Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
สาปสกาว
สการินวดี
กลิ่นคาวของความลับ
8
04/11/2554 23:11:57
464
เนื้อเรื่อง
 คณาคุย MSN กับสกาวเพื่อรับรู้เรื่องราวที่สกาวได้พบเจอมา  โดยที่เขาสนใจเพราะว่ามีดาลี่แฟนเก่าของเขาเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย  คณาอึ้งไปกับเรื่องราวที่สกาวได้เผชิญมา

-

คณา : เธอไปรู้จักเด็กๆพี่เปรมได้ไงง่ะ

สกาว : มันมีเหตุให้ได้รู้อ่ะ  บางคนก็เข้ามาบอกกับเค้าเองว่าเป็นเด็กพี่เปรมเช่นกัน  บางคนคบกับพี่เปรมรักมากยอมทนทุกอย่าง  หลายคนรู้ว่าพี่เปรมมีเยอะแยะ  บางคนก็ไม่รู้  สุดท้ายแล้วเค้ากับพี่เปรมก็ไปไม่รอดเพราะพี่เปรมโกหกเค้าตลอดเวลา  เค้าไม่ชอบคนโกหกมากๆ เลิกกันด้วยไม่ดีทะเลาะกันหนักเลยอ่ะ ถึงขั้นพี่เปรมสั่งห้ามเค้าเข้าร้าน SODA เลยทีเดียว  และเค้าก็คิดว่าช่วงนั้นคงเป็นช่วงที่เธอไปร้องเพลงที่ SODA แน่ๆเลย

-

คณา : คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะ แล้วสรุปคือเธอก็ยังรักพี่เปรมอยู่สินะ

สกาว : ก็รักอ่ะนะ  มันตัดไม่ขาดอ่ะดิ  พอหลังจากเลิกกับพี่เปรมไป  เค้าก็ได้เจอกับใครอีก 2- 3 คน  เธอเดาได้มั้ยล่ะว่าคนเหล่านั้นมีแฟนรึป่าว  

คณา : มี  ช่ายปะ

-

สกาว : ใช่เลย  มีแฟนอยู่แล้วและมาจีบเค้า  คนนึงทำงานแล้วคุยกันไปปรากฏก็บอกว่าเลือกอีกคนที่คุยอยู่ก่อนเค้า  คนต่อมาเป็นนักร้อง ร้องเพลงตามผับเค้าตามไปฟังเขาร้องเพลงทุกที่เลย  สรุปก็เสือผู้หญิงแท้ๆ  คนต่อมาก็เป็นนักศึกษารุ่นเดียวกับเค้าจีบเค้าคุยกันแป๊บเดียวพอเค้ารู้ว่าเขามีแฟนเค้าก็เลิกอ่ะ  จนเค้าไม่คิดอยากจะคบใครอีกแล้ว  ทั้งกลัว และระแวงไปหมดว่าคนที่มาจีบจะมีแฟนรึยัง ในระหว่างนั้นพี่เปรมก็คุยกับเค้าอีกครั้ง  แต่คุยแบบตกลงกันว่าจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวซึ่งกันและกัน  เค้าก็ยอมไม่ค่อยได้เจอกัน  คุยกันใน BB จนถึงตอนนี้  คุยกันเหมือนคนรู้จักธรรมดา  แล้วสุดท้ายเค้าก็มาเจอกับเธอ

-

คณา : แล้วเค้าก็มีแฟนแล้ว  อีกแล้วอ่ะ เค้าเห็นใจเธออ่ะ  นี่มันเป็นคำสาปหรือเป็นอะไรกันแน่ทำไมชีวิตเธอถึงเป็นแบบนี้

สกาว : นั่นน่ะสิ  เค้าก็อยากรู้เหมือนกัน  และตอนนี้  ดาลี่  แฟนเก่าเธอก็กำลังเป็นเหมือนเค้า  เธอควรจะไปสงสารดาลี่ซะนะ

คณา : ก็สงสารหมดล่ะ  แต่เค้าสงสารเธอมากกว่าอ่ะ  ดูเธอเจอมาหนักมาก

สกาว : เค้าเจอมาหนักมากจนไม่อยากเสียใจกับเรื่องแบบนี้อีกแล้ว

คณา : แต่เค้าจะไม่ทำให้สกาวเสียใจนะ  ไงเธอก็ตั้งใจทำงานล่ะเค้าขอไปทำงานบ้าง  เพื่อนเรียกแล้วอ่ะ

สกาว : ได้ๆสู้ๆนะคับ

คณา : จ้า จุฟฟฟฟฟ

-

            คณาปิดหน้า MSN ในคอมพิวเตอร์ได้ทันท่วงทีก่อนที่ มะยมจะเดินเข้ามาหาที่โต๊ะ

“แก  สิรันมันถามฉันว่ารู้จักผู้หญิงในเฟสบุ๊คแกที่ชื่อ สกาว รึป่าว  เขาเป็นใครอ่ะฉันไม่รู้จัก”

“เอ่อ..สิรันถามเมื่อไหร่”  คณาหน้าซีดอีกรอบ

“เมื่อกี้เองถามในเอ็มอ่ะ  ฉันก็บอกว่าไม่รู้จัก ฉันเลยลองเข้าไปดูในเฟสแก ดูแกคุยกับเขาแบบสนิทมากอ่ะก็เลยงงว่าเป็นใครทำไมฉันไม่รู้จัก”

