทำไมอ่า T^T ไม่ลบไม่ได้หรอสกาว 

สกาว : หากไม่ลบเค้าก็จะเข้าไปดูทุกวันแล้วเค้าก็จะทำใจไม่ได้

คณา : เค้ายังอยากรู้ความเคลื่อนไหวของเธออยู่อ่ะ

สกาว : เค้าขอร้อง

คณา : งั้นอย่าเพิ่งลบตอนนี้นะ  ลบตอนที่เค้าไม่รู้ตัว  พรุ่งนี้เค้าจะไม่ได้เล่นทั้งวัน  เธอค่อยลบตอนนั้นได้มั้ย  เค้าทำใจไม่ได้อ่ะเธอT^T

สกาว : ได้  โชคดีๆ

คณา : ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา โชคดีเหมือนกันนะ

-

            สกาวตัดใจออกจาก MSN และนอนร้องไห้เหมือนหัวใจย่อยยับดับสลายไปหมดสิ้น  น้ำตายังคงไหลร่มชั่วโมงกว่าที่มันยังไหลอย่างต่อเนื่อง  แม้จะต้องเสียใจมากมายแค่ไหน  แต่ก็ต้องทำเพราะเธอตัดสินใจไปแล้ว สกาวแอบไปดูใน Facebook ของคณาเป็นครั้งสุดท้าย  หนุ่มคณาเสียใจกับการจากไปของสกาวไม่น้อย เขาโพสเนื้อเพลง SNUFF  เพลงที่เขาชอบที่สุดท่อนที่โดนใจเขาในตอนนั้นที่สุด

-

            ‘I couldn’t face a life  without your light...THX & Good luck.’

-

            สกาวยิ่งร่ำไห้  เมื่อเห็นว่าคณาเสียใจของการจากไปของเธอไม่น้อยเนื้อเพลงท่อนนี้แปลได้เศร้าใจจนเธอแทบไม่อยากจะจากคณาไปไหน

-

            ‘ฉันไม่สามารถอยู่ได้โดยไม่มีเธอเป็นแสงนำทาง  ขอบคุณและโชคดี’

-

            สิ่งที่ถุกต้อง ถึงมันจะทำยากสักหน่อย  แต่อย่างไรก็ได้ชื่อว่าถูกต้อง  ย่อมได้รับคำชื่นชมจากคนรอบข้างมากกว่าการทำสิ่งไม่ดี  แม้ในใจสกาวตอนนี้จะย่ำแย่มาก  เธอไม่มีแรงจะลุกขยับตัวไปไหน  ได้เพียงนอนขดตัวใต้ผ้าห่มและร้องไห้ฟูมฟายเพียงลำพัง

-

            ‘วันพรุ่งนี้  ฉันจะเป็นอย่างไรเมื่อไม่มีเธอ  ค่ำคืนดึกดื่นฉันจะต้องทำงานอย่างเหงาๆ  ไม่มีเธอคอยกวนใจ  ไม่มีเธอเคียงข้าง  ไม่มีสัมผัส  ไม่มีอ้อมกอด  ไม่มีเธออีกแล้ว’

------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 160 ท่าน

Line PM