Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
สาปสกาว
สการินวดี
คนรักคนที่สอง
9
04/11/2554 23:15:21
494
เนื้อเรื่อง
สิรันรับโทรศัพท์จากมือของเปรยเพื่อนสาวคนสนิทด้วยสีหน้าตื่น  เมื่อชื่อคนที่โทรเข้ามาเป็นชื่อ หวาน

“พี่ฉันเอง  โทรมาตามแล้วล่ะ”

 สิรันรีบกดรับสายและออกไปคุยนอกระเบียง  เปรยถึงกับมองด้วยความแปลกใจ  แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก

-

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            คณาสนุกสนานไปกับการรับน้องดื่มเหล้าเมามายตั้งแต่บนรถ  และเขาก็สลบไปด้วยอาการเมาจนไปถึงที่พัก  บรรยากาศริมทะเลชวนให้หนุ่มคณาไม่พลาดที่จะกระโดดลงไปแช่น้ำทะเลที่ไม่ใสมากนัก  การรับน้องสนุกสนานจนคณาลืมที่จะออนเอ็มและโทรหาสิรันและสกาว

            สกาวเฝ้ารอการติดต่อมาของคณา แต่ก็ไร้วี่แวว  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเธอดีใจคิดว่าจะเป็นคณาแต่ก็ไม่ใช่เลยสักสาย  แต่เธอก็อดใจไม่โทรไปกวน จนกระทั่งดึกดื่นของคืนที่ 2 ที่คณาไม่อยู่  สกาวทนไม่ไหวจึงโทรไปหาคณา

            ผลปรากฏว่าคณากดตัดสาย  หญิงสาวหน้าแดงกร่ำอารมณ์พุ่งปรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  เพราะการกดตัดสายเป็นสิ่งที่เธอเกลียดมากและมันทำให้เธอโทรไปหาคณาอีกครั้งด้วยความโมโห แต่กลับไม่สามารถติดต่อได้อีกเลย

-

‘ทำไมคณาต้องกดตัดสายด้วย  มีเหตุผลอะไร  แถมยังปิดเครื่องไปอีกอ่ะ  หรือกำลังยุ่งๆเลยไม่สามารถคุยได้ งั้นฉันจะรอคณาโทรกลับมา  หวังว่าเธอจะโทรมานะ’

-

            สกาวรอการติดต่อกลับมาของคณาแต่ก็ไร้วี่แววอย่างสิ้นเชิง  ทำให้เธอไม่เป็นอันทำงาน  และประจวบเหมาะกับที่ ขนุน  พี่สาวที่สนิทสนมโทรมาชวนไปร้าน SODA สกาวจึงไม่รีรอออกไปเที่ยวทันที

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            ภายในร้าน SODA มีลูกค้าไม่มากนัก  สกาวและขนุนนั่งดื่มเบียร์อยู่มุมร้าน

“พี่ขนุน  สกาวไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคณาต้องตัดสายสกาวด้วยอ่ะ” สกาวเริ่มเมาจึงระบายให้ขนุนฟังด้วยความอึดอัดใจ

“รับน้องก็งี้ล่ะ  ไม่ค่อยว่างหรอก  เมาไม่รู้เรื่องหัวทิ่มจมทะเลไปแล้วล่ะมั้ง”

“แต่สกาวว่ามันไม่มีเหตุผลที่จะกดรับสายแค่เพียง3 วินาทีไม่ได้  สกาวไม่สบายใจเลยอ่ะ”

“สกาว  พี่บอกแล้วไงว่าอย่าไปอะไรมากกับคนคนนี้  ทำไมไม่เชื่อพี่เลยอ่ะ  แล้วเป็นไงก็ต้องมาทุกข์ใจแบบนี้  ถามจริงมีความสุขหรอที่ต้องคอยระแวงแบบนี้”  ขนุนต่อว่าน้องสาวด้วยความเป็นห่วง

“นั่นสินะพี่  สกาวลืมตัวไปอ่ะ  ลืมไปว่าเป็นแค่คนสนิทไม่มีสิทธิ์หึงหวงใดๆ  เห้อออ! ยิ่งนับวันก็ยิ่งรู้สึกมากมาย  สกาวกลัวว่าจะทำให้คณาลำบากใจ”

“ก็ปล่อยวาง  เราได้แค่ไหนก็แค่นั้น  เข้าใจมั้ย  แต่พี่ว่าเรื่องกดตัดสายอ่ะไม่มีอะไรหรอกอย่าคิดมากเดี๋ยวคณามันว่างก็โทรกลับมาเองล่ะนะ”

“ค่ะ  สกาวจะไม่อะไรมากแล้วล่ะ จนป่านนี้คณาก็ปิดเครื่องอยู่เลย  บางทีอาจลืมเอาที่ชาร์ตแบทมือถือไปรึป่าว”

“ใช่ๆ  อย่าคิดมาก  เอ๊ะ!! วันนี้ไม่เห็นพี่เปรมนะ”  ขนุนมองไปรอบๆร้านที่โล่งพอให้เห็นเปรมได้ง่ายๆแต่ก็ไม่พบ

“สกาวเห็นนั่งอยู่ที่แคชเชียร์ในบาร์โน่นน่ะค่ะ  สกาวเอาผ้าพันคอมาให้พี่เปรมด้วยเดี๋ยวรอพี่เปรมออกมาก่อน”

“แล้วกับพี่เปรมเป็นไงบ้าง”

“ก็คุย BB บ้างอ่ะค่ะ  ตั้งแต่คุยกับคณามา สกาวไม่ค่อยได้คุยกับพี่เปรมเลย  ลืมพี่เปรมไปเลยทีเดียว”

“ก็ดีอย่างนะ  อย่างน้อยคณาก็ทำให้สกาวลืมพี่เปรมได้  ก็ดีแล้วล่ะจะได้พ้นๆไป”  ขนุนลูบหัวสกาวอย่างเอ็นดู