“อืม  เขาเป็นรุ่นพี่ของเพื่อนที่โต๊ะห้องอ่ะ  เขาคุยสนุกดีไม่มีอะไรหรอก  พี่สกาวก็รู้ว่าฉันมีแฟน  ไม่มีอะไรสักนิด”

“ร้อนตัวรึป่าว  ฉันแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นใครเฉยๆ”  มะยมหัวเราะและเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของเธอภายในห้องโปรเจค

            คณาเริ่มใจไม่ค่อยดีกลัวว่าสิรันจะโกรธเคืองจึงเดินออกจากห้องโปรเจคไปโทรไปหาสิรันทันที

“ว่าไงอ้วน” สิรันรับสายเสียงสดใส

“ทำไมไม่เห็นออนเอ็มเลยอ่ะสิรัน  ทำอะไรอยู่”

“อ้อ! นั่งทำงานอ่ะ  ขี้เกียจออนเสียสมาธิ เดี๋ยวก็ต้องคุยอดไม่ได้  คิดถึงฉันอ่ะดิอ้วน  ฮ่าๆๆๆ”

“ไม่เล๊ยยยยย  ฮ่าๆๆๆ”

“ไออ้วนโกรธแล้วนะไม่คิดถึงเค้าเลยอ่ะ  ไม่ต้องโทรมาแล้วนะ”  สิรันแกล้งงอน

“คิดถึงสิครับ  ไม่คิดถึงเธอเค้าจะไปคิดถึงใครได้ล่ะ  อยากไปหาทุกวันแหละ”  คณาและสิรันก็ยังคงคุยกันหวานชื่นเป็นปกติ  ซึ่งทำให้คณาโล่งใจไปที่สิรันไม่ได้สงสัยอะไร

-

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            คณากลับมาหอพักจึงทักทายสกาวใน  Facebook  เพื่อให้กำลังใจในการทำงานอย่างเช่นทุกวัน  สกาวได้รับกำลังใจที่ล้นปรี่แม้จะมีความเหนื่อยจากการทำงานมากเพียงใด  เธอก็ยังสุขใจที่ได้คุยกับคณาระหว่างทำงาน

-

คณา : ทำงานอยู่สินะเห็นไฟห้องเปิดอยู่

สกาว : ใช่แล้ว  ไม่เสร็จสักที  พรุ่งนี้เรียนเช้าอีกอ่ะ  ได้นอนวันละไม่กี่ชั่วโมงจริงๆ

คณา : สู้ๆนะจ๊ะ  เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเรียนพร้อมกัน

สกาว : เธอเรียนบ่ายไม่ใช่หรอ  จะตื่นไปเช้ากับเค้าทำไม

คณา : ไม่เป็นไรหรอก  เค้าต้องเข้าโต๊ะทำธุระเรื่องรับน้องด้วยอ่ะ  เดี๋ยวอีก 2 วันเค้าจะไปรับน้องที่ระยองแล้วนะ

สกาว : ไปกี่วันอ่ะเธอ

คณา : ไปศุกร์เสาร์อาทิตย์ 3 วันอ่ะ

สกาว : ก็ไม่ได้คุยกันสินะ  อย่าเมามากล่ะ

คณา : ก็ต้องมีบ้าง 55+ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เค้าจะไปรับ  โอเคร๊

สกาว : คับผม

-

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

 

            สายๆของวันใหม่แม้สาวน้อยสกาวจะได้นอนพักผ่อนไปไม่กี่ชั่วโมง  แต่เธอก็ยินดีจะตื่นขึ้นมาเพื่อพบกับคณาที่มาจอดรถรอไปเรียนพร้อมกัน

“วันนี้ไปซ้อมดนตรีรึป่าว”  สกาวถามเมื่อนั่งซ้อนท้ายคณา  หญิงสาวกอดเอวชายหนุ่มได้อยากไม่ต้องเคอะเขินอีกต่อไป

“น่าจะนะ  เพราะเดี๋ยวไปรับน้องไม่แม่น  พลาดแล้วอายน้องๆ”

“เธอไม่อยู่เค้าคงเหงาแย่”  สกาวพึมพำ

“ทีเธอไปตั้ง 9 วันเค้ายังอยู่ได้เลย  เค้าไปแค่ 3 วันเองนะ”

“ไม่เหมือนกันสักหน่อย  อืม  ช่างเถอะ”  สกาวตัดบททันทีเมื่อเธอกำลังคิดว่า 9 วันที่เธอไม่อยู่คณาก็ยังมีสิรัน  แต่เธอไม่มีใครเลย  แม้จะเป็นเรื่องเปรมที่หายไปในช่วงจังหวะนี้

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            ตกเย็นสกาวและเพื่อนสาวไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารญี่ปุ่นใกล้ๆมหาลัย 

“เป็นไงบ้างล่ะคืนนั้น”  ดาต้าเปิดประเด็นในโต๊ะอาหารถามสกาวที่นั่งกด BB คุย MSN กับคณา

