Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
สาปสกาว
สการินวดี
ผิด..ที่เราเจอกันช้าไป..
6
04/11/2554 23:03:20
446
เนื้อเรื่อง
 สกาวลืมตาตื่นขึ้นมาเธอนึกถึงนัดที่ให้ไว้กับคณา  จึงรีบอาบน้ำแต่งตัวเพราะเธอคิดว่าเธอจะได้ไปกินไอติมกับคณาที่ร้านสยาม  เมื่อเธอแต่งตัวเสร็จจึงโทรหาคณา

“ฮัลโหล ครับผม”

“ไปกี่โมงดีคณา”

“เอ่อ...ไปกินไอติมอ่ะนะ  คือ เค้าจะบอกว่าเค้าไปไม่ได้แล้วล่ะสกาว  พอดีเค้าจะต้องไปหาสิรันอ่ะ”

“อ้อ..”  สกาวถึงกับทรุดลงนั่งกับเตียงพูดอะไรไม่ออก

“ไว้พรุ่งนี้ไปกินกันนะโอเคมั้ย”

“ได้ๆ  แล้วแต่เธอ เธออยากกินนี่  เค้าไงก็ได้”

            สกาววางสายจากคณาเธอก็รู้สึกว่าเธอเหมือนคนโง่ที่หลงคารมของเด็กคนหนึ่ง  ทั้งที่เธอเองก็รู้แก่ใจดีว่ามันเป็นไปไม่ได้  ทั้งที่พยายามคิดให้เป็นพี่น้องแต่เธอก็ยิ่งคิดมากขึ้นทุกวัน

 

            ค่ำคืนนั้น หลังจากคณากลับจากไปกินข้าวกับสิรัน  คณารีบกลับมาหอและออน Facebook และ MSN ทันที  เขารับรู้ได้ว่าสกาวเกิดอาการน้อยใจเขาแน่ๆ

            คณาเห็นใน Facebook ของสกาวดูเศร้าๆ  เขาไม่รู้ว่าสกาวหมายถึงตัวเขาหรือว่าเปรม

คณา : เป็นอารายยยย  ดูเศร้าๆ

สกาว : ป๊าวว  บ่นงานอ่ะ 555+

คณา : อ่ะจ่ะ  ตอนนี้ทำอะไรอยู่

สกาว : ทำงานจะชิวไม่ได้แล้ว  ต้องทำสักหน่อย  เดี๋ยวไม่ทันกันพอดี

คณา : ทำถึงไหนแล้วล่ะ

สกาว : 0.01 % 5555+

คณา : แลดูคืบหน้าอย่างเห็นชัดเจน -_-

สกาว : คืบ  กระดึ๊บ  กระด๋อย

คณา : กระด๋อย คือ ?

สกาว : เป็นศัพท์เฉพาะมันเป็นการคืบคลานของหนอน 555+

คณา : เป็นศัพท์เฉพาะคล้ายกับฝนตกจั๊กๆปะ

สกาว : ประมาณนั้นล่ะ  เอ้อ! คณา  พรุ่งนี้ที่ร้าน HUFFY มีงานปาร์ตี้คนเศร้าอ่ะ  เค้าจะไปกับเพื่อนๆ  ไปปะ

คณา : หรอไปดิๆ  อยากเที่ยวอยู่เหมือนกันอ่ะ เธอไปกับใครบ้างอ่ะ

สกาว : มีเค้า บลู  ดาต้า  แล้วก็นิชาก็ไปนะ

คณา : ก็แล้วไมต้องเน้นพี่นิชาด้วยล่ะครับผม

สกาว : ก็เธอชอบนี่เห็นบอกว่าเขินเวลาเจอนิชา  เดี๋ยวก็ได้เขินยาวๆเลย

คณา : ไม่หร๊อกกก  งั้นเค้าก็เขินเป็นสองเท่าเลยดิ ก็เขินเธอด้วยอ่ะ

สกาว : ไม่ต้องมาเขิน  ไม่เห็นจะเขินเลยอ่ะเค้าก็เห็นเธอปกติดีนี่นาเวลาเจอเค้า

คณา : ใครจะไปแสดงให้เห็นเล่า  เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ไปด้วยกันนะ

สกาว : จะแกล้งมอมให้เธอเมาตัวแดงเลยอ่ะ

คณา : ใครจะเมาก่อนกันเหอะ ลองดูดีกว่าน้า 555+

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            เที่ยงของอีกวัน สกาวและเพื่อนๆไปทานอาหารเที่ยงที่โรงอาหารวิศวะกรรมเช่นเดิม  และสกาวก็ได้เจอกับคณาอีกตามเคย  คณามาทักทายสกาวที่กำลังยืนรอซื้อน้ำชาเขียว

“พี่สาว”  คณากระซิบข้างหูสกาวจนหญิงสาวสะดุ้งตกใจเล็กน้อย  สกาวหันไปเห็นคณายิ้มทะเล้นอยู่ข้างๆ