            ไม่นานนักเปรมก็เดินออกมานั่งที่โต๊ะหน้าบาร์ของเขาพร้อมกด BB เล่นไปไม่สนใจใคร  เพราะลูกค้าน้อย  สกาวหยิบผ้าพันคอสีเขียวออกจากกระเป๋าและเดินเข้าไปหาหนุ่มเปรมที่ก้มกด BB อย่างตั้งใจ

“พี่เปรม”  สกาวเรียกหนุ่มใหญ่  เปรมเงยหน้ามองสกาวด้วยความแปลกใจ  ก่อนจะมองผ้าพันคอที่สกาวยื่นให้  หญิงสาวยิ้มแก้มปริ

“อื้ม! ครับ  สวยดี”  หนุ่มเปรมยิ้มมุมปากและกวนหญิงสาว  สกาวถอนหายใจกับอาการยียวนของเปรม

“สกาวซื้อมาฝากค่ะไม่ได้ให้ดู”

“อ้าวหรอ! ขอบคุณครับ”  เปรมรับผ้าพันคอและมองดูป้ายยี่ห้อบ่งบอกว่ามาจากเชียงใหม่

“ไปมาเมื่อไหร่”  เปรมถามสีหน้าเรียบเฉยในขณะที่ดูผ้าพันคออย่างพินิจ

“เมื่ออาทิตย์ที่แล้วค่ะ  เก็บไว้ดีๆนะคะ  อย่าเอาไปทิ้งเหมือนของขวัญที่สกาวเคยทำให้ล่ะ”

“ใครบอก  ว่าพี่ทิ้ง”  เปรมมองหน้าสกาวอย่างจริงจัง  จนสกาวไม่กล้าสบตา

“ก็ไม่ทราบสิคะ  สกาวไปบ้านพี่เปรมล่าสุดมันก็ไม่อยู่บนชั้นวางของแล้ว”

“บางอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น  อย่าคิดเองเออเองนะ”  เปรมถือผ้าพันคอและลุกเดินไปคุยกับน้องๆของเขา  สกาวเดินคอตกกลับมายังโต๊ะ

“เป็นไงบ้างล่ะ”  ขนุนถามด้วยความตื่นเต้น

“ก็ไม่มีอะไรอ่ะค่ะ  พี่เปรมก็เฉยชาเหมือนเดิม  ดูดุๆด้วย  สงสัยจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“หึงสกาวรึป่าว ก็สกาวเอารูปคณาขึ้นใน BBอ่ะ”  ขนุนชู BB ที่มีหลักฐานว่าสกาวเอารูปหนุ่มคณาที่เธอเฝ้าคิดถึงขึ้นไว้อย่างโจ่งแจ้ง

“ไม่มีทางอ่ะค่ะ  พี่เปรมไม่มีทางจะหึงสกาวแม้แต่นิดเดียว  ไม่รู้เอาผ้าพันคอไปแล้ว  ไปซัดหัวหมาหน้าบ้านรึป่าว”

“ไม่ซัดหรอก  ดูโน่นสิเขาเอาพันคอเขาอ่ะ”  ขนุนชี้ให้สกาวซึ่งนั่งหันหลังให้บาร์หันไปมองเปรมซึ่งเอาผ้าพันคอของสกาวมาพันคอไว้อย่างดี

            สกาวยิ้มแก้มปริ  เธอดีใจที่เปรมให้ความสำคัญกับของที่เธอให้  ทั้งที่บรรยากาศในร้านไม่ได้หนาวอะไรมากมาย แต่ก็ยังเอามาพันคอ

“พี่เปรมดูจะชอบผ้าที่สกาวให้นะ  ฮ่าๆๆ”  ขนุนหัวเราะขึ้น

“ฮ่าๆๆ  สกาวก็ขอให้เป็นงั้นนะคะ”

            ถึงเวลาร้านใกล้ปิด สกาวเดินไปไหว้เปรมเพื่ออำลา  เปรมก็ยังคงใส่ผ้าพันคอของสกาวไม่ได้ถอดออก

“สกาวกลับก่อนนะคะพี่เปรม  ว่างๆจะมาอีก”

“อื้ม  กลับได้ใช่มั้ย พี่ต้องเคลียร์เงิน”

“ค่ะ  ไม่ได้บอกให้ไปส่งสักหน่อย  รู้ว่าพี่เปรมไม่ค่อยว่างหรอก”

“ป่าว! นึกว่าเด็กคนนั้นจะมารับ”  เปรมพูดสีหน้านิ่งๆ

“เด็กไหนอ่ะคะ”  สกาวทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“ไม่รู้สิ  ที่เธอเอารูปขึ้น ไม่ใช่แฟนใหม่หรอกหรอ”  เปรมชักสีหน้าไม่ค่อยพอใจ

“ไม่ใช่สักหน่อย”  สกาวแอบอมยิ้มเมื่อรู้สึกว่าเปรมจะหึงเธอเล็กน้อย

“เดี๋ยวพี่เคลียร์ร้านเสร็จจะไปหา”  เปรมพูดสั้นๆและเดินเข้าไปในบาร์ทันที

“อารมณ์ไหนของเขาเนี่ย  โอ๊ย! งง”  สกาวพึมพำและเดินออกจากร้านไป

-

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            สกาวกลับถึงห้องของเธอเพียงลำพังด้วยสีหน้าระรื่นที่ได้พูดคุยกับเปรมจากที่มีปัญหาคาใจกันมาเป็นหลายอาทิตย์  แต่เธอก็ยังกังวลใจถึงคณา เธอจึงลองโทรไปหาคณาอีกในเวลาตี 3

-

“สวัสดีครับ  พอดีพี่คณาเมาแล้วอ่ะครับ”  ปลายสายเป็นเสียงเด็กหนุ่มเสียงแปลกไม่คุ้นหู

“เอ่อ! แล้วคณาอยู่ไหนอ่ะคะ”

“พี่คณาหลับไปแล้วครับ”