“คืนวันที่ไป HUFFY อ่ะนะ”  สกาวตีหน้าเฉย

“ใช่ๆ  เห็นเดินเคียงคู่กันขึ้นรถบลูไป” นิชาแซวสมทบ

“ก็ไม่มีไรนี่ คณาก็ดูแลเพราะแก้วตำเท้า”  สกาวยิ้มกว้าง

“คณาแกอ่ะ  ร้ายอยู่นะฉันว่า”  ดาต้ายิ้มเจ้าเล่ห์

“ทำไมแกคิดงั้นอ่ะ”

“มีมาโอบเอวฉันด้วยขอบอก ตอนเต้นๆกันอ่ะ  แกไม่อยู่โต๊ะด้วย”  ดาต้ายักคิ้วและทำหน้าตาไม่ดีนัก    “อย่าไปยุ่งเลยจริงๆ”

“จริงหรอ  จริงๆก็รู้อยู่แหละ  แต่แบบทำไมฉันถึงสัมผัสไม่ได้”  สกาวหยุดคุย MSN กับคณาทันทีและมีสีหน้ากังวล

“เอาหน่า  แกก็อย่าไปจริงจังมากละกัน  เอาแค่ขำๆนะจำไว้ๆ”  นิชาปิดประเด็นและชวนคุยเรื่องอื่นทันที  เมื่ออาหารมาถึง

-

ฉันได้คำตอบจากคำถามแรกที่ว่าคณาคิดอะไรเหมือนที่ฉันคิดหรือไม่ คำตอบคือคิดเช่นกัน คำถามต่อไปก็คือ  คณาคิดแบบนี้กับฉันแค่คนเดียว  หรือเขามีอีกหลายคนที่นอกจากสิรัน  ถ้าเป็นงั้นเขาก็ไม่ต่างจากพี่เปรมสักเท่าไหร่  และฉันก็คงไม่ทน’

-

คณา : เธอๆ  เงียบไปเลย

สกาว : อื้มว่าไง คุยกับเพื่อนๆอยู่อ่ะ

คณา : เธอจ๋าเค้าจะไปซ้อมดนตรีละนะ

สกาว : คร้า ^^

คณา : กลับหอไปตั้งใจทำงานนะ  สู้ๆ  คิดถึง

สกาว : จิงอ่ะ

คณา : จิงจังๆ

สกาว : คิดถึงเค้าก็มาหาเค้าจิ ^^

คณา : ถ้าคืนนี้กลับเร็วเดี๋ยวไปหานะ  นอนกี่โมงอ่ะ

สกาว : นอนเกือบเช้าล่ะเธอทำงานอ่ะ

คณา : โอเคร เดี๋ยวเค้าไปหานะ  ไปซ้อมก่อนล่ะ

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            ค่ำคืนนี้คณามาหาสกาวที่ห้องของเธอ  ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน  ฟังเพลง พูดคุยกันในเรื่องต่างๆ  คณาต้องโกหกสิรันว่านอนแล้ว แต่จริงๆยังมานั่งคุยกับสกาว

“คณา  เค้าถามจริงๆนะ  เธอชอบเค้าจริงหรอ”  สกาวนั่งพิงไหล่คณาบนเตียงที่แสนนุ่ม

“จริงสิ”  คณาตอบสั้นๆ

“ชอบอะไรเค้าอ่ะ”  สกาวหันมองหน้าคณา  คณายิ้มอย่างอบอุ่นและหอมแก้มหญิงสาวอย่างแผ่วเบา

“บอกไม่ถูกอ่ะ  ก็รู้สึกดีที่มีเธอ  เธอจะติดเค้าปะเนี่ย”  คณาหยิกแก้มสกาวเล่น

“ถ้าเค้าติดเธอแล้วทำไมหรอ  เธอจะลำบากใจหรอ”

“ไม่หรอก  ไม่ใช่อย่างนั้น  เค้าก็แค่ถามดูเฉยๆ”

“อืม  ไม่ติดหรอก  เค้าติดเพื่อนมากกว่า  ติดกับการอยู่คนเดียวมากกว่า  แต่ตอนนี้ก็อยากมีเธออยู่ใกล้ๆนะ”  สกาวสวมกอดคณา  คณายิ้มและเอามือลูบสยายผมของสกาวเล่น

“เค้าก็อยู่นี่ไงล่ะ”

“เธอคุยกับเค้าแบบนี้  คนเดียว รึป่าว  มีคนอื่นคุยกับเธอแบบเค้ารึป่าว”

“ไม่มี  เค้าคุยกับเธอแบบนี้คนเดียว” คณาจ้องสายตาของสกาวที่จับจ้องคณา

“ถ้าเธอคุยกับคนอื่นด้วยก็บอกนะ  เค้าไม่ชอบคนโกหก  เค้าเกลียดมากๆเลย”

“ก็ไม่ได้โกหก นี่นา  เค้าก็บอกเธอหมดทุกอย่าง  เรื่องสิรันก็บอกทุกอย่าง”

“จ่ะ ขอบคุณมากนะที่เธอยอมมาคุยกับเค้าแบบนี้  ทั้งที่เธอต้องโกหกสิรัน  บางทีเค้าก็เหมือนเห็นแก่ตัวเลยอ่ะที่ขอให้เธออยู่กับเค้าแบบนี้”

“อย่าคิดมากเลย  บอกแล้วไงว่าอยากเห็นเธอยิ้ม  อยากเห็นเธอมีความสุข  เค้าทำอะไรได้ก็จะทำ  ทำไม่ได้ก็จะบอกนะครับ”