“อะไรห๊ะ” แต่สาวสกาวกลับคำรามใส่อย่างโหดเชิงแกล้ง

“ดุจังเลยอ่ะพี่สกาว”  คณาทำหน้าออดอ้อน

“ต้องนุ่มนวลแบบนี้หรอคะ”  สกาวรับน้ำชาเขียวและเอามือลูบหน้าคณาเล่นก่อนจะเดินจากไป  คณาขนลุกยืนอมยิ้มเขินที่ร้านขายน้ำลำพัง

“หนุ่มเอ้ย  เอาน้ำอะไรครับ”  คุณลุงขายน้ำเกาหัวเมื่อคณายืนยิ้มไม่ยอมสั่งน้ำ

“อ้อ  เอา  เอาชาเขียวครับลุง”  คณายิ้มเขินคุณลุง

            สกาวและเพื่อนๆทานอาหารกันอิ่มแปล้พุงกางจึงเดินทางกลับ  สกาวแวะไปซื้อ ช๊อคโกแลตและเดินไปเรียกคณาแถวบริเวณโต๊ะห้องของคณา และเช่นเคยเพื่อนๆคณาก็มองตามเคย

“นี่ให้  จะได้อ้วนๆเข้าไปอีก 555+”

“ขอบคุณครับ  เค้าชอบกินมากอ่ะ”  คณายิ้มกว้างและเดินกลับโต๊ะไป สกาวและเพื่อนๆจึงเดินกลับคณะไป

“อะไรยังไงกับพี่สกาวเนี่ย”  พิพัทรีบแซวคณา

“ก็ไม่ไงนี่หว่า  พี่น้องกัน”  คณายิ้มเขินเพื่อนๆ พยายามปั้นหน้านิ่งสุดชีวิต

“เพื่อนกูตอบอย่างกะดารา ฮ่าๆๆ”  พิพัทหัวเราะชอบใจกับเพื่อนๆในโต๊ะ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            ตกเย็นสกาวจำได้ดีว่าคณาบอกไว้ว่าจะไปกินไอติมที่ร้านสยามจากที่เบี้ยวนัดเมื่อวาน สกาวรอให้คณาติดต่อมาเพราะเธอไม่อยากผิดหวังอีก  แต่คณาก็เงียบหาย สกาวจึงโทรไปหาเอง

“ฮัลโหลว่าไงครับสกาว”

“ไม่ไปกินไอติมหรอคณา  เดี๋ยวร้านปิดนะ”

“เค้าเหนื่อยมากเลยอ่ะ  ไว้วันหลังแล้วกันนะ”

“งั้นก็ไม่ต้องแล้วล่ะ เค้าก็เห็นว่าเธออยากไปกินมาก  คงไม่อยากกินแล้วสินะ”

“ขอโทษนะ  คือ เค้าเหนื่อยจริงๆวันนี้เรียนทั้งวันเลยอ่ะ”

“จ้างั้นก็พักผ่อนไปละกัน  เค้าไม่ได้ว่าอะไรหรอก สรุปคืนนี้เธอก็ไม่ต้องไปก็ได้นะถ้าเหนื่อยก็นอนพักไปดีกว่า”

“ไปดิๆ ไปแน่นอนอ่ะ”

“อื้มก็เห็นว่าเหนื่อยไง”

“ไปครับ  เดี๋ยวเค้าพักผ่อนสักงีบนะ”

            สกาวถอนหายใจเมื่อคณาวางสายไป เธอตัดสินใจว่าจะไม่สนใจอะไรคณาให้มากกว่านี้ เพราะเธอรับรู้แล้วว่าคณาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเธอเลยเช่นกัน

คณา : ทำไรอยู่ๆ

 

            คณาทักทายเข้ามาใน MSN ขณะที่สกาวกำลังเลือกเฟ้นเสื้อผ้าเพื่อไปงานในค่ำคืนนี้

สกาว : กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่อ่ะ เธออยากไปปะเนี่ย  กลัวเหมือนเค้าบังคับเธอเลยอ่ะ

คณา : อยากไปๆ เค้าพร้อมแล้วเนี่ยไปเอาเสื้อที่ซักไว้แล้ว ^^

สกาว : ขนาดนั้นเลยอ่ะ  ดีแล้วๆ  แต่งสีดำนะยะ ตามคอนเสปงาน  ปาร์ตี้คนอกหักเสื้อผ้าสีดำนะ

คณา : ดำบางส่วนได้มั้ยอ่ะ

สกาว : เธอก็ดำทั้งตัวอยู่แล้วนี่ 5555+

คณา : แรงอ่ะ T^T

สกาว : เค้าดำทั้งชุดไว้อาลัยชีวิตเศร้าเต็มที่เลยอ่ะ

คณา : ไว้อาลัยวันนี้วันสุดท้าย โอเคร๊

สกาว : เอ่อ  ถ้ารับปากแล้วทำไม่ได้นี่จะโดนลงโทษมั้ยอ่ะ ^^

คณา : ไม่รู้จิ  ไม่หรอก  แค่อยากเห็นสกาวหายเศร้าแล้วกลับมามีความสุขอ่ะ  เค้าไม่อยากเห็นเธอร้องไห้อีกนะ

