Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
สาปสกาว
สการินวดี
รอยอดีต
2
04/11/2554 22:16:27
492
เนื้อเรื่อง
  สาวน้อยสกาวยืนกอดอกหน้าผวาอยู่หน้าห้องน้ำร้าน SODA ท่ามกลางบรรยากาศร้านเหล้าที่ครึกครื้นด้วยผู้คนและเสียงเพลง  สกาวผวากับเหตุการณ์ที่ผ่านมา  ชายหนุ่มหน้าแปลกเข้าจู่โจมประชิดตัวเธอในอากัปกิริยาของความเมาและหื่นกระหาย  คณาหนุ่มน้อยร่างสันทัดรีบแหวกผู้คนเข้ามาหน้าห้องน้ำ  พบกับสาวสกาวยืนหน้าซีด  คณายิ้มและหัวเราะอาการของสกาว

“ถึงกับต้องวิ่งหนีกันเลยหรอ สกาว ฮ่าๆๆๆ”

“ใช่สิ  น่ากลัวและหื่นออกปานนั้น  เขาไปยังอ่ะ”  สกาวยังคงมีสีหน้าหวาดกลัว

“ไปแล้วๆ” คณายังคงยิ้มกับอาการร้อนรนหวาดผวาของสกาวไม่หาย

“เอางี้นะคณา  ถ้าเขาเข้ามาอีก  ยืมตัวเธออ้างเป็นแฟนฉันหน่อย จะได้ไม่ต้องมายุ่งอีก”

“ได้ครับ” คณายิ้มและเดินนำสกาวกลับโต๊ะไป

“สกาวอ่ะ  ก็เป็นซะอย่างนี้ถึงไม่ลืมพี่เปรมสักที”  บลูบ่นหน้างอ  สกาวได้เพียงยิ้มสำนึกผิด  แต่ก็รีบแก้สถานการณ์เมื่อเพลงโปรดมา  สกาวกับขนุนเต้นท่าเดียวกันจนคณาถึงกับแปลกใจ

            คณาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นและหันมาทางสกาวซึ่งมองมือถือของคณาอยู่

“แฟนโทรมา เดี๋ยวเค้ามานะสกาว”  คณารีบเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว

“แล้วยังไงพี่ยัง งง  คือ สกาวชวนคณามาหรอ”  ขนุนถามในทันทีที่คณาออกไปจากโต๊ะ

“ใช่ค่ะ  ชวนเล่นๆในFacebook ไม่นึกว่าน้องมันจะมาจริงๆ”

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง”  ขนุนชนแก้วกับสกาว

“คณา ไปไหนแล้วล่ะสกาว”  บลูถามขึ้น

“ไปรับโทรศัพท์  แฟนน้องเค้าโทรมา”

“คณามันมีแฟนแล้วหรอ  อ่าวแล้วทำไมมันมาเที่ยวกับสกาวล่ะ”  ขนุนขมวดคิ้ว

“สกาวชวนมาเอง  พี่น้องกัน สกาวไม่ได้อะไรมากจ้า”

“ดีแล้วล่ะ  คณานี่ร้ายอยู่นะ  บลูเคยเที่ยวกันมาพอรู้อยู่”  บลูชนแก้วกับขนุน

“ร้ายนี่คือ...”  สกาวมองหน้าบลูอย่างสงสัย

“เอาเถอะ  เชื่อบลูนะ  อย่าไปอะไรมากมายดีแล้ว”

            สกาวได้เพียงยิ้ม  แต่ก็มีคำถามมากมายในใจ  สกาวเป็นคนไม่ฟังใครนอกจากจะเจอกับตัวเองถึงจะเชื่อเท่านั้น

            คณาหายไปร่วมครึ่งชั่วโมง  เมื่อกลับมาร้านก็ปิดพอดี  ลูกค้าทยอยกันเดินออกจากร้าน

“เมื่อกี้เค้าไปนานปะสกาว”  คณาเดินคู่เคียงกับสกาวออกจากร้านมายืนออกันริมฟุตบาท

“นานอยู่นะ  กลัวโดนมอมหรอยะ  หายไปนานขนาดนั้น”

“ไม่หรอก  เค้าเดินไปซอยโน้นนน  ให้บรรยากาศมันเงียบๆอ่ะเดี๋ยวแฟนสงสัยเอา  เดี๋ยวไม่เนียนๆ”

“ดูลำบากเนอะ”  สกาวหันไปมองหาบลูซึ่งกำลังไปถอยรถที่จอดไว้ด้านหลังร้าน

“สกาวไงพี่กลับก่อนละกัน”  ขนุนแยกตัวกลับ  เพราะอยู่หอคนละทางกับสกาว สกาวจึงยืนรอบลูกับคณา 2 คน

“เมามั้ยๆ” คณาตัวแดงระเรื่อทั้งที่กินไปไม่มากเท่าไหร่

“ไม่เมาหรอก  แปลกใจเหมือนกันทำไมไม่เมา  กินไปเยอะอยู่นะ”  สกาวยิ้มมองหน้าคณา  แต่คณากลับมองไปยังหญิงชายคู่หนึ่งที่ยืนประคองกอดเอวกันอย่างรักใคร่

“ลีลา นี่นา”  คณาพึมพำ มองไปยังหญิงชายคู่นั้นและเหมือนมองหาใคร สกาวจึงหันไปมองและต้องสะดุดกับผู้หญิงคนนั้นที่คณามองอยู่  เพราะผู้หญิงคนนั้นที่คณาเรียกว่าลีลา  เป็นเพื่อนของดาลี่ เด็กคนใหม่ของเปรมซึ่งดาลี่ต้องเผชิญชะตากรรมคล้ายๆสกาว  คือ ต้องร้องไห้เสียใจกับเรื่องราวของเปรม