            คณาและสกาวนอนพูดคุยกันและหลับใหลเคียงข้างกันไป  แม้ในใจสกาวจะไม่เชื่อคำพูดของคณา 100 % แต่ก็ต้องหลอกตัวเองว่าเชื่อสนิทใจ  เธอเองก็กลัวที่จะรู้ความจริงว่าคณาเป็นอย่างไรกันแน่

-

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            วันต่อมา คณาไปหาสิรัน  เพื่อทานอาหารเย็นด้วยกัน  ก่อนไปก็โทรบอกสกาวให้รู้ก่อน เพื่อไม่ให้สกาวโทรเข้ามาในระหว่างที่อยู่กับสิรัน

“แล้วเธอจะกลับกี่โมงล่ะ” สกาวเดินคอตกออกจากคณะ  แม้จะยอมรับได้แต่แรกว่าคณามีเจ้าของที่แท้จริง  แต่เธอก็รู้สึกหดหู่ใจที่รับรู้ว่าคณาไปหาสิรัน

“ก็ประมาณ 3 หรือ 4 ทุ่มอ่ะจ่ะ  เดี๋ยวเค้ากลับมาจะออนเอ็มคุยนะ  เธอตั้งใจทำงานล่ะ  คิดถึงนะครับ”

“อื้ม  คิดถึงเหมือนกัน”  สกาวบอกน้ำเสียงเศร้าๆ

“จริงปะ!”  หนุ่มคณาร้องน้ำเสียงดีใจ

“ทำไมต้องทำเสียงเหมือนไม่เชื่อห๊ะ”

“ไม่ใช่ไม่เชื่อครับ  แต่เค้าดีใจตะหากล่ะ ก็เธอไม่เคยบอกว่าคิดถึงเค้าเลยอ่ะ  ครั้งนี้เป็นครั้งแรก” สกาวยิ้มออกทันทีเมื่อได้ยินคณาพูดดังนั้น

“ต่อไปคงได้ยินบ่อยขึ้น”

“ดีสิๆ  งั้นไว้คุยกันนะจ๊ะ”

            สกาวยิ้มออกและเดินเคียงข้างปีโป้ออกจากคณะไป  ปีโป้แอบฟังที่สกาวพูดคุยกับคณา

“สรุปก็คุยกันอยู่หรอ”  ปีโป้ถามขึ้นด้วยความสนใจ

“อื้ม ใช่  ก็แอบคบแหละมั้งพูดแบบนี้ได้รึป่าวก็ไม่รู้”

“อีกแล้วนะ จริงๆแกก็เลือกได้นะเว้ยสกาว  คนจีบแกก็มี  ทำไมต้องยอมเป็นสองรองใครแบบนี้ด้วยอ่ะ”

“ไม่รู้สิ  ใจมันบังคับอ่ะ  แต่ไม่รู้กับคณาจะไปกันได้นานแค่ไหน  รู้สึกได้ว่าจะไม่นาน”

“ทำไมอ่ะ  ทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น”

“ไม่รู้สิ  อยู่ๆมันก็รู้สึกแบบนี้ออกมา  แต่ก็จะพยายามประคับประคองไป  คณาสัญญาว่าจะคบกันไปจนกว่าจะจบ  อีกไม่กี่เดือนเอง  ฉันก็สงสารสิรันนะที่ทำแบบนี้อ่ะ  แต่ขอแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้นเอง”

“ฉันเคยเป็นแบบสิรันนะโดนหักหลังอ่ะ  ไม่ว่าจะยาวนานแค่ไหน  ได้ชื่อว่าโดนหลอกอ่ะมันก็เจ็บทั้งนั้นล่ะ ฉันว่านะแกอย่าไปแทรกกลางระหว่างพวกเค้าเลยว่ะ  ฉันไม่เห็นด้วย”

“โธ่ปีโป้  มันไม่ทันแล้วแหละ  เอาหน่าๆไม่กี่เดือนแล้ว”

            สกาวพยายามปลอบใจตัวเองในความผิดที่ร่วมกระทำกับคณา  ทำผิดทั้งที่รู้ว่าไม่ควร  ก็เป็นดังนรกในใจคอยกัดกินใจ  ไม่ได้มีความสุขตลอดเวลา

-

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            คณานั่งทานอาหารมื้อเย็นกับแฟนสาวสุดที่รักอย่างเป็นปกติ  แม้ในใจของเขาแอบหวั่นลึกๆว่าสิรันจะสงสัยอะไรในตัวเขา  แต่สิรันก็ยังเป็นปกติดีในสายตาคณา

“อิ่มแน่ๆเลยกินขนาดนี้ และฉันต้องอ้วนแน่ๆ”  สิรันกินไปบ่นไป

“อ้วนตรงไหน  แฟนเค้าออกจะหุ่นดี๊ดี”  คณายิ้มและตักผักใส่ลงในจานสิรัน  “กินเข้าไปผักอ่ะจะได้หุ่นดี”

“ส่วนแกนะอ้วน ก็กินเนื้อเข้าไปนี่  จะได้อ้วนๆน่ารัก  จะได้ไม่มีสาวมามอง หึหึ”  สิรันยิ้มเจ้าเล่ห์และตักเนื้อใส่จานคณา

