Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
สาปสกาว
สการินวดี
ชายลึกลับจาก facebook
1
04/11/2554 22:12:29
728
เนื้อเรื่อง
“สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม”

.......................................................................................................................

“ปิดโทรทัศน์ทำไมล่ะ สกาว!”

            สาวผมสั้นนอนราบอ่านหนังสือการ์ตูนบนที่นอนแสนนุ่ม เงยหน้าทันทีที่เสียงโทรทัศน์ดับวูบลง ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวผมยาวดำสนิท ซึ่งนั่งทำงานจ้องหน้าคอมพิวเตอร์ตาเขม่ง

“หนูจะฟังเพลงอ่ะพี่ขนุน ก็เลยปิดไป”

“แต่พี่ว่าฟังธรรมะแบบเมื่อกี้ก็ดีนะ จะได้ปลงๆบ้างนะเรา”

“ก็ปลงนะพี่ แต่พอมารับรู้เรื่องต่างๆของพี่เปรมทีไร สกาวก็อดเศร้าไม่ได้  ล่าสุดเนี่ยรู้มาว่ามีผู้หญิงคนนึงคบกับพี่เปรม ชื่อ ดาลี่ หนูเพิ่งเจอ facebook ของดาลี่  พี่มาดูสิน่ารักดีอ่ะ”

           

            ขนุนลุกขึ้นจากเตียงในทันที  และเดินไปดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ ภาพสาวสวยน่ารักที่ปรากฏทำเอาขนุนถอนหายใจ

“มันก็เป็นกรรมของเด็กคนนี้ที่ต้องมาเจอกับพี่เปรม  เราอ่ะหลุดมาได้ก็ถือว่าหมดเวรหมดกรรมไปแล้วนะสกาว  อย่าไปใส่ใจกับเรื่องของเปรมเลย เริ่มต้นใหม่กับชีวิตที่ดีกว่าไปจมกองน้ำตากับเปรม”

“ค่ะ สกาวก็คงต้องทำอย่างนั้น เพราะไม่ว่ายังไงพี่เปรมก็ไม่รักสกาวอยู่แล้ว”

“เอ้อ! เดี๋ยวพี่ต้องกลับแล้วล่ะดึกมากแล้ว  สกาวก็อย่ามัวแต่เล่น facebook เพลินจนลืมทำงาน  แล้วก็อย่าคิดมากนะ”

           

            ขนุนเก็บของและเดินออกจากห้องไป ปล่อยหญิงสาวสกาวนั่งมองคอมพิวเตอร์อย่างเลื่อนลอย ไม่นานนักน้ำตาก็เอ่อไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ สกาวปาดน้ำตาและนั่งทำงานต่อไปอย่างคนสิ้นหวัง เรื่องราวในอดีตยังตามหลอกหลอนในใจของเธอ  เรื่องราวและเหตุการณ์ซ้ำๆที่ทำให้เธอเจ็บจนควรชิน แต่มันก็สร้างความปวดร้าวให้เธอได้แตกต่างกันไป

คณา : หวัดดีครับ..^^

 

            สกาวเปิดหน้า  facebook  มีชายแปลกหน้ามาทักทาย  สกาวเปิดเข้าไปดูใน  facebook ของชายปริศนาที่เข้ามาทักยามเที่ยงคืนเช่นนี้ว่าเป็นใคร  เพราะส่วนใหญ่สกาวมักไม่คุยกับคนแปลกหน้ามากมายใน facebook นอกจากเพื่อนๆที่รู้จัก

            ชายแปลกหน้าเป็นนักศึกษาคณะวิศวะกรรมศาสตร์มหาลัยเดียวกับเธอ จึงไม่เป็นอันตรายใดๆหากจะคุยด้วย สกาวจึงตอบกลับชายผู้นี้ใน comment

สกาว : จ้า เรียนวิศวะสินะ อิอิ

คณา : ช่ายแล้วครับ.. :) เรียนคณะรัย

สกาว : ถาปัตภายในอ่ะจ้า

คณา : อ๋อครับ..ชื่อคณา นะ..ปีรัยแล้วครับ

สกาว : ปี5 แล้วจ้า55 แก่เนอะ ถาปัตเรียน5ปีไง

คณา : คร้าบบบ..น้องปี4นะคร้าบบบบ..55+

สกาว : 55555 ไอ้น้อง  

คณา : ครับคุณพี่..>3

สกาว : 55555 ไม่อยากแก่  

คณา : ถ้างั้นจะให้เรียกชื่อเฉยๆอ่อ..>

สกาว : ก้อได้555

คณา : ตามนั้นๆ..55+ ขออนุญาตแอดเอ็มนะครับ.. :)

สกาว : อะเคร๊ เจอกันได้โรงอาหารวิศวะนะไปบ่อย

คณา : แสดงว่าต้องเคยผ่านตาบ้างล่ะ..คณาอยู่ตรงโต๊ะข้างๆโรงอาหารทุกวัน..55

สกาว : โต๊ะตรงนั้นก็ต้องรู้จัก พิพัท สินะ  

คณา : อ่ะแน่นอน..เพื่อนกันๆ ^^

สกาว : เรียนภาคไรอ่ะ คณา  

คณา : ภาคโทรครับ

สกาว : อ้อ 555 เหล่าพวกเราโทรคมปะ คุ้นๆเพลงนี้

คณา : เพลงนั้นเลยล่ะครับพี่สกาว..55+ พี่สกาวเดินผ่านโต๊ะนั้นบ่อยป่าวอ่ะ

สกาว : ไม่ค่อยอ่ะ รู้จักน้องพิพัทคนเดียว

คณา : ถ้างั้นตอนนี้ก็รู้จักน้องคณา เพิ่มอีกคนละสิ

คณา : ถ้าแวะมาแถวโรงอาหารผ่านโต๊ะ ลองถามไอ้พัทดูก็ได้ว่าคนไหน..ออกแนวหน้าเถื่อนๆหน่อย..55+

