Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
สาปสกาว
สการินวดี
ที่คิดถึง..เพราะรักเธอใช่ไหม
5
04/11/2554 22:54:05
608
เนื้อเรื่อง
สกาวนั่งเอามือกุมขมับเธอสับสนเหลือเกินกับท่าทีที่เหมือนมีใจของคณา แต่กลับเรียกเธอซ้ำๆว่าพี่สาว  ความรู้สึกของสกาวตอนนี้มันเก็บกดและกดดัน  เธอรู้ใจตัวเองว่าชอบคณา  แต่เธอกลับไม่รู้เลยว่าคณาคิดกับเธอเช่นไร

คณา : เดี๋ยวไงเค้าต้องไปรับสิรันแล้ว  ขอให้เธอเดินทางโดยสวัสดิภาพนะ

สกาว : อื้ม ออนMSN บ่อยๆนะ  เค้าคงเหงาแย่ถ้าไม่ได้คุยกับเธอ

คณา : เค้าก็เหมือนกัน  เอาเป็นว่าเค้าจะพยายามออนให้บ่อยๆนะ  รักษาตัวด้วยค๊าบพี่สาวววว

 

 

            คณาต้องออกไปรับแฟนสาวจากสถานบันเทิงในช่วงเวลาตี 3 เขาหันมองนาฬิกาพลางคิดในใจว่า 7 โมงเช้า ตัวเขาเองคงนอนอยู่เคียงข้างสิรันแฟนสุดที่รัก  คงไม่ได้อำลงสกาวอีก  คณาขับมอไซด์ออกจากหอไปพลางมองห้องของสกาวบนหอพัก  อย่างอาวรณ์

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            สกาวนั่งถอนหายใจเพียงลำพัง  แต่แล้วก็มีคนมาเคาะประตูเสียงดังจนเธอสะดุ้ง  สกาวคิดว่าจะเป็นคณา  เธอรีบไปเปิดประตูทันที  แต่ผู้ที่อยู่ตรงหน้า.....

“สกาว บลูขอนอนด้วย  บลูเมาอ่ะขับรถกลับไม่ไหว  โทษนะไม่ได้บอกก่อน BB แบทหมดน่ะ”  บลูเดินโซเซโล่เข้ามาในห้องสกาว  สกาวต้องช่วยพยุงบลูเข้ามาในห้องอย่างทุลักทุเล

“ได้สิๆ  เดี๋ยวสกาวก็จะนอนแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปทัศนศึกษาภาคเหนือ”  สกาวหยิบกระเป๋าเดินทางวางชิดฝาผนังอย่างเรียบร้อยพร้อมออกเดินทาง

“แย่จัง  สกาวไม่อยู่หลายวันบลูจะเที่ยวกับใครล่ะเนี่ย”  บลูหน้างอและล้มตัวลงนอน  สกาวปิดคอมพิวเตอร์และลงมานอนข้างๆบลู

“สกาว  เรื่องคณาเป็นไงบ้าง”  บลูเปิดประเด็นในห้องมืดๆที่มีเพียงแสงสว่างภายนอกลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาเพียงเล็กน้อย

“อ้อ! ไม่มีอะไรนี่ก็คุยกันไปเรื่อยๆ  ในฐานะพี่น้อง”  สกาวแอบถอนหายใจเบาๆ

“ดีแล้วล่ะสกาว  บลูอ่ะเป็นห่วงสกาวนะ ไม่อยากให้สกาวไปยุ่งเกี่ยวกับคณาเลยอ่ะ  เมทามีเพื่อนที่เคยเที่ยวกับคณาบ่อยๆช่วงก่อนหน้านี้  เล่าให้เมทาฟังว่าคณาร้ายอยู่นะ  สาวเยอะอยู่อ่ะ  บลูก็เลยไม่อยากให้สกาวไปยุ่ง”  บลูเมาจึงพล่ามออกมาหมดเปลือก

“สาวเยอะมากเลยหรอ  แต่แปลกนะทำไมสกาวจับไม่ได้ไล่ไม่ทันเลย ทั้งที่ถ้ามีเยอะจริงอ่ะสกาวก็คงดูออกบ้าง”

“ก็บอกแล้วว่าคณามันร้ายมาก  เชื่อบลูเหอะสกาว  ก่อนจะสายไปนะ”

“แต่ที่ผ่านมาอ่ะ  คณาก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะร้ายกาจใดๆเลยนะ  ก็คุยกันเป็นพี่น้อง  บางทีสกาวอาจคิดอะไรไปเองก็ได้” 

            สกาวพูดเพียงลำพังเมื่อบลูหลับใหลไปแล้ว  สกาวน้ำตาไหลออกอย่างท้อแท้ใจและสิ้นหวังทุกอย่างมาก่อนจะหลับไปเหมือนกัน

            คณาไปรับสิรันกลับมาจากสถานบันเทิง ขับมอไซต์ผ่านหอของสกาว  เขาแหงนมองเห็นไฟห้องสกาวปิดมืด

“มองอะไรไออ้วน”  สิรันเห็นคณามองจึงถามกวนๆ

“ป่าวๆ  แหมๆๆ  ผอมมากเลยนะครับคุณนาย  เดี๋ยวจะโดนดี”

“แต่แกทั้งอ้วนทั้งเถิก  ส่วนฉันอ้วนก็น่ารักอ่ะ ฮ่าๆๆๆ”  สิรันเมามายอารมณ์ดี

            คณาและสิรันนอนดูหนังด้วยกันอย่างหวานชื่น  สิรันนอนในอ้อมกอดของคณาจนหลับใหลไป แต่คณากลับนอนไม่หลับ คอยมองนาฬิกาว่าเมื่อไรจะ 7 โมงเช้าที่สกาวจะเดินทาง