“ไม่มีหรอกค๊าบ  สาวที่ไหนจะมาสนใจคนอ้วนดำอย่างเค้าล่ะ”

“ไม่มีมันก็ดีแล้ว  แต่ถ้ามี.....”  สิรันเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังจ้องหน้าคณา  คณาไม่ค่อยกล้าสบตาสิรันเท่าที่ควรจึงยิ้มตาหยี่ปิดบังความละอายในใจ

“ถ้ามีเค้าก็เลิกอ่ะ เพราะเค้าถือว่าเธอเจอคนที่ดีกว่าเค้า  เค้าไม่ผูกมัดอยู่แล้ว”

“ไม่อ่ะ  เค้ารักสิรันคนเดียว  ไม่มีใครมาแทนได้  จริงๆ”

“นี่อย่าพูดมากกินเข้าไปๆๆๆ” สิรันยิ้มเขิน  ทั้งคู่ก็ยังคงรักกันหวานซึ้ง

“เขินล่ะซี้”  คณายิ้มกลบเกลื่อนความผิดในใจ

“ไม่เลย ไออ้วนกินอย่าพูดมาก  เดี๋ยวรีบกลับฝนจะตกแล้ว”  สิรันยิ้มและมองแฟนหนุ่มด้วยแววตาของความสงสัยบางอย่าง

-

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            สกาวนั่งทำงานไปก็เปิดดูใน Facebookของคณา  มีสาวแปลกหน้าเข้ามาคุยบ้าง  แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นบทสนทนาของเธอและคณา  จนเธอสงสัยเหลือเกินว่าสิรันจะไม่สงสัยเลยหรือ  เธอจึงพยายามไม่ไปโพสอะไรใน Facebook ของคณามากนัก  เพราะเธอกลัวคณาจะลำบาก

คณา : สกาวทำอะไรจ๊ะ

สกาว : ทำงานสิยะ  กลับมาแล้วหรอ

คณา : ใช่ๆๆ เดี๋ยวจะเข้าไปทำโปรเจ็คสักนิด

สกาว : ไปรับน้องกี่โมงเนี่ย ทำไมไม่นอนเอาแรง  เดี๋ยวไปก็เมาเละอีกอ่ะ

คณา : ไป 8 โมงอ่ะ เดี๋ยวค่อยไปงีบบนรถ อิอิ

สกาว : ออนเอ็มในมือถือคุยกับเค้าบ้างนะ  เค้าคงเหงาแย่ไม่ได้คุยกับเธอ 3 วัน

คณา : ได้เลยเดี๋ยวเค้าเติมเน็ทแล้วจะออนคุยกับเธอนะ  แต่ทำใจหน่อยนะอาจไม่ว่างคุยเลยอ่ะ

สกาว : แหม ไม่ถึงขั้นทำใจหรอกแล้วแต่อ่ะ  เค้าไม่บังคับ

คณา : ถ้าออนไม่ได้ก็จะโทรไปแล้วกันนะครับ

สกาว : จ้า ^^  คณาเค้าว่าจะนอนเธอโทรปลุกเค้าหน่อยนะสักตี 2

คณา : ได้ๆ  พักบ้างเธออ่ะไม่ค่อยได้พักเลย  เป็นห่วงนะ

สกาว : ครับผม  ปลุกด้วยน้า

-

            เมื่อถึงเวลาที่สกาวนัดหมายให้คณาโทรปลุก  คณาก็โทรปลุกหญิงสาวตรงเวลา  สกาวรู้สึกถึงการเอาใจใส่ของคณาที่มีให้  ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไรเธอก็หลับหูหลับตาเชื่อในสิ่งที่เธอสัมผัสได้

-

สกาว : ขอบใจมากนะที่ปลุก  เห้อออ  ทำงานต่อเหนื่อยจัง

คณา : สู้ๆสิ  ตั้งใจๆ  เห็นในเฟสเธอจะไป SODA หรอ

สกาว : ตอนแรกว่าจะไปอ่ะแต่ไม่ได้ไปแล้วล่ะ  งานไม่ทัน

คณา : ดีแล้วๆทำงานดีกว่า เธอไปเดี๋ยวเธอก็ร้องไห้อีกอ่ะ

สกาว : ไม่ร้องแล้วล่ะ  เค้าไม่อยากคิดเรื่องพี่เปรมให้มากมายเหมือนกัน  จัดกระเป๋ายัง

คณา : ยังเลยค่อยกลับไปจัด  ของมีไม่มากหรอกผู้ชายอ่ะนะ 555+

สกาว : แล้วออกจากหอกี่โมง

คณา : รถออก 8 โมง  แต่เค้าจะออกไป 6 โมงอ่ะออกไปพร้อมเพื่อน

สกาว : อยากเจอเธอก่อนเธอไปรับน้องจังเลยอ่ะ >

คณา : งั้นถ้าเค้าแวะไปหาทันจะไปหานะ  แต่ไม่รับปากนะ

สกาว : ได้ค่ะ  แต่ถ้าไม่ทันก็ไม่เป็นไรนะ  ไม่ง่วงหรอเธออ่ะ  เดี๋ยวก็เมาตัวแดงแย่

คณา : เมาชัวร์อ่ะ  หิ้วคนละกลมบอกเพื่อนไว้ละ >

สกาว : อย่ากินให้เมามากมายสิ  เป็นห่วงนะ

คณา : คับผม  ดีจัง ^^

สกาว : เค้าว่าเธอมาหาเค้าไม่ทันแน่เลยอ่ะ  กลัวเธอลำบากไม่ต้องมาก็ได้นะ

คณา : ต้องทันดิ  เค้าจะรีบให้ละกันนะ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            6 โมงเช้า  สกาวยังคงนั่งรอคณาติดต่อมาแต่ก็เงียบหาย   MSN คณาก็ไม่ได้ออน  สกาวไม่กล้าโทรไปเพราะกลัวจะเป็นการบีบบังคับคณามากเกินไป