สกาว : 55555 ไอพิพัท มันจะกวนทีนก่อนน่ะสินะ  

คณา : แสดงว่าโดนประจำอ่ะดิ..55

สกาว : ช่ายๆ หึๆ เตะโชว์เลยเจ้าพิพัทอ่ะ

คณา : โหดมากพี่คนนี้..เริ่มกลัวซะละ..>

สกาว : โหดจิงไรจิงกัวซะ55555

คณา : โอเครเลยพี่..กลัวแล้วววววววววว T T

 

            การสนทนาดำเนินมาอย่างสนุกสนานจนสกาวลืมตัวไปว่าเธอคุยไปมากมายเกินปกติ อาจเป็นเพราะคณา เด็กหนุ่มคณะวิศวะมีความเกี่ยวข้องกับพิพัทคนที่เธอรู้จัก สกาววางมือจากการพูดคุยกับคณาและกลับมานั่งทำงานต่ออย่างงัวเงีย  เวลาดำเนินไปเกือบตี 3 สกาวยังคงถ่างสายตานั่งทำงานอย่างเคร่งเครียด  แต่แล้วคณาก็แวะเข้ามาทักทายใน facebook อีกครั้ง  

 

คณา : หลับไปยังๆ..

สกาว : ทำงานอ่ะ 555 งานเยอะ

คณา : สู้ๆนะ..น้องก็กะลังอ่านหนังสืออย่างเอาเป็นเอาตาย

สกาว : โอเคร สู้ตายนะ

คณา : สู้ๆ..ไว้ค่อยคุยกันจ้ะ  

 

            หลังจากวันนั้นในการทำงานยามค่ำคืนของสาวน้อยสกาวก็ไม่เหงาอีกแล้ว เมื่อหนุ่มคณาเข้ามาแวะเวียนทักทายใน facebookและ msn ตลอดเวลา ทำให้สกาวเสียสมาธิในการทำงานไปมาก แต่เธอกลับรู้สึกสนุกสนานในการสนทนากับคณา ผ่านตัวอักษรในหน้าจอคอมพิวเตอร์

 

คณา : เป็นไงบ้างสกาว ทำงานถึงไหนแล้ว

สกาว : เรื่อยๆอ่ะ  ไม่ถึงไหนเท่าไหร่ คิดงานไม่ค่อยออก

คณา : ไม่ง่วงหรอ ตี 5 แล้วนะ

สกาว : ง่วงแต่นอนไม่ได้ ต้องทำให้เสร็จ ส่ง 9 โมงเนี่ย อาจไม่ได้นอน อยู่เป็นเพื่อนฉันเลย 555

คณา : ได้สิ คณาก็นอนเช้าประจำ จะอยู่เป็นเพื่อนเอง

สกาว : ถ้าฉันไม่นอน คณาก็ห้ามนอนนะ 55

คณา : ได้คร้าบบบบ >< ไม่นอนๆ

สกาว : แต่ฉันว่าเดี๋ยวแกต้องง่วงนอนก่อนแน่  ถ้าแกนอนก่อนต้องเลี้ยงข้าวฉันนะ

คณา : ได้สิ แต่ไม่นอนหรอก  จะอยู่เป็นเพื่อน

 

            สกาวนั่งทำงานอย่างสบายใจ  จากชายหนุ่มแปลกหน้าที่เธอไม่เคยอยากจะคุย แต่กลับทำให้เธอไม่เหงาในเวลาทำงาน  และไม่ฟุ้งซ่านถึงเปรม ชายในดวงใจที่ไม่มีวันหันมาเหลียวแลเธอ

 

คณา : สงสัยจะเสียข้าวมื้อนึงละ..>

สกาว : ‎555555555555+ เย้ๆ

คณา : ยังๆ..ยังไม่นอนจ้ะ..อิอิ งานใกล้เสดยัง

สกาว : ยังเล้ย หนทางอีกยาวไกล55555

คณา : งั้นยาวไป..เด๋วยอมแพ้เมื่อไหร่แล้วบอกนะ..55

สกาว : ยาวมากเลยอ่ะ  เศร้า เหนื่อย

คณา : ยังไหวอยู่มั้ย..

สกาว : ไหวเส้ ทำต่อละ เริ่มปั่นสุดชีวิต

คณา : ไปๆไปทำต่ออออ..สู้ๆ

สกาว : อ่าค่ะ เห้อเหนื่อย

 

                        หนุ่มคณาออกปากรับคำท้าสาวสกาว  โดยไม่รู้ว่าสาวน้อยตัวเล็กอย่างสกาวต้องอดหลับอดนอนทำงานแบบนี้จนชิน  สุดท้ายคณาต้องยอมแพ้

 