ติ๊ดๆๆๆ  ตี่ๆๆๆ  ติด  ติด

            โทรศัพท์ของสิรันดังขึ้นในเวลาตี 5  คณาหยิบมาดูเป็นเบอร์ของใครบางคนที่ชื่อ หวาน  คณาเห็นสิรันหลับจึงกดรับสายแทน

“สวัสดีครับคนสวย  นอนรึยัง” ยังไม่ทันที่คณาจะเอื้อนเอ่ยใดๆ  คู่สายก็พูดสวนมาก่อน  คณาอึ้งไปชั่วขณะ

“ว่าไงจ๊ะ สิรัน  ฮัลโหลได้ยินพี่มั้ย”

“สิรันหลับไปแล้วครับ” คณาตัดสินใจบอกไป

“คณา คุยกับใครอ่ะ”  สิรันรู้สึกตัวตื่นมาพอดีเห็นเหตุการณ์จึงลุกขึ้นมาฉวยมือถือจากมือคณาและกดวางสายไปอย่างลุกลนและแอบกดปิดเครื่องไปทันที

“ใคร คือ หวานหรอ” คณาถามด้วยเสียงเรียบๆ

“รุ่นพี่อ่ะ คงโทรมาคุยงาน พี่เค้าว่าไงบ้างอ่ะ” สิรันถามอย่างหวั่นๆและเดินไปเปิดตู้เย็นดื่มน้ำทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“โทรมาคุยงานตอนนี้อ่ะนะ” คณายังคงแปลกใจแต่ก็ถามด้วยน้ำเสียงปกติไม่ได้ใส่อารมณ์ใดๆ

“ก็ปกติก็ทำงานจนเช้า พี่เค้าคิดว่าสิรันเข้าเวรมั้ง  ไม่มีอะไรหรอก  นอนเหอะ” สิรันดึงแขนคณาและดึงลงเตียงสิรันนอนกอดคณาไว้แน่น  คณาเก็บความสงสัยไว้ในใจ เพียงแค่ไม่อยากจะชวนสิรันทะเลาะจึงไม่ถามอะไรเซ้าซี้

“เค้ารักสิรันนะ”  คณาจูบหน้าผากสิรันเบาๆ  และข่มตาหลับทั้งที่หลับไม่ลง

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            เสียงนกร้อง เบาๆ  แสงแดดอ่อนๆยามเช้าสาดส่อง  สกาวแบกกระเป๋าเดินทางใบโตออกจากหอมาพร้อมกับบลูที่ได้นอนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง

“เดี๋ยวบลูขับรถไปส่งสกาวที่คณะเองนะ”

“ขอบใจมากๆนะบลู  ได้นอนไปนิดเดียวเองอ่ะ”  สกาวยกกระเป๋าใส่รถของบลู  และมองไปทางหอของคณา

“ก็ดีกว่าเสี่ยงขับรถกลับบ้านอ่ะ”

“ป่านนี้ น้องคณาคงอยู่กับแฟนสินะ”  สกาวพึมพำก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถไป  บลูขับรถออกจากลานจอดรถของหมู่บ้านไปอย่างช้าๆ

          

            คณานอนพลิกไปพลิกมาและสะลึมสะลือตื่นด้วยเสียงเรือที่แล่นผ่านจากคลองหลังหอพัก  คณาขยี้ตามองออกไปเห็นบรรยากาศยามเช้า  คณานึกถึงสกาวขึ้นมา  มองดูนาฬิกาบอกเวลา 7 โมงครึ่ง  หนุ่มน้อยค่อยๆลุกจากเตียงและออกไปยืนสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าที่ระเบียง นึกรำพันถึงสกาว

‘เดินทางโดยปลอดภัยนะ พี่สาว’

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            การเดินทางวันแรกดำเนินไปอย่างสนุกสนาน  สกาวและเพื่อนๆต่างถ่ายรูปอัพรูปลง Facebook กันอย่างรื่นเริง  แม้ว่าจะมีงานต้องรับผิดชอบมากมายในการไปทัศนศึกษาครั้งนี้

            สกาวนั่งริมหน้าต่าง  เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทุ่งหญ้าสีเขียวริมทางทำให้เธอรู้สึกสบายใจและปล่อยวางกับเรื่องเศร้าๆในชีวิต

‘ กลับไปฉันจะไม่เศร้าอีกแล้ว  มาครั้งนี้จะได้เข้าวัดมากมาย  ฉันจะปลงมากขึ้น  จะไม่ไปวุ่นวายอะไรกับพี่เปรมให้มากมาย  จะตั้งใจเรียนให้จบและไปให้ไกลแสนไกล ไม่ต้องได้พบเจอกับพี่เปรมอีกต่อไป  ส่วนคณาก็จะเป็นแค่น้องชายที่น่ารักคนนึงเท่านั้น  ฉันจะไม่คิดอะไรกับใครอีกแล้ว’

 

            หญิงสาวหลับตาพริ้มพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความรู้สึกอำลากับอดีตที่เจ็บปวด เธอจะไม่อ่อนแออีกต่อไป

            สกาวอัพเดตการเดินทางผ่าน Facebook ตลอดเวลา  การทัศนศึกษาวัดภาคเหนื่อเริ่มต้นขึ้น  ในบรรยากาศที่ร้อน สกาวต้องทำงานตลอดการเดินทาง  ตกบ่ายนักศึกษาเริ่มอ่อนแรง  กว่าจะเดินทางถึงที่พัก คือ จังหวัดลำปางก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน

            BB ส่งเสียงร้องเตือน  Facebook  มีบางคนมา comment สเตตัสของสกาว เธอแอบหวังว่าจะเป็นคณา  และมันก็เป็นเช่นนั้น  คณามา  comment ในสเตตัสที่สกาวตั้งเอาไว้ว่า

สกาว : ความรัก อย่าเข้ามาทักทาย

คณา : Hi ฮ่าๆๆๆๆ

 

            สกาวยิ้มออกมาและหัวเราะเบาๆ  แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มเมื่อรู้สึกว่าเธอจะไปดีใจอะไรกับแค่ตัวอักษร คณาคงแค่หยอกเล่น 

สกาว : อาร๊ายยยย คณา เค้าจะตายแระเหนื่อยสุดๆ

คณา : สู้ๆอีกแค่ 8 วันเอง

สกาว : เองงั้นหรา

คณา : ช่าย  เท่านั้นเอ้งงงง 55+

สกาว : แต่เค้าอยากกลับแล้วอ่ะ T^T

คณา : ลำปางเป็นไงบ้าง

สกาว : ก็ครึ้มฟ้าครึ้มฝน  ฝนจะตกอ่ะ  เค้าอยากให้ตกมากเลยจะได้ไม่ต้องลงวัด 555+

คณา : อ้อ  อย่างนี้นี่เอง  ที่นี่ร้อนมว๊ากกกก

 

            คณาคอยติดตามการอัพเดตทาง Facebook ของสกาวตลอดเวลา  มากด Like และมา comment เกือบทุกการอัพเดต  สกาวจึงอดไม่ได้ที่จะคิดไปเองว่าคณาคอยเป็นห่วงเธอ

คณา : จะเที่ยงคืนแล้วถึงรึยังอ่ะ

สกาว : ถึงแล้ว  เพิ่งถึงเลยเหนื่อยมาก  เดี๋ยวอาบน้ำนอนเลย  การบ้านเอาไว้ก่อนทำไม่ไหวแล้ว

คณา : พักผ่อนๆ  อย่าหักโหมนะ ดูแลตัวเองด้วยน้า..

สกาว : ต้องตื่นตี 5 ด้วย  พรุ่งนี้ไปตระเวนวัดอีกเยอะแยะเลยอ่ะ

คณา : ดีแล้วๆได้บุญ  ไงก็นอนซะนะจ๊ะ  เค้าก็จะนอนแล้วล่ะเพลียมาก

สกาว : เที่ยงคืนเธอจะนอนหรอ  ทำไมเธอนอนเร็วจัง  ปกตินอนเช้านี่นา

คณา : มันนอนน้อยสะสมอ่ะ  ต้องพักผ่อนบ้าง

สกาว : ก็ดีเหมือนกัน  เธอต้องพักเยอะๆนะรู้มั้ย

คณา : ดีใจจังที่มีคนเป็นห่วง

สกาว : เค้าไปอาบน้ำล่ะฝันดี ^^

 

            สกาวพยายามตัดบทเมื่อคณาเริ่มหยอดคำหวาน  เธอไม่อยากจะหลงคารมอะไรของคณาอีกแล้ว สกาวเก็บข้าวของและมาอาบน้ำพักผ่อนในห้องพักของโรงแรม  โดยเธอพักกับดาต้า และนิชา  สามสาวหลับใหลไปด้วยความเหนื่อยล้าเพื่อตื่นไปพบกับวันใหม่ที่แสนเหนื่อย

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            วันที่ 2 ของการทัศนศึกษา  การตระเวนศึกษาสถาปัตยกรรมภาคเหนือตามวัดต่างๆ  ทำให้นักศึกษาได้รับความรู้กันอย่างลึกซึ้งแม้จะเหนื่อยอ่อนแรงและตัวดำก็ตาม

            อย่างเช่นเคยคณายังคอยติดตามความเคลื่อนไหวของสกาวอยู่เรื่อยๆ  แต่สกาวก็ไม่ได้ตอบที่คณามา comment เพราะเธอไม่ว่างต้องคอยจดเลคเชอร์และsketch รูปวัดต่างๆ

 

คณา : สถานการณ์เป็นไงบ้างใกล้สลบยัง >

 

            สกาวอัพรูปที่เธอ sketch รูปวัดได้รูปแรก  คณาเข้ามาเห็นก็ชื่นชอบ

คณา : งาม..

สกาว : สกาวงามอ่ะนะ อุ๊ยขอบใจ ^^

คณา : รูปอ่ะคับ = =

สกาว : ชิ  ไม่ปอกเงาะให้กินแระ

คณา : เดี๋ยวซื้อเงาะกระป๋องมากินก็ได้ T T

สกาว : อึ้ย เชอะ! ง้อหน่อยได้มะ -_-!

คณา : อ่ะโอ๋ๆๆ  ง้อๆๆ ^3^

สกาว : รูปนี้เค้าวาดวัดแรกเลยอ่ะ ในขณะที่เพื่อนเค้าวาดกันไปได้ 5 วัด 55555+

คณา : - -! แต่สวยดี ชอบลายเส้นอย่างแรง

สกาว : ว่างๆเค้าจะวาดให้รูปนึงนะ

คณา : เยี่ยมมากกกกกก

 

            ค่ำคืนวันที่2 สกาวและเพื่อนๆได้ไปเดินถนนคนเดิน จังหวัดเชียงใหม่  เดินดูของมากมายละลานตา  มีนาและสกาวมาหยุดดูสมุดไดอารี่ทำมือน่ารัก  สกาวหยิบๆจับๆไดอารี่อย่างสนใจ