ติ๊ดดดด  ตี่  ติดๆๆๆๆๆๆๆ.......................

            สกาวสะดุ้งเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น  แน่นอนเธอหวังว่าจะเป็นคณา  และก็เป็นเช่นนั้น

“เสร็จแล้ว เดี๋ยวเค้าแวะไปหาแป๊บนึงนะ  แต่คงอยู่ด้วยไม่นานนะครับ”

“อื้มครับผม”

            คณามาตามที่รับปาก  สะพายเป้สีดำใบไม่ใหญ่มาก  คณาเหงื่อท่วมตัว จึงนั่งพึ่งพัดลม

“ไงกระเป๋าเค้าเล็กปะ  จัดแป๊บเดียวมากอ่ะ  ฮ่าๆๆ”

“ถ้าเป็นเค้าไปรับน้องกับเพื่อนๆ  3 ใบอ่ะอย่างต่ำ  ฮ่าๆๆ”  สกาวนั่งกอดเข่าพิงเตียงข้างๆคณาที่ยังคงเอาหน้าจ่อพัดลม  สกาวเอามือปาดเหงื่อที่ข้างแก้มของคณา

“คิดถึงเค้าด้วยนะ เค้าไม่อยู่อ่ะ”  คณาจับมือของสกาวไว้มั่นทั้งสองข้างจ้องสายตาที่ดูเศร้าใจของหญิงสาว

“อื้ม  คงจะคิดแหละมั้ง ฮ่าๆๆๆ”  คณาปล่อยมือสกาวทำทีงอน  สกาวยิ้มขำจับแก้มของคณาอย่างเอ็นดู

“คิดถึงสิ  แต่เธอคงไม่ได้คิดถึงเค้าคนเดียวหรอกเนอะ”

“เธออย่าน้อยใจสิ  เค้าไม่อยากให้เธอน้อยใจอ่ะ”  คณากอดสกาวไว้

“ไม่ได้น้อยใจ  เค้าเข้าใจเธอดี  เค้าแกล้งไปงั้นล่ะ ไหนร้องเพลงให้ฟังหน่อย”  สกาวพยายามเปลี่ยนเรื่องทันที

“เค้าเขินอ่ะ  รอฟังตอนเค้าประกวดได้ปะ  ฮ่าๆๆนะครับพี่สาว”

“แล้วเธอไปซ้อมที่ไหนอ่ะปกติ  เดี๋ยวเค้าย่องไปฟังดีกว่า”

“แถวๆซอยข้างหน้ามหาลัยอ่ะ  ซอย ABC”

“ซอยเดียวกับหอนิชาเลย  ดีๆเค้าจะไปส่องเธอร้อง”

“พี่นิชาอยู่แถวนั้นหรอ”  คณาทำตาลุกวาวแกล้งสกาวเพราะรู้ว่าสกาวแอบหึง  หญิงสาวเหล่ตามองหนุ่มคณาทันที

“ใช่!!!  ทำไมล่ะ  อยากไปซ้อมทุกวันเลยสินะคราวนี้”

“อื้มนั่นสินะ”  คณายิ้มกรุ้มกริ่ม  สกาวจึงขยับออกจากอ้อมกอดของคณาแสดงอาการหึงเล็กน้อย

“หึงเค้าหรอ สกาว”  คณายิงคำถามแทงใจ

“บ้า  ไม่เห็นต้องหึงเลย  ถ้าจะต้องหึงอ่ะเค้าหึงเธอกับสิรันไม่ดีกว่าหรอ”  สกาวลุกขึ้นไปนั่งกอดหมอนบนเตียง  คณานั่งพิงเตียงเช่นเดิม

“เธออย่าคิดแบบนั้นสิ”  คณานั่งนิ่งไป

“เค้าขอโทษๆ  เค้าล้อเล่นหน่า  ไม่หึงไม่อะไรหรอกเนอะ”  สกาวเอามือคล้องคอคณาจากด้านหลังและหอมแก้มหนุ่มน้อยเพื่อแก้สถานการณ์ไม่ให้ตึงเครียด

“เธอติดเค้าล่ะสิ” คณาพูดขึ้นมาอีกครั้ง  สกาวหุบยิ้มลง

“ถ้าเค้าติดเธอแล้วเธอลำบากเค้าก็ไม่ติดก็ได้นะ  เค้าอยากให้เราประคับประคองกันไปได้นานๆ  ไม่อยากให้เธอจากไปไหน  เค้ายอมทุกอย่าง”

“ครับ  เค้าไม่ได้ลำบากใจอะไรเลยนะ  อย่าคิดมากล่ะ”