คณา : ถึงไหนแล้วคร้าบบบ

สกาว : ใกล้ละ แต่ก็ยัง  เหลือประมาณ 30%

คณา : เค้าว่าเค้าคงต้องเลี้ยงข้าวสกาวละล่ะ  ไปนอนก่อนน้า

สกาว : อ้าวไหนว่าจะอยู่เป็นเพื่อน  ก็ดีกินข้าวฟรี

คณา : >< ก็มันง่วงนี่นา เธอก็สู้ๆล่ะ ตั้งใจทำงาน  เดี๋ยวเค้าเลี้ยงข้าว

สกาว : จ้า  นอนเผื่อเค้าด้วยนะ 55+

คณา : เอ้อ สกาวถามไรหน่อย  พอรู้มั้ยว่าแถวหมู่บ้านการันมีหอพักรายวันบ้าง

สกาว : มีนะมีหอฤดีน่ะ  พอดีสกาวอยู่ในหมู่บ้านการันพอดี

คณา : อ้าวหรอ  สกาวอยู่หออะไร คณาก็อยู่หมู่บ้านการันเหมือนกันนะ

สกาว : จริงอ่ะ  ฉันอยู่หอAJ เธอล่ะ

คณา : เค้าอยู่ หอ RIVER ด้านหลังสุดเลย  เคยเห็นเค้าป่าว

สกาว : ไม่เคยเลยอ่ะ  แปลกเนอะ เธออยู่โต๊ะข้างโรงอาหารที่ฉันไปกินประจำ แล้วอยู่หมู่บ้านเดียวกันอีก  แต่ฉันไม่เคยเจอเธอเลยสักครั้ง

คณา : นั่นสิๆ  เจอก็ทักได้นะคร้าบ

สกาว : ว่าแต่จะหาหอรายวันทำไมอ่ะ

คณา : พอดีเพื่อนจะมาพัก แต่คณาอยู่กับรูมเมทไง เกรงใจ ก็เลยจะหาห้องรายวันดีกว่า

สกาว : เพื่อนหญิงสินะ 555+

คณา : ประมาณนั้น >< อย่าแซวจิ

สกาว : ก็หอฤดีแหละนะ  ลองไปถามดูจ่ะ

 

            สกาวนั่งทำงานไปจิตใจก็พาลคิดถึงเปรม  ชายหนุ่มอายุมากกว่าเธอถึง 12 ปี ชายหนุ่มที่ไม่เคยสนใจสาวน้อยเลยสักนิด  แม้เธอกับเขาจะเคยคบหากัน แต่ก็เป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆและมันก็จบไปเกือบปี  สกาวทำได้เพียงคิดถึงเปรมและแวะเวียนไปพบเจอเปรมที่ร้านเหล้าที่เปรมเป็นหุ้นส่วน

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

           

             เสียงเพลงที่ดังก้องในหูกลับไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกสนุกสนานเท่าที่ควร  เบียร์ในมือก็ไม่ได้รสชาติดีเท่าที่เคยดื่มด่ำ  บรรยากาศในร้าน SODA ซึ่งเป็นร้านของ เปรม ดูคึกคัก เสียงดนตรีสดดังก้องไปทั่วร้าน หนุ่มๆสาวๆลุกขึ้นโยกย้ายไปมาด้วยอาการมึนเมาแอลกอฮอล์ที่ดื่มกินเสมือนน้ำเปล่า

“ไม่สนุกล่ะสิ” ขนุนชนแก้วกับสกาวที่เหม่อมองไปทางบาร์ ซึ่งเป็นบริเวณที่เปรมจะมานั่งกินเหล้าเป็นประจำ

“ก็ดีนะพี่  ดีกว่านั่งทำงานที่ห้อง  ได้ออกมาเปิดหูเปิดตาบ้าง”

“หลายวันที่ผ่านมาที่สกาวไม่สบายใจ เพราะเรื่องพี่เปรมใช่ปะ  มันเรื่องอะไรหรอ  พี่เปรมด่าว่าอะไรสกาวหรอ”

“ไม่เลยค่ะ  สกาวคุย BB กับพี่เปรมเป็นปกติ  แต่...สกาวได้ข่าวมาว่าพี่เปรมจะแต่งงานแล้ว  เค้ากำลังจะแต่งงาน  สกาวรู้สึกเศร้าใจไงไม่รู้  เหมือนตอนนี้เค้ามีคนคุยมากมาย  จนสกาวไม่รู้ว่าจะต้องเกรงใจใคร เพราะไม่รู้ว่าใคร คือ เจ้าของตัวจริงของพี่เปรม  แต่ถ้าหากพี่เปรมแต่งงาน  สกาวก็คงไม่ได้คุยกับพี่เปรม  ไม่ได้ไปเจอพี่เปรมเป็นการส่วนตัวอีกแล้ว”  สกาวน้ำตาซึม  แต่พยายามกลบเกลื่อนความเศร้าด้วยรอยยิ้มจางๆ

“พี่ไม่เข้าใจสกาวเลย  ทำไมนะ ทำไมถึงกลับมาหาพี่เปรมอีก  สงสัยเรากับเค้ายังไม่หมดเวรหมดกรรมกัน”

“สกาวต้องใช้กรรมไปอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้  บางทีการที่พี่เปรมจะแต่งงานอาจเป็นการหยุดเวรกรรมของสกาวก็ได้  และสกาวจะไม่ทำให้ตัวเองเจ็บอีกแล้ว” 

“ดีแล้ว  รักษาเนื้อรักษาตัว  รอคนที่รักเราจริงๆเข้ามาดีกว่านะสกาว”

 

            สกาวยิ้มจางๆและก้มกด BB เมื่อสัญญาณเตือนของ Facebook สั่นขึ้น  และแน่นอนคนที่ทักทายเข้ามาใน  Facebook ก็คือ  คณา นั่นเอง

 

คณา : เมายังคร้าบ พี่สกาว

สกาว : ยังเลย  แค่เบียร์อ่ะ กระจอกมาก 555+  คนน้อยด้วยไม่สนุกเลย อุตส่าห์แต่งตัวมาซะเต็มยศ รู้งี้นะเสื้อยืดกางเกงยีนดีกว่า