สกาว : จริงๆเค้าก็มีความสุขดีนะ  เวลาอยู่กับเพื่อนๆเค้าก็เฮฮาดี  แต่จะเศร้าบางเวลาที่อยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ

คณา : ต้องมีความสุขตลอดเวลาสิ ^^ ยิ้มเข้าไว้นะ

สกาว : ก็ยิ้มอยู่นี่ไง  เห็นเค้าร้องไห้หรอหะ

คณา : ไม่เห็นแต่รับรู้ได้....^^

สกาว : ชิๆ  แล้วรู้หรอว่าเค้าร้องเรื่องอะไรอ่ะ

คณา : ก็เรื่องนั้นแหละใช่มั้ย

สกาว : เรื่องนั้นอ่ะเรื่องไหน  ลองอธิบายที่เข้าใจมาซิ

คณา : ก็เรื่องพี่เปรมไงใช่ปะล่ะ

สกาว : บางทีก็ไม่ใช่เรื่องนั้นเรื่องเดียวหรอกที่ทำเค้าร้องไห้

คณา : แล้วมันเรื่องอะไรอ่ะ  แชร์ได้นะ

สกาว : 5555+ ไม่เป็นไรหรอกเธอก็มีเรื่องเครียดมากพออยู่แล้ว  ไหนจะเรื่องโปรเจค ไหนจะเรื่องแฟนอีก เนอะๆๆ