“อ่าว ! แล้วทำไมมือถือคณามาอยู่ที่น้องล่ะคะ”

“พี่คณาฝากผมไว้อ่ะครับ  เดี๋ยวพี่คณาตื่นจะบอกให้นะ”

“แล้วคณาเป็นอะไรมากปะคะ  เมามากเลยหรอคะ”  สกาวถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย

“ครับ  เอ่อ! สักครู่”  ปลายสายดูกำลังยุ่งๆ  ก่อนจะมีอีกคนมารับสายแทน

“ค่ะ คณาเมานะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะบอกคณาให้  ไม่ทราบว่านี่ใครหรอคะ”

“อ้อ ! รุ่นพี่คณาอ่ะค่ะ  ขอบคุณมากค่ะเดี๋ยวค่อยติดต่อกลับไปอีกที”  สกาวตัดใจวางสายไปเพราะคิดว่าเธอคงไม่ได้คุยกับคณาเป็นแน่

            หญิงสาวผมยาวปลิวสไวไปกับสายลมทะเล  วางสายโทรศัพท์ของคณาลงด้วยความข้องใจเมื่อชื่อที่เห็น คือ สกาว  แต่ไม่ทันที่มะยมจะได้เดินไปไหน สิรันก็โทรเข้ามามือถือของคณาในทันที

-

“ฮัลโหล  สิรัน  มะยมเองนะแก”  มะยมกดรับสายโทรศัพท์แทนคณาซึ่งเมาไม่มีสติ

“ไออ้วนคณา มันเมาใช่ปะแก”  สิรันคุยกับมะยมอย่างสนิทสนมเพราะเป็นเพื่อนโรงเรียนมัธยมเดียวกัน

“ใช่เลย  เดี๋ยวพรุ่งนี้มันตื่นจะให้มันโทรหาแล้วกันนะแก  ฮ่าๆๆๆ  ฉันล่ะรับสายซะเหนื่อยเลย”

“เหนื่อยนี่ คือ ไงอ่ะ  มีผู้หญิงโทรหามันบ้างปะ”  สิรันถามเสียงตื่นเต้น

“เอ่อ!..มีแหละแก แม่มันไง  ฮ่าๆๆๆ  เอ้อ!..ผู้หญิงคนนึงโทรมาฉันเพิ่งวางสายไป  ชื่อ สกาว  ไม่รู้ใช่สกาวเดียวกับใน Facebook คณาที่แกเคยถามฉันรึป่าว”

“โทรมาทำไมอ่ะ”

“ไม่รู้ว่ะ  น้องมันรับสายอ่ะฉันไปเข้าห้องน้ำ  พอฉันมาคุย คนที่ชื่อ สกาวก็ขอวางสายไป”

“น่าสงสัยจังเลยอ่ะ  แกว่ามีอะไรผิดปกติบ้างปะ คณาตอนมันอยู่ที่มหาลัยอ่ะ”

“อืม!  ไม่มีอะไรนี่แก  มันก็ปกติดี  อย่าคิดมากเลยนะ  ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวจะคอยดูๆให้” 

-

            มะยมไม่อยากให้สิรันคิดมากจึงบอกไปเช่นนั้น  ทั้งที่มะยมก็เห็นความผิดปกติของคณา  เช่น มักจะกลับหอไปเร็วกว่าปกติ  ซึ่งปกติจะอยู่ห้องโปรเจคด้วยกันจนเกือบเช้าทุกวันโดยคณาอ้างว่า เพลียพักผ่อนไม่ค่อยพอ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            หญิงสาวสกาวเปิดประตูให้กับหนุ่มใหญ่ที่แวะมาหาในเวลาตี 5  สกาวยิ้มต้อนรับเปรมด้วยความดีใจเมื่อเห็นว่าเปรมยังคงคล้องผ้าพันคอของเธอไว้เช่นเดิม  สกาวสวมกอดเปรมทันทีด้วยความคิดถึง  แต่เปรมกลับแกะมือสกาวออกทันทีและเดินไปนั่งจ่อพัดลมที่เตียง สกาวยืนอึ้งไปเล็กน้อย

-

“พี่เปรมเป็นอะไรอ่ะคะ 2 อาทิตย์ที่ผ่านมาอ่ะ  ไม่ค่อยคุยกับสกาวเลย”  สกาวมานั่งข้างๆเปรม

“พี่ต้องถามเธอมากกว่าว่าสกาวเป็นอะไรไป  คือ พี่ไม่เข้าใจว่าสกาวจะมาเกรี้ยวกราดใส่พี่เรื่องที่สกาวโทรมาแล้วน้องพี่รับทำไม” เปรมเปิดประเด็นอย่างเคร่งเครียด

“ก็น้องพี่พูดจาไม่ดีใส่สกาวนี่คะ  สกาวก็แค่อยากรู้ว่าเป็นใคร เพราะเขาไม่มีสิทธิ์จะมาพูดจากับคนไม่รู้จักแบบนี้”

“มันเมา  พี่บอกว่าไม่มีอะไรสกาวก็ไม่ฟัง”

“สกาวก็ผิดเสมอล่ะค่ะ  ไม่เคยดีในสายตาพี่อยู่แล้ว  วันก่อนโทรไปผู้หญิงก็รับสาย  ใช่คนที่พี่เปรมจะแต่งงานรึป่าวคะ”  สกาวถามไปน้ำตาก็คลอไป

“ใครจะแต่งงาน?”  เปรมหันมามองสกาวด้วยสายตาสงสัย

“ก็สกาวรู้มาว่าพี่เปรมจะแต่งงานแล้วอ่ะ”  หญิงสาวหน้างอ  เปรมถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ

“นวดหลังให้หน่อย”  เปรมนอนคว่ำลงกับเตียง  สกาวถอนหายใจเมื่อเธอจะต้องนวดให้คนมีอายุเช่นเปรมอีกตามเคย