คณา : ซะง้าน  อย่าเมามากล่ะ แล้วต้องกลับมาทำงานปะเนี่ย

สกาว : ช่ายเรย  เมาไม่ได้อยู่แระแหละ

คณา : กลับดีๆนะ  ว่าแต่พี่สกาวเป็นอะไรป่าว  เห็นสเตตัสใน Facebook ดูเศร้าๆ

สกาว : นิดหน่อยอ่ะ อกหักนานแล้วอ่ะ  เพ้อมาเกือบปีแล้ว T T

คณา : ของงี้มันต้องใช้เวลา  แต่นี่มันนานเกิ๊นนนนน

สกาว : นานจริงอ่ะต้องไกลกันถึงตัดได้

คณา : แล้วตอนนี้ตัดได้ขาดยังง่ะ

สกาว : คือเค้าไม่สนใจแล้วอ่ะ  แต่ฉันยังรักอยู่ ตัดไม่ได้เลย

คณา : หนักแน่นดีอ่ะ  อย่าคิดมากละกัน สู้ๆ

สกาว : แล้วนี่ทำอะไรอยู่คณา  มาร้านSODA ป่าว

คณา : ไม่ล่ะคับ ทำโปรเจกอยู่ในคณะอ่ะพี่สกาว  เซงๆอยู่ด้วย

สกาว : เซงเรื่องอะไรล่ะ

คณา : แฟนไม่สนใจอ่ะดิพี่สกาว ไม่ค่อยได้เจอกันด้วย  โทรไปหาเค้าก็เข้าเวร พอดีแฟนคณาเรียนพยาบาลอ่ะ  ก็มีเข้าเวรคุยโทรศัพท์ไม่ได้  เหงาอ่ะ

สกาว : อ้อ ก็อย่าคิดมาก พยาบาลก็เรียนหนักแบบนี้ล่ะ

คณา : ก็เข้าใจนะ แต่บางทีมันก็น้อยใจ  คณาไม่เคยพูดให้เค้าคิดมากเลยนะ  ไม่อยากงี่เง่าใส่เค้าอ่ะ  ทำได้แต่เก็บเอาไว้คนเดียว

สกาว : ไม่ต้องเก็บมีอะไรก็บอกได้ ฉันจะรับฟังแกเองนะ ^^

คณา : พี่สาวใจดีที่สุดเลยคร้าบบบ

สกาว : บอกว่าไม่ต้องเรียกพี่ไงยะ  ไม่อยากแก่เข้าใจมะ

คณา : อะเคร๊  สกาว  อิอิ

 

            สกาวนั่งกด BB รอยยิ้มจางๆก็ปรากฏ  แม้ในใจเธอจะเศร้าอยู่ก็ตาม ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังก้องแต่เธอกลับมีโลกส่วนตัว

“สกาว!!!” 

            ขนุนสะกิดสกาวให้เงยหน้าขึ้นจากการกด BB อย่างไม่สนใจโลกกว้าง  เพราะคนที่สกาวรอพบเจอเดินเข้ามาชนแก้วกับขนุน

“มากัน 2 คนหรอ”  เปรมหนุ่มเจ้าของร้านเดินเข้ามานั่งทักทาย  สกาวมองหน้าเปรมพร้อมน้ำตาปริ่มเตรียมจะเอ่อไหล

“ใช่ค่ะพี่เปรม  พอดีน้องขนุนกำลังเศร้า”  ขนุนชายตามองไปที่สกาว  เปรมยกแก้วชนกับสกาวและยิ้มมุมปาก

“เป็นอะไร”  เปรมถามสกาวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ป่าวค่ะ”  สกาวยิ้มจางๆ เปรมมองหน้าสกาวด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อยก่อนจะลุกจากโต๊ะไป

“พี่ว่าพี่เปรมก็ดูแคร์สกาวอยู่นะ  เห็นตั้งแต่เค้าเข้ามาในร้านก็มองสกาวตลอดเลย”  ขนุนออกความเห็นเมื่อเปรมเดินกลับไปยังหน้าบาร์

“มองก็เท่านั้นล่ะค่ะพี่  ไม่ได้หมายความว่าเค้าจะสนใจหรอกค่ะ สกาวรู้จักพี่เปรมดี”

“ทำใจซะ  ไงพี่เปรมก็ต้องแต่งงานอยู่ดี”  ขนุนตบบ่าสกาวเบาๆ

 

ติดติด  ติ๊ด...ตี่ๆๆๆๆๆ...................

“ฮัลโหล” คณารับโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว ภายในห้องโปรเจคคณะวิศวะกรรมศาสตร์

“ทักเอ็มไปไม่เห็นตอบเลย แกทำไรอยู่เนี่ย” สาวเสียงใสกรอกเสียงผ่านสายลิ้นรัว

“ไม่ได้ทำอะไรจ่ะ  เค้าก็นั่งทำโปรเจคไปเรื่อย  ไม่ทันได้ดู”

“ทักไปนานแล้วนะ  งานถึงไหนแล้วล่ะ”

“เรื่อยๆเลย เค้าก็เหนื่อยๆเหมือนกัน  ดีใจนะที่สิรัน  โทรมาพอดี”

“อืมก็เห็นหายเงียบไป  นึกว่านอน”

“ยังไม่นอนหรอก..........  สิรัน! จริงๆเค้าก็อยากรู้นะว่าถ้าเค้าหายไป  สิรันจะตามรึป่าว”

“แกจะหายไปไหนล่ะ พูดเป็นเล่นไป”