“รู้จักผู้หญิงคนนั้นด้วยหรอคณา”

“ใช่  เขาชื่อ ลีลา น่ะ เป็นเพื่อนของแฟนเก่าเค้า”  คำตอบของคณาทำให้สกาวถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

“แฟนเก่า!!”  สกาวพูดเสียงสั่นพร้อมสีหน้าตกใจ

“ทำไมหรอ”

“แฟนเก่าเธอชื่ออะไรอ่ะ”

“ดาลี่ เค้ารักมากเลย  คบกันตอนปี1 แต่ก็เลิกกันไป”  คณาเล่าด้วยสีหน้าเศร้าจับใจ

“โลกกลม  หรือโลกแคบกันนะ  หึหึ”  สกาวพึมพำ

“ทำไมหรอ  สกาวรู้จักดาลี่ด้วยหรอ”

“รู้  แต่ดาลี่ไม่รู้จักสกาวหรอก และเธอรู้มั้ยว่าตอนนี้ ดาลี่คบกับใคร”

“ไม่รู้เลยอ่ะ  มี Facebook ดาลี่นะ  แต่ไม่เคยคุยกันเลยอ่ะ อยากคุยอยู่ แต่แฟนเค้าหึงไม่ให้คุยอ่ะ”

“ดาลี่กำลังเผชิญชะตากรรมเดียวกับที่สกาวเคยเจอ”  สกาวยิ้มแห้งๆและเหม่อมองไปบนท้องฟ้าที่มืดมิดอย่างเหนื่อยใจ

“ชะตากรรม!!!  ยังไงอ่ะสกาว  เค้าไม่เข้าใจ”

“คนที่ ดาลี่ คบตอนนี้  เคยคบกับสกาวมาก่อน  เขาค่อนข้างเจ้าชู้อ่ะ  ตอนสกาวคบกับเขาก็ร้องไห้ตลอดเวลา รู้มาว่า ดาลี่ ก็เป็นเช่นกันเหมือนกันในตอนนี้”

“จริงหรอเนี่ย  โธ่ดาลี่” คณามีสีหน้าอาลัยอาวรณ์ถึงแฟนเก่า  “แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน ใช่คนที่สกาวพูดถึงใน Facebook รึป่าว”

“ใช่!!!! เค้าคือเจ้าของร้าน SODA”

“อย่าบอกนะว่า คือ พี่เปรม!!!” คณาร้องเสียงหลง

“คณารู้จักพี่เปรมด้วยหรอ”  สกาวมีสีหน้าประหลาดใจอีกครั้ง

“รู้จักสิ  เพราะคณาเคยมาร้องเพลงที่ร้านนี้  เค้ามีวงดนตรีเป็นของตัวเองน่ะ  ก็มาออดิชั่นกับพี่เปรมนี่ล่ะ  ไม่อยากเชื่อเลยอ่ะ  ตกใจนะเนี่ย..”  คณาเอามือลูบใบหน้าอย่างประหลาดใจกับสิ่งที่รับรู้

“คณามาเล่นดนตรีที่นี่ด้วยหรอ  ตอนไหนอ่ะ  แต่ก่อนสกาวมาร้าน SODA แทบทุกวันเลยนะ  ไม่เคยเห็นคณามาก่อนเลย”

“อ่าวหรอไม่รู้สิ เค้าก็ไม่ได้มาเล่นทุกวัน เธออาจมาวันที่เค้าไม่ได้เล่นก็ได้นะ”

“อาจจะเป็นช่วงที่สกาวเพิ่งเลิกกับพี่เปรม ไม่ได้มาร้านสักระยะหนึ่ง”

            บทสนทนาที่เริ่มเข้มข้นและประติดประต่อได้อย่างน่าประหลาดใจต้องยุติลงเมื่อบลูขับรถออกมารับสกาวและคณา

“สกาว  เมทาอยากกินต่อ  ซื้อไปกินห้องสกาวได้มั้ยอ่ะ” บลูเปิดกระจกบอกแก่สกาวทันทีที่จอด

“ได้สิ ไปกัน  คณาจะไปกินต่อด้วยป่าว”  สกาวหันมองคณา

“ไปสิ  แต่ว่าเค้าเอามอไซต์มาอ่ะ”

“ก็จอดไว้นี่ก่อน  เดี๋ยวกินเสร็จบลูต้องผ่านร้านอยู่แล้วเดี๋ยวพามาเอารถแล้วกัน  ขึ้นรถเถอะ”

            บลูขับรถเข้ามาหมู่บ้านการันและจอดให้สกาวและคณาลงไปซื้อของเพื่อไปกินเหล้ากันต่อที่ห้องของสกาว

“เดี๋ยวบลูไปเอาของที่เพื่อนให้เมทาก่อนนะ  เดี๋ยววนกลับมา เจอที่ห้องสกาวเลยแล้วกัน” บลูปล่อยสกาวและคณาไว้หน้าร้านสะดวกซื้อหน้าหมู่บ้าน

“ได้ๆ BB มาแล้วกันนะบลู” 

            บลูขับออกไป สกาวและคณาเข้าร้านสะดวกซื้อหน้าหมู่บ้านซื้อน้ำแข็ง น้ำเปล่า โซดาและขนมต่างๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในหมู่บ้านด้วยกันโดยคณาช่วยสกาวถือของ  แสดงความเป็นสุภาพบุรุษ  ซึ่งสกาวไม่คุ้นนักที่จะมีใครมาช่วยถือของให้แบบนี้

“โลกกลมจริงๆเลยเนอะสกาว”  คณาเปิดประเด็น

“ใช่ แต่ตอนนี้สกาวก็หมดเวรหมดกรรมกับพี่เปรมแล้ว  เหลือแต่ดาลี่ที่ต้องเผชิญต่อไป”