“ข่าวเรื่องพี่จะแต่งงานมีเรื่อยๆทั้งปีแหละ  แล้วเห็นพี่แต่งมั้ยล่ะ  คนเขาก็พูดไป  สกาวก็จะเชื่อคนอื่นก็เรื่องของเธอแล้วล่ะ”

“สกาวก็เลยเซงอ่ะ  ถ้าพี่เปรมแต่งงานจริงๆ  สกาวคงไม่ได้เจอพี่เปรมแบบนี้อีกแล้ว”

“ก็เลยหาเด็ก”  เปรมพูดประชดขึ้นมาเรื่อง คณา

“อ้อ! ใช่สิคะ  ก็พี่เปรมไม่สนใจสกาวนี่นา”  หญิงสาวนวดหลังให้หนุ่มใหญ่ด้วยสีหน้างอ

“หึหึ  พี่เคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรอสกาว  ว่าคนอย่างพี่อ่ะนะ  ต่อให้สกาวประชดยังไงพี่ก็ไม่มีทางรู้สึกอะไรหรอก  ไม่เคยมีใครทำให้พี่หึงได้สำเร็จ จำเอาไว้”

“สกาวรู้ค่ะ  สกาวไม่ได้ตั้งใจให้พี่เปรมหึงหรอกค่ะ  แค่คุยเล่นๆ”

“สกาว  พี่จะบอกอะไรให้อย่างนะ  พี่ว่าสกาวเองก็เป็นคนหน้าตาโอเคอยู่นะ  การศึกษาก็ดี  ฐานะก็ไม่ได้แย่  คือ พี่ไม่เข้าใจว่าทำไมสกาวไม่เลือกคบคนดีๆ  ทำไมถึงยอมเป็นแบบนี้  การที่เธอทำตัวแบบนี้พี่จะบอกให้ว่าเธอลดคุณค่าในตัวเองลงไปเยอะมากเลย  จะรักใครก็รักไปสักคน  เลือกดีๆสักคน  ไม่ใช่เป็นแบบนี้  ที่พี่พูดพี่เตือนก็หวังดี และจำไว้ว่าถึงเธอจะมีใครมากมายแค่ไหน  พี่ก็ไม่สมารถจะเป็นอะไรกับเธอได้มากไปกว่านี้”

-

            สกาวนั่งนิ่งอึ้งกับที่เปรมพูดออกมา  สกาวน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่  เธอไม่มีแรงจะนวดหลังให้เปรม  หนุ่มใหญ่แหงนหน้ามามองด้วยความแปลกใจ

-

“เห้อ! ร้องทำไมล่ะ  พี่ก็เคยบอกแล้วนะว่า  สักวันสกาวจะต้องเจอคนที่ดีกว่าพี่  พี่ไม่พร้อมจะเป็นคนดีสำหรับสกาวหรอกนะ”

“แต่สกาวรักพี่เปรมนะคะ”  สกาวน้ำตาไหลพราก  เปรมลุกขึ้นนั่งบิดตัวไปมา

“พี่รู้  พี่เข้าใจ  เข้าใจพี่ด้วย”  เปรมลุกขึ้นยืนหยิบกุญแจรถที่วางไว้ข้างเตียงและเดินออกจากห้องไปอย่างเย็นชา  ปล่อยสกาวนอนร้องไห้ด้วยความเสียใจ

-

            หญิงสาวรู้สึกหมดหนทางจะรั้งหนุ่มเปรมได้อีกต่อไป  เธอทั้งท้อแท้ในใจและสิ้นหวังกับเรื่องของเปรม  พาลคิดถึงคณาซึ่งก็ไม่อยู่ในจังหวะที่เธอเศร้าและเสียใจแบบนี้  หญิงสาวเฝ้ารอการกลับมาของคณาอย่างจดจ่อ  แต่เธอกลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า

-

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            แสงแดดยามสายในบรรยากาศริมทะเล  ร่องรอยของกิจกรรมรับน้องเกลื่อนไปทั่วชายหาด  เป็นหน้าที่ของรุ่นพี่ชั้นโตต้องมารับผิดชอบเก็บกวาดทำความสะอาดก่อนจะอำลา  ทะเล  ท้องฟ้า  และสายลม 

-

“เมื่อคืนมีคนโทรหาแกหลายสายมากเลยว่ะ คณา”  มะยมเก็บขยะริมชายหาดกับหนุ่มคณา

“อื้ม  ขอบใจมากนะที่ดูให้”  คณาหยิบเศษแก้วพลาสติกใส่ถุงขยะ

“มีคนชื่อ สกาวโทรมาด้วย  ใช่สกาวเดียวกะในเฟสบุ๊คปะวะ” คณาได้ยินมะยมถาม  ถึงกับทำถุงขยะหลุดมือ

“ไม่ใช่”  คณาโกหกไป โดยมะยมเองก็ไม่ค่อยเชื่อและรีบเก็บถุงขยะขึ้นมา

“เขาโทรมาหลายสายเลยอ่ะ  สงสัยจะมีธุระด่วน  แกโทรกลับไปยังอ่ะ”

“ไม่ได้โทรอ่ะ  ไม่มีอะไรหรอก  เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนถุงขยะก่อน ถุงนี้มันเต็มแล้ว”  คณารีบเดินหนีมะยมไปทันที

“ทำไงดี  มะยมต้องสงสัยเราแน่ๆ  สิรันจะรู้มั้ยนะถ้ามะยมรู้  เห้อออ!  สกาวจะโทรมาทำไมเยอะแยะก็ไม่รู้” คณาเดินบ่นพึมพำไปตามทาง

“เฮ้ยย! ไงคณา เมื่อคืนไม่เห็นแกเลย  เมาอ่ะดิ” สลัม รุ่นพี่ของคณาเดินเข้ามาทักทาย

“โห! พี่สลัมครับ  ไม่เมาก็บ้าแล้วพี่  กระดกเพียวอย่างกะน้ำเปล่า น๊อคเลยอ่ะ”