“ไม่ใช่  คือแบบบางทีเค้าก็รู้สึกว่าเค้ากวนเวลางานของสิรันมากเกินไปรึป่าว หรือบางทีสิรันไม่ค่อยมีเวลาให้เค้าเลย”

“ก็ฉันทำงานนี่แก  อย่ามาชวนทะเลาะเลยหน่า  ไม่มีอารมณ์มาทะเลาะด้วยนะ”

“ไม่ได้ชวนทะเลาะค้าบ  ช่างเถอะแล้วคุยโทรศัพท์ได้ไงเนี่ยเข้าเวร”

“มาคุยในห้องน้ำ เอ้อ แค่นี้ก่อน  คุยเอ็มละกัน  ไม่ต้องคิดอะไรมากนะ  เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปหา”

“จะมาค้างรึป่าว”

“ไม่ค้างๆ ต้องกลับมาทำการบ้านอีกมากมายเลยแก  ฉันจะบ้าแล้ว”

“สู้ๆดิสิรัน  มีเค้าเป็นกำลังใจให้ทั้งคนนะ”

“อื้มค่ะ แค่นี้นะ”

            รอยยิ้มจางๆของคณาเผยออกมา เมื่อได้คุยกับแฟนสาวผู้เป็นที่รัก แม้ภายในใจยังมีอารมณ์น้อยอกน้อยใจ  แต่คณาก็ต้องเก็บต่อไป เพราะไม่อยากให้ สิรัน  แฟนผู้น่ารักต้องคิดมากกับเรื่องของเค้าเอง

 

            สกาวกลับมาห้องพักเพียงลำพัง  น้ำตาเริ่มไหลรินออกมาในทันทีที่เธออยู่คนเดียว ที่จะเผยความอ่อนแอของเธอออกมาได้โดยไม่ต้องอายใคร หลายครั้งที่เธอจะต้องกลับมานั่งร้องไห้ถึงเปรม โดยที่เธอเองก็รู้ว่าเรื่องของเธอกับเปรมมันเป็นไปไม่ได้

 

คณา : กลับยังๆ

 

            คณา ทักทายสกาวมาใน MSN ซึ่งสกาวใช้โปรแกรมผ่านมือถือ BB สกาวปาดน้ำตาและรีบตอบคณา  ในช่วงเวลาที่เธอเศร้าๆก็จะมีคณาที่คอยคุยป่วนให้เธอยิ้มได้

 

สกาว : กลับมาแล้ว ลุยงานต่ออีก  เห้ออออ

คณา : เมาป่าว จะทำงานไหวมั้ย

สกาว : ไหวสิ แต่แอบนอยๆ

คณา : เป็นอะไรไปอีกค้าบบบ

สกาว : เรื่องเดิมๆคิดแล้วเศร้าใจ  เดี๋ยวจะไปตัดผมสั้นละ  ประชดชีวิต

คณา : เย้ยยยย  ขนาดนั้นเลยอ๋อ ใจเย็นๆ

สกาว : ก็อยากลองตัดสั้นบ้าง  อยากเป็นอีกคน  อยากลืมๆอะไรตอนผมยาวไปบ้าง

คณา : อย่าคิดมากเลย  ตั้งใจทำงานด้วยล่ะสกาว

สกาว : ขอบใจมากนะคณา  ที่คอยคุยป่วนๆให้ฉันได้ยิ้มได้บ้าง

คณา : ยินดีเสมอ เค้าอยากให้เธอยิ้มมากกว่าร้องไห้นะ

 

            สกาวเริ่มงานในค่ำคืนหลังจากไปเที่ยวในเวลาตี 3  โดยมีคณาคุยเป็นเพื่อนระหว่างทำงาน  ทั้งสองเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น คณาคอยทักทายสกาวตลอดเวลา  สาวน้อยสกาวถึงกับรู้สึกแปลกๆในใจ รู้สึกดีที่มีใครคอยห่วงใย  แม้เธอกับคณาจะไม่เคยพบกันเลยก็ตาม

 

“อิจฉาพวกมีแฟนจริงๆเลย  ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่” 

            ศิลา รูมเมทหนุ่มของคณา รีบแซวเพื่อนชายด้วยความหมั่นไส้ในค่ำคืนที่หนาวเย็น  ลมโกรกเข้าห้องในตึกชั้น 4 ทำให้คณาและศิลาไม่ต้องเปิดแอร์เลยทีเดียว

“ไม่ได้คุยกับสิรัน  คุยกับพี่”

“พี่ที่ไหน”  ศิลาเดินเข้ามาดูรูปเอ็มที่เล็กมาก

“น่ารักดีว่ะ  พี่ที่ไหนวะคณา”

“พี่เรียนถาปัต  รู้จักกันเฉยๆ  พี่เค้าฮาดี”

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นึกว่าคุยกับสิรันซะอีก” ศิลาแซวก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

สกาว : ไปตัดผมมาแล้วล่ะคณา

คณา : แล้วเป็นไงบ้างฟีตแบค

สกาว : เพื่อนก็บอกว่าดีนะ  แต่สกาวว่าไม่สวยอ่ะ  ไม่น่าตัดเลย

คณา : เห็นรูปใน facebook แล้ว ก็น่ารักดีนะสกาว

สกาว  : ไม่เอาอ่ะชอบผมยาวมากกว่า  เดี๋ยวไปต่อแล้ว

คณา : เสียตังอีกอ่ะดิต่อผม  ก็น่ารักดีออก ใครว่าไม่น่ารัก เค้านี่ล่ะบอกว่าน่ารัก โอเครปะ