“ช่างเถอะคิดแล้วเศร้า  ห้องสกาวอยู่ชั้นไหน”

“ชั้นสองเอง  สบายไม่ต้องเหนื่อยเดินขึ้นลงบันได แล้วคณาล่ะ”

“ของเค้าอยู่ชั้น 4 เลย  แต่ลมเย็นดีนะ  แต่บางทีก็รำคานเสียงเครื่องบินและเรือบ้าง  หอเค้าติดริมน้ำน่ะ”

“เอาหน่า  ทุกสิ่งอย่างต้องมีข้อดีและข้อเสีย”  สกาวไขกุญแจเข้าห้องไป  คณาเข้ามาในห้อง ตามลำพังกับสกาว

“ห้องรกหน่อยนะ ไม่ได้เก็บห้องเลยอ่ะ”  สกาวจัดข้าวของเตรียมรอ บลูและเมทา  คณาเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างเตียงพลางมองไปรอบๆห้องสกาวอย่างตื่นตาตื่นใจ  ไปด้วยภาพวาดและสติ๊กเกอร์ที่แปะเป็นลวดลายตามฝาผนัง

“ไม่รกหรอก  ห้องเค้ารกกว่านี้เยอะเลยอ่ะ ห้องสกาวสวยดี  เท่ดีอ่ะ สกาวอยู่คนเดียวหรอ”

“ป่าว  สกาวอยู่กับน้องชาย  แต่น้องชายสกาวติดเกมอ่ะ  เลยทำงานคุมร้านเกม  อยู่ร้านเกมตลอดเวลาไม่ได้กลับมาเลย”

 

ติ๊ด  ติ๊ด  ติด ติด..................

โทรศัพท์ของคณาดังขึ้น  สกาวได้เพียงเหลือบตามองแต่เธอก็รู้ดีว่าเธอควรจะเงียบไว้

“ฮัลโหล”

“นอนยังอ่ะ  เค้าเห็นเธอไม่ออนเฟสบุ๊คก็นึกว่านอนไปแล้วซะอีก” สิรันโทรเข้ามาได้จังหวะ

“ยังเลยๆพอดีเค้ามากินเบียร์กับรุ่นพี่อ่ะ”

“กินป่านนี้อ่ะนะ กินที่ไหนเนี่ย”

“กินที่ห้องรุ่นพี่อ่ะจ่ะ  เดี๋ยวเค้ากลับหอเค้าโทรหานะ  คงกินไม่นานหรอก”

“อื้มๆ  อย่ากินเยอะมากแล้วกันนะ เดี๋ยวเค้านอนก่อนล่ะไออ้วน  ถ้าแกไม่โทรมาแกตายแน่”

“ครับผม  ฝันดีนะค๊าบบบ”

 

            คณาวางสายจาก สิรัน  และมาช่วยสกาวจัดของ  ไม่นานบลูและเมทาก็ตามมาสมทบ ทั้ง 4 คนดื่มเหล้าพูดคุยเรื่องต่างๆ  แต่บลูและเมทาดูรักใคร่กันมากจนทำให้สกาวไม่อยากจะมอง

“เมายังเนี่ย คณา  ทำไมเธอตัวแดงขนาดนี้”  สกาวจึงหันไปพูดคุยกับคณาซึ่งนั่งข้างๆเธอ

“เค้าไม่เมาหรอก แค่มึนๆ เค้าเป็นคนกินเหล้าแล้วตัวแดงแบบนี้ล่ะ  สกาวดูไม่เมาเลยนะ”

“อืม  ก็มึนๆแต่ไม่เมา  บอกแล้วว่าแข็ง  คอแข็งสุดๆ”

“หรอค๊าบ  เก่งจั๊งนะ”  คณาจี้เอวสกาวเชิงหยอกเล่น

“เฮ้ยยย!  อย่าจับสิ  อ้วนจะแย่”

“ไม่อ้วนหรอก  กำลังดี  วัยกำลังโต”

“แต่เธอนี่ก็ไม่เบานะกำลังโตมากๆเลยสินะ ฮ่าๆๆๆ”

“สกาวใจร้าย  ว่าเค้าหรอ”  คณาจี้เอวสกาวเล่น  ทั้งสองหยอกล้อพูดคุยกันไป  บลูและเมทามองหน้ากันด้วยสีหน้ามีความเห็นตรงกัน

            และงานเลี้ยงก็มีเลิกรา  บลูและเมทาต้องกลับบ้านในเวลา 6โมงเช้า ซึ่งคณาก็ต้องกลับไปด้วย

“บลูกลับก่อนนะจ๊ะสกาว  วันนี้สนุกมากเลยล่ะ  แล้วถ้าว่างๆบลูจะมาเที่ยวกับสกาวอีก  ว่าแต่คณาจะไปเอามอไซต์รึป่าว  หรือว่าอยู่ต่อ”  บลูมองหน้าคณาอย่างมีเล่ห์นัย

“สกาวอยู่คนเดียวได้มั้ย  หรือให้เค้าอยู่เป็นเพื่อน”  คณาหันหน้ามาถามสกาวที่ยืนยิ้มกว้าง

“ได้สิ ถามตลกๆ ทำไมจะอยู่ไม่ได้ เดี๋ยวก็คงนอนแล้วล่ะ”

“งั้นเค้าไปก่อนนะ  ยังไงคุยกันในเอ็ม”

            สกาวยืนโบกมือลาทุกคนหน้าห้อง  เมื่อทุกคนไปกันหมด  เหลือเพียงความเงียบเหงาเข้ามาทักทายหญิงสาว  สกาวเก็บของที่วางเกลื่อนห้องพลางคิดในใจ