“นั่นสินะ  ยิ่งแก่ตัวยิ่งกินไม่ค่อยแข็งเหมือนเก่า  แล้วสบายดีใช่ปะ  มีแฟนแล้วใช่ปะเนี่ยเห็นอยู่ในเฟสบุ๊ค”

“อ้อใช่ครับพี่  ฮ่าๆๆๆ” คณายิ้มร่าเขินอายเล็กน้อย

“แฟนเรียนถาปัตด้วยนี่  ร้ายนะเราไปจีบเด็กถาปัต”  สลัมตบบ่าคณา  หนุ่มน้อยหุบยิ้มทันที

“ไม่ใช่พี่  แฟนผมเรียนพยาบาล”  คณารีบปฏิเสธ

“อ่าว ! แล้วเห็นสาวถาปัตที่คุยกับแกเยอะแยะในเฟสนี่ไม่ใช่แฟนหรอ”

“ไม่ใช่อ่ะครับ เป็นรุ่นพี่ที่รู้จักเฉยๆอ่ะ” คณายิ้มเจื่อนๆ

“อ้าว ! เห็นคุยกันเยอะแยะนึกว่าแฟนแกสะอีก  งั้นพี่ก็จีบได้สิวะ  ฮ่าๆๆๆ” 

-

            สลัมเดินจากไปพร้อมเสียหัวเราะร่า  แต่กลับทิ้งใบหน้ากังวลไว้บนหน้าของคณา  จังหวะนั้นแฟนสาวตัวจริงของเขาโทรเข้ามาพอดี  คณากลืนน้ำลายเฮือกใหญ่อย่างกังวลใจก่อนจะรับสาย

-

“ว่าไงที่รัก” คณาพยายามทำเสียงให้ปกติ

“ไอ้อ้วนขี้เมา  กว่าจะรับได้นะแก”

“ตัวเธอเค้าขอโทษ  เมามากเลยอ่ะ ว่าจะโทรหาเธออยู่เลย”

“แล้วจะกลับกี่โมงเนี่ย”

“รถออกเที่ยงๆจ่ะ  เค้ากำลังเก็บขยะกับเพื่อนๆอยู่เลย  คิดถึงแฟนจังเลยอ่ะ”

“คิดถึงก็ไปบอกแฟนสิยะ”

“ก็บอกอยู่นี่ไงล่ะค๊าบแฟนสุดสวยของเค้า”

“อุ๊ย! ลืมไปว่าเป็นแฟนแก  ฮ่าๆๆๆ  คิดถึงฉันคนเดียวรึป่าวนะ”  สิรันแกล้งหยอก

“คนเดียวแน่นอน  เพราะไม่รู้จะคิดถึงใครแล้วล่ะ  เพราะมีแฟนคนเดียว  ว่าแต่เธอเถอะคิดถึงเค้าคนเดียวรึป่าว”

“ไม่อ่ะ  พอดีมีคนให้คิดถึงเยอะแยะไปหมดเลยอ่ะ ฮ่าๆๆๆ”

“เดี๋ยวเถอะๆ  เกเรมั้ยเนี่ยเค้าไม่อยู่อ่ะ  กลับไปจะไปตีก้นยัยปลาทอง”

“อึ๊ยยกลัวจะแย่เลยอ่ะ ไออ้วน  กลับมาก็แวะมาหาด้วยนะ  อยากได้ของฝาก”

“ได้สิจะเอาอะไรอ่ะ  ของกินแล้วกันนะ  ไม่รู้จะเอาอะไรไปฝาก”

“สนับสนุนให้ฉันอ้วนเหมือนแกสิท่า  จะเอาเปลือกหอยที่สวยที่สุดในชายหาดนั้นอ่ะ  หาให้หน่อย”

“ยากจริงๆ  จะเอาจริงอ่ะ”

“จริง!  ทำให้เค้าไม่ได้หรอแค่นี้อ่ะ”

“ได้สิคร๊าบผม  จัดไปเจ๊  ฮ่าๆๆ”

-

            หนุ่มน้อยไม่รีรอเดินหาเปลือกหอยเพื่อเอาไปฝากแฟนสาวริมชายหาดเพียงลำพัง  โดนัทเดินมาเจอก็ต้องสงสัยว่าคณาก้มๆเงยๆเก็บอะไร

-

“เก็บอะไรของแกเนี่ย”  โดนัทชะเง้อมองในมือคณามีเปลือกหอยอยู่หลายอัน

“เก็บเปลือกหอยไปฝากเจ๊สิรัน  เจ๊เค้าอยากได้ แกว่า 4 อันนี้อันไหนสวยอ่ะ”  คณายื่นให้โดนัทช่วยเลือกเปลือกหอยที่เขาเก็บ

“ก็เหมือนๆกันอ่ะ  สิรันนี่แปลกคนจะเอาไปทำอะไรแค่เปลือกหอย  ฝากไปบอกมันนะว่าไปหาเอาตามตลาดนัดอ่ะ  พวกหอยแครงไรเงี้ย  ให้แกมาตากแดดเก็บทำไม  แกก็ยอมแฟนเหลือเกินนะ  แหมๆ  หมั่นไส้ไอ้คู่นี้จริงๆ”

            โดนัทสะบัดหน้าเดินจากไป  คณายืนยิ้มและมองเปลือกหอยด้วยรอยยิ้ม  แม้จะร้อนแต่เขาก็เต็มใจจะหาเปลือกหอยที่สวยที่สุดให้สิรัน

-

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

                  ‘เค้าไม่รู้ว่าเธอไม่ว่างหรือไงอ่ะ แต่เธอตัดสายเค้า เค้าไม่ชอบมากๆว่ะ เธอเมามากทำไมไม่บอกเค้าเอง ตามแต่เถอะ แต่เค้าไม่ชอบการกดตัดสายมากๆ อันนี้เค้าโกรธนะบอกตรงๆ เธอจะแคร์มั้ยก็ตามแต่ แต่ถ้ามีเหตุผลเค้าก็ฟัง ติดต่อกลับมาด้วย’