สกาว : ไม่โอเคร  ถ้าฉันไม่ชอบก็คือไม่ชอบ T^T

คณา : โอเครๆ ทำตามที่เธอสบายใจเหอะนะ 55+  งานถึงไหนแล้วตั้งใจๆ 

สกาว : คับผม ไปทำงานต่อละนะ

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

            เย็นวันใหม่ สกาวเดินโฉบฉาบผมสั้นไปยังฟิตเนสใกล้หอกับเพื่อนสาวสองคน จังหวะเดียวกับที่ คณา ขับมอไซต์ผ่านไป  แต่ทั้งคู่ก็ไม่เห็นซึ่งกันและกัน

“ผมสั้นก็ดีออกสกาว  ทำไมแกไม่ชอบล่ะ” ยิปซี ลูบไล้ทรงผมของสกาวอย่างชื่นชม ภายในห้องฟิตเนส

“ไม่อ่ะ  รู้สึกตลกๆไงไม่รู้สิ”

“นั่นดิ  ดีกว่าผมยาวอีกนะ” มีนา สนับสนุนความเห็นของยิปซีเต็มที่

“แต่ก็รู้สึกเป็นอีกคนเหมือนกัน  อยากลืมเรื่องเก่าๆไปบ้าง เดี๋ยวก็คงปล่อยให้สั้นไปสักระยะ  ให้ผมมันยาวกว่านี้สักหน่อย  แล้วค่อยไปต่อผม”

“วันนี้ไม่ไปเที่ยวไหนหรอสกาว  ส่งงานเสร็จไป 1 อย่าง” ยิปซีปั่นจักรยานเครื่องข้างๆสกาวเปลี่ยนประเด็นสนทนาเมื่อสกาวดูเศร้าลงไปอีกครั้ง

“ไปสิ  เพื่อนฉัน BB นัดไว้ตั้งแต่เที่ยงแล้ว  เดี๋ยวเล่นเสร็จก็จะไปอาบน้ำแต่งตัว”

“ไปไหนล่ะ  อย่าบอกนะว่าไป SODAอ่ะ”

“ใช่  ก็เพื่อนฉันจะไปที่นั่นนี่นา”

“อย่ามาอ้างเพื่อนเลยสกาว เธออยากไปเองมากกว่า” มีนาส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ   “เดี๋ยวก็กลับมาร้องไห้อีกหรอกนะ”

“ชินแล้ว”  สกาวยิ้มจางๆแล้วก้มลงดู BB เพราะมีใครบางคนทัก MSN มา และแน่นอนคนผู้นั้นก็คือ คณา

คณา : ทำไรๆพี่สาว

สกาว : เล่นฟิตเนสอยู่ 55+ อยากหุ่นดีบ้างไรบ้าง

คณา : ฟิตเนสตรงข้ามหอเธออ่ะนะ

สกาว : ใช่แล้ว  มาเล่นด้วยกันมั้ย  ฉันมาเล่นทุกวันเลย  ออกกำลังกายๆ

คณา : อยากไปเล่นด้วยง่ะ  ไว้วันหลังๆวันนี้ไปหาแฟนก่อน

สกาว : อ่าหะๆได้เลยๆ เดี๋ยวคืนนี้จะไป SODA ไปปะ

คณา : อยากไปอ่า  ไม่ได้ไปนานแล้ว แต่ไม่รู้กลับมากี่โมง

สกาว : ค่อยว่ากันเนอะ

 

            สกาววางมือจาก BB และออกกำลังกายต่ออย่างอารมณ์ดีจนผิดหูผิดตา

“ติด BB เชียวนะ  ขนาดออกกำลังกายยังจะเล่นอีก  เห้อออ”  มีนาแซวขึ้น

“ไม่ได้ติดหรอก  พอดีน้องทักมา  ติดคุยกะไอเด็กคนนี้ไปซะแล้วว่ะ  ฮ่าๆๆ”

“เด็กที่ไหนกัน”  ยิปซีหูแว่วยืนยืนยกดัมเบลรีบเอ่ยถาม

“เด็กวิศวะอ่ะทักมาในเฟสบุค  รู้จักกันในเฟสบุค”

“อันตรายนะพวกทักในเฟส  ใครก็ไม่รู้  ระวังโดนเด็กหลอกนะจ๊ะ”  ยิปซียิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่น่ากลัวน้องเค้าเรียนที่นี่  อยู่หอในหมู่บ้านนี้ด้วย  แค่รู้จักกันในเฟส  ชื่อ คณา น้องเค้าคุยสนุกดีกวนตีนหน่อยๆ  ชอบทักมาตอนทำงานดึกๆก็ดีคลายเครียดเวลาทำงาน”

“ชอบน้องเค้าปะเนี่ย”

“ไม่ได้ชอบ  คุยเป็นพี่น้องกันเฉยๆ  คณามันมีแฟนแล้ว  แล้วฉันก็เฉยๆมากไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลยสักนิด  ก็มีน้องคนนึงไว้คุยเล่นตลอด  แต่น้องเค้าก็ขยันทักใน Facebook นะ มาคอมเมนท์ทุกคอมเมนท์เลย  ท่าจะว่างมาก”  สกาวหัวเราะเฮฮา

“มีแฟนแล้วนี่ล่ะน่ากลัวสำหรับแกเลยนะสกาว  น้องคณาจีบแกรึป่าว”  มีนายิ้มแซวอีกรอบ

“ไม่ได้จีบหรอก  น้องเค้าเหงาอ่ะบ่นว่าแฟนไม่ค่อยสนใจไรงี้  ก็คุยเป็นพี่น้องกันไป”