“ไหนว่าเลิกเขียนไดอารี่ไปแล้วไงตั้งแต่เรื่องพี่เปรม” มีนาถามขึ้น

“อ้อ! รู้สึกอยากจะเขียนขึ้นมาแล้วสิ”  สกาวยิ้มร่า

“อย่าบอกนะว่าจะเขียนถึง น้องคณา”

“ไม่รู้สิ  ไม่รู้ว่ามันจะยาวนานพอให้เขียนรึป่าว  บางทีอาจจะเขียนเพียง ไม่กี่แผ่นก็ต้องหยุด”

“เอาไว้ไปจดเลคเชอร์เวลาเรียนดีกว่านะ”  มีนาตัดบททันที

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            ถนนคนเดินเชียงใหม่มีผู้คนมากมายเดินขวักไขว่จับจ่ายซื้อของ  บ้างก็มีคนมาแสดงความสามารถต่างๆ  เช่น ร้องเพลง  เล่นดนตรี  รำไทย   สกาวและเพื่อนๆดูการแสดงและถ่ายรูปเล่นกันอย่างสนุกสนาน 

คณา : เป็นไงบ้างสกาว

 

            คณายังคงทักทายมาตลอดวันทั้งใน Facebook และใน MSN จนทำให้สกาวรู้สึกว่าไม่เคยอยู่คนเดียว  เธอรู้สึกว่ามีคณาอยู่ข้างเธอตลอดเวลา

สกาว : ก็เหนื่อยนะ  คืนนี้นอนเชียงใหม่  เค้ากับเพื่อนๆมาเดินถนนคนเดิน

คณา : อิจฉาง่ะ  อยากไปบ้าง 

สกาว : ว่างๆก็พาแฟนมาเที่ยวสิ  สวยดีภาคเหนือ

คณา : รอทำงานมีเงินก่อนแล้วกัน

สกาว : อืมดีแล้วล่ะ

คณา : คิดถึงพี่สาวง่ะ T^T เมื่อไหร่จะกลับมาให้หยิกแก้ม

สกาว : จะคิดถึงอะไรขนาดนั้น  คิดถึงก็มาหาสิ 555+

คณา : โหใกล้มากเลยค๊าบบ -_-

 

 

            คำว่า “คิดถึง” ที่คณาพร่ำบอกสกาวตลอด  มันทำให้ความเข้มแข็งของสกาวเริ่มบางลงเรื่อยๆ  เพราะเธอมีเสียงสะท้อนในใจว่าเธอเองก็คิดถึง คณา เช่นกัน

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            วันที่ 3 การเดินทางที่แสนเหนื่อยก็เดินไปเรื่อยๆ  คณาตื่นนอนไปเรียนกลับมาก็ต้องเปิด Facebook อัพเดตความเคลื่อนไหวของสกาวเรื่อยๆ  คอยทักใน MSN ตลอด  ทำให้สกาวอุ่นใจเสมอและรู้สึกไม่เหนื่อยเพราะได้กำลังใจจากคณา

คณา : สู้ๆนะ  เหลืออีกไม่กี่วันเอง

สกาว : อยากกลับแล้วอ่ะ  เค้าเหนื่อยทุกวันเลย

คณา : อยากให้กลับมาเหมือนกัน  คิดถึงอ่ะ

สกาว : คิดถึงเค้าจริงหรอ

คณา : จริงๆสิ  ไม่ให้คิดถึงพี่สาวคนนี้แล้วจะให้ไปคิดถึงใครที่ไหน

สกาว : อ้อนจังเลยนะน้องคนนี้  ไปอ้อนแฟนเธอเถอะย่ะ  อ้อนพี่ไม่ได้ผลอะไรหรอก

คณา : ก็อ้อนพี่  พี่จะได้เอ็นดู  อ้อนแฟน แฟนจะได้หลงไง ^^

สกาว : ระวังอ้อนพี่แล้วพี่หลงทำไงอ่ะ

คณา : ก็ดีสิมีคนหลงเยอะๆ  อยากให้พี่สกาวเอ็นดูง่ะ  นะค๊าบบบบ

สกาว : แต่ดูเหมือนสเตตัสในเฟสบุ๊คเธอไม่ค่อยดีเลยนะ

คณา : อื้ม  จริงๆก็มีปัญหานิดหน่อย  ไม่มีอะไรหรอก  เค้าก็เซงๆเหมือนกัน

สกาว : มีอะไรก็บอกเค้าได้นะในฐานะพี่คนนึง  จะได้สบายใจขึ้น

คณา : ก็สิรันไม่ค่อยสนใจเค้าเลยอ่ะ  เค้าไปคอมเมนท์อะไรในเฟสบุ๊คสิรัน  สิรันไม่เคยตอบเค้าเลย  แต่กับคนอื่นก็ตอบปกติ  โทรไปก็คุยไม่นานบอกว่าไม่ว่างตลอดเลย  เค้าจะไปหาก็ไม่ว่างเจอ พอเค้าบ่นว่าทำไมไม่มีเวลาให้เค้าเลย สิรันก็ตอบกลับมาว่า เป็นความผิดของเขาหรอ  คณาก็เลยไม่รู้จะตอบไปว่าอะไร  มันก็ถูกที่สิรันจะไม่มีเวลาเลย  แต่เค้าก็อยากมีเวลาอยู่ข้างๆกันบ้าง  คือถ้าเกิดสิรันมีคนอื่นก็บอกมาเลยอ่ะ  เค้ายอมไปเลย  เค้าไม่รั้งไว้ด้วยอ่ะ  ไม่รักไม่เป็นไรแต่อย่ามาแทงข้างหลัง  ไม่ชอบอ่ะ

 