‘คณาคงไม่ใช่คำสาปคนต่อไปหรอกนะ เพราะฉันเองคงรับไม่ไหว  หากจะต้องเจ็บปวดอีกซ้ำๆในตอนนี้’ 

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

            สกาวยังคงใช้ชีวิตในแต่ละวันไปอย่างเฉกเช่นทุกวัน ตื่นไปเรียน  กลับมาหอ เข้าฟิตเนส และทำงานจนดึกดื่น  แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาในชีวิต คือ การคุยกับคณาทั้งใน Facebook และ MSN

คณา : ทำงานอยู่รึป่าวสกาว...พี่สาวสุดสวย

สกาว : ใช่สิยะ  ชีวิตฉันก็มีแค่นี้ล่ะ แต่งานวันนี้น้อย ค่อยๆทำไปชิวๆ

คณา : เหมือนกันเลย  เรื่อยๆชิวๆ  ตอนนี้เค้าก็อยู่ในคณะ  อยู่ห้องโปรเจ็ค

สกาว : อยากไปเที่ยว SODA จัง  แต่เพื่อนไม่ว่างกันเลย

คณา : เที่ยวอีกแล้ว แต่ก่อนเค้าก็เที่ยวบ่อยนะ แต่ตอนนี้รู้สึกไม่ค่อยอยากเที่ยวเลย  มันเบื่อเที่ยวแล้วอ่ะ

สกาว : ก็จริงแต่ก่อนนะถ้าสกาวว่างก็ไป SODA ตลอดเลย แต่ตอนนี้ก็ไม่ค่อยได้ไป  งานเยอะด้วยแหละ

คณา : อย่าไปเลย  ไปแล้วเธอจะเสียใจรึป่าว  อยู่คุยเอ็มกับเค้านี่ล่ะ  แปลกนะเค้าคงติดคุยเอ็มกับเธอไปแล้วล่ะ  ไม่ได้คุยแล้วมันเหมือนขาดอะไรไป

สกาว : 555+เวอร์ไปแล้วม้าง  แต่เค้าก็เห็นด้วยนะ  คุยกับเธอแล้วก็สบายใจดี

 

            สกาวและคณาคุยกันทุกวี่วัน  แต่ก็รักษาระยะความสัมพันธ์  สกาวเองก็ไม่อยากให้คณาเป็นคำสาปของชีวิตเธอคนต่อไป  คณาเองก็มี สิรันแฟนสาวที่น่ารักอยู่ทั้งคน

            สกาวเปิดเข้าดูใน Facebook ของคณา เธอไม่เคยเห็นแฟนของคณามาคอมเมนท์หรือมาโพสข้อความอะไรเลย  มีเพียงเธอและคณาคุยโต้ตอบกันเพียง 2 คน  เธอจึงพยายามค้นหา Facebook ของแฟนสาวของคณา  และเธอก็เจอ Facebook ของสิรัน พยาบาลสาวน่ารัก  ดูเป็นสาวน้อยวัยใส ดูเหมาะสมกับคณาเป็นอย่างดี

คณา : เห้อออ สกาว เค้าน้อยใจแฟนเค้าง่ะ

สกาว : ทำไมล่ะ เป็นอะไรไป

คณา : เค้าอยากเจอแฟนอ่ะ ก็นัดกันว่าจะมาหา  แต่ก็โทรมาเลื่อนนัดอีกแล้ว  แฟนไม่ค่อยว่างอ่ะ

สกาว : ก็ไปหาเขาเองสิคณา  เขาไม่ว่างมาหา เราก็ไปหาเขา

คณา : ก็ปกติเค้าก็ไปหาแฟนตลอดแหละ  แฟนบอกว่ามาหาแล้วเค้าก็ต้องมาห้องโปรเจคทำงาน แฟนบอกว่าไม่อยากอยู่หอคนเดียว  อยากอยู่ด้วยกัน

สกาว : อย่าคิดมากนะคับ  รอเวลาว่างๆ  ช่วงนี้จะจบก็ต้องเรียนหนักกันเป็นธรรมดา  เธอต้องเข้าใจสิรันเขาหน่อย

คณา : เฮ้ยย! เธอรู้ได้ไงว่าแฟนเค้าชื่อ สิรัน อ่ะสกาว

สกาว : พอดีเค้าเป็นโคนันอ่ะ  เค้าสืบเก่งมาก  และเค้าก็รู้จักคนเยอะมาก  แค่ชื่อแฟนเธอไม่ยากหรอกหน่าคณา

คณา : น่ากลัวจังแม่นักสืบสาว 555+

สกาว : พรุ่งนี้ไปเล่นฟิตเนสกันเถอะ  จะได้ไม่อ้วนแบบตอนนี้ไง

คณา : ใจร้ายมาก  เค้าแค่มีพุงเองนะ  เดี๋ยวเถอะไปตีถึงหอเลย

สกาว : แน่จริงก็มาดิ  เข้าหอได้ก็มาเลย 555+

คณา: เค้าไม่ได้อ้วนนะกำลังน่ารัก

สกาว : แหวะ! น่ารักตรงไหน

คณา : ใช่ซี้  ใครจะไปน่ารักเหมือนพี่สกาวล่ะ >

สกาว : ไม่เคยบอกเลยว่าเค้าน่ารัก เค้ามีฉายาว่าผีเลยนะ  โทรมจะแย่

คณา : น่ารักสำหรับเค้าก็พอ จบปะ

สกาว : เห้อเปลี่ยนเรื่องๆ....