-

            สกาวพิมพ์ข้อความส่งไปในข้อความของ Facebook ด้วยความเสียใจ  เธอเองกำลังคิดว่าคณาไม่ได้จริงจังอะไรกับเธอเลย  และไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของเธอ  ความทรมานของการคบแบบหลบๆซ่อนๆมันคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง

-

“นั่งหน้าเป็นตูดเลย  โทรมเชียวไม่ได้นอนหรอเมื่อคืน”  มีนาเดินเข้ามานั่งใกล้ๆในห้องเรียน

“นอนไปหน่อยเดียว  นอนไม่หลับอ่ะ”  สกาวกด BB อย่างไร้จุดหมาย

“เป็นอะไรคิดมากเรื่องอะไรทำไมนอนไม่หลับ”

“เรื่องคณาอ่ะ”

“เห้อ! จนได้นะแก  ว่าละต้องมาเป็นแบบนี้  เตือนแต่แรกแล้วนะ”

“อืมนั่นสินะ  ไม่น่าให้มันเลยเถิดมาแบบนี้เลยอ่ะ  ฉันชอบคณาไปแล้ว  คณาก็ดูสนใจฉันดีนะ  แต่น้องไปรับน้องต่างจังหวัด 3 วันไม่โทรมาเลยสักนิด จนถึงบัดนี้”

“น้องเขาอาจไม่ว่าง หรือไม่มีเงินโทรออก  ลองคิดในแง่ดีไว้”

“ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น  วันนี้น้องกลับมาก็น่าจะโทรมาบ้างแต่ก็ไร้วี่แวว”

“แกก็โทรไปสิ”

“ไม่อ่ะ  ไม่อยากโทรแล้ว  ฉันโทรไปตอนที่น้องไปรับน้องอ่ะ  น้องกดตัดสายฉันด้วย  ฉันเกลียดการกดตัดสายที่สุดเลย”

“ถ้ากดตัดสายก็น่าจะโทรกลับมานะ  แต่ก็ช่างเถอะ  อย่าไปใส่ใจให้มากเลยสกาว  เอาเวลาไปทำงานดีกว่า  พรุ่งนี้ส่งรายงานทัศนศึกษานะทำเสร็จยัง”

“ยังอ่ะ  คืนนี้ปั่นยาวๆ”  สกาวฟุบลงกับโต๊ะอย่างอ่อนใจ

“มันเป็นอะไร”  ดาต้ากระซิบถามมีนาเบาๆซึ่งเธอกำลังลอกการบ้านจนไม่มีเวลาคุยกับสกาว

“เรื่องคณาน่ะ  ท่าทางจะหนักซะละ”  มีนาส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจแทน

“เตือนแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับมัน  ไม่เคยฟังเลย  สมน้ำหน้ามันล่ะ” ดาต้าถอนหายใจยาวๆ

-

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------  

           พักเที่ยงของวัน  สกาวและเพื่อนๆต่างเดินไปทานอาหารเที่ยงที่โรงอาหารวิศวะเช่นเดิมสกาวมองไปยังโต๊ะห้องของคณาที่ว่างเปล่า

-

คงยังไม่กลับจากรับน้องสินะ  รู้สึกใจหายที่มองไปแล้วไม่เจอคณา  ป่านนี้เธอทำอะไรอยู่จะรู้มั้ยว่าฉันรอเธอโทรมาอยู่นะ’   

    

            หญิงสาวเดินเหม่อลอย  ด้วยสีหน้าหมองหม่น  จนเพื่อนๆในกลุ่มอดเป็นห่วงไม่ได้

“อย่าคิดมากสิแก  ไปเที่ยว SODA มั้ยฮ่าๆๆๆ”  นิชาเดินมาคล้องคอสกาว

“เที่ยวบ้าอะไรแก  พรุ่งนี้ส่งรายงาน”  สกาวยังหน้าบูดบึ้ง

“จะได้เจอพี่เปรมแกไง  ไม่คิดถึงพี่เปรมแล้วหรอยะ”

“นั่นสินะ  ปกติเวลานี้ฉันต้องพร่ำถึงพี่เปรม  แต่ทำไมถึงต้องมาคิดถึงไอ้น้องบ้านั่นด้วย”

“ก็ไม่ต้องคิดสิ  ถ้าน้องเขาไม่สนใจนะ  ก็ถีบหัวมันให้กระเด็นออกไปจากชีวิต  ไม่เห็นต้องแคร์เลยอ่ะ”  ดาต้าช่วยเสริม

“มันผิดนะสกาว ฉันไม่อยากให้แกไปทำร้ายคนรักกัน  ทั้งผิดแล้วก็บาป”  ปีโป้ช่วยเสริม  สกาวนั่งลงที่โต๊ะอย่างคนหมดสิ้นทุกอย่าง

“ใช่  ปีโป้พูดอ่ะถูกเลย  ที่ชีวิตแกต้องมาเจอกับคนมีเจ้าของซ้ำแล้วซ้ำอีก  อาจเป็นคำสาปหรือเวรกรรมจากเจ้ากรรมนายเวร  แต่ยิ่งแกทำแบบนี้ก็เป็นการสร้างกรรมต่อเนื่องไม่มีที่สิ้นสุดนะ แกก็จะเป็นเวรเป็นกรรมกับแฟนของคณาต่อไป”  ยิปซีเทศน์ยาว

“ฉันทำใจไม่ได้อ่ะ”  สกาวน้ำตาไหลด้วยความกดดัน

“อย่าร้องเลย  ตอนนี้ทำใจไม่ได้ก็อย่าไปคิดอะไรมาก  ไม่ต้องเดินต่อแล้ว  ในเมื่อน้องเขาออกตัวออกห่างซะขนาดนี้  แกก็ถอยออกมาเถอะนะ”  มีนาตบบ่าสกาวอย่างเบามือให้กำลังใจ

“ฉันก็ว่างั้นล่ะ”  สกาวปาดน้ำตาอย่างอ่อนแอที่สุด

-

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

ตืดดดดด  ตืดดดดดดด ตืดดดดดด!!!!!