            คณาปลดปล่อยความรู้สึกผ่านตัวหนังสือมาอย่างเต็มที่  หญิงสาวยืนนิ่งอ่านข้อความใน BB มือสั่น  เธออึ้งไปครู่โดยไม่รู้จะตอบกลับไปว่าอะไร

‘ เธอไม่ชอบให้แฟนนอกใจ  งั้นเธอก็อย่านอกใจแฟนด้วยนะคณา การที่เธอมาบอกคิดถึงฉันแบบนี้มันก็ไม่ดี  ทำไมเธอต้องให้ความหวังกับฉันแบบนี้  ทั้งที่เธอก็รักแฟนเธอมาก  ต่อจากนี้ฉันจะไม่เชื่อคำอะไรของเธออีก’

 

          สกาวคิดตัดพ้อคณาในใจเดินตามทางในถนนคนเดินด้วยน้ำตาที่รินไหลออกมา  จนเพื่อนๆสงสัย

“เป็นอะไรไปเนี่ย  ร้องไห้ทำไม”  ปีโป้ร้องทักขึ้น

“ป่าวหรอก  แค่สงสารคณา มันทะเลาะกับแฟน”  สกาวปาดน้ำตาและฝืนยิ้มออกมา

“จะไปสงสารมันทำไม  แกไปเกี่ยวอะไรกับเค้าละเนี่ยหะ”  ปีโป้หัวเราะขำขันและเดินไปหยุดที่ร้านขายผ้าพันคอ  สกาววางมือจากมือถือและเลือกผ้าพันคอเพื่อเอาไปฝากคณาและเปรม

            สกาวเลือกผ้าพันคอมา 2 สี  ผืนแรกสีน้ำตาลเข้มเธอตั้งใจซื้อให้คณา  เธอรู้ว่าคณาชอบสีดำ  ส่วนอีกผืนเป็นผ้าสีเขียว  เธอตั้งใจจะซื้อให้เปรมหนุ่มใหญ่ที่เธอยังคงคิดถึงอยู่ตลอดเวลาแม้ในบางช่วงจังหวะจะมีคณาแทรกเข้ามามากขึ้นในแต่ละวัน

“2 ผืน ซื้อให้ใคร  อย่าบอกนะว่า พี่เปรม แล้วอีกคนล่ะ”  ปีโป้ทำท่าคิด

“คณาอ่ะ  ซื้อฝากน้องมันสักหน่อย”  สกาวยิ้มจางๆจับผ้าพันคอไว้มั่น

“จ้า  พี่สาวที่แสนดีจริงๆ” ปีโป้พูดเชิงประชดประชัน

            สกาวกลับมาถึงที่พักก็ยังคุย MSN กับคณาตลอดเวลา จนดาต้าและนิชาอดแซวไม่ได้

“พี่น้องคู่นี้ดูจะรักกันมากคิดถึงกันมาก  คุยกันตลอดเวลาจริงๆ”  ดาต้าทาครีมอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้งแซวสกาวซึ่งนอนยาวบนเตียงอันแสนนุ่มในโรงแรมที่เชียงใหม่ในคืนวันที่ 3

“ก็นั่นสินะ  ฉันก็ไม่เข้าใจคณาเหมือนกันว่าคณาคิดอะไรกับฉันรึป่าว”

“ถึงคณาจะคิดอ่ะนะ  แต่แกก็ห้ามคิดเพราะคณามีแฟนแล้ว  จำเอาไว้นะเพื่อน  จะได้ไม่เสียใจ” นิชาซึ่งนอนอยู่ข้างๆพูดเตือนสติสกาวอีกครั้ง

คณา : เค้าขอโทษนะที่ระบายอะไรไปมากมาย  บางทีมันอึดอัดไม่รู้จะระบายให้ใครฟัง

สกาว : อื้มไม่เป็นไร  พี่คนนี้พร้อมจะเป็นที่ระบายให้เธอเสมอล่ะ

คณา : เธอใจดีจัง แล้วจะนอนรึยัง  พักผ่อนเยอะๆนะ  เป็นห่วงรู้มั้ย

สกาว : อื้มมม  เดี๋ยวเค้าก็นอนแล้วล่ะ

คณา : รีบกลับมานะ  ไปกินไอติมที่ร้านสยามกัน

สกาว : ครั้งที่แล้วชาเขียวรสชาติเหมือนน้ำล้างแก้ว เธอจะกล้าไปลองไอติมอีกหรอ

คณา : ก็อยากลองกินดูอ่ะ  เผื่อมันจะอร่อยไง ^^

สกาว : เธอก็ลองไปกินก่อนสิ  ถ้าอร่อยก็มาบอกเค้าด้วย  พาสิรันไปกินไง

คณา : ไม่อ่ะจะรอไปกินกับเธอ  อยากไปกินกับเธอ

สกาว : แต่กว่าเค้าจะกลับก็อีกหลายวันเธอจะรอไหวหรอ เป็นเค้าเค้าไม่รอหรอกอยากกินก็ไปกินเถอะ

คณา : เค้ารอได้จ้า  ไม่เป็นไร

 

            สกาวถอนหายใจทุกครั้งที่คณามีท่าทีแบบนี้  แต่เธอก็แอบรู้สึกดีใจลึกๆที่คณายอมรอให้เธอกลับไปเพื่อไปกินไอติมด้วยกัน

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            วันต่อๆมาการเดินทางที่แสนเหนื่อยก็ดำเนินไปอย่างเช่นทุกวัน รถออก จากโรงแรม 7 โมงเช้า  ตระเวนวัดทั่วภาคเหนือและเข้าพักที่โรงแรมประมาณ 2 ทุ่ม