คณา : เขินอ่ะดิพี่สาว  พี่สกาวน่ารักเสมอล่ะ

 

            สกาวนั่งมองตัวอักษรที่อยู่บนจอและอมยิ้มออกมา  แต่แล้วความรู้สึกขัดแย้งกับความถูกต้องก็แวบเข้ามาในใจ  เธอจะรู้สึกดีกับแค่ตัวอักษรในหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ได้  จะยอมให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำซ้อนไม่ได้เด็ดขาด 

            หญิงสาวมองนาฬิกาบอกเวลาตี 1 กว่าๆ พาลคิดไปถึงเปรม  เจ้าของร้านเหล้า ป่านนิ้จะเมาอยู่ที่ร้านหรือทำอะไรอยู่  สกาวจึงโทรหาเปรม

“สวัสดีค่ะ”  เสียงหญิงสาวปริศนารับโทรศัพท์ของเปรม

“ค่ะ! เอ่อ พี่เปรมล่ะคะ”  สกาวพูดเสียงสั่น  แต่เธอเริ่มชินกับการที่มีผู้หญิงรับโทรศัพท์ของเปรม

“อ๋อ พี่เปรมเค้าไม่ว่างอ่ะค่ะ  เค้ากินเหล้าอยู่  มีธุระอะไรรึป่าวคะ  จากไหนอ่ะคะ”

“เอ่อ..ค่ะไม่มีอะไรค่ะ”  สกาวพยายามตัดบทเพราะดูท่าทางเธอคงจะไม่ได้คุยกับเปรมเป็นแน่

“ว่าไงคะ จากไหน” ปลายสายเริ่มมีน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวค่อยโทรกลับไปใหม่”

“อ๋อ!!!...ก็ขอให้พี่เปรมเค้ารับสายนะคะ”  คู่สายมีน้ำเสียงไม่เป็นมิตรนัก

“ค่ะขอบคุณมาก”  สกาวพูดเสียงแข็งก่อนจะวางสายไป

            ความโกรธเคืองพลุ่งพล่านจนสกาวทำอะไรไม่ถูก  ผู้หญิงคนนั้นไม่มีสิทธิ์จะมาพูดจากับคนที่เขาไม่รู้ว่าเป็นใคร  โทรศัพท์ตัวเองก็ไม่ใช่  สกาวนั่งสงบจิตสงบใจอยู่พักใหญ่  ก่อนจะตัดสินใจโทรกลับไปหาเปรมอีกรอบ  แต่รอบนี้หนุ่มเปรมรับสายเอง

“ว่าไง”  เปรมมีน้ำเสียงอารมณ์ดี

“พี่เปรมคะ  เมื่อครู่สกาวโทรหาพี่แล้วมีผู้หญิงคนหนึ่งรับสาย  เค้าเป็นใครกันคะ  สกาวรู้จักรึป่าว”

“น้องพี่เอง  ทำไมล่ะ”

“เค้าพูดจาไม่ดีกับสกาวเลย  เค้าไม่ควรมาพูดจาแบบนั้น  สกาวอยากทราบว่าเขาเป็นใคร”

“ไม่มีอะไรหน่าสกาว  น้องพี่มันเมา  มันไม่รู้เรื่องอะไรหรอกหน่า”

“สกาวแค่อยากถามเขาว่าสกาวไปทำอะไรให้อ่ะ  ถึงต้องมาพูดจาไม่ดีกับสกาวแบบนี้”

“นี่!!!   สกาวไม่ฟังพี่เลยนะ  พี่บอกแล้วไงว่าน้องพี่เค้าเมาไม่รู้เรื่องหรอก  พอเหอะ สกาวพูดไม่รู้เรื่องเลย  ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่ต้องโทรมาอีก”

            เปรมวางสายไปอย่างไร้เยื่อใย  สกาวน้ำตาไหลพรากล้มตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง  สุดท้ายเธอก็กลายเป็นผู้หญิงงี่เง่าในสายตาของเปรม เพราะไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ผิดไปเสียหมด  ผู้หญิงคนอื่นๆของเปรมไม่เคยผิดใดๆ

 

            เย็นของอีกวัน สกาวเดินออกจากหอเข้าฟิตเนสกับเพื่อนๆตามปกติ  แต่สีหน้าสกาวกลับแย่จน ยิปซีและมีนาสงสัย

“เป็นอะไรไปรึป่าว สกาว”  มีนาถามขึ้นขณะที่ปั่นจักรยาน

“ก็นิดหน่อยอ่ะ  ทะเลาะกับพี่เปรม”

“เห้อออ  เพื่อนเบื่อชื่อนี้อ่ะสกาว  เมื่อไหร่แกจะเลิกยุ่งวุ่นวายกับคนคนนี้  รู้ก็รู้ว่าเขาไม่ดี  ทำไมถึงไม่ยอมเลิกรา”  มีนาไม่ถามต่อใดๆ เพราะไม่อยากได้ยินเรื่องราวอันน่าปวดหัวของสกาว

“แล้วของที่ซื้อมาฝากนายเปรมนั่นน่ะ  ให้ไปรึยัง”  ยิปซีเปลี่ยนเรื่อง

“ยังเลย  คงไม่ต้องให้แล้วล่ะ เพราะเค้าคงไม่อยากได้”  สกาวก้มหน้าก้มตาปั่นจักรยานและหยิบ BB ขึ้นมาคุยเมื่อคณาทักทายเข้ามาใน MSN

คณา : อ๊ะโยว  ทำไรอยู่พี่สาว

สกาว : เล่นฟิตเนส  มาดิมาออกกำลังกายด้วยกันจะได้หุ่นดีกันถ้วนหน้า

คณา : อื้ม เดี๋ยวสักพักแล้วกันนะ  เพิ่งตื่นเลยอ่ะ

สกาว : นอนนานเนอะเธออ่ะ  อิจฉาจริงๆ  เค้าไปเรียนกลับมาเหนื่อยก็ยังมาออกกำลังกาย  เก่งจริงๆ