คณา : ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับคุณเธอ  ชิชิ

สกาว : ก็ยังดีกว่าเค้าคนที่คิดถึงเค้าก็ไม่เคยรับรู้และไม่เคยสนใจ

คณา : โอ๋ๆๆ  คืนนี้ไปโศกให้เต็มที่โอเครมั้ย

สกาว : โศกโหดมากแน่ๆเลยอ่ะ เดี๋ยวไปดูดนตรีสดที่ร้านนี้กัน  เค้าว่าเจ๋งมากเลยล่ะ

คณา: อื้มน่าสน เค้าก็อยากไปออดิชั่นที่ร้านนี้อยู่เหมือนกันนะ

สกาว : เอาสิเค้าจะได้ฟังเธอร้องเพลง  อยากฟังอ่ะ

คณา : เดี๋ยวก็ได้ยินสักวัน  ตอนเค้าประกวดไง

สกาว : ใครจะไปดู  หึหึ

คณา : ไม่เป็นร๊ายยยย  หุหุ

สกาว : เค้าจะไปดูหรือไม่ไปก็ไม่มีผลอะไรหรอกเนอะ

คณา : มีผลดิ  อยากให้มาดูอ่า

สกาว : ไม่เขินหรอ  ทำไมให้ร้องให้ฟังต่อหน้าบอกเขิน

คณา : ไม่รู้ดิ  อยู่บนเวทีมันไม่เขินอ่ะ

สกาว : แล้วประกวดเมื่อไหร่อ่ะ

คณา : เทอม 2 โน่นนนน

สกาว : เอ้อไม่ต้องเอารถไปนะคณา  เดี๋ยวบลูมารับไปรถบลูกัน

คณา : รับทราบแล้วค๊าบบผม

สกาว : ก็เป็นห่วงอ่ะนะเผื่อบางคนเมาขับกลับไม่ไหว  555+

คณา : ขนาดน้าน  เดี๋ยวก็รู้ว่าใครดูใคร  หึหึ

สกาว : ยาวไปๆ  วันนี้ขอหนักๆเลยพรุ่งนี้เค้าเรียนบ่าย 3 เธอก็ด้วยใช่ปะ

คณา : ใช่เลย  คืนนี้พักโปรเจค  ขอหนักๆด้วยคน

สกาว : ใช่ๆ  คืนนี้ต้องเมาและส่องหนุ่ม  555+

คณา : ป๊าดดดด  ชอบคนไหนบอกได้นะ 55+

สกาว : ไม่ต้องหรอก  เค้าไม่ชอบผู้ชายในผับหรอก

คณา : งั้นห้ามส่อง  เดี๋ยวจะโดนตีนะ  อิอิ

สกาว : ส่องเฉยๆไงว่าน่ารักป่าว  แล้วให้บลูจู่โจม 555+

คณา : รักเพื่อนดีนะ  55+  มองให้เค้าด้วยนะ

สกาว : ไม่ !!! ส่องเอง  ตาเค้าไม่ว่างมองให้เธอหรอกย่ะ เค้าก็ต้องส่องของเค้า -^-

คณา : ใจร้าย  เค้าสายตาสั้นอ่ะ

สกาว : ก็ส่องใกล้ๆเอาแล้วกัน  นี่ๆๆๆฟ้องสิรันนะส่องสาวอ๊ะ

คณา : แร๊งงT^T  แกล้งตลอดอ่ะคนนี้

สกาว : แน่นอนย่ะ  กัดไรเธอได้กัดหมดอ่ะ

คณา : เย้ยยยย  นึกว่าแวมไพร์  ในรูปก็เหมือนอยู่นะ

สกาว : ใช่สิ  ไม่ได้น่ารักนี่ -^-

คณา : น่ารักจิ

สกาว : สายตาสั้นสิเธออ่ะ

คณา : ไม่หรอก  น่ารักจริงๆ  อย่าน้อยใจสิ

สกาว : ไม่ได้น้อยใจแต่แค่รู้ตัวดีว่าไม่น่ารัก

คณา : ถ้าเค้าบอกว่าน่ารักจะเชื่อมั้ย

สกาว : เปลี่ยนประเด็นดีกว่า

คณา : เขินล่ะสิๆ

สกาว : ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  ไม่เล๊ยยย

คณา : รีบปฏิเสธเลย  ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

สกาว : ไปอาบน้ำดีกว่า เธอรีบแต่งตัวนะ  เดี๋ยวบลูมารับ เค้าจะทักไปนะคะ

คณา : ครับผม

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            คณาโทรหาสิรันก่อนจะออกไปเที่ยว  เขาเองก็ไม่อยากจะโกหกสิรันจึงบอกไปตามตรง

“สิรัน  วันนี้เค้าจะไปกินเหล้ากับรุ่นพี่นะ”

“รุ่นพี่ไหนอ่ะ”

“รุ่นพี่ในโต๊ะนี่แหละ  เดี๋ยวเค้ากลับถึงห้องจะโทรหาแล้วกันนะ”

“ไปที่ไหนอ่ะ”

“HUFFY อ่ะ  เธอไม่เคยไปหรอกร้านนี้  เพิ่งเปิดน่ะ  รุ่นพี่ชวนไปเค้าก็ไม่เคยไปอ่ะ  ลองดูสักหน่อย  เธอตั้งใจทำงานนะ  เค้าจะรีบกลับนะครับ”

“อื้ม  อย่าเมามากนักล่ะแกอ่ะ  เมาแล้วคุยไม่รู้เรื่องทุกที”

            หนุ่มคณาแต่งตัวหล่อเหลาเดินออกจากหอพักเพื่อมาพบกับสกาวด้านล่างหอของสกาว  บลูขับรถมารับทั้งสองคนรงเวลานัด

“เค้าอ้วนมากอ่ะใส่ชุดนี้”  สกาวบ่นหน้างอใส่คณา

“ก็ได้อยู่นะ”  คณามองสกาวด้วยสายตาชื่นชม  สกาวแต่งตัวสวยกว่าทุกวัน

            ทั้งสามเดินทางสู่ร้าน HUFFY โดยแวะรับดาต้า  และนิชา ระหว่างทาง  ดาต้า และนิชาแต่งตัวสวยน่ารักกันทั้งสองคน  ทำเอาคณาเขินที่อยู่ท่ามกลางสาวสวยทั้ง 4

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            บรรยากาศหน้าร้านดูคึกคักผู้คนทยอยเข้าร้านกันอย่างเนืองแน่น  มีการแจกสายข้อมือเรืองแสง  สีเขียว สำหรับคนมีแฟนแล้ว  สีชมพู สำหรับคนโสด  คณาเดินตามสกาวเข้ามาในร้าน สกาวจึงหยิบสายสีเขียวใส่ให้กับคณา

“สกัดดาวรุ่งซะหน่อย  ใช่มั้ยคะน้องคณา  มีแฟนแล้ว”  สกาวยิ้มกว้างแต่แฝงความเศร้าในสายตา   

“ก็ถูกอ่ะนะ”  คณายิ้มเจื่อนๆ มองสกาวที่กำลังผูกสายข้อมือให้อย่างลำบากใจ

“ส่วนเค้าใส่สีชมพู เพราะเค้าโสด”  สกาวยิ้มร่าและใส่สายข้อมือสีชมพู คณาหยิบสายข้อมือเรืองแสงสีชมพูมาใส่อีกข้อมือหนึ่งข้างซ้าย  สกาวมองด้วยความแปลกใจ 

“อะไรของเธอเนี่ย” สกาวมองข้อมือข้างซ้ายของคณา 

 “อยากใส่อ่ะ”  คณายิ้มและใช้มือข้างซ้ายที่ใส่สีชมพูจูงมือสกาวเข้าร้านไป  บลูเห็นเหตุการณ์มองดูด้วยความเป็นห่วง 

“คณาอะไรยังไงกับสกาวเนี่ย  เป็นห่วงสกาวจัง”  บลูบ่นพึมพำ

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            บรรยากาศภายในร้านคึกคักมากผู้คนหนาแน่น  สกาวได้โต๊ะก็สั่งเหล้ากันอย่างเร่งรีบ  ดนตรีสดเล่นอย่างสนุกสนาน  ผู้คนต่างใส่สายข้อมือสีชมพูแสดงสถานะโสดกันเกลื่อนร้าน