            เพื่อนคณาโทรตาม  คณาจึงต้องไป  สกาวเดินไปส่งคณาที่ประตูห้อง  คณาจับมือสกาวไว้มั่นทั้งสองข้าง

“ตั้งใจทำงานล่ะ  อย่าแอบงีบบ่อยนะรู้มั้ย  เดี๋ยวเค้าจะโทรมานะ”  คณาหอมแก้มหญิงสาวอำลา  สกาวโผเข้ากอดหนุ่มน้อยอย่างอาวรณ์

“ดูแลตัวเองด้วยนะคณา  อย่าเมามาก  โทรมาด้วยนะ”

            คณาเดินออกจากห้องไป  สกาวถึงกับรู้สึกใจหาย เธอรู้สึกกลัวบางอย่าง  อย่างบอกไม่ถูก  แต่ก็รู้สึกอบอุ่นและซึ้งใจที่คณามาลาก่อนไป  แต่เมื่อนึกไปตามที่ควรจะเป็นแล้ว  คนที่คณาควรจะลาก่อนไป คือ สิรันมากกว่าเธอด้วยซ้ำ  สกาวกำลังขโมยช่วงเวลาที่แสนดีจากพยาบาลสาวสิรันมามากเกินควร

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            หญิงสาวยังคงใช้ชีวิตไปเรื่อยเปื่อย  ทำงานดึกๆ แต่กลับไม่มีคณามาคอยพูดคุยให้มีกำลังใจ  เธอรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป  แต่เธอก็ยังต้องทำงานต่อไป

            สกาวยังคงเข้าไปดู Facebook ของคณาอย่างเช่นทุกวันแม้รู้ว่าคณาจะไม่ได้เข้ามาเล่นเลยก็ตาม  เธอสังเกตเห็น เพลิน  เพื่อนสาวที่ไม่สนิทสนมมากนักซึ่งเป็นเพื่อนของ ฐนิตา  เพื่อนสนิทของสกาวอีกคนหนึ่งซึ่งไม่ค่อยได้พบเจอกันด้วยสาเหตุที่เรียนคนละคณะ  เพลินมา Comment ใน Facebook ของคณาแปลกๆ จนทำให้สกาวนึกสงสัย

สกาว : นิตา ฉันมีเรื่องจะถามหน่อย

นิตา : ว่ามาเพื่อน  ไม่เจอกันเป็นเดือนแล้วนะแกกับฉัน

สกาว : เดี๋ยวฉันแวะไปหา  แต่ต้องพ้นช่วงยุ่งๆไปก่อนนะ  คิดถึงแกเหมือนกัน

นิตา : แล้วจะถามอะไร

สกาว : แกรู้จัก น้อง คณา รึป่าว  แกก็มีเฟรนใน Facebook

นิตา : คณากิ๊กเก่า เพลิน อ่ะนะ

สกาว : แกว่าไรนะ O.O

นิตา : ใช่รึป่าว คณา เด็กวิศวะภาคโทร  มีไรป่าวอ่ะ  เห็นน้องเขาไปคุยกะแกใน Facebook บ่อยๆนี่ น้องจีบแกหรอ

สกาว : ป่าวหรอก ทำไมรู้สึกโลกมันกลมอีกแล้วอ่ะ  ฉันก็คุยเล่นกันไปกับคณาอ่ะ  น้องเขามีแฟนแล้ว  แต่เพลินนี่คือเลิกกันยังหรอกับคณา

นิตา : เลิกไปนานแล้วนะ  ไม่มีอะไรแล้วแหละ...มั้ง

สกาว : เพลินจะเคืองรึป่าวนะ  ถ้ารู้ว่าฉันกำลังคุยกับคณา

นิตา : อ่าวสรุปแกคุย  อีกแล้วอ๋อสกาว  มีแฟนแล้ว  อีกแล้ว  เห้ออออ!!!  เพื่อนช้านน >

สกาว : นั่นสิ  น่าไม่อายจริงๆฉันอ่ะ  แอบเกรงใจเพลิน

นิตา : ฉันว่าเพลินไม่น่าจะคิดอะไรแล้วล่ะ  ต้องลองไปคุยกับเพลินเองนะ

-

            สกาวอึ้งไปเล็กน้อยกับสิ่งที่รู้มา  เธอเริ่มหวั่นใจว่าเธออาจจะเป็นแค่คนแก้เหงาให้กับคณาก็เป็นได้  เธอจึงทัก Facebook ของเพลินไป

-

สกาว : เพลิน  สกาวมีไรอยากถามเพลินหน่อยอ่ะจ่ะ

เพลิน : จ้าว่าไงๆ ^^

สกาว : เพลินเคยคบกับคณาใช่มั้ยคะ

เพลิน : แล้วคณาว่าไงล่ะ 555+

สกาว : ไม่ได้ถามน้องอ่ะจ่ะ

เพลิน : ก็เคยคบอยู่ช่วงนึงแหละ  เลิกไปนานแล้ว

สกาว : คือ สกาว...แบบว่าสกาวก็คุยเล่นๆกับน้องมันอยู่อ่ะ  สกาวเกรงว่าเพลินจะว่าอะไรรึป่าว