            นักศึกษาต่างหาอาหารเย็นกินกันตามอัธยาศัยตามตลาด  สกาวและเพื่อนๆหาอาหารเย็นทานกันอย่างเอร็ดอร่อยเป็นของขึ้นชื่อ นั่น คือ ผัดไท

ติด ติด  ตี่ๆๆๆๆๆ

            สกาวรีบกดรับสายเมื่อโทรศัพท์เธอกรีดร้อง และเป็นเบอร์ของคณา

“ทำไรอยู่คับผม”  คณาทักทายเสียงหวาน

“กินข้าวอยู่อ่ะ  นึกไงโทรมาเนี่ยเรา”

“ก็มือถือเค้าออนเอ็มไม่ได้อ่า  ก็เลยโทรมาแทน เป็นไงบ้างวันนี้”

“ก็เหนื่อยเหมือนทุกวันแหละ  แต่ก็เริ่มชินๆแล้วล่ะ เธอทำอะไรอยู่”

“เค้ามาฉลองกับเพื่อนๆห้องที่ร้านเหล้าอ่ะ  กินเบียร์ไปหลายขวดมาก”

“อ้อ! ที่โทรมานี่ก็เมาสินะเธออ่ะ”

“ไม่ได้เมาครับ  คิดถึงพี่สาวเฉยๆก็เลยโทรมา  โทรไม่ได้หรอ  วันหลังเค้าไม่โทรก็ได้”

“งอนอีก  ต้องง้อมะหะ  อย่าหวัง”

“พี่สกาวใจร้ายอ่ะ  ไม่ง้อน้องเลยอ่ะ  แล้วงานถึงไหนแล้ว”

“ก็เรื่อยๆ  ทำไปเรื่อยๆ  คืนนี้เค้าต้องปั่นงานเยอะเลยอ่ะ  เธอก็อย่าเมามากนะ  กลับถึงหอถ้าออนเอ็มไหวก็ออนบอกเค้าด้วยนะว่าถึงแล้ว  เป็นห่วง”

“ดีใจเว้ย สกาวบอกว่าเป็นห่วง”

“ทำไมต้องดีใจด้วยเนี่ย”

“ก็เธอไม่เคยบอกว่าเป็นห่วงเค้าเลยอ่ะ ไงก็ฝันดีนะจ๊ะ  ถ้าเค้าไม่เมามากจะโทรไปละกันนะ โอเคร๊”

            สกาววางสายและถอนหายใจอีกรอบ  ยิปซีนั่งตรงข้ามมองหน้าสกาวอย่างเป็นห่วง

“เป็นอะไรไปอีกล่ะสกาว  คณาโทรมาทำไมอ่ะ”

“ก็โทรมาคุยเล่นแหละ น้องคณา มันกินเบียร์อยู่อ่ะ  ไม่รู้จะโทรมาอ่อยทำไม  บอกว่าคิดถึงงี้  เห้อออ”

“ทำไมเด็กคนนี้ถึงอ่อยแกจริงๆเลย  อย่าไปยุ่งเลย”  ยิปซีส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ

“ใช่  อย่าไปยุงกับมัน  ฉันไม่ถูกชะตาเอามากๆขอบอก”  ดาต้าสนับสนุนยิปซีสุดชีวิต

“ก็ไม่ได้ยุ่งอะไรหรอก  ก็คุยเล่นกันไปนี่แหละ”

“ถ้าคุยเล่นแล้วแกไม่คิดอะไรก็ดีไป  แต่ถ้าคุยเล่นแล้วหวั่นไหวก็อย่าคุยเลย”  นิชาพูดเตือนสติสกาวอีกรอบ 

            สกาวได้เพียงพยายามตอกย้ำตัวเองไม่ให้คิดอะไรไปไกล  ไม่ให้คิดอะไรไปมากกว่าพี่น้อง  แต่ก็ต้องหวั่นไหวทุกครั้งที่คณาหยอดคำหวาน

            การเดินทางที่แสนไกล  ปะทะลมฝนทำเอาสาวสกาวถึงกับป่วยไข้  สกาวบ่นให้เพื่อนๆใน Facebook ฟังว่าเธอไม่สบาย  คณาที่คอยติดตามจึงทัก MSN มาทันที

คณา : เป็นอะไรไปสกาว

สกาว : ไม่สบายนิดหน่อยอ่ะ T^T โดนฝน

คณา : กลับไปกินยาด้วยนะ  รักษาสุขภาพด้วยน้าเป็นห่วงๆ

สกาว : อยากกลับไปโรงแรมมากอ่ะ  อยากพักผ่อนแล้ว

คณา : อดทนหน่อยนะเดี๋ยวก็ได้กลับละ  เดี๋ยวเค้าไปซ้อมดนตรีก่อนนะ 

สกาว : ซ้อมทำไมหรอ

คณา : เดี๋ยวเค้าจะต้องไปแสดงที่รับน้องอ่ะ ต้องซ้อมหนักหน่อย เพราะเค้าเป็นคนจำเนื้อเพลงไม่ค่อยได้  แล้วค่อยคุยกันนะจ๊ะ

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            และแล้ววันสุดท้ายก็มาถึง เป็นวันที่นักศึกษาทุกคนดีใจมาก  และก็เก็บภาพความประทับใจตลอดทริปนี้ไว้ในใจ  ขอบพระคุณอาจารย์ทุกท่านที่ให้ความรู้มากมายและงานที่มากมายเช่นกัน  การกลับไปครั้งนี้จะมีงานเพิ่มพูนจนไม่เป็นอันทำอะไรแน่นอน