 

“หล่อเชียวนะเราวันนี้”  นิชาแซวคณา  ชายหนุ่มได้เพียงยิ้มเขิน 

“ขอบคุณครับ” 

“พามาทำไมเนี่ยสกาว”  ดาต้าเดินไปกระซิบสกาวซึ่งยืนฝั่งตรงข้ามกับคณาเพื่อรักษาระยะ 

“ก็ชวนดูน้องจะมาก็ให้มา  ขำๆหน่าอย่าคิดมาก”  สกาวยิ้มแห้งๆ

 

            สกาวรินเหล้าชงให้คณาอย่างเข้มข้น  และดวลกินเหล้ากับคณากันเฮฮา โดยสกาวพยายามยืนห่างๆคณา เพราะไม่อยากให้เพื่อนๆดุ

 

“อ้วนอ่ะ”  คณาเดินมายืนข้างๆสกาวและกระซิบบอก 

“นี่!!!  ใจร้ายมากมาหาว่าฉันอ้วน  ใช่สิใครจะไปหุ่นดีเหมือน....เอ่อ  เหมือนคนอื่นล่ะ”  สกาวเกือบหลุดชื่อ สิรัน  ออกมา  ด้วยอาการเมา  แต่เธอก็ยั้งปากไว้ได้ทัน 

“ป่าวนะคับพี่สกาว  เค้าบอกว่าเค้าอ่ะอ้วน  บ่นให้เธอฟังเฉยๆอ่ะ”  คณาจับแขนสกาวง้องอนกัน 

“ก็แล้วไปนึกว่า หาว่าเค้าอ้วนซะอีก”  สกาวยิ้มกว้าง  คณาจึงจี้เอวสกาวหยอกเล่น  สกาวหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์กับคณา และทันใดนั้นเธอก็จี้เอวคณา หนุ่มสุดเท่สะดุ้งโหยง 

“ไม่ๆ  พอๆ  เดี๋ยวแก้วตก  ขอโทษครับ  จะไม่แกล้งแล้วนะ”  คณาเดินหนีสกาวไปอีกฝั่งโต๊ะ 

“ให้รู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร  ฮ่าๆๆๆๆ”  สกาวหัวเราะชอบใจ 

“บ้าจี้หรอเนี่ยเรา”  นิชายืนข้างๆคณาจึงแซวขึ้น 

“นิดหน่อยครับพี่นิชา” คณายิ้มแก้มปริ 

“หน้าตาไม่ให้เลยนะเนี่ย  ฮ่าๆๆ” 

“แหมก็มีบ้างล่ะครับ  ผมมันหน้าโหดนี่นา” 

“ก็ไม่โหดหรอกนะ  หน้าเหมือนคนรู้จักเลยอ่ะ  ได้ข่าวว่าเป็นนักร้องด้วยหรอ” 

“ใช่ครับก็เคยร้องที่ SODA อยู่ช่วงหนึ่งอ่ะครับ  แต่ไม่ได้ร้องแล้ว” 

“ทำไมไม่ร้องต่อล่ะ  แต่ก่อนสกาวลากพี่ไป SODA บ่อยมากเลยอ่ะ  แต่ไม่เคยเจอคณาเลยนะเนี่ย” 

“นั่นสินะครับ  ไม่เคยเจอกันมาก่อนเลย”

 

            สกาวและบลูมองคณาและนิชาคุยกันอย่างถูกคอ บลูสะกิดสกาวให้เดินตามไปห้องน้ำ

 

“เห็นมั้ยสกาว  ว่าคณาเจ้าชู้แค่ไหน  นี่ขนาดเพื่อนสกาวเองนะ”  บลูเตือนสกาวอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง 

“แค่คุยกันเฉยๆอ่ะแหละ  แต่ถ้าคณาจะชอบนิชาก็ไม่แปลกหรอก  นิชาก็น่ารักขนาดนั้น  สกาวก็ทำอะไรไม่ได้หรอกเพราะเป็นแค่พี่สาว” สกาวเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยสีหน้าหมองเศร้า  บลูยืนส่ายหน้าไปมา

 

            บลูและสกาวกลับมาที่โต๊ะ  ดาต้าและนิชากำลังถ่ายรูปเล่นกันอย่างสนุกสนาน 

“สกาว บลู  มาถ่ายรูปเล่นกันเร็วเข้า”  นิชากวักมือเรียก  สกาวปั้นหน้ายิ้มและเข้าไปถ่ายรูปอย่างสนุกสนาน สกาวได้ถ่ายรูปคู่กับคณาอยู่ 2-3 รูป และเธอก็ดื่มเหล้าสังสรรค์ไปกับเพื่อนๆ 

“เมายัง”  คณาหันมาถามสกาวและยิ้มกว้าง 

“ยังเลย  เธอหน้าแดงแล้วนะ  เมารึยัง”  สกาวเอามือแตะใบหน้าของคณาอย่างห่วงใย 

“ยังหรอก  เดี๋ยวเค้าไปโทรหาสิรันก่อนนะ” คณายิ้มและเดินออกจากโต๊ะไป  สกาวถอนหายใจ

 