“ก็จะคอยดูนะ”  มีนาและยิปซียิ้มเจ้าเล่ห์

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            ถึงเวลาออกตระเวนราตรี  งานนี้ บลู  เพื่อนสาวไฮโซของสกาวมารับเธอและขนุนถึงหอของแต่ละคน  และสามสาวก็ออกเที่ยว 

            ค่ำคืนนี้ร้านของเปรมคนเที่ยวเยอะมากเพราะเป็นวันศุกร์แห่งชาติ  วันที่นักเที่ยวรู้ดีว่าจะต้องพบกับบรรยากาศร้านที่แออัด สาวน้อยสกาวแต่งตัวสวยในทรงผมสั้นแปลกใหม่จนพนักงานในร้านจำเธอไม่ได้

“ผมสั้นน่ารักดีนะ สกาว”  บลูทักเรื่องผมพลางดื่มเหล้า

“แต่สกาวไม่ชอบอ่ะบลู  เดี๋ยวสกาวรอกลับจากไปทัศนศึกษาจะกลับมาต่อผม”

“สกาวไปทัศนศึกษาอะไรอ่ะ”

“ไปกับคณะอ่ะ  ไปทำงานแถวภาคเหนือ  ตั้ง 9 วันเชียว  สกาวต้องเหนื่อยแน่ๆ”

“แล้วใครจะมาเที่ยวกับบลูล่ะ  สกาวไม่อยู่”

“ไว้สกาวกลับมาค่อยจัดหนักกันเลยแล้วกันนะ”  สกาวยิ้มกว้าง  และชายตามองไปยังบาร์เธอก็ไม่พบกับเปรม  ทั้งที่เวลานี้เปรมควรจะเข้ามาดูแลร้านได้แล้ว

“มองหาพี่เปรมอีกแล้ว”  ขนุนตบบ่าสกาวเบาๆ  “พี่ไปเข้าห้องน้ำมา  ได้ยินเด็กร้านบอกว่าพี่เปรมไปต่างประเทศ  พี่ว่าสกาวคงไม่เจอเค้าหรอกนะ”

“จริงหรอคะ”  สีหน้าสาวน้อยหม่นหมองลงทันที  วางแก้วอย่างหมดสนุก

“อย่าไปสนใจ  อย่านอยด้วย  เดี๋ยวบลูจะไม่สบายใจนะ บลูมันอยากเที่ยวสนุกๆ”

“ค่ะ  สกาวก็แค่ผิดหวังเล็กๆ  แต่ก็คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ”  สกาวฝืนยิ้มและเต้นไปกับเพื่อนสาวอย่างสนุกสนาน

            สกาวไม่พลาดที่จะเข้าไปใน Facebook ของน้องชายตัวป่วน

สกาว : อยู่ SODA มาได้นะ  ฉลองๆ

 

            สกาวไม่ได้หวังว่า คณาจะมา  เธอชวนไปตามมารยาท  จนเวลาล่วงเลยไปเกือบตี 1 สกาวเริ่มเมาและเต้นไปกับเพื่อนๆ

“สกาวเดี๋ยว เมทา แฟนบลูมาสมทบนะ  อยู่ๆก็จะมาหา  งงเลย”

“มาดิ  คนเยอะๆสนุกดีออก”

            สกาวรีบดู BB เมื่อเครื่องสั่น  คณา ตอบเข้าใน Facebook

คณา : อยู่ไหนๆ

สกาว : ร้าน SODA มาป้าวๆ  เมาแล้ว  555+

คณา : ไปๆ ขอเบอร์หน่อยสกาว  ถึงแล้วจะโทรหา

 

            สกาวให้เบอร์ คณา ไปโดยไม่ได้ใส่ใจอะไร  และเต้นต่อไปด้วยอาการเมา  สักพัก คณาก็โทรเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“ฮัลโหล คณา นะสกาว”  เสียงคณากรอกผ่านสาย

“อื้ม  อยู่ไหนแล้วล่ะ” สกาววิ่งออกไปหน้าร้าน ไปเจอขนุนยืนคุยกับเพื่อน สกาวจึงลากขนุนออกจากร้านไปด้วย

“หน้าร้านครับผม”

สกาวมองไปหน้าร้านก็พบกับชายร่างไม่สูงนัก หุ่นสันทัดยืนสีหน้าเอ๋อๆ สกาวจำได้ว่าเป็นคณาจากรูปภาพใน Facebook  จึงเดินเข้าไปทักทาย

“คณา”  สกาวลากขนุนไปทักทายคณา  คณามีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย มองหน้าสกาวที่มีสีหน้าแดงระเรื้อ

“ไปเมากันดีกว่า ป่ะ”  สกาวยิ้มร่าเดินนำคณาเข้าร้านไป

“ใครอ่ะสกาว”  ขนุนรีบกระซิบถามทันทีอย่างแปลกใจ

“น้องอ่ะค่ะพี่ขนุน  สกาวรู้จักในFacebook ชื่อ คณา  เรียนวิศวะ  นิสัยดี  คุยกันมาสักพักแล้ว”

“คณา จีบเรา หรือเราจีบคณา”

“ฮ่าๆๆๆ  ไม่มีใครจีบใครหรอกค่ะพี่ขนุน  คุยกันเป็นพี่น้อง” สกาวและขนุนกระซิบกระซาบกันจนคณาแปลกใจ

“แต่งตัวกันมาขนาดนี้ก็ไม่บอก”  คณามองสกาวและขนุนที่แต่งตัวสวยเกินไปสำหรับร้านเล็กๆอย่าง SODA

“ไม่ได้หรอก คณา ฉันต้องสวยเสมอ ฮ่าๆๆๆ”