เพลิน : ไม่ว่าไรหรอกจ่ะ  มันจบไปนานแล้วล่ะ  ว่าแต่คณามันมีแฟนแล้วนี่  รักกันมากด้วย

สกาว : ใช่ๆ  สกาวก็คุยเล่นๆแหละ 555+  แล้วคณาเป็นคนไงอ่ะเพลิน  สกาวอยากรู้อ่ะ  เจ้าชู้ปะ

เพลิน : ก็ไม่นะ  คณาตอนที่คบกันก็ดีอ่ะ ดูแลเทคแคร์ดี  ไม่เจ้าชู้ 

-

            สกาวยิ้มออกเมื่อได้รับการยืนยันจากเพลินคนที่เคยคบกับคณาว่าคณาไม่เจ้าชู้

เพลิน : แต่ก็อาจมีคุยเล่นๆขำๆบ้างตามประสาผู้ชายรักสนุก

สกาว : อ่าว -_-!!!  อ่าหะๆ

เพลิน : อย่าไปอะไรมากเลยนะ  ไงคณาก็มีแฟนแล้ว ^^

-

            ข้อมูลที่ได้รับทำเอาสกาวไม่สบายใจนัก  เธอเริ่มรู้สึกยึดติดและผูกมัดคณามากขึ้นเรื่อยๆ  ในขณะเดียวกันคณากลับรู้สึกผิดกับสิรันมากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            “ตัวเธอจะไปไหนเนี่ย แต่งตัวซะสวย”

            เปรย  สาวสวยผิวดีผมยาวสลวยนอนเล่น Facebook จากโน๊ตบุ๊คอยู่บนเตียง  ถามไถ่สาวผมปะบ่าที่กำลังแต่งตัวอยู่หน้ากระจกด้วยเสื้อผ้าที่น่ารักเอาการ

“ฉันจะไปกินข้าวกับพี่น่ะ  เดี๋ยวมานะไปไม่นานหรอก”  สิรันยิ้มแก้มปริ

“พี่ที่ไหนอ่ะคะคุณเพื่อน  ไม่อัพเดตเลยนะ”

“พี่ที่รู้จัก  ไม่มีอะไรหรอกย่ะ”

“ไม่มีชวนเลยนะ  แสดงว่าต้องพิเศษแน่เลยสิ”  เปรยยิ้มหยอก  สิรันปั้นหน้านิ่ง

“จะไปปะล่ะ  จะไปก็แต่งตัวสิ  ไม่มีอะไรสักหน่อย”

“ไม่ไปหรอกย่ะ  เดี๋ยวจะทำผลแล๊ปหน่อย  ยังไม่เสร็จเลย  เอ้อ! แกฉันสงสัยบางอย่าง”  เปรยจ้องโน๊ตบุ๊คตาเขม่ง

“เรื่อง!”

“ก็แฟนแกอ่ะ  เจ้าคณาอ่ะ ในเฟสบุ๊คมันคุยกะคนชื่อสกาวเยอะไปปะ  ใครอ่ะสกาวเพื่อนมันหรอ”

“แกสงสัยเหมือนฉันเลย”  สิรัยรีบเดินมานั่งดู Facebook คณาจากโน๊ตบุ๊คของเปรย

“ฉันอ่ะ  คิดว่าฉันแค่คิดไปเอง  แต่แกก็รู้สึกใช่ปะเปรยว่ามันไม่ค่อยปกติเท่าไหร่”

“แล้วแกไม่ถามคณาไปเลยล่ะ”

“ถามแล้ว  แต่มันว่ารุ่นพี่ไม่มีอะไร  ก็ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ  ฉันก็เลยคิดว่าก็คงเป็นรุ่นพี่มันจริงๆล่ะ”

“รุ่นพี่ที่มหาลัยอ่ะนะ”

“ใช่ๆ แต่คงไม่มีอะไรหรอก เพราะฉันก็ฝากมะยมกับโดนัทคอยดูให้อยู่  ถ้ามีอะไรพวกมันก็คงบอกมาเองล่ะ” สิรันสะบัดบ๊อบแล้วเดินไปแต่งตัวต่อ

“ระวังนะ  คณาแอบมีกิ๊กอีกรึป่าว”

“ไม่หรอก  ถ้ามีก็แค่เล่นๆตามประสามันล่ะ  ขี้เกียจจะตามอะไรมาก  แต่ถ้าถึงขั้นรุนแรงก็เลิก  จบ  ฉันก็มีของฉันเยอะแยะ  ถ้าคณาไม่รักดีก็ปล่อยมันไป”  สิรันพูดอย่างหนักแน่น

“แต่ฉันว่าคณาไม่ทำงั้นหรอก  มันรักแกจะตายไปเนอะ” เปรยพยายามพูดให้กำลังใจเพื่อนสนิท

ตืดดดดดดดดดดดๆๆๆๆๆๆ   ตืดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

            เปรยสะดุ้งเมื่อมือถือของสิรันที่วางอยู่บนเตียงใกล้ๆเธอสั่น  เปรยหยิบขึ้นมาดูเป็นเบอร์ของคนชื่อ “หวาน”

“แก โทรศัพท์สั่น  ใคร คือหวานเนี่ย”  เปรยยื่นมือถือให้แก่สิรันที่มีสีหน้าตื่นเล็กน้อย

------------------------------------------------------------------------------------------

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 363 ท่าน

Line PM