            หญิงสาวมองออกไปนอกรถด้วยรอยยิ้ม สายลมยามค่ำคืนปะทะใบหน้า  ทั้งที่มันมีทั้งมลพิษมากมายจากสายลมของกรุงเทพมหานคร  แต่เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้น  เธอดีใจเหลือเกินที่ได้กลับมา เพราะเธออยากเจอคน 2 คนมาก นั่นก็คือ  เปรม  และคณา

            ถึงหอพักในเวลา 3 ทุ่ม สกาวเก็บของเข้าที่เข้าทางอาบน้ำและนอนพักผ่อน แต่เธอก็นอนไม่หลับ เพราะมันขาดอะไรไป  นั่นก็คือ ต้องคุย MSN กับคณา

คณา : welcome back ^^

สกาว : เย้ ดีใจอ่ะ  แต่ก็งานเยอะจนเครียดขึ้นมาทันที

คณา : พักผ่อนก่อนเถอะค๊าบบ  ค่อยทำๆ

สกาว : หิวอ่ะไปกินข้าวเป็นเพื่อนหน่อยดิ

คณา : อ้อได้ๆ  ร้านข้างล่างหอเธอละกันใกล้ๆ

สกาว : ไม่อยากกินใต้หออ่ะ  เบื่อแล้วอ่ะ  ไปกินร้านซอยนอกหมู่บ้านกัน

คณา : โอเคร๊ ครับคุณพี่สกาว  เดี๋ยวไปรับหน้าหอนะ

 

            สกาวหยิบผ้าพันคอสีน้ำตาลออกมาจากถุง ด้วยรอยยิ้ม  เธอรู้สึกดีใจที่จะได้พบกับคณา หญิงสาวเดินลงไปรอคณาด้านล่าง  สักพักคณาก็ขับมอไซด์มารับ  คณาเห็นสกาวก็ยิ้มรับด้วยความดีใจ

“นี่ ของฝาก”  สกาวยื่นผ้าพันคอให้คณา คณารับผ้าด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณครับ”

            สกาวขึ้นซ้อนท้ายมอไซตด์คณาไปหาอาหารรอบดึกกินกันนอกหมู่บ้าน  แต่ดูเหมือนว่าร้านอาหารจะปิดกันเกือบหมด  เหลือเพียงร้านขายข้าวไข่เจียวเล็กๆ  ทั้งสองเดินไปเดินมาดูร้านอาหาร  ช่วงจังหวะที่ต้องข้ามถนนเพื่อไปร้านขายข้าวไข่เจียว  คณาจูงมือสกาวเดินข้ามไป สกาวมองมือของคณาที่กุมเธอไว้ด้วยใจที่สั่น  ใบหน้าของคณาก็ยังเป็นปกติ จนเธอไม่รู้ว่าคณารู้สึกหวั่นไหวเหมือนที่เธอรู้สึกหรือไม่

            สกาวปล่อยมือออกจากคณาทันทีเมื่อถึงอีกฝั่งเพราะเธอไม่อยากจะคิดอะไรไปไกล  และอีกอย่างคณาไม่ควรจะมาทำอะไรแบบนี้กับพี่สาวอย่างเธอ  คณาอึ้งไปเล็กน้อยที่สกาวปล่อยมืออย่างรวดเร็ว  คณามองสกาวที่เดินเข้าไปสั่งข้าวด้วยความรู้สึกสับสน  เขาเองก็ไม่รู้ว่าสกาวคิดอะไรกับเขาหรือไม่

            ทั้งคู่นั่งรออาหารรอบดึกอย่างจดจ่อเพียงลำพัง  ภายในร้านไม่มีผู้ใดนอกจากเธอและเขา 2 คนเท่านั้น  คณานั่งยิ้มจ้องหน้าสกาว

“อย่าจ้องงั้นสิ  เค้าดำแล้วก็โทรมจะแย่”

“โทรมจริงด้วยอ่ะ  แต่ไม่เป็นไรยังไหวอยู่นะ  ฮ่าๆๆๆ”

“ตอกย้ำกันจริงๆเลยนะ  เดี๋ยวเถอะ”

“ดีจังที่กลับมาแล้ว”  คณายิ้มและมองสกาวอย่างลึกซึ้ง  สกาวต้องหลบสายตาเพราะกลัวคณารับรู้ว่าเธอเองก็ดีใจเช่นกัน

“แล้วไปรับน้องเมื่อไหร่”  สกาวรีบเปลี่ยนเรื่อง

“อาทิตย์หน้าน่ะ  เค้าต้องเมายับเยินแน่ๆเลยอ่ะ  ซ้อมดนตรีไปนิดเดียวเอง  ต้องไปซ้อมอีกเดี๋ยวพลาด”

“รับน้องมีผู้หญิงปะ”

“มีสิ”  คณายิ้มเจ้าเล่ห์  “ทำไมหรอ”

“อ้อ ป๊าวววววว  ก็แบบว่าสาวๆคงกรี๊ดพี่คณาแย่เลยเนอะ”  สกาวทำเป็นหันไปทางอื่น  คณายิ้มรู้ทันสาวสกาวว่าแอบหวงคณาเล็กๆ

“ใช่  น้องๆกรี๊ดแย่เลย  ว๊าย! ตัวอะไรเอามันออกไป  ฮ่าๆๆๆ”

            ครึ้ม  ครึ้มมมมม!!!!!