คณา : งานเป็นไงบ้างเสร็จสมบูรณ์ดีมั้ย

สกาว : ก็ดีอ่ะ  เผาๆไป  สรุปจะมามั้ยเนี่ย  เดี๋ยวเค้าออกกำลังกายอีกแค่ครึ่งชั่วโมงก็จะไปกินข้าวกับเพื่อนแล้วนะ

คณา : อ๊ากก  งั้นก็คงไม่ทัน  เอาเป็นว่าเค้าไปกินข้าวเย็นด้วยแทนได้ปะคะ

สกาว : ได้สิจะไปกินส้มตำกัน  ไงก็โทรมาแล้วกันนะ เดี๋ยวเค้าไปกินแล้วจะบอกอีกทีแล้วกัน

 

 

            บรรยากาศร้านอาหารอีสานริมทางรถไฟ  ในบรรยากาศฝนตกซาๆ  สกาวและเพื่อนๆมาถึงร้านแต่กลับไม่มีที่นั่ง  เพราะมีผู้คนมารับประทานอาหารมื้อเย็นที่นี่เป็นจำนวนมาก

“รอสักครู่นะครับ”  พนักงานจัดหาโต๊ะและเก้าอี้ที่มีลูกค้าเพิ่งออกไป

“ยิปซี มีนา เดี๋ยวน้องคณามากินกับเราด้วยนะ”

“คณาไหนอ่ะ”  มีนาขมวดคิ้ว

“ก็น้องที่คุย Facebook กับฉันไงเล่า  น้องเค้าเบี้ยวเล่นฟิตเนสก็เลยจะมากินข้าวด้วยแทน”

            ไม่นานนักคณาก็มาถึงร้าน  คณาเดินเข้ามาที่โต๊ะ  ยิปซี และมีมามองเป็นตาเดียว  ทำเอาคณาเขินทำตัวไม่ค่อยถูก

“นั่งก่อน  นี่พี่ยิปซี และนี่พี่มีนา นะเพื่อนเค้าเอง” สกาวแนะนำเพื่อนๆ  คณายกมือไหว้ยิปซีและมีนาและนั่งลงข้างๆสกาว

“ไม่ต้องไหว้ๆ”  ยิปซีรีบปัดมือ  ด้วยวัฒนธรรมต่างคณะกัน  โดยคณะสถาปัตยกรรมไม่นิยมให้รุ่นน้องไหว้รุนพี่เหมือนคณะอื่นๆ

“กินไรป่าว สั่งไรเพิ่มมั้ย  เค้าสั่งไปบ้างแล้ว” สกาวหันไปถามคณา

“อืม  เอาเป็นคอหมูย่างแล้วกัน” คณาหันมายิ้มแก้มปริกับสาวน้อยสกาว

“สั่งไปแล้วล่ะ”  มีนาตอบแทนและยิ้มอย่างเป็นมิตร

“หนาวอ่า สกาว” 

            คณาลูบแขนตัวเอง และลมโชยกิ่งไม้ข้างๆคณาสาดเม็ดฝนปะทะใบหน้าชายหนุ่ม  สกาวหวังดีเอามือปาดน้ำฝนที่หยดใส่หน้าคณาออกให้อย่างอ่อนโยน  ทำให้คณายิ้มเขินอีกครั้ง  ยิปซีและมีนาหันสบตากันเป็นอันรู้กันว่า คณาและสกาวจะต้องมีใจให้กันเป็นแน่

“อะแฮ่ม  เอิ่มน้องคณาเรียนภาคอะไรหรอ”  ยิปซีหมั่นไส้กับภาพเบื้องหน้าจึงแกล้งขัดจังหวะ

“อ้อ โทรคม อ่ะครับพี่ยิปซี”  คณาได้เพียงยิ้มเขินๆ

“ทำไมทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมจังเลยอ่ะ  เห็นในเอ็มกวนตีนตลอด ฮะ!”  สกาวแกล้งคณาเมื่อเห็นอาการ

“ก็แหม  ก็มีเขินบ้างอะไรบ้าง  สกาวอย่าแกล้งสิ”  คณาเริ่มหน้าแดงระเรื่อ  สกาวหัวเราะชอบใจ

“ไม่ต้องเขินจ่ะ”  ยิปซีหัวเราะด้วยคน

            เมื่ออาหารมาทุกคนก็รีบลงมือรับประทานกัน สกาวตักอาหารให้คณา ในจาน

“ขอบคุณค๊าบ” คณามองสกาวอย่างซึ้งใจ  สกาวไม่ได้สนใจแววตาของชายหนุ่มที่เหลือบมอง  แต่อยู่ในสายตาของยิปซีและ มีนา

          

             ระหว่างมื้ออาหารคณาคอยหยอกเย้าสกาวด้วยการเอาเข่ากระแทกเข่าสกาวเป็นการยียวนกวนประสาทและทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้  สกาวจึงเอามือจี้เอวคณา คณาสะดุ้งโหยงจนยิปซีและมีนาตกใจ

“เอ้า ! เป็นอะไรไปน้องคณา”  ยิปซีถึงกับสีหน้าเหวอ

“ฮ่าๆป่าวคับพี่”  คณายิ้มเจื่อนๆก่อนจะหันมองค้อนสกาว สกาวยักคิ้วหลิ่วตาอย่างผู้มีชัยชนะ

“บ้าจี้เหมือนกันนี่นา”  สกาวยิ้มเยาะ  คณารวบช้อนและยกมือไหว้ขอบคุณอาหาร

“เห้ย  อย่าบอกว่าอิ่มแล้ว”  มีนาจิ้มไก่ทอดค้างเมื่อเห็นคณารวบช้อน  สกาวหุบยิ้มมองคณาด้วยความตกใจ คิดไปว่าคณางอนที่เธอแกล้ง

“อิ่มแล้วหรอ”  สกาวถามคณาเสียงค่อย

“ใช่ค๊าบ เค้ากินน้อยอ่ะ”