“ครับๆคุณคนสวยยยย”  คณาทำเสียงสูงกวนสาวสกาว

“กวนหรอหะ”  สกาวหันจ้องหน้าคณา ซึ่งเดินตามมาที่โต๊ะติดๆ

“ป่าวคร้าบบบ  พี่สกาวสุดสวย  ก็สวยไงชมๆนะ”  คณาถึงกับนวดแขนสกาวเป็นการง้องอนแบบน้องชายอ้อนพี่สาว

            ครั้งแรกของการพบกัน ทั้งสองก็ดูพูดคุยกันอย่างถูกคอ  สกาวชงเหล้าให้คณา และดื่มด่ำเสียงเพลงกัน  สักพักบลูเดินกลับมาจากห้องน้ำ มองหน้าคณาและอึ้งไปเล็กน้อย

“สกาว  ใครอ่ะ”  บลูถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“น้องของสกาวเอง  สกาวชวนมา  ชื่อ คณา  เรียนวิศวะ  น้องเค้านิสัยดีๆ”

“คณา งั้นหรา  บลูว่า  บลูเหมือนจะรู้จักนะ  ขอมองหน้าชัดๆหน่อย” บลูเดินเข้าไปจ้องหน้าคณา  คณายิ้มเจื่อนๆ

“คณา  ใช่ล่ะ  จำบลูได้ปะ”  คณามีสีหน้าแปลกใจ  ก่อนที่บลูจะเข้าไปกระซิบกระซาบข้างหูของคณา  โดยที่สกาวเองก็ได้เพียงมอง แม้จะอยากรู้แต่ก็ไม่สนใจมากมาย  เต้นไปกับขนุน เมื่อบลูและคณาได้คุยกันสักพัก เมทา แฟนของบลูก็มาถึง

“บลูเคยเที่ยวกับคณาครั้งนึงอ่ะสกาว”  บลูยิ้มและเดินไปหาแฟนซึ่งอยู่อีกโต๊ะ  สกาวคิดในใจว่าท่าทางคณาจะเป็นนักเที่ยวเลยทีเดียว  เพราะบลูเป็นสาวนักท่องราตรี  อาจมีอะไรมากกว่าที่สกาวไม่รู้แต่สกาวไม่ได้สนใจ ยังคงเต้นต่อไปกับขนุน

            คณาเดินเข้ามายืนข้างๆสกาว สกาวจึงแกล้งเทเหล้าให้คณา

“โห ขนาดนี้เลย  จะมอมเค้าหรอสกาว”  คณายิ้มแห้งๆ

“ใช่ มอม แต่ไม่ลากเข้าห้องหรอกอย่ากลัวนะ  ฮ่าๆๆๆ”  คณายิ้มหยอกเล่นกับสกาว สักพักสาวน้อยตัวเล็กเดินเข้ามาทักทายสกาว

“สกาว  ไม่เจอตั้งนานเชียว  สบายดีมั้ย” สกาวยิ้มกว้างกับเพื่อนสาวต่างคณะซึ่งเป็นเพื่อนของเพื่อนอีกที

“สบายดี  เพลิน นั่งตรงไหนหรอ”

“ตรงข้างประตูน่ะ” เพลินหันมองคณาด้วยอาการตกใจเล็กน้อย

“บังเอิญจัง เจอเธออีกแล้ว”  เพลินยิ้มกว้างให้คณา  “เมายังเนี่ย”

“ยังเลย เพิ่งมาเองอ่ะ”  คณายิ้มเจื่อนๆ

            เพลินหันมองสกาวด้วยสีหน้าแปลกๆ  ก่อนจะเดินจากไป  ทำเอาสกาวได้เพียงตั้งคำถามในใจเล่นๆว่าทำไม เพลิน ต้องมองเธอแบบนั้น  แต่แล้วสักพักก็มีผู้หญิงอีกคนเดินเข้ามาทักคณา สกาวจำได้ดีว่าผู้หญิงคนนี้เป็นลูกค้าประจำของที่นี่  และรู้ว่าสกาวเคยคบกับเปรม  สาวปริศนาทักทายคณา  และมองสกาวแปลกๆอีกตามเคย

“รู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วยหรอ”

“รุ่นพี่น่ะ” คณาตอบและยิ้มเจื่อนๆอีกรอบ

            สกาวไม่ปริปากถามใดๆจากตัวคณา  แม้เธอจะรู้สึกแปลกๆกับหลายๆอย่างๆ  เธอเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย เพียงคิดไปว่าสาวปริศนาจะไปเล่าให้เปรมฟังหรือไม่

“สกาว  มีเพื่อนของเมทาขอเบอร์อ่ะ”  บลูดันชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาในโต๊ะ  ชายหนุ่มหน้าแดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์บุกบั่นประชิดตัวสกาว

“น่ารักจังขอเบอร์หน่อยได้มั้ยครับ”  สกาวถึงกับมีท่าทีรังเกียจ  เธอไม่เคยให้เบอร์กับชายกลางคืนในผับในบาร์แบบนี้ เพราะเธอรู้ดีว่าน้อยนักที่จะเจอคนที่จริงจังและจริงใจ

“เอ่อ.....เดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”  สกาวรีบวิ่งเผ่นหนีเข้าห้องน้ำไปในทันที ปล่อยหนุ่มแปลกหน้ายืนเกาหัวอย่างทำอะไรไม่ถูก คณาเห็นเหตุการณ์ก็อดขำไม่ได้รีบตามสกาวเข้าห้องน้ำไปด้วยความเป็นห่วง 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 376 ท่าน

Line PM