            ‘อย่าสนใจอะไรมากมาย  มันก็ถูกแล้วที่คณาต้องโทรหาแฟนของเขา  เราก็เป็นพี่สาวเท่านั้นแหละ

 

 

            สกาวนั่งลงไม่มีอารมณ์เต้นใดๆ เธอหยิบกล้องถ่ายรูปของนิชาที่วางไว้ที่โต๊ะมาดูรูป  และเธอก็เห็นรูปคู่ของนิชาและคณาหลายรูป  สกาวเงยหน้ามองนิชาด้วยใจหวั่น

 

            ‘ ถ้าคณาเจ้าชู้มากจนฉันจับไม่ได้เลยขนาดนี้  ก็ถือว่าสุดยอดมาก  พี่เปรมเคยพูดกับฉันไว้ เมื่อครั้งที่ทะเลาะกันที่พี่เปรมมีคนอื่น เค้าบอกไว้ว่า  “สักวันหนึ่งหากสกาว ได้พบใครอีกมากมาย  สกาวก็จะรู้ว่า พี่ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่สกาวคิดหรอกนะ พี่ว่าพี่ก็ทำดีที่สุดแล้วในส่วนที่พี่ต้องรับผิดชอบ” ความหมายของพี่เปรม  เขาพยายามทำดีกับผู้หญิงทุกคนที่คบกับเขา  ให้สถานะแฟนเท่ากัน  แม้จะรู้สึกรักไม่เท่ากัน  วันนี้ฉันรู้สึกว่าฉันอาจจะ.....พบกับคนที่เลวร้ายกว่าพี่เปรมก็เป็นได้

 

 

            เวลาเดินล่วงเลยไป  สกาวและเพื่อนๆเมากันไปตามๆกัน  สกาวกลับเมาไม่มากนักเพราะมีเรื่องให้ครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา  คณาหายไปนานจนสกาวเริ่มมองหา  แต่เธอก็ไม่อยากไปคิดอะไรมาก

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            หนุ่มคณาเดินหาที่เงียบที่สุดเพื่อคุยกับแฟนสาว

“สิรันเค้าเมาอ่ะ  เดี๋ยวเค้ากลับแล้วล่ะ  กลับไปก็คงนอนตายแน่ๆเลย  เค้าเลยโทรมาบอกก่อน”

“แล้วสนุกปะล่ะ  กลับไง”

“ก็นั่งแท็กซี่กลับคนเดียวอ่ะแหละ  เนี่ยเดี๋ยวก็จะออกจากร้านไปแล้วล่ะ  ไงถ้าถึงหอแล้วเค้าไม่เมาหลับไปก่อนเค้าจะโทรหานะ”

“ได้ๆ  กลับดีๆล่ะไออ้วน  อย่าไปเถลไถลที่ไหนนะ”

“จ้าที่รักของเค้า  จังหวะนี้ไปไหนไม่รอดหรอก” 

 

            คณายิ้มกว้างเมื่อรู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงที่สิรันมีให้  คณานึกถึงสกาวขึ้นมาจึงรีบเดินเข้ามาในร้าน ซึ่งสกาวและเพื่อนๆกำลังจะกลับ

 

“หายไปไหนเนี่ยคณา”  บลูร้องทักและเดินนำออกจากโต๊ะ  คณามองไปยังโต๊ะเห็นสกาวกำลังเขี่ยเศษแก้วที่แตกเข้าใต้โต๊ะ

“ไปโทรศัพท์น่ะครับพี่บลู  กลับเลยใช่ปะ”  คณาเดินไปช่วยถือกระเป๋าให้สกาว

“ทำอะไรอ่ะสกาว”

“แก้วตกแตกอ่ะ  เขากลับกันแล้วนะคณา  เพื่อนๆเค้าเมาหมดแล้วอ่ะ”  สกาวรู้สึกได้ว่ามีเศษแก้วตำเท้า  เธอเดินกะเพลกๆเบาๆออกจากร้านไปโดยมีคณาถือกระเป๋าให้

“สกาว เดี๋ยวฉันกลับกับดาต้าเองนะ  ไว้เจอกัน”  นิชาและดาต้าแยกไป บลูจึงขับรถไปส่งสกาวและคณา  สกาวมึนเดินเซไปมาโดยคณาคอยประคอง

“ไม่ต้องหน่า  เดินได้”  สกาวผละตัวออกจากมือคณา  คณาไม่ยอมปล่อย

“เดินเซซะขนาดนี้”  คณาจับสกาวเข้าไปเบาะหลังได้และเค้าก็เข้าไปนั่งเคียงข้าง  มีเพื่อนบลูติดรถกลับด้วยอีกคนนั่งเบาะหน้า