“แต่น้อยเกินไปปะ”  มีนามีสีหน้าเหลือเชื่อ  คณาได้เพียงยิ้มแก้มปริและหันหน้าไปกวนสกาวต่อ

            เมื่อการรับประทานอาหารสิ้นสุด  ต่างคนต่างแยกย้าย คณาขับมอไซด์เข้าไปส่งสกาวหน้าหอของสกาว

“ถึงแล้วครับ  เชิญครับคุณผู้หญิง”  คณายิ้มกว้าง

“ขอบใจนะ ไว้คุยเอ็มกัน”  สกาวโบกมือลาก่อนจะเดินเข้าหอไป เธอเหลียวหลังมองคณาด้วยความกังวลใจ

‘ทำไมฉันถึงรู้สึกอุ่นใจเวลามีคณาอยู่ข้างๆ  บางทีฉันอาจจะคิดไปเองก็ได้’

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            หลังจากที่สกาวและคณาได้พบกันเป็นครั้งที่สอง  ทั้งคู่จึงมีเรื่องคุยกันมากขึ้น

คณา : ทำไรค๊าบบ

สกาว : ทำงานสิยะ เหนื่อยจะแย่แล้วเนี่ย

คณา : งานอีกแล้ว ทักมาทีไรงานตลอดเลย น่าสงสาร

สกาว : แบบนี้ล่ะงานถาปัต งานเยอะทั้งปี นอนน้อยทั้งปี

คณา : ดูแลตัวเองด้วยนะ  นอนเร็วๆก็ดี เดี๋ยวเป็นแพนด้าผมสั้นหรอก อิอิ

สกาว : เป็นอยู่แล้ว แพนด้าอ่ะ T^T

คณา : แพนด้าน่ารัก >

สกาว : สกาวจะเป็นแพนด้าน่าไม่รักอ่ะดิ๊

คณา : ไม่จริง  ก็เห็นอยู่ว่าน่ารักอ๊ะ

สกาว : ต้องเขินมะเนี่ยชมงี้

คณา : ก็ดีนะ 555+

สกาว : ก็ดี ถือเป็นคำชมละกัน

คณา : วันนี้พอแค่นี้ก่อน เดี๋ยวสกาวจะได้ใจ 55+

สกาว : แหมๆชมนิดชมหน่อย

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น  สกาวและเพื่อนในกลุ่มมานั่งดื่มนมที่ร้านนมในหมู่บ้านการัน สกาวก็ยังคงคุย MSN กับคณาตลอดเวลาผ่านมือถือ BB

สกาว : มากินนมกันเถอะ  เค้าอยู่ร้านนมหน้าหมู่บ้านอ่ะ

คณา : เค้าเข้ามาในคณะแล้วอ่ะดิ  ไว้วันหลังแล้วกันนะ

สกาว : อ่าว ไหนบอกว่าจะมากินด้วยกัน

คณา : ขอโต๊ดค๊าบ >< เค้าต้องช่วยเพื่อนทำโปรเจคนี่สิ  ไว้วันหลังแล้วกันนะ

สกาว : ได้ๆ  ตั้งใจทำงานนะ

คณา : แต่ก็อยากกินชาชักชะมัดเลยอ่ะ

สกาว : ซื้อไปให้เอามะ  ใจดีโปรแน่นมากตอนนี้

คณา : ไม่เป็นไรครับผม  ขอบคุณมากนะ

สกาว : ซื้อไปให้ได้นะเพราะเดี๋ยวต้องเข้าคณะอยู่แล้ว  เพื่อนไปหาแฟนอ่ะ

คณา : ไม่เป็นไรจริงๆ  เธอใจดีกับเค้าจัง

สกาว : ใจดีไม่ชอบรึไง  เดี๋ยวใจร้ายแล้วจะหนาว  เอาไง ตัดสินใจ

ครา : ตามใจเธอเลยละกัน ^^

 

            สกาวพักสายตาจาก BB เงยหน้ามองเพื่อนสาวอีกสองคนที่จ้องมองสกาวด้วยสีหน้าตำหนิ

“นึกว่าจะไม่เงยหน้ามองโลกซะแล้ว คุยกับใครนักยะ” นิชา เพื่อนสาวผมยาวจ้องมองสกาวอย่างเค้นความลับ

“น้องคณา”  สกาวดูดนมแก้เขิน

“แหมๆเดี๋ยวนี้กินเด็กนะสกาว  ใครอีกล่ะไม่เห็นเล่าให้ฟังเลย” ดาต้าเพื่อนตัวเล็กผมสั้นแซวร่วมอีกคน

“น้องจริงๆโว้ยย! ไม่ได้อะไรมากมายหรอก  ชื่อ คณา เรียนวิศวะ ก็คุยกันมาสักพักแล้วอ่ะ  และที่สำคัญคณามีแฟนแล้ว  ดังนั้น ฉันก็กินไม่ได้  จบข่าว”

“มีแฟนแล้วก็สเป๊คแกเลยยดิ ฮ่าๆๆ”  นิชาแซวอีกรอบ

“ไม่หรอก  คราวนี้คำสาปไม่สามารถเล่นงานไอ้สกาวคนนี้ได้อีก” สกาวพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น

“ก็เห็นพูดแบบนี้หลายครั้ง สุดท้ายก็เหมือนเดิม”  ดาต้าส่ายหน้าไปมา  สกาวหน้าจ๋อยลงทันที

“ก็จะพยายามละกัน”

“มีรูปปะ อยากเห็นหน้าสักหน่อย”  นิชาเอ่ยขึ้น

“เดี๋ยวจะซื้อชาชักไปฝากคณาในคณะ ไปเป็นเพื่อนสิ เดี๋ยวก็ได้เจอ”