-

            สกาวสะดุ้งตื่นจากการฟุบหลับในห้องเรียนในขณะที่เพื่อนๆในห้องกำลังพรีเซนท์งานกันอย่างสนุกสนาน  ด้วยความสั่นสะเทือนของมือถือของเธอส่งถ่ายสู่โต๊ะ  สกาวหยิบมือถือดูเป็นเบอร์โทรเข้าของคณา  สกาวลุกพรวดวิ่งออกจากห้องเรียนไปทันที

-

“ฮัลโหล”  สกาวรับสายเสียงสั่น

“ทำไรอยู่จ๊ะเธอ”  คณาใช้น้ำเสียงออดอ้อน

“เรียนอ่ะ”

“เค้ากวนรึป่าว”

“ไม่หรอกคุยได้ออกมาคุยนอกห้องอ่ะ  ว่าไง”

“เค้าขอโทษนะที่ไม่ได้โทรหาเลยอ่ะ  พอดีเค้าไม่ได้เติมเงินอ่ะเธอ  ก็เลยไม่ได้ออนเอ็มด้วย”

“อืม  แล้วเค้าโทรไปทำไมเธอต้องตัดสายเค้าด้วยอ่ะ  เค้าไม่ชอบเลยบอกตรงๆ”

“เค้ากดตอนไหนอ่ะ  เค้าไม่รู้เรื่องเหอะเธอ  เค้าเมาตลอดเลยตอนรับน้องอ่ะ  สิรันโทรมาเค้าก็ไม่ได้รับเหมือนกัน”

“เธอกดตัดสายแล้วปิดเครื่องไปเลย  เธอทำให้เค้ารู้สึกแย่มากเลยอ่ะคณา”

“สกาวจ๋า เค้าขอโทษนะ  เค้าไม่รู้เรื่องจริงๆอ่ะเธอ  อย่างอนเลยนะ”

“ไม่หรอก  เค้ามีสิทธิ์งอนเธอด้วยหรอ”

“มีสิๆ  แต่อย่างอนเลยนะ  เค้าซื้อขนมมาฝากด้วยเดี๋ยวเอาไปให้นะ”

“อื้ม  ขอบใจมากนะ  แล้วเป็นไงบ้างสนุกมั้ย”  สกาวเริ่มใจอ่อนลง  เพียงแค่คำขอโทษผ่านๆของหนุ่มน้อย

“สนุกดี  แต่เค้าเมาไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ  เพื่อนบอกเค้าเมาวิ่งรอบต้นไม้ด้วย  ฮ่าๆๆ  ตัวดำหมดเลยอ่าเธอ  เศร้าใจ”

“คิดถึงเค้าบ้างปะ”

“คิดถึงดิ  คิดถึงแต่โทรหาไม่ได้อ่ะ  เอาเป็นว่าเค้าจะไปหานะ  เอาขนมไปให้”

“อื้มจ้า”

            สกาวเดินกลับเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มจางๆผิดกับยามเช้าที่หน้าตาบึ้งบูด  จนมีนาซึ่งนั่งข้างๆแปลกใจ

“ยิ้มออกแล้วหรอ”  มีนาแซวขึ้นทันที

“คณาโทรมาแล้วอ่ะ  น้องบอกว่าไม่ได้เติมเงิน ก็เลยไม่ได้โทรมา”

“ก็บอกแล้วว่าอย่าคิดมาก  อย่างนี้ก็กลับไปคุยเหมือนเดิมอ่ะดิแกอ่ะ”

“เอ่อ! ก็มันไม่มีอะไรแล้วนี่นา”  สกาวยิ้มเขินๆ  มีนาส่ายหน้าอีกครั้ง

-

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            สกาวนั่งเขียนรายงานอย่างเร่งรีบในคืนหมาหอน  หนุ่มคณาก็แวะเวียนมาทักทายใน MSN คอยให้กำลังใจเช่นเดิม

คณา : อาโหลลลล  หลับมั้ยๆ^^

สกาว : คร้า ไม่ได้หลับอ่า 

ครา : ดีแล้วๆ  ทำงาน  ง่วงอยู่ป่าว

สกาว : มากอ่ะเธอ  อยากนอนมากๆแต่นอนไม่ได้ต้องเขียนรายงานให้เสร็จก่อน

คณา : สู้ๆนะครับผม  อย่างนี้ต้องให้ไปกระตุ้นมั้ยเนี่ย 555+

สกาว : ก็ดีนะ 55+  เหนื่อยมากเลย  พรุ่งนี้เรียนเช้าอีกอ่ะ

คณา : เรียนเช้าด้วย ก็ไม่ค่อยได้พักสินะ

สกาว : ใช่ๆ  โทรมจะแย่เลยอ่ะ

คณา : เค้าโทรมกว่าชัวร์  รอเจอเค้าก่อนเหอะ

สกาว : แล้วเธอเรียนเช้าหรือบ่าย

คณา : เรียนบ่ายอ่ะ 

สกาว : อ่าหะ...