“บลูขับรถไหวมั้ย”  สกาวอดเป็นห่วงบลูไม่ได้

“ไหวสิ  บลูกินไม่เยอะอ่ะ ทะเลาะกับเมทานิดหน่อยไม่มีอารมณ์กินเลย  สกาวเป็นอะไรเห็นคณาเดินประคองมา”

“ป่าวหรอก เศษแก้วตำเท้านิดหน่อยอ่ะ  เดี๋ยวค่อยกลับไปดูที่ห้อง”

“เจ็บป่าวเนี่ย”  คณากระซิบถามเบาๆไปตามเส้นทางกลับหมู่บ้านการัน

“ไม่เจ็บหรอกหน่าแค่นี้เอง  อย่างอื่นเจ็บกว่านี้ยังทนได้เลย”  สกาวพิงเบาะอย่างอ่อนแรงและมึนเมา  คณาโอบหัวสกาวให้เอียงมาซบไหล่ของเขา

“ดีขึ้นมั้ยวันนี้  สัญญานะว่าจะไม่ร้องไห้ กลับห้องไปอ่ะ”

“ไม่รับปากได้มั้ยอ่ะ” สกาวรู้สึกอุ่นใจที่มีคณาอยู่เคียงข้างแบบนี้

            คณาจับมือของสกาวมากุมไว้มั่น  หญิงสาวไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด ด้วยอาการเมาและอยากอยู่ใกล้ๆคนที่คอยห่วงใยเธอตลอดเวลา

“เค้าอยากให้สกาวเข้มแข็ง เค้าไม่อยากให้เธอร้องไห้อีกแล้ว” คณาหันมองสบตากับสกาวอย่างลึกซึ้ง สายตาของความห่วงใยของคณาผ่านแววตาที่หลงใหลของสกาว

“ขอบใจนะที่อยู่ใกล้ๆในวันที่เค้าเศร้าอ่ะ” สกาวหลับตาพริ้มแนบอิงไหล่ของคณาไปตลอดทางจนถึงหมู่บ้านการัน

            บลูขับรถมาจอดหน้าหอสกาว สกาวและคณาลงพร้อมกัน

“สกาวดูแลตัวเองด้วยนะ”  บลูพูดเตือนก่อนจะขับรถกลับไปอย่างรวดเร็ว สกาวมองรถบลูจนลับตา  คณายังคงกุมมือสกาวไว้มั่น

“กลับแล้วนะ” คณาสบตากับสกาว หญิงสาวยิ้มให้กับผู้ชายที่เธออยู่ด้วยแล้วมีความสุข

            ชายหนุ่มปาดผมหน้าม้าของหญิงสาวอย่างเบามือและก้มลงจูบหน้าผากหญิงสาวอย่างแผ่วเบา  สกาวรู้สึกอึ้งเหมือนถูกสะกดไว้จนขยับไม่ได้ คณามองสบตาสกาวด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นใจ  ก่อนจะจูบหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            นาทีวิกฤติ  หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ครู่ เธอได้ยินเสียงรัวของหัวใจที่ดังก้องในใบหูที่ดูอื้ออึงจนไม่ได้ยินเสียงแวดล้อมใดๆ  คณายิ้มลูบผมสกาวและเดินจากไป

“ไปก่อนนะครับ”

            สกาวยิ้มเจื่อนๆ เพราะเธอยังคงอยู่ในภวังค์  เมื่อเธอรู้สึกตัวจึงรีบเดินขึ้นหอพักไปอย่างรวดเร็ว

-

            ‘ทำไม คณา ถึงทำแบบนี้...........เธอมีแฟนแล้วนะ............คณา! เธอคิดกับฉันเหมือนที่ฉันคิดรึป่าว’

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-

            หญิงสาวนั่งลงบนพื้นพิงเตียงอย่างคนเลื่อนลอย  เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้น มันเป็นสิ่งที่ไม่ควรจะเกิด  แต่เมื่อหัวใจและความรู้สึกมันแล่นไปไกลเกินกว่าจะเดินถอยออกมา  คำสาปได้ประสบความสำเร็จอีกครั้ง  เข้าครอบงำจิตใจของหญิงสาวไว้ทั้งหมดทั้งมวลของความรู้สึกนึกคิด  ไม่ว่าจะพยายามมีคำเตือนสติของใครก็ตามวิ่งผ่านเข้ามา แต่ก็ผ่านไปเพียงอากาศที่ไม่มีความหมาย

 

            คณาเดินตื่นเต้นกำหมัดแน่น เหงื่อไหลออกมา ไปตามทางกลับหอ แต่ก็หยุดเดินเมื่อใจของเขาอยากจะกลับไปหาสกาว  ชายหนุ่มหันมองหอสกาวอย่างอาวรณ์

-

ติด ติด ติ๊ดดดด  ตี่ๆๆๆๆๆๆ 

-

            คณาสะดุ้งออกจากอาการมึนๆเมื่อ สิรันแฟนสาวโทรเข้ามาได้จังหวะของการตัดสินใจ

“นี่!!!!!  ไม่เห็นโทรมาเลย  กลับยังอ่ะคณา”  สิรันโวยวายเสียงแหลม

“กลับแล้วครับ  เพิ่งถึงเลยอ่ะ เดี๋ยวเค้าว่าจะนอนแล้วล่ะ  สิรันทำงานถึงไหนแล้วล่ะ”