“อ้อ นี่ขนาดไม่มากมายนะเนี่ย  อนาคตรู้เลยอ่ะว่าจะเป็นยังไง” ดาต้าส่ายหน้าอีกรอบ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

  “ฮัลโหล คณา เค้าอยู่ข้างล่างตึกภาคโทรคมนาคม  ลงมาเอาชาชักได้เลยค่ะ” 

            สกาวโทรหาคณาทันทีที่ลงจากแท็กซี่  โดยมีเพื่อนสาว ดาต้า และนิชา พ่วงมาด้วย

  “ครับผม  ขอบคุณมากเดี๋ยวลงไปเอานะ”

            ไม่นานคณา เดินออกมาจากตึก ใส่แว่นดูเป็นเด็กบ้าเรียนมาก  ดาต้าและนิชาเพ่งมองคณาอย่างพินิจ  สกาวยื่นแก้วชาชักให้แก่คณา คณารับและยิ้มแก้มปริ ก่อนจะกระซิบเบาๆ

“เดี๋ยวค่อยให้เงินนะครับไม่ได้เอากระเป๋าตังลงมา”

“ซื้อมาฝากย่ะ  ไม่ต้องจ่าย”  สกาวปั้นหน้าดุทั้งที่แอบรู้สึกเขินที่คณาเข้ามาคุยใกล้ๆ

“นี่เพื่อนเค้า  ดาต้า  และ นิชา”  สกาวแนะนำ  คณาก้มหัวเป็นการทำความเคารพ

“เรียนภาคอะไรอ่ะ”  นิชาถามขึ้น

“ภาคโทรครับ”  คณายิ้มเขินอีกตามเคย  แต่ครั้งนี้เขินมากกว่าปกติ เพราะนิชาและดาต้าน่ารักจนห้ามใจเขินไม่ไหว >

“เขินอีกแล้ว  จะเขินทำไมไม่ต้องเขิน  เพื่อนฉันสวยล่ะสิ”  สกาวจึงรีบแขวะทันที

“สกาวอ่ะ  แกล้งอีกแล้ว” คณายังคงเขิน

“กลับแล้วนะ”  สกาวโบกมือลาคณา

“อื้ม  กลับไงอ่ะสกาว”

“แท็กซี่อ่ะแหละไปล่ะ ตั้งใจทำงานล่ะ”

“ครับผม”  คณายังคงยืนมองรอให้สกาวเดินจากไป

“ยืนทำอะไร ไปสิ” 

           ดาต้านึกสนุกแกล้งไล่คณาด้วยน้ำเสียงจริงจัง  คณาถึงกับอึ้งและเดินขึ้นตึกไปแบบงงๆ  สกาวและนิชาหัวเราะชอบใจเพราะรู้ว่า ดาต้าแกล้ง และสามสาวก็เดินออกจากคณะด้วยกัน

“ก็โออยู่นะสกาว  แย่งมาเลย  แฟนน้องเค้าเรียนคณะไรอ่ะ”  นิชาเชียร์

“เรียนพยาบาล  ไม่ได้เรียนที่นี่”

“สบายเลยดิ  แย่งๆ  ฮ่าๆๆ”  นิชายังคงเชียร์

“ไม่แย่งหรอก  ก็บอกแล้วว่าจะไม่ให้คำสาปเล่นงานได้อีก”

“แต่ฉันไม่ค่อยถูกชะตาเลยอ่ะสกาว  เหมือนจะต้องเกลียดคนคนนี้”  ดาต้าแสดงความคิดเห็นแย้งขึ้นมา

“อย่าคิดมากหน่า  คณามันนิสัยดีอยู่นะ  ไม่น่ามีพิษมีภัยอะไร  แต่บลูก็เตือนมาว่าคณาร้าย  แต่ฉันกลับไม่รู้สึก”

“นั่นสินะ  คนอย่างแกเซนท์เรื่องผู้ชายเจ้าชู้แรงจะตายไป  บางที คณา อาจจะไม่ได้เจ้าชู้เลยก็ได้”  นิชาสาวผู้มองโลกในแง่ดีเสมอ

“ไม่อ่ะ  เซนท์มันบอกว่าคณาเจ้าชู้และมีอะไรบางอย่าง  แต่ฉันไม่สามารถจับอะไรได้เลย ดูเนียนไปหมดทุกอย่างจนคิดว่าไม่มีอะไร อย่างใน Facebook ฉันก็แอบคิดว่าเค้าจะคุยกับผู้หญิงคนอื่นแบบที่คุยกับฉันรึป่าว  ก็ไม่นะ  คณาคุยกับฉันมากมายอยู่คนเดียว  ขนาดแฟนคณายังไม่มาคอมเมนท์อะไรคณาเลยอ่ะ  ฉันยังกลัวแฟนคณาหึงเลย  แต่คณาบอกว่าแฟนไม่สนใจ”

“ไม่สนใจก็แย่งมาเลย  ฮ่าๆ”  นิชาดำรงเจตนารมณ์เดิม

“ไม่เอาอ่ะ  ไม่สนับสนุน  ถ้าไม่เจ้าชู้อ่ะนะ ก็ไม่มาคุยกับแกแบบนี้หรอกสกาว”  ดาต้าเดินนำไปด้วยท่าทางไม่เป็นปลื้ม

“นั่นสินะ จริงๆฉันก็กลัวจะเผลอใจอยู่เหมือนกัน เพราะในแต่ละวันก็คุยกับคณาตลอด  ยิ่งรู้สึกว่าคณาให้ความสำคัญ  ทักทายมาตลอดแบบนี้”  สกาวเริ่มกังวล

“แกก็อย่าไปคิดอะไรสิ  ท่องเอาไว้ว่า คณามีแฟนแล้ว”  นิชาตัดบทให้สกาวคิด

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 378 ท่าน

Line PM