-

            หญิงสาวรอให้คณาชวนไปเรียนพร้อมกันอย่างเช่นเคยแต่ก็ไร้วี่แวว  คณาไม่เอ่ยขึ้นมาอีกเลย  สกาวจึงรู้สึกน้อยใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่อยากจะคิดมาก

-

คณา : สู้ๆแล้วกันนะเธออ่ะ  หาเวลาพักผ่อนด้วย  เป็นห่วงๆ

สกาว : ยากอ่ะเธอ  เค้าเรียนหนักซะขนาดนี้

คณา : งั้นเดี๋ยวเค้าไปหาละกันนะ

สกาว : อ่าคร้า  เธอไปร้านสะดวกซื้อกันมั้ย  เค้าหิวอ่ะ

คณา : ไม่ดีกว่า เค้าว่าจะอาบน้ำก่อนอ่ะ  เธอไปคนเดียวได้มั้ย

สกาว : อื้มได้ๆ  เอาอะไรมั้ยคะ

คณา : ไม่เอาจ่ะ  เดี๋ยวเค้าไปอาบน้ำล่ะ  เดี๋ยวไปหา

สกาว : คร้า  รีบมาง้อเค้าเลยนะ  เค้าโกรธเธอเรื่องกดตัดสายอยู่นะ

คณา : คับผมๆ เดี๋ยวยิงไปละกัน

-

            สกาวถอนหายใจอีกรอบ  เมื่อรู้สึกว่าคณาไม่อยากไปร้านสะดวกซื้อกับเธอ  อย่างก่อนหน้าที่ยังเดินไปด้วยกัน  สกาวเริ่มคิดเล็กคิดน้อย  แต่เธอพยายามเลิกคิดเพราะทำให้เธอเครียด

            หนุ่มน้อยถือขนมติดมือมายังห้องของสกาว  หญิงสาวเดินนำเข้าห้องด้วยรอยยิ้ม  คณายื่นขนมให้สกาว

-

“นี่ครับของฝาก  เค้าเลือกขนมไม่เก่งนะเธอ ไม่รู้จะอร่อยรึป่าว”

“ไม่เป็นไร ขอบใจมากนะ  ถ้าไม่อร่อยจะบอกละกัน ฮ่าๆ”  สกาวโผเข้ากอดหนุ่มน้อยด้วยความคิดถึง  คณาโอบหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม

“คิดถึงเค้าล่ะสิ”  คณายิ้มหยอกหญิงสาว

“ไม่เล้ยยยย  ใครจะไปคิดถึง  โกรธอยู่”  สกาวสะบัดหน้ามานั่งที่เตียงและนอนเขียนรายงานต่อ  คณายิ้มและเดินมานั่งเก้าอี้ทำงานๆข้างๆเตียง

“ว้า  เสียใจจังไม่มีใครคิดถึงเราเลย”

“สิรันไง”  สกาวหันมองหน้าคณา  หนุ่มน้อยยิ้มเจื่อนลง

“แล้วงานถึงไหนแล้วเนี่ย  จะเสร็จมั้ยนะ” คณารีบเปลี่ยนเรื่อง

“เสร็จสิ อีกหน่อยเดียวก็เสร็จแล้วล่ะ  คณาเล่นเน็ทได้นะ เค้าไม่ใช้คอมอ่ะ”

-

            หนุ่มคณาจึงนั่งอ่านการ์ตูนออนไลน์ไปอย่างสบายใจ  ส่วนสกาวก็นอนเขียนรายงานอย่างสบายใจ

“อ่านอะไรอยู่”  สกาวเดินไปคล้องคอคณา

“การ์ตูนออนไลน์อ่ะ  เค้าชอบแบทแมน  ปัญญาอ่อนปะ  ฮ่าๆๆ”  คณาจับมือหญิงสาวไว้มั่น

“ก็เข้ากับเธอดีนะ  ดำเหมือนกัน ฮ่าๆๆ”

“จ้า  ว่าเค้างั้นเค้ากลับแล้วนะ”  คณาปล่อยมือหญิงสาวและทำทีลุกจากเก้าอี้  สกาวยิ้มทำเป็นไม่สนใจและเดินมานอนเขียนรายงานเช่นเดิม

“ไม่ลงไปส่งนะคะ”

“เธออ่ะ  ไม่ง้อเค้าหน่อยหรอ  เค้ายังง้อเธอเลยนะสกาว”  คณานั่งลงหอมแก้มสกาวแบบไม่ทันได้ตั้งตัว

“ใครอนุญาตเนี่ย  กลับไปสิ  อยากกลับหอมากสินะ”  สกาวเปลี่ยนเป็นงอน

“ไม่ใช่เลย  อยากอยู่กับเธอต่างหาก”  คณาหยิกแก้มสกาวเชิงหยอกเย้า สกาวนั่งมองสายตาคณาอย่างจริงจัง

“เธออยู่กับเค้าแล้วมีความสุขมั้ย”  สกาวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“มีสิครับ  ทำไมถามแบบนี้”

“เค้ากลัวเธอลำบากใจ  กลัวเธอต้องคอยหลบๆซ่อนๆ  กลัวเธอเหนื่อย  กลัวเธอไม่มีความสุข”

“ไม่ต้องคิดแบบนั้น  ไม่ต้องกลัวอะไรเลยนะสกาว  อยู่กันไปแบบนี้ล่ะไม่เป็นไรเข้าใจนะ”

“อยู่กับเค้านานๆนะ”  สกาวเข้าสวมกอดคณาด้วยสีหน้ากังวลใจ  คณากอดรับด้วยสีหน้าลำบากใจเช่นกัน

-

ติ๊ดดดด  ตี่ๆๆๆๆๆ  ติดดดดด!!!!!!!!!!!

-

            คณาผละสกาวออกอย่างรวดเร็วเมื่อมือถือของเขากรีดร้องขึ้นด้วยเสียงริงโทนเพลงร๊อค  คณามองเบอร์โทรเข้าเป็นเบอร์สิรันแฟนสาว  คณายิ้มแห้งๆให้สกาวก่อนจะลูบแก้มหญิงสาวอย่างปลอบใจและออกไปรับสายระเบียงนอกห้อง

            สกาวมองคณาเดินออกไปด้วยสีหน้าหดหู่  เธอรู้สึกเศร้าใจที่เธอต้องมาเป็นที่สองแบบนี้  แต่เธอก็ต้องทำใจยอมรับให้ได้เพราะเธอมาทีหลัง

-------------------------------------------------------------------------------

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 424 ท่าน

Line PM