            เสียงฟ้าร้องดังจนน่ากลัว  สกาวและคณาต่างมองออกไปนอกร้านด้วยใจหวั่น

“ฝนตกแน่เลยอ่ะ”  สกาวพูดขึ้น  ไม่นานฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก

“แล้วจะกลับไงล่ะเนี่ย”  สกาวบ่นพึมพำ  พร้อมกับรับข้าวไข่เจียวที่พนักงานนำมาเสริฟ

“ก็รอฝนหยุดไง  ไม่งั้นก็ตากฝนไปเลยดีมั้ย”  คณาปรุงไข่เจียวของเขาอย่างตั้งใจ  ส่วนสกาวก็นั่งเป่าไข่เจียวที่ร้อนระอุ

“ร้อนอ่ะ  เค้าไม่ชอบกินของร้อนเลยอ่ะ”  สกาวยังคงบ่นอย่างต่อเนื่อง

“เหมือนกัน  เค้าก็ต้องเป่าก่อน  กินของร้อนไม่ได้เหมือนกัน”

“ทำไมชอบเลียนแบบนักหะ  ชอบอะไรเหมือนๆเค้าหลายอย่างนักนะ สงสัยจะเกิดเดือนเดียวกัน  เธอเกิด 25  เค้าเกิด 21  เรามาฉลองรวมกันเลยมั้ย”

“เอาสิ  ฮ่าๆพี่สกาวจะเลี้ยงใช่ปะ”

“แหม  รีบเลยนะเรื่องนี้  หึหึ ไหนว่าจะไปกินไอติมร้านสยาม  ไปปะล่ะพรุ่งนี้”

“ได้สิ  แต่เดี๋ยวเค้าบอกอีกทีแล้วกันนะไม่แน่ใจ”

“ก็แล้วแต่เธอ  เธออยากกินนี่”  สกาวยิ้มกว้าง

“ขอบคุณมากนะสกาว  สำหรับผ้าพันคอ”  คณาจับผ้าไว้มั่น

“เก็บไว้ดีๆนะ”

“ครับผม”  คณายิ้มกว้าง

            เมื่อทั้งคู่ทานอาหารเสร็จฝนก็หยุดตกพอดี  คณาจึงขับมอไซด์ พาสกาวมาส่งที่หอพักโดยปลอดภัย

“ขอบใจนะที่ไปกินข้าวเป็นเพื่อนอ่ะ” 

“ยินดีเสมอล่ะ”  คณายิ้มกว้างและขับรถจากไป

            คณาขับมอไซด์ไปจอดหน้าหอของเขา  และมีมอไซด์อีกคันเข้ามาจอดข้างๆ

“คณา  ไปไหนมาอ่ะ”  มะยม เพื่อนในกลุ่มของคณาซึ่งพักอยู่หอพักเดียวกับคณาถามขึ้นเมื่อเธอจอดมอไซด์เรียบร้อย

“เอ่อ....  ไป...ไป...กินข้าวมาอ่ะ”  คณาหน้าซีดอีกครั้งพูดจาตะกุกตะกัก

“เห็นเหมือนส่งใครหอตรงนู้น  ใครอ่า”  มะยมและคณาเดินขึ้นหอไปด้วยกัน

“รุ่นพี่อ่ะ  เจอที่หน้าหมู่บ้านติดรถเข้ามาด้วย”

“พี่ที่ไหนอ่ะ”  มะยมเค้นถามอย่างจริงจัง อย่างอยากรู้อยากเห็นไปเรื่อย

“พี่คณะอื่นอ่ะ  เป็นพี่ของเพื่อนที่โต๊ะห้อง  ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่  เขาขอติดรถเข้ามา  มะยมไม่รู้จักหรอก”

“อ้อ  อื้มๆ” มะยมแยกไปห้องของเธอเอง  คณาถอนหายใจเฮือกใหญ่ปาดเหงื่อที่ไหลมากกว่าปกติ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            คณาเข้าห้องไปก็ยังคงคุย MSN  กับสกาวอย่างเช่นทุกวัน   และเขาก็ต้องคุยกับสิรันด้วยเช่นกัน สิรันเรียนพยาบาลจึงอยู่เวรดึก  งานยุ่งไม่แพ้ไปกว่าสกาวเลย

สิรัน : อ้วน  ถามไรหน่อย

คณา : ว่าไง คุณผอม >

สิรัน : ผู้หญิงใน เฟสบุ๊คแกอ่ะ ที่ชื่อ สกาว  เป็นใครหรอ

คณา : รุ่นพี่อ่ะ  ทำไมอ่า

สิรัน : ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยอ่ะ  ดูสนิทกับแกจัง

คณา : ก็พี่เค้าเป็นรุ่นพี่ของเพื่อนในโต๊ะอีกทีนึงอ่ะ  พี่เค้าก็ชอบมาเมาท์อะไรงี้แหละ  ไม่มีอะไรหรอก

สิรัน : อื้มมม  นึกว่าเด็กแกซะอีก

คณา : ใช่ก็ดีสิ  กร๊ากกก^^

สิรัน : เค้าจะเอาแกหราห๊ะ -_-!! ถ้าใช่แกตายยยย!!!!!

คณา : จะใช่ได้ง๊ายยย  พี่เค้ามีแฟนแล้ว  และเค้าก็รักสิรันคนเดียวและรักมากตลอดไปด้วย

สิรัน : จะอ๊วกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

คณา : ออกจะโรแมนติค  อิอิ แต่เค้ารักสิรันมากจริงๆนะ  และก็คิดถึงมากด้วย

สิรัน : รู้แล้วหน่า  ก็คิดถึงเหมือนกันแหละ  พรุ่งนี้เย็นเค้าว่างมาหาเค้านะ

คณา : เอ่อ..พรุ่งนี้เย็นหรอ  ได้สิ เจอกันที่เดิมนะจ๊ะที่รัก

            คณานึกถึงที่สกาวนัดไว้  ซึ่งเขาไม่สามารถไปกับสกาวได้แล้ว  เพราะยังไงเขาก็ต้องเลือกไปหาสิรันแฟนสุดที่รักอยู่แล้ว

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 372 ท่าน