“ก็ทำไปเรื่อยๆอ่ะ  ยากชะมัดเลย มาหาหน่อยดิ  อยากเจอเธอมากเลยอ่ะตอนนี้ เค้าเหนื่อยโคตรๆ”

“ตอนนี้อ่ะนะเธอ  ตลกสิครับ  ไว้พรุ่งนี้เลิกเรียนเค้าไปหาได้มั้ยอ่ะ  คิดถึงเหมือนกันอ่ะ”

“พรุ่งนี้ไม่ว่าง  พูดเล่นไปงั้นล่ะ  เค้าแค่เหนื่อยอยากให้เธอมานวดให้  ปวดหลังมากๆ”

“งั้นเธอว่างวันไหนบอกละกันเค้าจะไปหาทันทีเลยโอเคมั้ย  แต่ตอนนี้เค้าไปนอนก่อนนะ  เมาอ่ะ”

“อื้มได้ ฝันถึงเค้าด้วยล่ะอ้วน  เค้าจะตั้งใจทำงานล่ะ”

“ได้สิ  เค้าก็ต้องฝันถึงสิรันอยู่แล้ว  รักสิรันนะครับ  ตั้งใจทำงานล่ะสู้ๆ”

-

            คณาวางสายสิรันไป เขาเปลี่ยนใจที่จะเดินกลับหอของเขาเอง  แต่แล้วเขาก็หยุดเดินเมื่อนึกได้ว่าสกาวอาจจะกำลังร้องไห้ คณาจึงโทรหาสกาวทันที

            หญิงสาวสะดุ้งออกจากภวังค์  เธอมองหากระเป๋าเพื่อรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้น  เธอพบตัวเองอยู่ในห้องมืดเพียงลำพัง  เมื่อคว้ามือถือได้เธอยิ้มออกเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์คนที่กำลังคิดถึง

-

“ว่าไง”  สกาวรับสายเสียงสั่น  เธอยังเขินกับเหตุการณ์เมื่อครู่

“ร้องไห้อยู่รึป่าวเนี่ย”  คณาเดินย้อนกลับไปยังหอของสกาว

“ไม่ร้องหรอกย่ะ  เจ็บเท้าซะขนาดนี้”  สกาวเดินเขย่งๆเมื่อทุกความรู้สึกที่ทำให้ตัวชาผ่านไป  เธอพบว่าเท้าเธอมีเศษแก้วฝังอยู่

“อ้าว ! เป็นไรมากมั้ยอ่ะ ลงมาเปิดประตูให้หน่อย”  คณายืนชะเง้ออยู่หน้าหอ

“อ่าว !เธอไม่ได้กลับหอไปแล้วหรอ”

“ก็เป็นห่วงพี่สาวอ่ะ เปิดให้หน่อยครับ”

-

            สกาววางสายด้วยความไม่เข้าใจ  แต่เธอก็เดินลงไปเปิดประตูให้คณาขึ้นมา  ชายหนุ่มเดินเข้ามาก็พยุงสกาวเดินกลับมายังห้อง

“พี่สาวเป็นไง”  คณานั่งลงบนเตียงส่วนสกาวเข้าห้องน้ำไปล้างแผลและออกมานั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อดึงเศษแก้วออกด้วยตัวเอง  คณาเดินเข้ามานั่งกับพื้นและจับเท้าสกาวดูบาดแผล

“ไม่ต้องๆ  เดี๋ยวทำเอง  ไม่ต้องจับมันของต่ำ”  สกาวร้องไล่คณา  หนุ่มน้อยยิ้มและกลับไปนั่งเท้าคางมองหญิงสาว

“เก่งจริงๆแม่คุณ”  คณานั่งเท้าคางอมยิ้มห่างๆ

“เก่งอยู่แล้วล่ะ  ไม่ใช่คนสำออยอยู่แล้ว  แค่นี้ไม่ตายหรอก” สกาวทำแผลให้ตัวเองเสร็จก็เดินมาเปิดคอมพิวเตอร์และเปิดเพลงแสนเศร้าตามปกติ  ก่อนจะเดินมานั่งข้างๆคณาบนเตียง

“เมาใช่มั้ย” สกาวตั้งคำถาม

“ไม่เมาครับ”  คณาตอบอย่างจริงจัง และมองสกาวอย่างตั้งใจ  สกาวหลบสายตาถอนหายใจและนั่งกอดเข่า

“ถามตรงๆนะ.....”  สกาวหันไปสบตากับคณาอย่างตั้งใจ  คณาพยักหน้ารับ   

 “เธอคิดยังไงกับเค้าอ่ะคณา” สกาวลุ้นกับคำตอบ

          ----------------------------------------------------------------------------------

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 300 ท่าน